Atos 27
Ǝlinjil ǝn Ɣaysa Ǝlmǝsix Itawann-as deɣ Arkawal wa Aynayan (TTQ) vs ARA
1 As itawanna ad nǝggǝz aɣlal n aman nakku akal n Italǝya, itawagga Bulǝs ǝnta ǝd wiyyad imǝskǝsa daɣ ǝfus ǝn kabtan iyyan igân esǝm Yulǝyus ihân egan ǝn sojitan as itawannu «Wa n Qaysara».
1 Quando foi decidido que navegássemos para a Itália, entregaram Paulo e alguns outros presos a um centurião chamado Júlio, da Coorte Imperial.
2 Tǝzzar nǝggaz aɣlal n aman n ǝɣrǝm n Adramutenǝs ikkân ikallan n Asǝya win ǝwarnen efay n agaraw. Ih-âna Aristarxus imosan awedan n ǝɣrǝm ǝn Tesalonik n akal wa n Masedonǝya.
2 Embarcando num navio adramitino, que estava de partida para costear a Ásia, fizemo-nos ao mar, indo conosco Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 As ǝzǝl wa dǝffǝr wen, nǝzzǝbbat daɣ ǝɣrǝm ǝn Sidon. Yulǝyus imosan awedan isâknin Bulǝs ǝlluɣ, ikf-ay turagat n ad akku imidawan-net win ǝhanen aɣrǝm wen fǝl a daɣ-as ǝssǝnan.
3 No dia seguinte, chegamos a Sidom, e Júlio, tratando Paulo com humanidade, permitiu-lhe ir ver os amigos e obter assistência.
4 As dǝr-naɣ igmad ǝɣlal n aman Sidon, nǝllil ǝsǝlim n agaraw daɣ nǝha ifi n akal imosan gǝrwǝtlan as itawannu Qibrus fǝlas aḍu dǝr nǝmmǝqqas.
4 Partindo dali, navegamos sob a proteção de Chipre, por serem contrários os ventos;
5 Dǝffǝr awen, nǝššokal fǝl agaraw was iwar akal ǝn Kilikǝya ǝd wa n Banfilǝya tama-net, newad-in aɣrǝm ǝn Mira ihân akal wa n Lukǝya, nǝzzǝbbat daɣ-as.
5 e, tendo atravessado o mar ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 Igraw daɣ-as kabtan wa dǝr nǝddew iyyan aɣlal n ǝɣrǝm n Alaskandrǝya, itakkin akal n Italǝya, ig-ana daɣ-as.
6 Achando ali o centurião um navio de Alexandria, que estava de partida para a Itália, nele nos fez embarcar.
7 Nǝga adan aggotnen nǝsilalam fǝl aman sollan, gǝrrid as din-nǝhoz aɣrǝm ǝn Kǝnidos. Tǝgdal-ana assahat n aḍu ad naglu daɣ anamod wen, tǝzzar nǝnnamad akal imosan gǝrwǝtlan as itawannu Kǝret. As nokay fǝl Salmone, nǝmmodaɣ i Kǝret, nǝggaz ifi-net.
7 Navegando vagarosamente muitos dias e tendo chegado com dificuldade defronte de Cnido, não nos sendo permitido prosseguir, por causa do vento contrário, navegamos sob a proteção de Creta, na altura de Salmona.
8 Gǝrrid as nǝllil ǝsǝlim n agaraw har newad edag igân esǝm «Izǝzzǝbba win Hossaynen n ǝɣlalan» inimahazan d ǝɣrǝm ǝn Lasaya.
8 Costeando-a, penosamente, chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laseia.
9 Isiḷalat-ana ǝšikǝl wen wǝllen, ǝšikǝl daɣ ǝɣlal n aman deɣ ǝmǝrǝdda iggaz-tu alɣarar, fǝlas wala ǝzum ǝn Kǝl-Ǝlyǝhud wa n ɣarat okay. Adi a fǝl iga Bulǝs y aytedan win ǝnnodanen daɣ ǝɣlal n aman ǝnnǝsixa, inn-asan:
9 Depois de muito tempo, tendo-se tornado a navegação perigosa, e já passado o tempo do Dia do Jejum, admoestava-os Paulo,
10 «Meddan, hannayaɣ as ǝšikǝl-nana ad t-iggǝz iba ǝn taɣara d ǝɣšud zǝwwǝran. Wǝrgeɣ aɣlal n aman ɣas ǝd lalan-net a zʼǝhlǝknen, kalar nakkanay da, ad nǝggǝz tazak ten.»
10 dizendo-lhes: Senhores, vejo que a viagem vai ser trabalhosa, com dano e muito prejuízo, não só da carga e do navio, mas também da nossa vida.
11 Mišan issof kabtan iduf ǝn batu ta dasan-iga alǝs wa ewayan aɣlal n aman ǝd wa t-ilan, iduf n ǝnnǝsixa wa dasan-iga Bulǝs.
11 Mas o centurião dava mais crédito ao piloto e ao mestre do navio do que ao que Paulo dizia.
12 Dad imos as azazzabbaw n ǝɣlalan n aman wen wǝr daɣ-as oleɣ ikus ǝn tǝgrǝst, tǝnkar taššam n aytedan win maššaɣalan n ǝɣlal ǝgan tanat ad aglin, ǝgmǝyan d aggad n iyyan aɣrǝm imosan azazzabbaw n ǝɣlalan n aman igân esǝm Fenikǝs ihân akal imosan gǝrwǝtlan as itawannu Kǝret, ǝkkǝsan tagrǝst daɣ ɣayanɣayan-net s iyyan iswâd sa sǝr agala daɣ ataram, wa hadan sa sǝr tamasna daɣ ataram.
12 Não sendo o porto próprio para invernar, a maioria deles era de opinião que partissem dali, para ver se podiam chegar a Fenice e aí passar o inverno, visto ser um porto de Creta, o qual olhava para o nordeste e para o sudeste.
13 Ǝllan den da as d-igar arat n aḍu wa n agala, tǝzzar ǝkkasan y ǝɣlal anaday, ǝglan, sammaḍaɣan y akal imosan gǝrwǝtlan ǝn Kǝret daɣ ǝhozan tǝšǝšwit-net, ǝɣilan ad ǝfrǝgan ǝmǝrǝdda igi n awa ǝran.
13 Soprando brandamente o vento sul, e pensando eles ter alcançado o que desejavam, levantaram âncora e foram costeando mais de perto a ilha de Creta.
14 Mišan wǝr ǝhogan ǝd teklay as fall-asan du-tǝgar tazafa tǝssohet as itawannu ta n tamasna daɣ dǝnnǝg, tǝgât esǝm Yurakilon, a dasan-du-tǝgât iguz wa n akal ǝn Kǝret.
14 Entretanto, não muito depois, desencadeou-se, do lado da ilha, um tufão de vento, chamado Euroaquilão;
15 Tǝzzar ibat aḍu aɣlal n aman, indar-ana iduf-net, igla dǝr-naɣ ibât-tu aḍu.
15 e, sendo o navio arrastado com violência, sem poder resistir ao vento, cessamos a manobra e nos fomos deixando levar.
16 As nǝggaz ifi n arat n akal imosan gǝrwǝtlan, igân esǝm Kawda, nǝga y arat ǝn tǝɣlalt n aman ilwây aɣlal wa nǝha, tǝmǝwit ta nǝra gǝrrid.
16 Passando sob a proteção de uma ilhota chamada Cauda, a custo conseguimos recolher o bote;
17 Ǝdkalan-tat-du maššaɣalan n ǝɣlal, ǝgan-tat daɣ ammas n ǝɣlal, tǝzzar ǝssǝɣlayan-du aɣlal n aman ketnet iɣunan zawwarnen otaban-as sǝr-san fǝl a tu-wǝr-zǝmmǝzzǝyan aman. Ǝssǝrasan afǝr wa isakaf aḍu isǝlulǝm fǝl aman fǝl ad agu sollan, fǝlas ǝksudan ad istǝb ǝɣlal y amaḍal daɣ adag igân esǝm Surtis a daɣ gǝzzul agaraw, igla ǝɣlal ibât-tu dǝr-naɣ aḍu.
17 e, levantando este, usaram de todos os meios para cingir o navio, e, temendo que dessem na Sirte, arriaram os aparelhos, e foram ao léu.
18 Awa tǝga tazafa en daɣ assahat, as ǝzǝl wa hadan a din-ǝggaran maššaɣalan n ǝɣlal ilalan daɣ agaraw fǝl ad ifsas ǝɣlal.
18 Açoitados severamente pela tormenta, no dia seguinte, já aliviavam o navio.
19 As ǝzǝl wa n karad, ǝgaran-in daɣ aman ǝs fassan win-da-nasan isǝssǝkna n ǝɣlal.
19 E, ao terceiro dia, nós mesmos, com as próprias mãos, lançamos ao mar a armação do navio.
20 Tǝfuk wala etran nǝgâ adan aggotnen wǝr tan-nǝnay. Awa tǝga tazafa en daɣ assahat, nǝkkas fadda attama ǝn man-nana.
20 E, não aparecendo, havia já alguns dias, nem sol nem estrelas, caindo sobre nós grande tempestade, dissipou-se, afinal, toda a esperança de salvamento.
21 Adan en nǝg-en wǝr t-illa i itšan arat, tǝzzar ibdad Bulǝs daɣ ammas n aytedan, inna: «Meddan, ǝnnar tǝttâfam ǝnnǝsixa wa dawan-ǝgeɣ, taqqamim da wǝr du-tǝgmedam akal wa n Kǝret; ǝddi wǝr kawan-z-igrǝw iba n taɣara wa d ǝhluk wa.
21 Havendo todos estado muito tempo sem comer, Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: Senhores, na verdade, era preciso terem-me atendido e não partir de Creta, para evitar este dano e perda.
22 Amaran ǝmǝrǝdda ǝgmâya daɣ-wan ad wǝr tǝkkesam attama, fǝlas wǝr kawan-iha i zʼǝgmǝdan man-net, mišan ya aɣlal n aman ǝnta a danaɣ-igmǝd.
22 Mas, já agora, vos aconselho bom ânimo, porque nenhuma vida se perderá de entre vós, mas somente o navio.
23 Ǝndod a di-inafalal angalos ǝn Mǝššina wa di-ilan, ǝheɣ ǝššǝɣǝl-net,
23 Porque, esta mesma noite, um anjo de Deus, de quem eu sou e a quem sirvo, esteve comigo,
24 inn-i: "Bulǝs, a kay-wǝr-tǝggǝz tasa, Qaysara wa n ǝmǝnokal wa zǝwwǝran, kundaba tǝbdǝda dat-ǝs išrǝɣ-ak. Amaran ǝnǝy, Mǝššina ig-ak arraxmat tǝmosat aggaz n aytedan kul win dǝr tǝnamaha aɣlal n aman da."
24 dizendo: Paulo, não temas! É preciso que compareças perante César, e eis que Deus, por sua graça, te deu todos quantos navegam contigo.
25 Daɣ adi meddan ad wǝr tǝkkǝsam attama, fǝlas ǝzzigzanaɣ ǝs Mǝššina. Awa di-inna den, ad agu s ǝmmǝk en da.
25 Portanto, senhores, tende bom ânimo! Pois eu confio em Deus que sucederá do modo por que me foi dito.
26 Amaran kundaba istab dǝr-naɣ ǝɣlal n aman i tǝšǝšwit n akal iyyan imosan gǝrwǝtlan.»
26 Porém é necessário que vamos dar a uma ilha.
27 As iga adawannay n ahad n ǝzǝl-nana wa n maraw d ǝkkoz tǝgâr fall-ana tazafa, ibât dǝr-naɣ aḍu aɣlal fǝl agaraw igân esǝm Adrǝyatik, ǝnnǝfrayan maššaɣalan n ǝɣlal n aman d as amaḍal wǝr iggug.
27 Quando chegou a décima quarta noite, sendo nós batidos de um lado para outro no mar Adriático, por volta da meia-noite, pressentiram os marinheiros que se aproximavam de alguma terra.
28 Tǝzzar ǝgaran daɣ aman aɣan y sǝr-ǝs ǝḳǝtan tǝzzǝgrǝt n agaraw. Tǝqqal tǝzzǝgrǝt n aman daɣ adag wen ǝssayat tǝmǝrwen n ǝɣil d ǝkkoz. As ǝgan amazay, ǝlasan taḳḳot, osan-in edag wen tǝmos tǝzzǝgrǝt-net sǝmmosat tǝmǝrwen n ǝɣil ǝd sǝdis.
28 E, lançando o prumo, acharam vinte braças; passando um pouco mais adiante, tornando a lançar o prumo, acharam quinze braças.
29 Tǝggaz-tan tasa n ad infǝl ǝɣlal n aman i tǝhun, tǝzzar ǝgaran daɣ aman daɣ ǝlǝqqam n ǝɣlal ǝkkozat tǝzoliyawen šin as tu-naddayan, amaran ad tattaran a tan-issǝknan ezal.
29 E, receosos de que fôssemos atirados contra lugares rochosos, lançaram da popa quatro âncoras e oravam para que rompesse o dia.
30 Ad gammayan maššaɣalan n ǝɣlal n aman ad addaggagan. Tǝzzar ǝssǝrasan taɣlalt n aman ta ǝndǝrrat daɣ agaraw, ǝgan ǝsaru âs a ǝran ad ǝndǝyan eɣaf n ǝɣlal ǝs šiyyad šizoliyawen.
30 Procurando os marinheiros fugir do navio, e, tendo arriado o bote no mar, a pretexto de que estavam para largar âncoras da proa,
31 Mišan inna Bulǝs i kabtan ǝd sojitan: «Meddan en, as ǝgmadan aɣlal wa, wǝdi wǝr dawan-t-illa agamad ǝd man-nawan.»
31 disse Paulo ao centurião e aos soldados: Se estes não permanecerem a bordo, vós não podereis salvar-vos.
32 Tǝzzar olayan sojitan iɣunan win ǝqqannen taɣlalt, ǝglan dǝr-ǝs aman.
32 Então, os soldados cortaram os cabos do bote e o deixaram afastar-se.
33 As ibuk azal y igi, igmay Bulǝs daɣ awedan kul ad atšu, inn-asan: «Azalada, ǝzǝl-nawan wa n maraw d ǝkkoz d aššawaša labasan, wǝr t-illa arat as tǝrâm tettay-net, wala iyyan iggâzan imawan-nawan.
33 Enquanto amanhecia, Paulo rogava a todos que se alimentassem, dizendo: Hoje, é o décimo quarto dia em que, esperando, estais sem comer, nada tendo provado.
34 Daɣ adi ǝgmâya daɣ-wan ad tatšim fǝl ad tǝrǝgam, fǝlas wǝr kawan-iha i daɣ in-z-iba wala anzad iyyanda n aɣaf-net.»
34 Eu vos rogo que comais alguma coisa; porque disto depende a vossa segurança; pois nenhum de vós perderá nem mesmo um fio de cabelo.
35 As inna Bulǝs awen, idkal-du tagǝlla iga igodan i Mǝššina dat-san ketnasan, amaran ikarammat daɣ-as, ad itattu.
35 Tendo dito isto, tomando um pão, deu graças a Deus na presença de todos e, depois de o partir, começou a comer.
36 Tǝgmad-tan tasa ketnasan, ǝtšan ǝntanay da.
36 Todos cobraram ânimo e se puseram também a comer.
37 Awa nǝmos daɣ ǝɣlal en ketnana, sanatat tǝmad n awedan d ǝssayat tǝmǝrwen ǝd sǝdis.
37 Estávamos no navio duzentas e setenta e seis pessoas ao todo.
38 As ǝyyǝwanan a din-naqqalan alkama daɣ agaraw fǝl ad ǝssǝfsǝsan aɣlal n aman.
38 Refeitos com a comida, aliviaram o navio, lançando o trigo ao mar.
39 As iga azal, ǝnayan maššaɣalan n ǝɣlal as akal wa din-ǝhozan den wǝr t-ǝzdayan. Oggan ǝzazǝl daɣ tǝšǝšwit, ǝnnan ad ǝgmǝyan d a sǝr-ǝs awǝyan aɣlal har das-t-ǝssǝstǝban kud ad ǝfrǝgan awen.
39 Quando amanheceu, não reconheceram a terra, mas avistaram uma enseada, onde havia praia; então, consultaram entre si se não podiam encalhar ali o navio.
40 Ǝkkasan šizoliyawen šin ǝndaynen aɣlal, oyyan-tanat-in s aman, oran deɣ iɣunan ǝn katakawtan win sanamadnen aɣlal. Dǝffǝr adi ǝkkasan aḍḍa y ǝfǝr wa ihan dat ǝɣlal fǝl ad t-issǝkǝf aḍu, amaran sannamawalan-tu ǝd tǝgadamayt iha ǝzazǝl.
40 Levantando as âncoras, deixaram-no ir ao mar, largando também as amarras do leme; e, alçando a vela de proa ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Mišan ǝnfalan i tageft n ǝzazǝl tǝhât agaraw, ittitay daɣ-as aɣaf n ǝɣlal, imǝzzay d ǝmǝtǝkwǝy; tǝzzar ad tǝrazzu assahat [n tǝnazzamaren] ǝlǝqqam-net.
41 Dando, porém, num lugar onde duas correntes se encontravam, encalharam ali o navio; a proa encravou-se e ficou imóvel, mas a popa se abria pela violência do mar.
42 Ǝnayan sojitan awen ɣas, namannakan fǝl ad ǝkkǝsan iman daɣ mǝskǝsa fǝl ad wǝr iššǝf waliyyan daɣ-san, addaggag.
42 O parecer dos soldados era que matassem os presos, para que nenhum deles, nadando, fugisse;
43 Mišan igdal-asan kabtan-nasan igi n awen, fǝlas a ira ad agǝz Bulǝs. Tǝzzar omar kabtan aytedan win ǝsannen ewet n aman, ad tǝrǝggen daɣ agaraw izaran-in ǝs tǝgadamayt.
43 mas o centurião, querendo salvar a Paulo, impediu-os de o fazer; e ordenou que os que soubessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 Amaran aytedan win hadatnen, ǝntanay omar-tan s ad ǝwǝran katakawtan ǝd gannatan n ǝɣlal win du-nassarnen. Ǝmmǝk en da as ewadan ketnasan tagadamayt n agaraw ǝragan-du.
44 Quanto aos demais, que se salvassem, uns, em tábuas, e outros, em destroços do navio. E foi assim que todos se salvaram em terra.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.