1 Tessalonicenses 2
Ǝlinjil ǝn Ɣaysa Ǝlmǝsix Itawann-as deɣ Arkawal wa Aynayan (TTQ) vs ARA
1 Kawanay iman-nawan imǝdrayan-nana, tǝssanam as assa wa dawan-in-nǝga wǝr ibbǝnnan
1 Porque vós, irmãos, sabeis, pessoalmente, que a nossa estada entre vós não se tornou infrutífera;
2 Tǝssanam harwa daɣ as dat assa-nana y-awan, nǝtiwadgaz, tiwaggan-anaɣ ǝrrǝbdan daɣ ǝɣrǝm ǝn Filib, mišan nǝgraw tadhǝlt ǝn Mǝššina s as danaɣ-ikfa taholat n a dawan-nǝmǝl Ǝlinjil, kuddeɣ as iyyǝwanan aytedan agamay n a danaɣ-ǝgdǝlan awen.
2 mas, apesar de maltratados e ultrajados em Filipos, como é do vosso conhecimento, tivemos ousada confiança em nosso Deus, para vos anunciar o evangelho de Deus, em meio a muita luta.
3 Aratan win dǝr kawan-nǝsammatar wǝr ǝmosan a igmayan ǝsǝxrǝk n awedan wala iga s ark ǝnnǝyat wala ǝs tǝkǝrras.
3 Pois a nossa exortação não procede de engano, nem de impureza, nem se baseia em dolo;
4 Kalar dad zamas Mǝššina iššǝggar iwallan-nana fǝl a danaɣ-isǝnnǝttǝf d amel n Ǝlinjil-net, daɣ adi wǝr nǝtǝggu awal a daɣ nǝgammay ad nǝgrǝz y aytedan, kalar Mǝššina as nǝra a das-nǝgrǝz s ǝnta a itašaggaran iwallan-nana.
4 pelo contrário, visto que fomos aprovados por Deus, a ponto de nos confiar ele o evangelho, assim falamos, não para que agrademos a homens, e sim a Deus, que prova o nosso coração.
5 Tǝssanam wǝllen as wǝr kala ad nǝga batuten ǝmosnen šixiyyan, wala deɣ nǝga ǝnnǝyat iyyat tǝɣbârat tǝmosat agamay ǝn tǝnfa i man-nana, Mǝššina danaɣ-imosan tǝgǝyya fǝl adi.
5 A verdade é que nunca usamos de linguagem de bajulação, como sabeis, nem de intuitos gananciosos. Deus disto é testemunha.
6 Wǝr nǝgmay deɣ saɣmar daɣ aytedan, gǝr za daɣ-wan wala daɣ aytedan wiyyad.
6 Também jamais andamos buscando glória de homens, nem de vós, nem de outros.
7 Nǝfrâg a kawan-nǝssǝwǝr igi n awa nǝra fǝlas nakkanay a mosnen inǝmmuzal n Ǝlmǝsix, mišan talmat a kawan-nǝssǝkna. Zund ǝmmǝk as tǝtanattaf anna ǝd bararan-net,
7 Embora pudéssemos, como enviados de Cristo, exigir de vós a nossa manutenção, todavia, nos tornamos carinhosos entre vós, qual ama que acaricia os próprios filhos;
8 ǝmmǝk en daɣ as nakkanay da, fǝl tara ta dawan-nǝga, nara a dawan-nagu isalan n Ǝlinjil a d-ifâlan Mǝššina. Amaran wǝrgeɣ isalan n Ǝlinjil ɣas, kalar iman-nana da nǝga edag y a tan-nakfu fǝl ǝddǝlil-nawan, fǝl awa dawan-nǝga daɣ tara!
8 assim, querendo-vos muito, estávamos prontos a oferecer-vos não somente o evangelho de Deus, mas, igualmente, a própria vida; por isso que vos tornastes muito amados de nós.
9 Tǝkittǝwam ya imǝdrayan-nana ǝššǝɣǝl issohen izzǝwat wa nǝtaggu ehad ezal fǝl ad wǝr nǝqqel ǝzuk i waliyyan daɣ-wan, assaɣa wa dawan-nǝmmal Ǝlinjil a d-ifâlan Mǝššina.
9 Porque, vos recordais, irmãos, do nosso labor e fadiga; e de como, noite e dia labutando para não vivermos à custa de nenhum de vós, vos proclamamos o evangelho de Deus.
10 Tǝggiyyem iman-nawan, amaran Mǝššina da iggiyyat as kawanay a mosnen imǝzzǝgzan, nǝg-awan tidawt tǝgat ǝs tazdak, d ǝzǝlulǝɣ, d iban ǝlɣib waliyyan.
10 Vós e Deus sois testemunhas do modo por que piedosa, justa e irrepreensivelmente procedemos em relação a vós outros, que credes.
11 Tǝssanam as ǝkkulluk n iyyan daɣ-wan nǝg-as arat wa zʼagu abba i bararan-net.
11 E sabeis, ainda, de que maneira, como pai a seus filhos, a cada um de vós,
12 Nǝsimatar-kawan, nolam-awan fǝl man, nǝzzidgaz-kawan deɣ y ad tagim alxal wa ira Mǝššina s ǝnta a kawan-iɣran fǝl ad tǝggǝzam taɣmar-net ǝd tanaya-net.
12 exortamos, consolamos e admoestamos, para viverdes por modo digno de Deus, que vos chama para o seu reino e glória.
13 Faw da nǝtigudǝy i Mǝššina fǝl ǝddǝlil n as tǝslam y awal-net wa dawan-nǝmal, tǝqbalam-tu, wǝr das-tǝgem iduf n as awal n aytedan, kalar tǝgam-as iduf n awa imos, a t-imosan awal ǝn Mǝššina a išɣalan daɣ wallan-nawan kawanay a sǝr-ǝs ǝzzǝgzannen.
13 Outra razão ainda temos nós para, incessantemente, dar graças a Deus: é que, tendo vós recebido a palavra que de nós ouvistes, que é de Deus, acolhestes não como palavra de homens, e sim como, em verdade é, a palavra de Deus, a qual, com efeito, está operando eficazmente em vós, os que credes.
14 Ǝnta imǝdrayan-nana, kawanay tǝqqalam aytedan ǝttilalnen ǝlmǝsixitan win Ǝlkǝnisaten ǝn Mǝššina šin ǝhanen akal ǝn Yahudǝyya. Awen da a fǝlas kawanay da ziɣazzaban-kawan kǝl akal-nawan zund ǝmmǝk as Ǝlkǝnisaten šin ǝntanatay da ziɣazzaban-tanat Kǝl-Ǝlyǝhud.
14 Tanto é assim, irmãos, que vos tornastes imitadores das igrejas de Deus existentes na Judeia em Cristo Jesus; porque também padecestes, da parte dos vossos patrícios, as mesmas coisas que eles, por sua vez, sofreram dos judeus,
15 Ǝntanay a ǝnɣanen Ǝmǝli Ɣaysa, d ǝnnǝbitan, ǝmǝrǝdda ǝdgazan-ana wǝllen nakkanay da. Wǝr ǝgrezan i Mǝššina, amaran ǝmosan izǝnga n aytedan kul.
15 os quais não somente mataram o Senhor Jesus e os profetas, como também nos perseguiram, e não agradam a Deus, e são adversários de todos os homens,
16 Gaddalan-anaɣ ad nǝtamagrad i tǝmattiwen šin wǝr nǝmos Kǝl-Ǝlyǝhud nǝtagg-asnat isalan n efsan win ihakku Mǝššina. Ǝmmǝk en daɣ as faw sandin ibakkadan-nasan. Mišan illikan âs, ilkâm a fall-asan d-izǝzzǝbbǝt Mǝššina alham-net.
16 a ponto de nos impedirem de falar aos gentios para que estes sejam salvos, a fim de irem enchendo sempre a medida de seus pecados. A ira, porém, sobreveio contra eles, definitivamente.
17 Nakkanay amaran imǝdrayan-nana, illikan as isigalam-anaɣ ǝzǝmmǝzzǝy wa danaɣ-ǝgan dǝr-wan azzaman, nǝnamaggag dǝr-wan daɣ akal mišan wǝrge daɣ wallan, nǝdgâz wǝllen daɣ agamay n anay-nawan fǝlas nǝsidaran-tu wǝllen.
17 Ora, nós, irmãos, orfanados, por breve tempo, de vossa presença, não, porém, do coração, com tanto mais empenho diligenciamos, com grande desejo, ir ver-vos pessoalmente.
18 Awen da fǝlas nara a kawan-in-nakku, wǝllen nak Bulǝs. Wǝrgeɣ taklat iyyadda ɣas a daɣ ǝgmayaɣ a kawan-in-akka, mišan awen igdal-anaq-qu Aššaytan.
18 Por isso, quisemos ir até vós (pelo menos eu, Paulo, não somente uma vez, mas duas); contudo, Satanás nos barrou o caminho.
19 Awak wǝrgeɣ kawanay ɣas a mosnen attama-nana, tǝmosam ǝssǝbab ǝn tǝfalawist-nana, tǝmosam fella-nana ǝzǝl wad za nǝbdǝd dat Ǝmǝli-nana Ɣaysa assaɣa wa du-z-asu?
19 Pois quem é a nossa esperança, ou alegria, ou coroa em que exultamos, na presença de nosso Senhor Jesus em sua vinda? Não sois vós?
20 Awalla kawanay a imosan abarag-nana, tǝmosam deɣ ǝssǝbab ǝn tǝfalawist-nana.
20 Sim, vós sois realmente a nossa glória e a nossa alegria!
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Tessalonicenses 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.