Romanos 9
Si-nu̱guanꞌ Yanꞌanj Xa̱ngaꞌ (TRQ) vs NVT
1 Ni̱ nicoꞌ manꞌānj Cristo. Ni̱ nitaj si utaj chrā nuguanꞌ ga̱ꞌmī rian án re̱ꞌ. Ni̱ nne Espíritu Santo chruhua nimānj. Ni̱ aꞌmi Espíritu Santo chruhua nimānj sisi̱ nuguanꞌ aꞌmī nan huin nuguanꞌ xa̱ngaꞌ.
1 Digo-lhes a verdade, tendo Cristo como testemunha, e minha consciência e o Espírito Santo a confirmam.
2 — ausente —
2 Meu coração está cheio de amarga tristeza e angústia sem fim
3 — ausente —
3 por meu povo, meus irmãos judeus. Eu estaria disposto a ser amaldiçoado para sempre, separado de Cristo, se isso pudesse salvá-los.
4 Ni̱ huin ni sij ni tsínj israelita. Ni̱ guiꞌyaj Yanꞌanj sisi̱ ga̱huin ni sij daꞌníj Yanꞌanj. Ni̱ gane ꞌueé Yanꞌanj scanij ni sij. Ni̱ guiꞌyaj yya Yanꞌanj ꞌngo̱ nuguanꞌ sa̱ꞌ nga̱ ni sij. Ni̱ gaꞌuiꞌ Yanꞌanj si-ley-éꞌ rian ni sij. Ni̱ digyán Yanꞌanj da̱j gui̱ꞌyaj ni sij ngaa nahuin yuꞌ ni sij. Ni̱ gataj Yanꞌanj sisi̱ sa̱ꞌ gui̱ꞌyaj-áꞌ nga̱ ni sij.
4 Eles são o povo de Israel, escolhidos para serem filhos adotivos de Deus. Ele lhes revelou sua glória, fez uma aliança com eles e lhes deu sua lei e o privilégio de adorá-lo e receber suas promessas.
5 Ni̱ huin ni sij ni daꞌníj ni xíꞌ guimán asi̱j ná. Ni̱ yan sa̱ꞌ ni ngüi̱ israelita huin Cristo huin síꞌ Yanꞌanj nicaj sun rian daranꞌanj. Ni̱ ni̱ganj ga̱ꞌmi sa̱ꞌ néꞌ xiꞌí Cristo. Amén.
5 Do povo de Israel vêm os patriarcas, e o próprio Cristo, quanto à sua natureza humana, era israelita. E ele é Deus, aquele que governa sobre todas as coisas e é digno de louvor eterno! Amém.
6 Ni̱ sé si xa̱ngaꞌ nun gui̱sij nuguanꞌ gataj yya Yanꞌanj rian ni ngüi̱ israelita. Daj si xiꞌí si nun dagahuin daꞌaj ni sij rian Yanꞌanj, ni̱ sé si xa̱ngaꞌ daranꞌ ni daꞌníj Israel huin yya tsínj israelita.
6 Acaso Deus deixou de cumprir sua promessa a Israel? Não, pois nem todos os descendentes de Israel pertencem, de fato, ao povo de Deus.
7 Ni̱ sé si xa̱ngaꞌ daranꞌ ni daꞌni̱ siꞌni̱ Abraham huin yya daꞌníj síꞌ. Daj si gataj Yanꞌanj gunun síꞌ: “Ni̱ daꞌni̱ siꞌni̱ re̱ꞌ ga̱ꞌnaꞌ rian tsínj gu̱ꞌnaj Isaac.” Daj gataj Yanꞌanj gunun xíꞌ Abraham.
7 Só porque são descendentes de Abraão não significa que são, verdadeiramente, filhos de Abraão. Pois as Escrituras dizem: “Isaque é o filho de quem depende a sua descendência”.
8 Ni̱ nuguanꞌ nan huin ruhuaj gata sisi̱ sé daranꞌ ni ngüi̱ gaꞌnga rian xíꞌ Abraham huin daꞌníj Yanꞌanj. Sani̱ urin ni ngüi̱ xuman ruhua si-nu̱guanꞌ Yanꞌanj hué ni sij huin yya ni daꞌníj Abraham.
8 Isso significa que os descendentes físicos de Abraão não são, necessariamente, filhos de Deus. Apenas os filhos da promessa são considerados filhos de Abraão.
9 Daj si nuguanꞌ nan huin nuguanꞌ gataj yya Yanꞌanj gunun Abraham: “Ango yoꞌ na̱nicaj yūnj, ni̱ gui̱nicaj nica̱ re̱ꞌ Sara ꞌngo̱ lij.” Daj gataj Yanꞌanj gunun Abraham.
9 Pois Deus havia prometido: “Voltarei por esta época, e Sara terá um filho”.
10 Ni̱ ango nuguanꞌ huin sisi̱ xíꞌ Isaac huin urin chrej nu̱ngüej lij daꞌníj Rebeca huin unj nica̱ síꞌ.
10 Esse fato não é único. Também Rebeca ficou grávida de nosso antepassado Isaque e deu à luz gêmeos.
11 — ausente —
11 Antes de eles nascerem, porém, antes mesmo de terem feito qualquer coisa boa ou má, ela recebeu uma mensagem de Deus. (Essa mensagem mostra que Deus escolhe as pessoas conforme os propósitos dele
12 — ausente —
12 e as chama sem levar em conta as obras que praticam.) Foi dito a Rebeca: “Seu filho mais velho servirá a seu filho mais novo”.
13 Ni̱ nuguanꞌ nan gataj Yanꞌanj: “Huin ꞌi̱ ruhuāj niꞌyā tsínj gu̱ꞌnaj Jacob. Sani̱ nun huin xa̱nꞌ ruhuāj niꞌyā tsínj gu̱ꞌnaj Esaú mánj.” Daj gataj Yanꞌanj.
13 Nas palavras das Escrituras: “Amei Jacó, mas rejeitei Esaú”.
14 Hué dan ni̱ ga̱taj néꞌ sisi̱ nitaj si hua ni̱ca niman Yanꞌanj, ruhua á re̱ꞌ níꞌ.
14 Estamos dizendo, então, que Deus foi injusto? Claro que não!
15 Daj si gataj Yanꞌanj rian Moisés: “Ni̱ da̱j rúnꞌ aranꞌ ruhuāj, ni̱ hué daj gui̱ꞌyā na̱cuīj ni ngüi̱ sisi̱ na̱ni yaco ruhuāj guiniꞌyā. Ni̱ hué daj gui̱ꞌyā na̱huin ꞌi̱ ruhuāj gui̱niꞌyā nej.” Daj gataj Yanꞌanj.
15 Pois Deus disse a Moisés: “Terei misericórdia de quem eu quiser, e mostrarei compaixão a quem eu quiser”.
16 Ni̱ naꞌue gui̱ꞌyaj ni ngüi̱ sisi̱ na̱cui Yanꞌanj ni sij xiꞌí si hué daj huin ruhua ni sij, asi̱ sisi̱ gui̱ꞌyaj fuerza ni sij. Sani̱ urin si nahuin ꞌi̱ ruhua Yanꞌanj niꞌyaj-áꞌ, ni̱ nacui Yanꞌanj ni sij.
16 Portanto, a misericórdia depende apenas de Deus, e não de nosso desejo nem de nossos esforços.
17 Daj si hua gataj Yanꞌanj gunun rey gu̱ꞌnaj Faraón: “Hué manꞌānj guiꞌyaj sisi̱ huín re̱ꞌ rey. Ni̱ xiꞌí manꞌán re̱ꞌ di̱gyānj da̱j nucuā rian daranꞌ ni ngüi̱ ma̱n chruhua xungüi̱. Ni̱ gui̱niꞌi ni sij da̱j hua manꞌānj nej.” Daj gataj Yanꞌanj gunun Faraón asi̱j ná.
17 Pois as Escrituras afirmam que Deus disse ao faraó: “Eu o coloquei em posição de autoridade com o propósito de mostrar em você meu poder e propagar meu nome por toda a terra”.
18 Hué dan ni̱ niꞌi néꞌ sisi̱ na̱ni yaco ruhua Yanꞌanj niꞌyaj-áꞌ u̱n tsínj huin ruhua-áꞌ. Ni̱ ꞌyaj Yanꞌanj sisi̱ naꞌuej ruhua ango tsínj daj da̱gahuin sij.
18 Como podem ver, ele escolhe ter misericórdia de alguns e endurecer o coração de outros.
19 Sani̱ si ruhuaj ga̱taj daꞌaj ni é re̱ꞌ: “Da̱j ga̱ꞌue ga̱ꞌmi gaquinꞌ Yanꞌanj xiꞌí ni ngüi̱ sisi̱ ni̱nanj ꞌyaj néꞌ si huin ruhua Yanꞌanj únj.” Daj ga̱taj daꞌaj ni é re̱ꞌ, si ruhuaj.
19 Mas algum de vocês dirá: “Então por que Deus os culpa? Não estão apenas cumprindo a vontade dele?”.
20 Sani̱ u̱n sin huín so̱ꞌ, ni̱ unúnꞌ so̱ꞌ nga̱ Yanꞌanj únj. Ga̱taj ꞌngo̱ chruj yoꞌój gu̱nun tsínj guiꞌyaj chruj: “Ni̱ u̱n sin huin ni̱ guiꞌyáj re̱ꞌ daj manꞌānj únj.” Hué daj ga̱ꞌmi ꞌngo̱ chruj, ruhuá re̱ꞌ níꞌ. Sé daj huin mánj.
20 Ora, quem é você, mero ser humano, para discutir com Deus? Acaso o objeto criado pode dizer àquele que o criou: “Por que você me fez assim?”
21 Ni̱ da̱j rúnꞌ aranꞌ ruhua tsínj ꞌyaj chruj, ni̱ hué daj ꞌyaj sij. Ni̱ hué gue̱ luti sigeꞌ daj ꞌyaj sij ꞌngo̱ chruj sa̱ꞌ ni̱nꞌ ruhua nga̱ ango chruj niqui nej.
21 O oleiro não tem o direito de usar o mesmo barro para fazer um vaso para uso especial e outro para uso comum?
22 Ni̱ aꞌman ruhua Yanꞌanj niꞌya ni ngüi̱ ꞌyaj quij. Ni̱ gui̱ꞌyaj Yanꞌanj castigo ni sij. Ni̱ nu̱nj si ni̱ganj ni̱nꞌ ga̱huin ni ngüi̱ daj castigo, sani̱ aꞌninꞌ acuanꞌ ruhua Yanꞌanj niꞌyaj-áꞌ ni sij. Daj si huin ruhua Yanꞌanj sisi̱ gui̱niꞌi daranꞌ ni ngüi̱ da̱j nucuaj manꞌan Yanꞌanj.
22 Da mesma forma, Deus tem o direito de mostrar sua ira e seu poder, suportando com muita paciência aqueles que são objeto de sua ira, preparados para a destruição.
23 Ni̱ huin ruhua Yanꞌanj di̱gyanj rian ni ngüi̱ da̱j ga̱huin ꞌueé sa̱ꞌ néꞌ, gui̱ꞌyaj Yanꞌanj. Ni̱ asi̱j sini ni̱ naguiꞌyaj sa̱ꞌ Yanꞌanj néꞌ sisi̱ ga̱ne ni̱ganj néꞌ rian hua sa̱ꞌ nne manꞌan Yanꞌanj.
23 Ele age desse modo para que as riquezas de sua glória brilhem com esplendor ainda maior sobre aqueles dos quais ele tem misericórdia, aqueles que ele preparou previamente para a glória.
24 Ni̱ gaquínj Yanꞌanj ga̱ꞌnaꞌ ga̱ne néꞌ nga̱ Yanꞌanj. Ni̱ daꞌaj néꞌ huin ni ngüi̱ israelita. Ni̱ ango daꞌaj néꞌ huin ni ngüi̱ ꞌna̱ꞌ anéj chrej.
24 E nós estamos entre os que ele chamou, tanto dentre os judeus como dentre os gentios.
25 Ni̱ hué daj gataj Yanꞌanj garun xíꞌ Oseas asi̱j ná:
25 A esse respeito, Deus diz na profecia de Oseias: “Chamarei ‘meu povo’ aqueles que não eram meu povo, e amarei aqueles que antes eu não amava”.
26 Ni̱ ri̱an gatā gunun ni sij sisi̱ sé ni ngüi̱ nicoꞌ manꞌānj huin ni sij, ni̱ hué yuꞌuj daj ga̱huin daꞌnī ni sij huin manꞌānj Yanꞌanj hua ni̱ꞌnaꞌ.
26 E também: “No lugar onde lhes foi dito: ‘Vocês não são meu povo’, eles serão chamados ‘filhos do Deus vivo’”.
27 Ni̱ gaꞌmi nucuaj Isaías xiꞌí ni ngüi̱ israelita. Ni̱ gataj síꞌ asi̱j ná:
27 E, a respeito de Israel, o profeta Isaías clamou: “Embora o povo de Israel seja numeroso como a areia do mar, apenas um remanescente será salvo.
28 Daj si ꞌngo̱ hora ga̱ꞌnaꞌ castigo ni̱nꞌ ga̱chraꞌ xungüi̱, gui̱ꞌyaj Yanꞌanj.
28 Pois o Senhor executará sua sentença sobre a terra de modo rápido e decisivo”.
29 Ni̱ hué daj gataj Isaías nej:
29 E, como Isaías tinha dito em outra passagem: “Se o Senhor dos Exércitos não houvesse poupado alguns de nossos filhos, teríamos sido exterminados como Sodoma e destruídos como Gomorra”.
30 Ngaa ni̱ nu̱nj huin si ruhuaj gata nuguanꞌ nan, ruhua á re̱ꞌ únj. Huin ruhuaj gata sisi̱ hua ni̱ca niman ni ngüi̱ ꞌna̱ꞌ anéj chrej rian Yanꞌanj xiꞌí si xuman ruhua ni sij niꞌyaj ni sij Yanꞌanj. Ni̱ nun na̱noꞌ ni sij sisi̱ hué daj gui̱ꞌyaj Yanꞌanj nga̱ ni sij.
30 Que significa tudo isso? Embora os gentios não buscassem seguir as normas de Deus, foram declarados justos, e isso aconteceu pela fé.
31 Sani̱ guiꞌyaj fuerza ni ngüi̱ israelita sisi̱ da̱gahuin ni sij da̱j rúnꞌ ataj si-ley Yanꞌanj güenda sisi̱ na̱huin sa̱ꞌ niman ni sij rian Yanꞌanj. Sani̱ nun ga̱ꞌue da̱gahuin ni sij si ataj ley da mánj.
31 Já o povo de Israel, que se esforçou tanto para cumprir a lei a fim de se tornar justo, nunca teve sucesso.
32 Ngaa ni̱ u̱n sin huin ni̱ nun gahuin sa̱ꞌ niman ni sij, ruhua á re̱ꞌ únj. Daj si nun ga̱ꞌuej ruhua ni sij gu̱xuman ruhua ni sij ni̱ꞌyaj ni sij Jesucristo. Maan si gani ruhua ni sij nga̱ xiꞌí si gui̱ꞌyaj sa̱ꞌ manꞌan ni sij, ni̱ a̱ hua ni̱ca niman ni sij, ruhua ni sij. Hué dan ni̱ natúj ni sij guiꞌyaj yej garij ni sij dacój ni sij daj. Ni̱ yej daj huin Jesucristo.
32 Por que não? Porque tentaram se tornar justos por meio de suas obras, e não pela fé. Tropeçaram na grande pedra em seu caminho,
33 Ni̱ hué daj gaꞌmi ni̱ca si-nu̱guanꞌ Yanꞌanj asi̱j ná:
33 e a esse respeito as Escrituras afirmam: “Ponho em Sião uma pedra que os faz tropeçar, uma rocha que os faz cair. Mas quem confiar nele jamais será envergonhado”.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.