Romanos 4
Si-nu̱guanꞌ Yanꞌanj Xa̱ngaꞌ (TRQ) vs NTLH
1 Ngaa ni̱ u̱n sin huin ga̱taj néꞌ si guiriꞌ xíꞌ Abraham tsínj gane asi̱j ná únj.
1 Então o que é que podemos dizer de Abraão, o antepassado de nossa raça? O que foi que ele conseguiu?
2 Ni̱ sisi̱ hua ni̱ca niman Abraham xiꞌí si guiꞌyaj sa̱ꞌ síꞌ, ngaa ni̱ ga̱ꞌue ga̱ꞌmi xa̱can síꞌ xiꞌí manꞌan síꞌ. Sani̱ sé daj huin rian Yanꞌanj mánj.
2 Se foi por causa das coisas que ele fez que Deus o aceitou, então ele teria motivo para se orgulhar, mas não para se orgulhar diante de Deus.
3 Ni̱ gataj rian si-nu̱guanꞌ Yanꞌanj: “Guxuman ruhua Abraham niꞌi sij Yanꞌanj. Ni̱ xiꞌí daj gataj Yanꞌanj sisi̱ hua sa̱ꞌ niman sij.” Daj gataj si-nu̱guanꞌ Yanꞌanj.
3 Pois o que é que as Escrituras Sagradas dizem? Elas dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
4 Ni̱ ngaa ꞌyaj sun ꞌngo̱ tsínj daj rian ꞌngo̱ xuruꞌue, ni̱ daꞌui síꞌ rian tsínj ꞌyaj sun daj. Ni̱ sé ꞌngo̱ sinduj huin naruꞌue síꞌ güenda ꞌyaj sun sij mánj.
4 O salário que o trabalhador recebe não é um presente, mas é o pagamento a que ele tem direito por causa do trabalho que fez.
5 Sani̱ ga̱ꞌue ga̱taj Yanꞌanj sisi̱ hua sa̱ꞌ niman néꞌ xiꞌí si xuman ruhua néꞌ niꞌyaj néꞌ Jesús nu̱nj si achin gui̱ꞌyaj sa̱ꞌ néꞌ rian Yanꞌanj anj.
5 Porém a pessoa que não põe a sua esperança nas coisas que faz, mas simplesmente crê em Deus, é a fé dessa pessoa que faz com que ela seja aceita por Deus, o Deus que trata o culpado como se ele fosse inocente.
6 Ni̱ hué daj gaꞌmi xíꞌ David xiꞌí ꞌngo̱ tsínj achin guiꞌyaj sa̱ꞌ. Sani̱ hua gataj Yanꞌanj sisi̱ hua sa̱ꞌ niman tsínj daj. Ni̱ gaꞌmi David sisi̱ hua ꞌueé rian tsínj daj.
6 E isso foi o que Davi queria dizer quando falou da felicidade daqueles que Deus aceita, sem levar em conta o que eles fazem.
7 Ni̱ gataj David:
7 Davi disse: “Feliz aquele cujas maldades Deus perdoa e cujos pecados ele apaga!
8 Ni̱ hua ꞌueé rian tsínj rian nun acaj cuenta Yanꞌanj xiꞌí si-ga̱quinꞌ sij.
8 Feliz aquele que o Senhor não acusa de cometer pecado!”
9 Ngaa ni̱ sé urin ni tsínj israelita ga̱ꞌue ga̱huin nia̱ꞌ ruhua nga̱ nuguanꞌ nan. Sani̱ ga̱ꞌue ga̱huin nia̱ꞌ ruhua ni tsínj ꞌna̱ꞌ anéj chrej nej. Daj si hua gatā rian án re̱ꞌ sisi̱ hua sa̱ꞌ niman Abraham gataj Yanꞌanj xiꞌí si xuman ruhua sij niꞌyaj sij Yanꞌanj.
9 Será que essa felicidade de que Davi falou existe somente para os que são circuncidados ? É claro que não! Ela existe também para os que não são circuncidados. Pois já citamos as Escrituras Sagradas, que dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
10 Ni̱ nachínj snanꞌān ni é re̱ꞌ. Ni̱ a̱man gataj Yanꞌanj si hua ni̱ca niman Abraham, ruhua ni é re̱ꞌ únj. Asi̱j ne̱ꞌ ru̱cu gutaꞌ ni sij daꞌngaꞌ nnee̱ cúj Abraham níꞌ. Asi̱ asi̱j sini sa̱ꞌ. Hué asi̱j sini huin anj.
10 Quando foi que isso aconteceu? Foi antes ou depois de Abraão ser circuncidado? Foi antes e não depois.
11 Ni̱ ne̱ꞌ ru̱cu huin gutaꞌ sij daꞌngaꞌ nnee̱ cúj manꞌan sij. Ni̱ éꞌ huin ꞌngo̱ daꞌngaꞌ digyán Yanꞌanj sisi̱ hua sa̱ꞌ niman Abraham xiꞌí si guxuman ruhua sij niꞌyaj sij Yanꞌanj. Ngaa ni̱ ga̱ꞌue ga̱huin Abraham chrej daranꞌ ni tsínj xuman ruhua niꞌyaj Yanꞌanj nu̱nj si nun gu̱taꞌ daꞌngaꞌ nnee̱ cúj ni tsínj daj. Ni̱ hué daj ga̱ꞌue ga̱taj Yanꞌanj si hua sa̱ꞌ niman ni tsínj daj huin ni tsínj ꞌna̱ꞌ anéj chrej.
11 Ele foi circuncidado mais tarde. E a sua circuncisão foi um sinal para provar que Deus aceitou Abraão porque ele tinha fé; e isso aconteceu quando ele ainda não havia sido circuncidado. Assim Abraão é o pai espiritual de todos os que creem em Deus e são aceitos por ele, mesmo que não sejam circuncidados.
12 Ni̱ ga̱ꞌue ga̱huin Abraham chrej ni tsínj hua gutaꞌ daꞌngaꞌ manꞌan ni sij. Ni̱ hué daj huin sisi̱ gu̱xuman ruhua ni sij da̱j rúnꞌ guxuman ruhua Abraham ngaa achin gu̱taꞌ daꞌngaꞌ síꞌ nej.
12 Ele é também o pai dos que são circuncidados. Não apenas porque são circuncidados, mas porque vivem a mesma vida de fé que Abraão, o nosso pai, viveu antes de ter sido circuncidado.
13 Ni̱ gaꞌníj duꞌua Yanꞌanj rian ni da̱ꞌnij Abraham sisi̱ ga̱ꞌuiꞌ-íꞌ xungüi̱ nan na̱huin raꞌa ni sij. Sani̱ sé güenda si dagahuin Abraham si-ley Moisés huin sisi̱ hué daj gataj Yanꞌanj nuguanꞌ nan gunun ni sij mánj. Sani̱ gataj Yanꞌanj sisi̱ hua sa̱ꞌ niman Abraham xiꞌí si guxuman ruhua síꞌ niꞌyaj síꞌ manꞌan Yanꞌanj anj.
13 Deus prometeu a Abraão e aos seus descendentes que o mundo ia pertencer a eles. Essa promessa foi feita não porque Abraão tinha obedecido à lei , mas porque ele havia crido em Deus e havia sido aceito por ele.
14 Ni̱ sé xiꞌí si dagahuin ni tsínj si-ley Moisés ꞌyaj si na̱huin raꞌa ni sij xungüi̱ nan mánj. Daj si sisi̱ hué daj huin, ni̱ nitaj si níꞌyanj si xuman ruhua ni sij niꞌyaj ni sij Yanꞌanj mánj. Ni̱ nitaj si níꞌyanj nuguanꞌ hua gataj yya Yanꞌanj gunun ni sij mánj.
14 Pois, se aqueles que obedecem à lei vão receber o que Deus prometeu, então a fé é inútil, e a promessa de Deus não tem valor.
15 Daj si si-ley Moisés ꞌyaj sisi̱ ga̱huin ni ngüi̱ castigo. Sani̱ sisi̱ nitaj ley daj, ni̱ nitaj si daꞌui ni ngüi̱ gaquinꞌ mánj.
15 Pois a lei traz o castigo de Deus. Mas, onde não existe lei, também não existe desobediência à lei.
16 Hué dan ni̱ xiꞌí si xuman ruhua néꞌ niꞌyaj néꞌ manꞌan Yanꞌanj, ni̱ na̱huin raꞌa néꞌ nuguanꞌ xa̱ngaꞌ guiꞌyaj yya Yanꞌanj nga̱ ni daꞌníj Abraham. Hué dan ni̱ xacaj néꞌ cuenta nga̱ xiꞌí sinduj guiꞌyaj Yanꞌanj nga̱ néꞌ. Ni̱ sé urin rian ni ngüi̱ dagahuin ley daj guiꞌyaj yya Yanꞌanj. Sani̱ guiꞌyaj yya Yanꞌanj rian daranꞌ ni ngüi̱ xuman ruhua niꞌyaj Yanꞌanj da̱j rúnꞌ guxuman ruhua xíꞌ Abraham. Ni̱ hué síꞌ huin chrej daranꞌ néꞌ.
16 Portanto, a promessa de Deus depende da fé, a fim de que a promessa seja garantida como presente de Deus a todos os descendentes de Abraão. Ela não é somente para os que obedecem à lei, mas também para os que creem em Deus como Abraão creu, pois ele é o pai espiritual de todos nós.
17 Daj si gataj si-nu̱guanꞌ Yanꞌanj: “Guiꞌyā sisi̱ ga̱huín re̱ꞌ chrej nico rian ni ngüi̱.” Daj gataj Yanꞌanj gunun Abraham. Ngaa ni̱ gahuin síꞌ chrej daranꞌ néꞌ rian Yanꞌanj. Ni̱ guxuman ruhua síꞌ niꞌyaj síꞌ Yanꞌanj. Ni̱ Yanꞌanj ꞌyaj sisi̱ ga̱naꞌnij ni níman. Ni̱ ꞌyaj Yanꞌanj ni rasu̱n achin si gu̱rugüiꞌ aj.
17 Como dizem as Escrituras Sagradas : “Eu fiz de você o pai de muitas nações.” Assim a promessa depende de Deus, em quem Abraão creu, o Deus que ressuscita os mortos e faz com que exista o que não existia.
18 Ni̱ ngaa gachin güi ruhua Abraham si gui̱ꞌyaj sa̱ꞌ Yanꞌanj nga̱ sij, ni̱ hua gue̱ guxuman ruhua sij niꞌyaj sij Yanꞌanj. Ni̱ xiꞌí si hué daj guiꞌyaj sij, ni̱ gahuin sij “chrej nico ni ngüi̱”. Daj si hua gataj Yanꞌanj gunun sij: “Hué daj gui̱xiꞌnanj nico daꞌníj re̱ꞌ.”
18 Abraão teve fé e esperança, mesmo quando não havia motivo para ter esperança, e por isso ele se tornou “o pai de muitas nações”. Como dizem as Escrituras: “Os seus descendentes serão muitos.”
19 Ni̱ nun ga̱ꞌninꞌ ruhua Abraham si guxuman ruhua sij niꞌyaj sij Yanꞌanj (nu̱nj si achin do̱j gui̱sij sij ꞌngo̱ ciento yoꞌ). Ni̱ acaj sij cuenta sisi̱ achin do̱j ga̱huiꞌ nu̱ngüej nica̱ sij Sara. Ni̱ gachin yoꞌ ga̱ꞌnga daꞌníj nica̱ sij Sara nej.
19 Abraão tinha quase cem anos. Mas, mesmo quando ele pensou a respeito do seu corpo, que já estava como morto, ou quando lembrou que Sara não podia ter filhos, a sua fé não enfraqueceu.
20 Ni̱ nun ga̱ni hui̱j ruhua sij nga̱ nuguanꞌ gataj yya Yanꞌanj gunun sij. Sani̱ guxuman doj ruhua sij niꞌyaj sij Yanꞌanj. Ni̱ gaꞌmi sa̱ꞌ ꞌueé sij rian Yanꞌanj.
20 Abraão não perdeu a fé, nem duvidou da promessa de Deus. A sua fé o encheu de poder, e ele louvou a Deus
21 Ni̱ gani sa̱ꞌ ruhua sij sisi̱ nicaj Yanꞌanj fuerza gui̱ꞌyaj-áꞌ daranꞌ ni nuguanꞌ hua gataj yya-áꞌ gunun sij.
21 porque tinha toda a certeza de que Deus podia fazer o que havia prometido.
22 Ni̱ xiꞌí si guxuman ruhua sij niꞌyaj sij Yanꞌanj, ni̱ gataj Yanꞌanj sisi̱ hua sa̱ꞌ niman sij.
22 Por isso Abraão, por meio da fé, “foi aceito por Deus.”
23 Ni̱ garun ni sij sisi̱ hua sa̱ꞌ niman Abraham gataj Yanꞌanj. Sani̱ sé rian urin Abraham huin garun ni sij da mánj.
23 As palavras “foi aceito” não falam somente dele.
24 Sani̱ garun ni sij nuguanꞌ daj xiꞌí néꞌ xiꞌí si xuman ruhua néꞌ niꞌyaj néꞌ Yanꞌanj. Ngaa ni̱ gataj Yanꞌanj sisi̱ gahuin sa̱ꞌ niman néꞌ nej. Ni̱ Yanꞌanj guiꞌyaj sisi̱ ganáꞌnij Jesús huin síꞌ Señor nicaj sun rian néꞌ.
24 Falam também de nós, que seremos aceitos, nós os que cremos em Deus, o qual ressuscitou Jesus, o nosso Senhor.
25 Ni̱ nagaꞌuiꞌ Yanꞌanj manꞌan síꞌ sisi̱ ga̱huiꞌ síꞌ xiꞌí si-ga̱quinꞌ néꞌ. Ni̱ ganáꞌnij síꞌ, guiꞌyaj Yanꞌanj güenda si ga̱ꞌue ga̱taj Yanꞌanj sisi̱ hua sa̱ꞌ niman néꞌ.
25 Jesus foi entregue para morrer por causa dos nossos pecados e foi ressuscitado a fim de que nós fôssemos aceitos por Deus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.