Romanos 9
Xasasti talaccaxlan (TOPNT) vs NVT
1 Aquit tancs cchihui̱nama porque cli̱pa̱huán Cristo, ni̱ cakskahuinama, y Espíritu Santo ma̱luloka xlacata xli̱ca̱na tú cca̱huaniyá̱n.
1 Digo-lhes a verdade, tendo Cristo como testemunha, e minha consciência e o Espírito Santo a confirmam.
2 Aquit snu̱n clakaputzá y quinacú snu̱n li̱puhuán tú pa̱xtoká̱tit;
2 Meu coração está cheio de amarga tristeza e angústia sem fim
3 hasta xacma̱tlá̱ni̱lh caclaktzánka̱lh ca̱li̱ní̱n para chuná tla̱n ixtaxtunítit huixín quili̱ta̱camán judíos xalac Israel.
3 por meu povo, meus irmãos judeus. Eu estaria disposto a ser amaldiçoado para sempre, separado de Cristo, se isso pudesse salvá-los.
4 Dios ca̱li̱ma̱nu̱ni̱tán ixcamán tí natalakachixcuhuí, y la̱ta maka̱sá ca̱kskalhli̱ni̱tán ni̱tú naca̱tzanka̱niyá̱n xlacata nacatzi̱yá̱tit la̱ ca̱lakalhamaná̱n; ca̱ma̱xquí̱n ixli̱ma̱paksí̱n la̱ lacasquín nalatapa̱yá̱tit cha̱li cha̱lí, la̱ nalakachixcuhui̱yá̱tit nac pu̱siculan y lhu̱hua tú ma̱s ca̱ma̱lacnu̱nín ama ca̱ma̱xqui̱yá̱n.
4 Eles são o povo de Israel, escolhidos para serem filhos adotivos de Deus. Ele lhes revelou sua glória, fez uma aliança com eles e lhes deu sua lei e o privilégio de adorá-lo e receber suas promessas.
5 Huixín ca̱ma̱lacatzuqui̱ni̱tán xalakmaká̱n quili̱talakapasnicán tí catzi̱yá̱u tali̱pa̱huani̱t Dios, y Jesús lakáhualh nac quimpu̱latama̱ncán, ixnati̱cún judíos ixtahuani̱t; pero xlá, tla̱n li̱tanú Dios tí tlahuani̱t la̱ta tú anán y mini̱ní nalakachixcuhui̱cán cani̱cxnihuá.
5 Do povo de Israel vêm os patriarcas, e o próprio Cristo, quanto à sua natureza humana, era israelita. E ele é Deus, aquele que governa sobre todas as coisas e é digno de louvor eterno! Amém.
6 Dios ma̱kantaxti̱ni̱t hua̱k la̱ta tú ca̱ma̱lacnú̱nilh Israelitas, pero ni̱ hua̱k tali̱tanú ixcaman Dios, porque Dios ca̱li̱macá̱n ixcamán tí ca̱lacsacni̱t huata tí taca̱najlá.
6 Acaso Deus deixou de cumprir sua promessa a Israel? Não, pois nem todos os descendentes de Israel pertencem, de fato, ao povo de Deus.
7 Chuna li̱tum, Dios ni̱ ca̱li̱macá̱n xli̱ca̱na ixcamán hua̱k ixli̱talakapasni Abraham pues Dios huánilh: “Huata ixli̱talakapasni Isaac cama ca̱li̱ma̱nú quincamán.” Y Abraham ixkalhí a̱cha̱tum ixkahuasa.
7 Só porque são descendentes de Abraão não significa que são, verdadeiramente, filhos de Abraão. Pois as Escrituras dizem: “Isaque é o filho de quem depende a sua descendência”.
8 Chuná jaé tla̱n li̱lacahua̱naná̱u xlacata Dios ni̱ ca̱li̱ma̱nú ixcamán hua̱k ixli̱talakapasnicán ixlakkahuasán Abraham. ¡Dios ca̱li̱ma̱nú ixcamán amá tí taca̱najlá tú ma̱lacnú̱nilh Abraham!
8 Isso significa que os descendentes físicos de Abraão não são, necessariamente, filhos de Deus. Apenas os filhos da promessa são considerados filhos de Abraão.
9 Porque Dios ma̱lacnú̱nilh Abraham: “Acxni nachá̱n quilhtamacú minta̱cha̱t Sara ama ma̱lakahuaní cha̱tum minkahuasa tí cama lakalhamán.”
9 Pois Deus havia prometido: “Voltarei por esta época, e Sara terá um filho”.
10 Chí cama ca̱ma̱lacapa̱stacayá̱n tunu latáma̱t xlacata nali̱lacahua̱naná̱tit la̱ Dios ca̱lacsaca tí ama ca̱li̱ma̱nú ixcamán. Isaac cha̱tum ixkahuasa Abraham ta̱tamakáxtokli Rebeca,
10 Esse fato não é único. Também Rebeca ficou grávida de nosso antepassado Isaque e deu à luz gêmeos.
11 y antes nacatzí ixama talakahuán li̱li̱stu itskatá̱n, la̱ta ni̱ para ixtacatzí tú tla̱n o tú ni̱ tla̱n, Dios ixlaclhca̱ni̱ttá la̱ ixlacasquín natalatamá amá lakkahuasán.
11 Antes de eles nascerem, porém, antes mesmo de terem feito qualquer coisa boa ou má, ela recebeu uma mensagem de Deus. (Essa mensagem mostra que Deus escolhe as pessoas conforme os propósitos dele
12 Huá li̱huánilh Rebeca: “Xapuxcu minkahuasa ama li̱scuja ixtajó.”
12 e as chama sem levar em conta as obras que praticam.) Foi dito a Rebeca: “Seu filho mais velho servirá a seu filho mais novo”.
13 Aquit ni̱ chu̱ta cchihui̱nama pues nac Escrituras huan: “Ma̱s clakalhámalh Jacob xatajó, y ni̱ cpá̱xqui̱lh Esaú xapuxcu.”
13 Nas palavras das Escrituras: “Amei Jacó, mas rejeitei Esaú”.
14 Entonces, ¿Dios snu̱n lani̱t porque ni̱ acxtum ca̱lakalhamán ixcamán? ¡Tó̱! Dios ni̱ aktzanka̱ni̱t.
14 Estamos dizendo, então, que Deus foi injusto? Claro que não!
15 Porque ca̱ksántit la̱ huánilh Moisés maktum: “Aquit clakalhamán tí clacasquín, y cpa̱xquí tí cpa̱xqui̱putún.”
15 Pois Deus disse a Moisés: “Terei misericórdia de quem eu quiser, e mostrarei compaixão a quem eu quiser”.
16 Calacpuhuántit, Dios lakalhamán tí xlá lacasquín y para tú ma̱xquí cha̱tum cristiano, ni̱ xlacata tla̱n o ni̱ tla̱n catzí, o porque na̱ccha̱ní tlahuani̱t tú li̱makapa̱xahuani̱t.
16 Portanto, a misericórdia depende apenas de Deus, e não de nosso desejo nem de nossos esforços.
17 ¡Tó̱! Pues nac Escrituras huan la̱ Dios huánilh amá rey xalac Egipto: “Aquit cli̱makxtakni̱t rey nahuana xlacata nacma̱si̱niyá̱n quili̱tlihueke ni̱tí ma̱ccha̱ní, y chuná tla̱n naquilakapascán y naquili̱pa̱huancán cani̱hua pu̱latama̱n.”
17 Pois as Escrituras afirmam que Deus disse ao faraó: “Eu o coloquei em posição de autoridade com o propósito de mostrar em você meu poder e propagar meu nome por toda a terra”.
18 Jaé tú qui̱táxtulh tla̱n li̱lacahua̱naná̱u xlacata Dios lakalhamán tí xlá lacasquín y na̱ tla̱n tlahuá snu̱n calalh cha̱tum cristiano para chú lacasquín.
18 Como podem ver, ele escolhe ter misericórdia de alguns e endurecer o coração de outros.
19 Pero huí tí tla̱n lacpuhuán: “Para Dios hua̱k laclhca̱ni̱t tú amá̱n tlahuayá̱u, ¿hua̱nchi si̱tzí acxni ni̱ takaxmata cristianos tú li̱ma̱paksi̱nán? Porque, ¿ticu tla̱n kaxmatmakán tú laclhca̱ni̱t Dios?”
19 Mas algum de vocês dirá: “Então por que Deus os culpa? Não estão apenas cumprindo a vontade dele?”.
20 ¡Koxitá namá chixcú tí chuná jaé lacpuhuán! Porque, ¿ticu ma̱kachakxí hua̱k ixtalacapa̱stacni Dios xlacata nali̱huaní tú tlahuani̱t? Calacpuhuántit, ¿a poco aktum tlámanc tla̱n huaní ixpu̱chiná: “¿Hua̱nchi actzú quintlahua, o hua̱nchi lanca quintlahua?”
20 Ora, quem é você, mero ser humano, para discutir com Deus? Acaso o objeto criado pode dizer àquele que o criou: “Por que você me fez assim?”
21 Huixín catzi̱yá̱tit xlacata cha̱tum lhtamaná tla̱n maclacasquín ixli̱lhtámat la̱ lacasquín; tla̱n tlahuá aktum la̱n tlámanc ni̱ma̱ napu̱kotnán, y na̱ tla̱n tlahuá aktum lakpa̱xka ni̱ma̱ naca̱pu̱ma̱kotí ixpaxni.
21 O oleiro não tem o direito de usar o mesmo barro para fazer um vaso para uso especial e outro para uso comum?
22 Chuná jaé tla̱n li̱lacahua̱naná̱u la̱ Dios ca̱li̱kalhí ni̱ sok ca̱ma̱xoko̱ní namá tí tatzaca̱tnán, pero Dios na̱ tla̱n ma̱sí ixli̱tlihueke la̱ta si̱tzí acxni lacasquín.
22 Da mesma forma, Deus tem o direito de mostrar sua ira e seu poder, suportando com muita paciência aqueles que são objeto de sua ira, preparados para a destruição.
23 Aquín tí quinca̱lacsacni̱tán ma̱si̱yá̱u ixli̱lanca Dios porque ma̱luloká̱u la̱ ca̱lakalhamán amá tí ca̱laclhcá̱nilh natali̱pa̱huán la̱ta titláhualh ca̱quilhtamacú,
23 Ele age desse modo para que as riquezas de sua glória brilhem com esplendor ainda maior sobre aqueles dos quais ele tem misericórdia, aqueles que ele preparou previamente para a glória.
24 la̱ judíos y na̱ chuná tí ni̱ judíos.
24 E nós estamos entre os que ele chamou, tanto dentre os judeus como dentre os gentios.
25 Porque nac Escrituras profeta Oseas tzokli tú huánilh Dios:
25 A esse respeito, Deus diz na profecia de Oseias: “Chamarei ‘meu povo’ aqueles que não eram meu povo, e amarei aqueles que antes eu não amava”.
26 Xa̱huá ana ní aquit xacca̱huanini̱t amá tí ni̱ judíos: “Huixín ni̱ quincamán”,
26 E também: “No lugar onde lhes foi dito: ‘Vocês não são meu povo’, eles serão chamados ‘filhos do Deus vivo’”.
27 Chí ca̱ksántit la̱ huá profeta Isaías acxni ca̱li̱chihuí̱nalh judíos: “Ma̱squi lhu̱hua millones ixtali̱tánu̱lh ixli̱talakapasnican judíos ni̱ hua̱k ama tataxtuní;
27 E, a respeito de Israel, o profeta Isaías clamou: “Embora o povo de Israel seja numeroso como a areia do mar, apenas um remanescente será salvo.
28 porque Dios ama ma̱kantaxtí tú ma̱lacnu̱ni̱t natlahuá ca̱quilhtamacú, y acxni naca̱ta̱tlahuá taxokó̱n ni̱ para ama tacatzí la̱ cha̱li̱t ama tataxtuní.”
28 Pois o Senhor executará sua sentença sobre a terra de modo rápido e decisivo”.
29 A̱lacatunu Isaías tzokli: “Para Dios ni̱ ixquintica̱lakalhamán y ni̱ ixtica̱lácsacli tí naquinca̱ma̱lhu̱hui̱yá̱n, aquín ixtilaktzanká̱u la̱ ca̱lactláhualh amá lactzaca̱tni cristianos xalac Sodoma y Gomorra.”
29 E, como Isaías tinha dito em outra passagem: “Se o Senhor dos Exércitos não houvesse poupado alguns de nossos filhos, teríamos sido exterminados como Sodoma e destruídos como Gomorra”.
30 Pero calacpuhuántit, ¿tucu quinca̱ma̱si̱niyá̱n jaé takalhchihuí̱n? Pues quinca̱ma̱si̱niyá̱n xlacata namá tí ni̱ judíos tí ni̱cxni talacpútzalh la̱ tla̱n natama̱lacatzuhuí Dios, chí tla̱n tama̱lacatzuhuí para tali̱pa̱huán tú ma̱lacnú Dios la̱ xlá ca̱li̱ma̱nú la̱ ni̱ catakálhi̱lh tala̱kalhí̱n.
30 Que significa tudo isso? Embora os gentios não buscassem seguir as normas de Deus, foram declarados justos, e isso aconteceu pela fé.
31 Pero namá judíos tí tatzaksani̱t tama̱kantaxtí ixley Moisés xlacata natataxtuní ni̱ lá tataxtunini̱t porque ni̱ lá hua̱k tama̱kantaxti̱ni̱t tú li̱ma̱paksi̱nán Dios.
31 Já o povo de Israel, que se esforçou tanto para cumprir a lei a fim de se tornar justo, nunca teve sucesso.
32 Xlacán tatzaksá tatlahuá tú tla̱n xlacata natataxtuní pero ni̱ tama̱tla̱ní taca̱najlá xlacata Dios tla̱n ca̱li̱ma̱nú la̱ ni̱ catakálhi̱lh tala̱kalhí̱n para tali̱pa̱huán ixli̱hua̱k ixnacujcán tú ma̱lacnú. Xlacán ta̱kapu̱lá amá tí Dios
32 Por que não? Porque tentaram se tornar justos por meio de suas obras, e não pela fé. Tropeçaram na grande pedra em seu caminho,
33 chuné li̱chihuí̱nalh:
33 e a esse respeito as Escrituras afirmam: “Ponho em Sião uma pedra que os faz tropeçar, uma rocha que os faz cair. Mas quem confiar nele jamais será envergonhado”.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.