João 4
Nauəuə Asim Rəha Uhgɨn Nəmtətiən Vi (TNP) vs NTLH
1 Farəsi mɨn kəmotətəu nəghatiən, məmə Iesu in tɨnatiuvi=pa nətəmimi tepət kɨnəutəhuva ohni, kəni in tatol bəptais e lah tepət. Rəhan nətəmimi tepət e rəha Jon.
1 Os fariseus ouviram dizer que Jesus estava ganhando mais discípulos e batizava mais pessoas do que João.
2 (Mətəu nɨpəhriəniən səniəmə Iesu in tatol bəptais e lah, nətəmimi mɨn əmə rəhan ilah kautol bəptais e nətəmimi.)
2 (De fato, não era Jesus quem batizava, e sim os seus discípulos.)
3 Kəni nian Iesu tɨnəhrun məmə Farəsi mɨn kɨnautətəu nəghatiən əha, kəni in təmiet Jutiə mɨtəlɨg=pən əpəha Kaləli.
3 Quando Jesus ficou sabendo disso, saiu da Judeia e voltou para a Galileia.
4 Kəni nian in təmatuvən əha ikɨn əha, təməni məmə otəkeikei muvən=pən Səmeriə ikɨn.
4 No caminho, ele tinha de passar pela região da Samaria.
5 Kəni in təmuvən=pən e taun kəti e Səmeriə, nərgɨn u, Saikar. Taun əha, in iuəkɨr o nɨtəni kəti iətəm Jekəp təmətei məfən aupən ikɨn kəm nətɨn u Josɨp.
5 Ele chegou a uma cidade da Samaria, chamada Sicar, que ficava perto das terras que Jacó tinha dado ao seu filho José.
6 Kəni wel rəha Jekəp əha ikɨn. Kəni Iesu tɨnəpəou agɨn, mətəu-inu in təmaliuək e suaru əfəməh, kəni tuva məharəg-pəri iuəkɨr o wel, mətəmeig. E nian əha, mɨtɨgar tɨnəhtul əhruahru.
6 Ali ficava o poço de Jacó. Era mais ou menos meio-dia quando Jesus, cansado da viagem, sentou-se perto do poço.
7 — ausente —
7 Uma mulher samaritana veio tirar água, e Jesus lhe disse:
8 — ausente —
8 (Os discípulos de Jesus tinham ido até a cidade comprar comida.)
9 Kəni pətan Səmeriə u, təni=pən kəm in məmə, “!Ei! Ik iətəm Isrel ko, kəni iəu pətan Səmeriə. ?Təhro nətətapuəh=pa o nəhu kəm iəu?” Təməni=pən lanəha mətəu-inu iətəm Jutiə mɨne iətəm Səmeriə kəsuəmnɨm pətiən nəhu e kap kətiəh.
9 A mulher respondeu: — O senhor é judeu, e eu sou samaritana. Então como é que o senhor me pede água? (Ela disse isso porque os judeus não se dão com os samaritanos.)
10 Kəni Iesu təni=pən kəm in məmə, “Ik nəkəruru nati nak iətəm Uhgɨn tolkeikei məmə otəfɨnə kəm ik. Kəni ik məruru mɨn iəu, iəu u, iətətapuəh=pɨnə o nəhu kəm ik. Nəmə ik nəkəhrun, ik onəkətapuəh o nəhu ohniəu. Kəni iəu oiəkəfɨnə nəhu miəgəh.”
10 Então Jesus disse:
11 Kəni pətan u, təni=pən kəm in məmə, “Iətəmi asoli, ik rəham pəkɨt tɨkə kəni wel u, in əpəha ləhtəni isəu. ?Nəhu miəgəh u, nətəni məmə onəkətu əhro lanu?
11 Ela respondeu: — O senhor não tem balde para tirar água, e o poço é fundo. Como é que vai conseguir essa água da vida?
12 Rəhatah kəha Jekəp u aupən, in təməfa wel u kəm tah, kəni in təmatətu nəhu ikɨn nɨmɨn, ilah nenətɨn mɨn, mɨne rəhan mɨn kau mɨn. ?Kəni təhro? ?Ik nəkapirəkɨs Jekəp, uə?”
12 Nosso antepassado Jacó nos deu este poço. Ele, os seus filhos e os seus animais beberam água daqui. Será que o senhor é mais importante do que Jacó?
13 Kəni Iesu təməni=pən kəm in məmə, “Nətəm kəutəmnɨm nəhu e wel u, ilah okəpanotəuauə mɨn.
13 Então Jesus disse:
14 Mətəu iətəmimi iətəm otəmnɨm nəhu iətəm iəu iəkəfən kəm in, ko təsəuauə mɨniən nian kəti mɨne. Nəhu iətəm iəu oiəkəfən kəm in, in təhmen e nəhmtɨ nəhu kəti iətəm tətapuəl-apuəl mətaiu əpəha imə e nɨkin nian rəfin, mətəfən nəmiəgəhiən itulɨn kəm in, iətəm otəsoliən naunun.”
14 mas a pessoa que beber da água que eu lhe der nunca mais terá sede. Porque a água que eu lhe der se tornará nela uma fonte de água que dará vida eterna.
15 Kəni pətan əha təni=pən kəm in məmə, “!Iətəmi asoli, əui! Əfa-to nəhu u kəti kəm iəu, məmə iəu iəsəuauə mɨniən nian kəti, kəni məsuvaiən mɨn u ikɨnu, mətu nəhu.”
15 Então a mulher pediu: — Por favor, me dê dessa água! Assim eu nunca mais terei sede e não precisarei mais vir aqui buscar água.
16 Kəni Iesu təni=pən kəm in məmə, “Uvən mauɨn=pən e rəham iərman, kəni miəuva u ikɨnu.”
16 — Vá chamar o seu marido e volte aqui! — ordenou Jesus.
17 Kəni pətan əha təni=pən kəm in məmə, “M-m-m. Iəu rəhak iərman tɨkə.”
17 — Eu não tenho marido! — respondeu a mulher. Então Jesus disse:
18 Mətəu-inu ik, nəmɨtəu=pən rəkɨs nəman faif, kəni iərman u iətəm itəlau min nətuatɨg u rəueiu, səniəmə rəham əhruahru iərman. Nəghatiən rəham u rəueiu, in nɨpəhriəniən.”
18 pois já teve cinco, e este que você tem agora não é, de fato, seu marido. Sim, você falou a verdade.
19 Kəni pətan u, təni=pən məmə, “!Ei-i-si! Iətəmi asoli, iətafu məmə ik iəni kəti rəha Uhgɨn.
19 A mulher respondeu: — Agora eu sei que o senhor é um
20 Tɨpɨtɨmah mɨn aupən, ilah kəmautəfaki kəm Uhgɨn əpəha ilɨs e nɨtəuət əpəha, mətəu itəmah nətəm Isrel, nəutəni məmə Jerusɨləm əmə əha, okəkeikei kətan ikɨn kətəfaki.”
20 Os nossos antepassados adoravam a Deus neste monte , mas vocês, judeus, dizem que Jerusalém é o lugar onde devemos adorá-lo.
21 Mətəu Iesu təni=pən kəm in məmə, “Pətan, ik onəkəkeikei məni nɨpəhriəniən e rəhak nəghatiən. Nian əha ikɨn tətuva, məmə itəmah onəsotəfaki mɨniən kəm Tatə Uhgɨn əpəha e nɨtəuət asoli əha, mɨne Jerusɨləm mɨn.
21 Jesus disse:
22 Itəmah nətəm Səmeriə, itəmah nəutəfaki kəm Uhgɨn mətəu itəmah nəkotəruru in. Mətəu itɨmah iəutəfaki kəm Uhgɨn u, iəkotəhrun in, mətəu-inu suaru rəha Uhgɨn o nosmiəgəhiən nətəmimi in təmsɨpa e tɨmah, nətəm Isrel.
22 Vocês, samaritanos, não sabem o que adoram, mas nós sabemos o que adoramos porque a salvação vem dos judeus.
23 Mətəu otəsuvəhiən, Narmɨn rəha Uhgɨn in otasiru e nəfaki pəhriən mɨn, mol ilah məmə ilah okotəhrun vivi Uhgɨn məmə Uhgɨn u, in Uhgɨn pəhriən, kəni mol ilah məmə ilah okotəfaki kəm in e nɨkilah pəhriən. Mətəu-inu Tatə Uhgɨn in tətəsal e nəfaki mɨn nətəm kautol lanəha. Kəni nɨpəhriəniən məmə nian əha tɨnuva rəkɨs.
23 Mas virá o tempo, e, de fato, já chegou, em que os verdadeiros adoradores vão adorar o Pai em espírito e em verdade. Pois são esses que o Pai quer que o adorem.
24 Uhgɨn səniəmə iətəmimi. Kəpə. In narmɨn. Tol lanəha, kəni nətəmimi nətəm kəutəfaki kəm in, ilah kotəkeikei motəfaki kəm Uhgɨn məmə Uhgɨn u, in Uhgɨn pəhriən, kəni ilah kotəkeikei motəfaki kəm in e nɨkilah pəhriən e nəsanəniən rəha Narmɨn Rəhan.”
24 Deus é Espírito, e por isso os que o adoram devem adorá-lo em espírito e em verdade.
25 Kəni pətan u, təməni=pən kəm in məmə, “Iəu inəhrun məmə Məsaiə, otəkeikei muva. Inu, kətauɨn lan məmə Krɨsto iətəm Uhgɨn təməni məmə otahli=pa. Kəni nian otuva, kəni in təhrun nəni pətɨgəmiən natimnati rəfin kəm tah.”
25 A mulher respondeu: — Eu sei que o
26 Kəni Iesu təni=pən kəm in məmə, “Iəu u inu, iətəghati kəm ik.”
26 Então Jesus afirmou:
27 Kəni əmeiko, nətəmimi rəha Iesu kəmohtəlɨg=pa mɨn. Kəni narmɨlah təmiuvɨg pɨk nian kəmoteh in tətəghati ilau pətan kəti. Mətəu ilah kəti təməsətapuəhiən o pətan əha məmə, “?Ik nəkolkeikei nak?” uə kəm Iesu məmə, “?Ik nətəghati kəm pətan əha o nak?”
27 Naquele momento chegaram os seus discípulos e ficaram admirados, pois ele estava conversando com uma mulher. Mas nenhum deles perguntou à mulher o que ela queria. E também não perguntaram a Jesus por que motivo ele estava falando com ela.
28 Kəni pətan u, təməpəh rəhan nɨlosɨ nəhu tətəharəg, mɨtəlɨg muvən əpəha e taun. Təmuvən mətəni=pən kəm nətəmimi ikɨn əha məmə,
28 Em seguida, a mulher deixou ali o seu pote, voltou até a cidade e disse a todas as pessoas:
29 “!Ei! Əhuvən-to motafu suah kəti əha ikɨn əha. In təməni pətɨgəm rəfin natimnati mɨn iətəm iəu iəmol. ?Nəmə təhro in Krɨsto iətəm Uhgɨn təməni məmə otahli=pa?”
29 — Venham ver o homem que disse tudo o que eu tenho feito. Será que ele é o Messias?
30 Kəni ilah kəmohiet e taun əha, mɨnautəhuvən məmə okotafu to Iesu.
30 Muitas pessoas saíram da cidade e foram para o lugar onde Jesus estava.
31 Kəni e nian əha, nətəmimi rəha Iesu kəmautuh nɨkin məmə, “Iəgətun, ik auən kəti.”
31 Enquanto isso, os discípulos pediam a Jesus: — Mestre, coma alguma coisa!
32 Mətəu in təni=pən kəm lah məmə, “Iəu nəgək əpəha nauəniən iətəm itəmah nəkotəruru.”
32 Jesus respondeu:
33 Tol lanəha, rəhan mɨn nətəmimi kɨnəutətapuəh-ətapuəh o lah mɨn məmə, “?Təhro? ?Kəmə təhro iətəmi kəti təməfən nauəniən kəti kəm in, uə?”
33 Então os discípulos começaram a perguntar uns aos outros: — Será que alguém já trouxe comida para ele?
34 Mətəu Iesu təni=pən kəm lah məmə, “Uhgɨn təmahli=pa iəu iəkuva, kəni nauəniən u nəgək, məmə iatol natimnati iətəm in tolkeikei məmə iəkol. Kəni iəkol rəfin uək mɨn iətəm in təməfa məmə iəkol, o nol naununiən rəhan uək.
34 — A minha comida — disse Jesus — é fazer a vontade daquele que me enviou e terminar o trabalho que ele me deu para fazer.
35 “Itəmah nəkotəhrun-to nəghatiən kəti u kətəni məmə, ‘Məuɨg kuvət əha ikɨn tətatɨg məmə okotətəuarus nian rəha nəuləkiən e nauəniən e nasumiən.’ Mətəu iəu iətəni kəm təmah, oteruh-to nauəniən u e nasumiən. Rəueiu əha, nɨmalɨlah tɨnɨmətu rəkɨs. Nian rəha nəuləkiən əha rəueiu.
35 Vocês costumam dizer: “Daqui a quatro meses teremos a colheita.” Mas olhem e vejam bem os campos: o que foi plantado já está maduro e pronto para a colheita.
36 “Iətəmimi rəha nəuləkiən tɨnuva, mɨnətətuəuin mɨnatos rəkɨs rəhan nətəouiən. Kəni nauəniən u, in təməulək lan o nəmiəgəhiən itulɨn. E noliən u, iətəmimi iətəm tətasum mɨne iətəmimi iətəm tətəulək lan mos mətuva, ilau pəti nɨkilau otagiən.
36 Quem colhe recebe o seu salário, e o resultado do seu trabalho é a vida eterna para as pessoas. E assim tanto o que semeia como o que colhe se alegrarão juntos.
37 Nəghatiən kəti u kətəni məmə, ‘Iətəmi kəti təmuvən məmə otərfei kəni mɨsuv nati, mətəu iətəmi pɨsɨn kəti mɨn otəulək lan mos muva.’ Nəghatiən u, in nɨpəhriəniən.
37 Porque é verdade o que dizem: “Um semeia, e outro colhe.”
38 Iəu iəmahli=pən itəmah məmə onəkəhuvən motəulək e nasumiən iətəm itəmah nəməsotərfeiən mɨne məsotɨsuviən. Nətəpɨsɨn mɨn, ilah kəmotasum lan. Kəni itəmah nɨnəutəhli nəua rəhalah uək.”
38 Eu mandei vocês colherem onde não trabalharam; outros trabalharam ali, e vocês aproveitaram o trabalho deles.
39 Kəni e taun u, nətəm Səmeriə tepət, ilah kəmotəhatətə e Iesu mətəu-inu pətan əha təməhtul pətɨgəm mətəni=pən kəm lah məmə, “Iesu təməni pətɨgəm natimnati rəfin iətəm iəu iəmatol.”
39 Muitos samaritanos daquela cidade creram em Jesus porque a mulher tinha dito: “Ele me disse tudo o que eu tenho feito.”
40 Kəni nian nətəm Səmeriə kəməhuvən moteh, kəni kəmotəkeikei ohni məmə otuvən motatɨg ilah min. Kəni Iesu təmuvən motatɨg o nian keiu.
40 Quando os samaritanos chegaram ao lugar onde Jesus estava, pediram a ele que ficasse com eles, e Jesus ficou ali dois dias.
41 Kəni nətəmimi tepət mɨn kəmotəhatətə lan e rəhan mɨn nəghatiən.
41 E muitos outros creram por causa da mensagem dele.
42 Kəni mautəni=pən kəm pətan u məmə, “Itɨmah iəmotəhatətə lan o nəghatiən u iətəm ik nəməni=pa, mətəu rəueiu əha, iəkotəhatətə lan mətəu-inu itɨmah əhruahru iəmotətəu rəhan nəghatiən mɨn, kəni motəhrun pəhriən məmə in Iosmiəgəh rəha nəhue nɨftəni.”
42 Eles diziam à mulher: — Agora não é mais por causa do que você disse que nós cremos, mas porque nós mesmos o ouvimos falar. E sabemos que ele é, de fato, o Salvador do mundo.
43 Nian Iesu təmatɨg mos nian keiu rəkɨs ikɨn əha, in təmiet muvən Kaləli.
43 Depois de ficar dois dias ali, Jesus foi para a região da Galileia.
44 Aupən, in təmətəni məmə iəni mɨn rəha Uhgɨn, nauət imalah mɨn, ilah kəsotɨsiaiən ilah.
44 Pois, como ele mesmo disse: “Um profeta não é respeitado na sua própria terra.”
45 Nətəm Kaləli, aupən ilah kəməhuvən Jerusɨləm mautol lafet rəha Pasova, kəni e nian əha, ilah kəmoteruh natimnati mɨn iətəm in təmol ikɨn əha. Kəni nian Iesu təmuvən Kaləli, nɨkilah təmagiən ohni.
45 Quando chegou à Galileia, os moradores dali o receberam bem. É que eles tinham ido à Festa da Páscoa , em Jerusalém, e tinham visto tudo o que Jesus havia feito lá.
46 Kəni Iesu təmɨtəlɨg=pən mɨn e lahuənu Kenə, əpəha Kaləli. Ikɨn əha aupən, in təmol nəhu tuva mol wain. Kəni e Kapeniəm iuəkɨr əmə, iətəmi asoli kəti rəha kig tətatɨg ikɨn. Kəni nətɨn kəti tatɨmɨs.
46 Jesus voltou a Caná da Galileia, onde havia transformado água em vinho. Estava ali um alto funcionário público que morava em Cafarnaum. Ele tinha em casa um filho doente.
47 Kəni nian suah u təmətəu məmə Iesu təmsɨpən Jutiə mɨnuva rəkɨs Kaləli, kəni in təmuva meruh Iesu. Kəni məni=pən kəm in məmə oteiuaiu muva əpəha Kapeniəm masiru e nətɨn. Mətəu-inu suakəku otɨmɨs rəueiu.
47 Quando ouviu dizer que Jesus tinha vindo da Judeia para a Galileia, foi pedir a ele que fosse a Cafarnaum e curasse o seu filho, que estava morrendo.
48 Kəni Iesu təni=pən kəm suah u məmə, “!Nəman! Itəmah u, nəkotəni məmə onəkoteruh əmə nəmtətiən mɨn mɨne natimnati mɨn iətəm narmɨtəmah otaupən miuvɨg ohni, uərisɨg ko, nəpanotəhatətə lak. Mətəu nəmə nəsoteruhiən, ko nəsotəhatətəiən lak.”
48 Jesus disse ao funcionário:
49 Kəni suah kəha təni məmə, “!Iətəmi asoli, əui! !Pəh kian uəhai əmə! !Otəsuvəhiən rəueiu nətɨk tɨmɨs!”
49 Ele respondeu: — Senhor, venha depressa, antes que o meu filho morra!
50 Kəni Iesu təməni=pən kəm in məmə, “Uvən; nətɨm otəpanəmiəgəh.” Kəni suah u təməhatətə e nəghatiən rəha Iesu kəni mɨtəlɨg.
50 — Volte para casa! O seu filho vai viver! — disse Jesus. Ele creu nas palavras de Jesus e foi embora.
51 Nian in təmatuvən əhanəh e suaru, meruh rəhan noluək mɨn, kəni ilah kotəni=pən kəm in məmə, “Rəham suakəku tɨnəmiəgəh rəkɨs.”
51 No caminho encontrou-se com os seus empregados, que disseram: — O seu filho está vivo!
52 Kəni in təmətapuəh o lah məmə, “?Təməuvɨr e nian nak?”
52 Então ele perguntou a que horas o filho havia começado a melhorar. Os empregados responderam: — Ontem, à uma da tarde, a febre passou.
53 Kəni suah u, təməhrun məmə, e nian əhruahru əha inəha, Iesu təməni=pən kəm in məmə, “Rəham suakəku otəpanəmiəgəh.” Kəni in mɨne rəhan mɨn, kəmotəhatətə e Iesu.
53 Aí o pai lembrou que havia sido naquela mesma hora que Jesus tinha dito: “O seu filho vai viver.” Então ele e toda a família creram em Jesus.
54 Inu nian tatol keiu lan iətəm Iesu təmiet Jutiə, muva Kaləli kəni mol nəmtətiən kəti.
54 Esse foi o segundo milagre que Jesus fez depois de ter ido da Judeia para a Galileia.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.