Lucas 20

Awal n Messineɣ s Tamahaq (THV) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Ahel iyyen dɣ windɣ ihilan, isaɣra Ƹisa ǎddunet dɣ éhen wan ǎmud, itag asn Isǎlan n Elxér as-d osen imɣaren n imerubay d elƹulama wi kettebnén eddéwen d imɣaren n ǎkal,
1 Num desses dias, quando Jesus ensinava o povo no templo, e anunciava o evangelho, sobrevieram os principais sacerdotes e os escribas, com os anciãos.
2 essestenent : « En anɣ ma tǎmos terna ta fol tagged awaɣ, méɣ mi key yekfen terna tareɣ ? »
2 e falaram-lhe deste modo: Dize-nos, com que autoridade fazes tu estas coisas? Ou, quem é o que te deu esta autoridade?
3 Yenna hasn Ƹisa : « Éd kewen sesteneɣ aked nk. Leɣtet ahi :
3 Respondeu-lhes ele: Eu também vos farei uma pergunta; dizei-me, pois:
4 Mi has innen i Eḥya éd isalmaɣ ǎddunet dɣ aman. Messineɣ méɣ dg Adem ? »
4 O batismo de João era do céu ou dos homens?
5 Exxemmemen ǧérésn, ennen : « Kud nenna : Messineɣ a-d yezimahelen Eḥya, éd hanɣ yesesten : Mafol wrt teflésem ?
5 Ao que eles arrazoavam entre si: Se dissermos: do céu, ele dirá: Por que não crestes?
6 Kud nenna : « Dg Adem a yezimahelen Eḥya, ǎddunet emdan éd haneɣ egrin eẓẓeden baš éd hanɣ eŋɣin, édét wr eǧén eššek as Eḥya ennebi a yǎmos. »
6 Mas, se dissermos: Dos homens, todo o povo nos apedrejará; pois está convencido de que João era profeta.
7 Ennen dédih : « Wr nessén. »
7 Responderam, pois, que não sabiam donde era.
8 Yenna Ƹisa : « Aked nk wr hawen éd elleɣéɣ emmek was eléɣ elḥikma tas taggeɣ awa taggeɣ. »
8 Replicou-lhes Jesus: Nem eu vos digo com que autoridade faço estas coisas.
9 Yeqqim Ƹisa isaɣlay tangalt tah i ǎddunet : « Ales iyyen yeẓẓa tizzebab, yekrey tnt i inaxdamen wiyyeḍ ezzar yekka ǎsikel mǎqqeren.
9 Começou então a dizer ao povo esta parábola: Um homem plantou uma vinha, arrendou-a a uns lavradores, e ausentou-se do país por muito tempo.
10 As teŋŋa tǎzzebibt, yezmahel akli ennét iyyen éd has in yawiy tafolt ennét dɣ ǎzzebib. Beššan inaxdamen eŋɣen ǎnemmahal wah, ezzar esteɣent wr yéwey ula enḍerren.
10 No tempo próprio mandou um servo aos lavradores, para que lhe dessem dos frutos da vinha; mas os lavradores, espancando-o, mandaram-no embora de mãos vazias.
11 Yezmahel akli iyyen heḍen, eŋɣent aked enta, essebbent, esteɣent wr yewey ula enḍerren.
11 Tornou a mandar outro servo; mas eles espancaram também a este e, afrontando-o, mandaram-no embora de mãos vazias.
12 Yezmahel akli wan keraḍ daɣ, aked enta eŋɣent, eɣḍement, esteɣent.
12 E mandou ainda um terceiro; mas feriram também a este e lançaram-no fora.
13 Yenna messis n tizzebab : « Ma hé egeɣ ? Éd zemmiheleɣ ruré was ekneɣ tera, tigenén enta éd tewweqqeren. »
13 Disse então o senhor da vinha: Que farei? Mandarei o meu filho amado; a ele talvez respeitarão.
14 Beššan as-t eneyen inaxdamen, ennen ǧérésn : « Enyet awén rurés, messis n tǎkasit, neŋɣét baš éd eqqelnet tizzebab tineneɣ. »
14 Mas quando os lavradores o viram, arrazoaram entre si, dizendo: Este é o herdeiro; matemo-lo, para que a herança seja nossa.
15 Esteɣent dɣ tizzebab, eŋɣent, yemmut.
15 E lançando-o fora da vinha, o mataram. Que lhes fará, pois, o senhor da vinha?
16 Éd-d yeqqel, éd yehheddem inaxdamen wih éd yeǧ wiyyeḍ heḍnén. » As eslen ǎddunet i tifér tih, ennen : « Awén wr éd yeǧ fo ! »
16 Virá e destruirá esses lavradores, e dará a vinha a outros. Ouvindo eles isso, disseram: Tal não aconteça!
17 Yekna sn Ƹisa akeyad ezzar yenna : « Ma tǎmos elmeƹna n tifér tih dɣ elkettab : -Ékedé wa enḍewen wi bunnunén, enta a yeqqelen ékedé wa yekbelen éhen-.
17 Mas Jesus, olhando para eles, disse: Pois, que quer dizer isto que está escrito: A pedra que os edificadores rejeitaram, essa foi posta como pedra angular?
18 Ékedé wéndɣ kud toḍéd fols éd key yeŋɣ, kud yoḍa folk éd key yerẓ. »
18 Todo o que cair sobre esta pedra será despedaçado; mas aquele sobre quem ela cair será reduzido a pó.
19 Elƹulama wi kettebnén d imerubay wi mǎqqornén egmeyen éd ermesen Ƹisa émér héndɣ, édét essanen as tangalt tah entenéḍ as teɣlay, beššan eksoḍen ǎddunet wit ellenén.
19 Ainda na mesma hora os escribas e os principais sacerdotes, percebendo que contra eles proferira essa parábola, procuraram deitar-lhe as mãos, mas temeram o povo.
20 Eqqimen eƹƹissen Ƹisa. Sawayen as imaɣlayen elmet ǎddunet olaɣnén. Ǎddunet wih egmayen éd ermesen Ƹisa s tifér ennét baš édt awyin, édt eǧin dɣ ifassen n amɣar wa yeḥkemen dɣ ǎkal.
20 E, aguardando oportunidade, mandaram espias, os quais se fingiam justos, para o apanharem em alguma palavra, e o entregarem à jurisdição e à autoridade do governador.
21 Essestenent, ennen : « Muƹalim, nessan as awa tsaɣréd yeẓẓal, wr teẓmeẓleyed ǎddunet édét tidet fol ǎbǎreqqa n Yaḷḷah ɣas a tsaɣréd.
21 Estes, pois, o interrogaram, dizendo: Mestre, sabemos que falas e ensinas retamente, e que não consideras a aparência da pessoa, mas ensinas segundo a verdade o caminho de Deus;
22 En anɣ dédih, xelal anɣ ǎrreẓam n tiwsé i Elqayser méɣ kela ? »
22 é-nos lícito dar tributo a César, ou não?
23 Beššan yelmed Ƹisa tittéwén nsn, yenna hasn :
23 Mas Jesus, percebendo a astúcia deles, disse-lhes:
24 « Seknet ahi erriyal iyyen. Udem d isem wi ewernén erriyal waɣ mi tn ilen ? » Ennen as : « In Elqayser. »
24 Mostrai-me um denário. De quem é a imagem e a inscrição que ele tem? Responderam: De César.
25 Yenna hasn Ƹisa dédih : « Adih erret i Elqeyser heret ennét, d i Yaḷḷah awa ennét. »
25 Disse-lhes então: Dai, pois, a César o que é de César, e a Deus o que é de Deus.
26 Yender asn édt seḍlemen fol wl iyyet dɣ tifér ennét dat ǎddunet. Ǎkunen dɣ awa yenna ezzar essosemen.
26 E não puderam apanhá-lo em palavra alguma diante do povo; e admirados da sua resposta, calaram-se.
27 Osent-in wiyeḍ dɣ Essaduqiten. Entenéḍ a igannén in wrt tellé tanekra ǧér inemmuttan. Essestenent,
27 Chegaram então alguns dos saduceus, que dizem não haver ressurreição, e perguntaram-lhe:
28 ennen as : « Muƹalim, ennebi Musa yekteb anɣ awah : -Ales yeddéwen ilan eŋŋas, ebat wr ilé meddans, ilzam i eŋŋas éd yawiy tǎmǎṭ n wa eba baš éd ds yekreh arrawen wi hé eqqelnén in wa yemmuten.
28 Mestre, Moisés nos deixou escrito que se morrer alguém, tendo mulher mas não tendo filhos, o irmão dele case com a viúva, e suscite descendência ao irmão.
29 Ellant essa aŋŋaten. Wa yezzaren yeddew, yemmut wr yekréh arrawen.
29 Havia, pois, sete irmãos. O primeiro casou-se e morreu sem filhos;
30 Wan essin yéwey tǎmǎṭ n wa eba, yemmut wr yekréh arrawen.
30 então o segundo, e depois o terceiro, casaram com a viúva;
31 Yelkem as wan keraḍ. Essa aŋŋaten emdan éweyen tǎmǎṭ tanǧam beššan emmuten emdan wr ekréhen arrawen.
31 e assim todos os sete, e morreram, sem deixar filhos.
32 Ezzar temmut tǎmǎṭ aked enta.
32 Depois morreu também a mulher.
33 Ahel wan tébeddé mis tǎmos hennis édét eweyen tt emdan ? »
33 Portanto, na ressurreição, de qual deles será ela esposa, pois os sete por esposa a tiveram?
34 Yenna hasn Ƹisa : « Kél eddunya taɣ neha tidawen,
34 Respondeu-lhes Jesus: Os filhos deste mundo casaram-se e dão-se em casamento;
35 beššan wi eniheggenén d tanekra ǧér inemmuttan, d tǎmeddort dɣ eddunya tad teglet wr tidawen.
35 mas os que são julgados dignos de alcançar o mundo vindouro, e a ressurreição dentre os mortos, nem se casam nem se dão em casamento;
36 Edét ǎbas eddobén tǎmettant, olen d ǎngelosen. Ǎmosen dg Yaḷḷah, ǎmosen dg elqiamet.
36 porque já não podem mais morrer; pois são iguais aos anjos, e são filhos de Deus, sendo filhos da ressurreição.
37 Fol inemmuttan wi-d éd enkernén, Musa iman ennét isalmad anɣ-t dɣ aẓel wa yesséwelen fol elweška terɣat s temsé, iɣar Émeli s : Messineɣ n Ibrahim, Messineɣ n Isḥaq, Messineɣ n Yaƹqub.
37 Mas que os mortos hão de ressurgir, o próprio Moisés o mostrou, na passagem a respeito da sarça, quando chama ao Senhor; Deus de Abraão, e Deus de Isaque, e Deus de Jacó.
38 Adih Yaḷḷah wr yǎmos Messineɣ n inemmuttan, kela, yǎmos Messineɣ n wi eddernén édét ɣors emdan eddaren. »
38 Ora, ele não é Deus de mortos, mas de vivos; porque para ele todos vivem.
39 Esséwelen elƹulama wi kettebnén wiyeḍ, ennen as : « Tekned awal Muƹalim. »
39 Responderam alguns dos escribas: Mestre, disseste bem.
40 Aqquššemen éd sestenin arweh.
40 Não ousavam, pois, perguntar-lhe mais coisa alguma.
41 Yenna hasn Ƹisa : « Menék emmek was éd itahawal, Elmesiḥ ag Dawud ?
41 Jesus, porém, lhes perguntou: Como dizem que o Cristo é filho de Davi?
42 Édét Dawud iman ennét iganna dɣ elkettab wan Tisiway : Yenna Émeli i Emelihin : Ǎyew ɣayem fol aɣil in,
42 Pois o próprio Davi diz no livro dos Salmos: Disse o Senhor ao meu Senhor: Assenta-te à minha direita,
43 ad erreɣ ihenǧa ennek dag éḍaren ennek.
43 até que eu ponha os teus inimigos por escabelo dos teus pés.
44 Kud igannas Dawud : -Émeli- ; menék awa hé yeg éd yumas Ag Dawud dédih ? »
44 Logo Davi lhe chama Senhor como, pois, é ele seu filho?
45 A ekken emdan ǎddunet winǧam esigeden as, yenna Ƹisa i inelkimen ennét :
45 Enquanto todo o povo o ouvia, disse Jesus aos seus discípulos:
46 « Uksaḍet elƹulama wi kettebnén, wis tegraẓ téklé dɣ iselsa ahobetnén, wis igraẓ iseslamen dɣ ideggen wi eṭkernén ǎddunet, sanefranen ideggen wi amunnén dɣ ihenan n téɣeré d dɣ imekliwen.
46 Guardai-vos dos escribas, que querem andar com vestes compridas, e gostam das saudações nas praças, dos primeiros assentos nas sinagogas, e dos primeiros lugares nos banquetes;
47 A yekka tatten tela temda tan téḍéḍén tis eba médden nsnt, timuhuden imadden heǧretnén eran temunt. Elmedet as telkam dsn tanaṭ teknat ǎṣahu. »
47 que devoram as casas das viúvas, fazendo, por pretexto, longas orações; estes hão de receber maior condenação.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.