Gênesis 8
Awal n Messineɣ s Tamahaq (THV) vs NTLH
1 Ezzar yesmekta Yaḷḷah Noḥ d ǎxxuten emdan wi ds eddéwnén dɣ essendoq. Yesheḍ aḍu fol ǎmǎḍal ezzar eglen aman sollan sollan.
1 Então Deus lembrou de Noé e de todos os animais que estavam com ele na barca. Deus fez com que um vento soprasse sobre a terra, e a água começou a baixar.
2 Aman wid efalnén édér n ǎmǎḍal d win aǧenna ergelen. Aǧenna yessosem.
2 As fontes do grande mar e as janelas do céu se fecharam. Parou de chover,
3 Eglen aman sollan sollan fol ǎmǎḍal. Eresen aman ḍeffer téméḍé n ahel d semmoset temerwén.
3 e durante cento e cinquenta dias a água foi baixando pouco a pouco.
4 Ahel wan meraw d essa dɣ tallit tan essahet, yeres essendoq fol tidreɣén tin Araraṭ.
4 No dia dezessete do sétimo mês, a barca parou na região montanhosa de Ararate.
5 Eqqimen aman errasen arweh ar tallit tan merawet. Ahel wa yezzaren dɣ tallit taɣ, ǎmunnet tidreɣén.
5 A água continuou a baixar, até que no primeiro dia do décimo mês apareceram os picos das montanhas.
6 As okeyen ekkoẓet temerwén n ahel yora Noḥ eṭṭaga ta yekna fol essendoq.
6 No fim de quarenta dias, Noé abriu a janela que havia feito na barca
7 Yessegla ǎɣaleǧ. Igal itaqqel-d a ekken aman toɣaren fol ǎmǎḍal.
7 e soltou um corvo, que ficou voando de um lado para outro, esperando que a terra secasse.
8 Ezzar yessegla Noḥ tedǎbért baš éd yessen aman eresen fol ǎmǎḍal méɣ animér.
8 Depois Noé soltou uma pomba a fim de ver se a terra já estava seca;
9 Beššan wr tosé id tejjen édét aman ellant arweh, teqqel-d essendoq ɣor Noḥ. Yeẓẓel ǎfus yermes tt, yezzogeh tt ɣors dɣ essendoq.
9 mas a pomba não achou lugar para pousar porque a terra ainda estava toda coberta de água. Aí Noé estendeu a mão, pegou a pomba e a pôs dentro da barca.
10 Okeyen essa iheḍan ezzar yesseglet arweh.
10 Noé esperou mais sete dias e soltou a pomba de novo.
11 Teqqel-d tedǎbért s iẓelluwaẓ teṭṭaf dɣ émi ennét afraw n ezzeytun. Yelmed Noḥ as aman eresen.
11 Ela voltou à tardinha, trazendo no bico uma folha verde de oliveira. Assim Noé ficou sabendo que a água havia baixado.
12 Yessokey essa iheḍan arweh, ezzar yessegla tedǎbért beššan wr-d teqqél.
12 E ele esperou mais sete dias e de novo soltou a pomba, e dessa vez ela não voltou.
13 Ahel wa yezzaren dɣ seḍiset temaḍ d iyyen dɣ iwetyan n Noḥ ad yeswa ǎmǎḍal aman. Yora Noḥ asfel n essendoq, yekyed dɣ ténéré, ma ihanney deh ? Ihanney ǎmǎḍal yeqqoren, ǎbas-t ellen aman.
13 Quando Noé tinha seiscentos e um anos, as águas que estavam sobre a terra secaram. No dia primeiro do primeiro mês, Noé tirou a cobertura da barca e viu que a terra estava secando.
14 Ahel wan senatet temerwén d essa dɣ tallit tan senatet ǎmǎḍal yeqqor.
14 No dia vinte e sete do segundo mês, a terra estava bem seca.
15 Yesséwel Yaḷḷah i Noḥ, yenna has :
15 Aí Deus disse a Noé:
16 « Egmeḍ essendoq, key d hennik d meddank d tiḍulén ennek.
16 — Saia da barca junto com a sua mulher, os seus filhos e as suas noras.
17 Segmeḍ ǎxxuten wi dk eddéwnén emdan : éheré, iweɣsan d ǎxxuten wi ǎhimemmeretnén d igḍaḍ. Éd ewnekneken, éd ilwin fol ǎmǎḍal.
17 Faça sair também todos os animais que estão com você, isto é, as aves, os animais domésticos, os animais selvagens e os que se arrastam pelo chão. Que eles se espalhem por toda parte e tenham muitas crias para encherem a terra.
18 Yegmeḍ Noḥ essendoq enta d hennis d meddans d tiḍulén ennét.
18 Assim Noé e a sua mulher saíram da barca, junto com os seus filhos e as suas noras.
19 Egmeḍen ǎxxuten emdan ak iyyen d ennoƹ ennét : éheré, iweɣsan d ǎxxuten wi ǎhimemmeretnén d igḍaḍ, wiyeḍ ḍeffer wiyeḍ.
19 Também saíram todos os animais e as aves, em grupos, de acordo com as suas espécies.
20 Yekna Noḥ ǎsǎɣres i Amaɣlol. Yeŋɣa iyyen dɣ ak ǎxxu xelalen d ak egǎḍéḍ xelalen yeket tn i Yaḷḷah eqqaden fol témsé.
20 Noé construiu um altar para oferecer sacrifícios a Deus, o Senhor . Ele pegou aves e animais puros , um de cada espécie, e os queimou como sacrifício no altar.
21 Yesreɣ Amaɣlol aḍu wah yeẓéden, yegreẓ as, yeɣbelt ezzar yenna dɣ iman ennét : « Mn dimaɣ ǎbas taggeɣ tilɣant fol ǎmǎḍal dɣ érét n ǎddunet. Tidet as wa fol meḍriyen exlan ulawen nsn. Beššan ǎbas naqqeɣ a yedderen hund awa egeɣ dimaɣ.
21 O cheiro dos sacrifícios agradou ao Senhor , e ele pensou assim: “Nunca mais vou amaldiçoar a terra por causa da raça humana, pois eu sei que desde a sua juventude as pessoas só pensam em coisas más.
22 A yekka illé ǎmǎḍal,
22 Também nunca mais destruirei todos os seres vivos, como fiz desta vez. Enquanto o mundo existir, sempre haverá semeadura e colheita, frio e calor, verão e inverno, dia e noite.”
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 8, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.