Gênesis 8
Awal n Messineɣ s Tamahaq (THV) vs NAA
1 Ezzar yesmekta Yaḷḷah Noḥ d ǎxxuten emdan wi ds eddéwnén dɣ essendoq. Yesheḍ aḍu fol ǎmǎḍal ezzar eglen aman sollan sollan.
1 Então Deus se lembrou de Noé e de todos os animais selvagens e de todos os animais domésticos que estavam com ele na arca. Deus fez soprar um vento sobre a terra, e as águas começaram a baixar.
2 Aman wid efalnén édér n ǎmǎḍal d win aǧenna ergelen. Aǧenna yessosem.
2 Fecharam-se as fontes do abismo e também as comportas dos céus, e a chuva dos céus se deteve.
3 Eglen aman sollan sollan fol ǎmǎḍal. Eresen aman ḍeffer téméḍé n ahel d semmoset temerwén.
3 As águas iam escoando continuamente da face da terra. Ao fim de cento e cinquenta dias as águas tinham baixado.
4 Ahel wan meraw d essa dɣ tallit tan essahet, yeres essendoq fol tidreɣén tin Araraṭ.
4 No dia dezessete do sétimo mês, a arca repousou sobre as montanhas de Ararate.
5 Eqqimen aman errasen arweh ar tallit tan merawet. Ahel wa yezzaren dɣ tallit taɣ, ǎmunnet tidreɣén.
5 E as águas continuaram a baixar até o décimo mês. No primeiro dia desse mês apareceram os picos das montanhas.
6 As okeyen ekkoẓet temerwén n ahel yora Noḥ eṭṭaga ta yekna fol essendoq.
6 Quarenta dias depois, Noé abriu a janela que tinha feito na arca
7 Yessegla ǎɣaleǧ. Igal itaqqel-d a ekken aman toɣaren fol ǎmǎḍal.
7 e soltou um corvo, o qual, tendo saído, ia e voltava, até que se secaram as águas sobre a terra.
8 Ezzar yessegla Noḥ tedǎbért baš éd yessen aman eresen fol ǎmǎḍal méɣ animér.
8 Depois, Noé soltou uma pomba para ver se as águas já tinham diminuído na superfície da terra.
9 Beššan wr tosé id tejjen édét aman ellant arweh, teqqel-d essendoq ɣor Noḥ. Yeẓẓel ǎfus yermes tt, yezzogeh tt ɣors dɣ essendoq.
9 Mas a pomba, não achando lugar para pousar os pés, voltou para junto de Noé, na arca; porque as águas ainda cobriam a terra. Noé, estendendo a mão, pegou a pomba e a recolheu consigo na arca e a trouxe de novo para dentro da arca.
10 Okeyen essa iheḍan ezzar yesseglet arweh.
10 Noé esperou mais sete dias e de novo soltou a pomba fora da arca.
11 Teqqel-d tedǎbért s iẓelluwaẓ teṭṭaf dɣ émi ennét afraw n ezzeytun. Yelmed Noḥ as aman eresen.
11 À tarde, ela voltou a ele, trazendo no bico uma folha nova de oliveira. Assim Noé entendeu que as águas tinham baixado sobre a terra.
12 Yessokey essa iheḍan arweh, ezzar yessegla tedǎbért beššan wr-d teqqél.
12 Esperou mais sete dias e de novo soltou a pomba; ela, porém, já não voltou mais para ele.
13 Ahel wa yezzaren dɣ seḍiset temaḍ d iyyen dɣ iwetyan n Noḥ ad yeswa ǎmǎḍal aman. Yora Noḥ asfel n essendoq, yekyed dɣ ténéré, ma ihanney deh ? Ihanney ǎmǎḍal yeqqoren, ǎbas-t ellen aman.
13 Aconteceu que, no primeiro dia do primeiro mês do ano seiscentos e um, as águas que estavam sobre a terra secaram. Então Noé removeu a cobertura da arca e olhou, e eis que o solo estava enxuto.
14 Ahel wan senatet temerwén d essa dɣ tallit tan senatet ǎmǎḍal yeqqor.
14 E, aos vinte e sete dias do segundo mês, a terra estava seca.
15 Yesséwel Yaḷḷah i Noḥ, yenna has :
15 Então Deus disse a Noé:
16 « Egmeḍ essendoq, key d hennik d meddank d tiḍulén ennek.
16 — Saia da arca, você, a sua mulher, os seus filhos e as mulheres dos seus filhos.
17 Segmeḍ ǎxxuten wi dk eddéwnén emdan : éheré, iweɣsan d ǎxxuten wi ǎhimemmeretnén d igḍaḍ. Éd ewnekneken, éd ilwin fol ǎmǎḍal.
17 Faça sair também todos os animais que estão com você, tanto aves como gado, e todo animal que rasteja sobre a terra, para que povoem a terra, sejam fecundos e nela se multipliquem.
18 Yegmeḍ Noḥ essendoq enta d hennis d meddans d tiḍulén ennét.
18 Saiu, pois, Noé, com os seus filhos, a sua mulher e as mulheres dos seus filhos.
19 Egmeḍen ǎxxuten emdan ak iyyen d ennoƹ ennét : éheré, iweɣsan d ǎxxuten wi ǎhimemmeretnén d igḍaḍ, wiyeḍ ḍeffer wiyeḍ.
19 E também saíram da arca todos os animais, todos os animais que rastejam, todas as aves e tudo o que se move sobre a terra, segundo as suas famílias.
20 Yekna Noḥ ǎsǎɣres i Amaɣlol. Yeŋɣa iyyen dɣ ak ǎxxu xelalen d ak egǎḍéḍ xelalen yeket tn i Yaḷḷah eqqaden fol témsé.
20 Noé levantou um altar ao Senhor e, tomando de animais puros e de aves puras, ofereceu holocaustos sobre o altar.
21 Yesreɣ Amaɣlol aḍu wah yeẓéden, yegreẓ as, yeɣbelt ezzar yenna dɣ iman ennét : « Mn dimaɣ ǎbas taggeɣ tilɣant fol ǎmǎḍal dɣ érét n ǎddunet. Tidet as wa fol meḍriyen exlan ulawen nsn. Beššan ǎbas naqqeɣ a yedderen hund awa egeɣ dimaɣ.
21 E o Senhor aspirou o aroma agradável e disse consigo mesmo: — Nunca mais vou amaldiçoar a terra por causa das pessoas, porque é mau o desígnio íntimo do ser humano desde a sua mocidade. Também nunca mais vou destruir todos os seres vivos, como fiz desta vez.
22 A yekka illé ǎmǎḍal,
22 Enquanto durar a terra, não deixará de haver semeadura e colheita, frio e calor, verão e inverno, dia e noite.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 8, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.