Gênesis 47
Awal n Messineɣ s Tamahaq (THV) vs NVT
1 Yegla Yusef yosa Ferƹaon, yenna has : « osen-d abba-hin d ayet ma, ewaten-d éheré nsn wa ǧezzulen aked wa heǧren, efalen-d Kenƹan, han ǎkal n Jasen émér waɣ ».
1 José foi ver o faraó e lhe disse: “Meus pais e meus irmãos chegaram da terra de Canaã. Trouxeram seus rebanhos, seu gado e todos os seus bens, e agora estão na região de Gósen”.
2 Yezozeyt semmos dɣ ayet-mas.
2 José levou consigo cinco de seus irmãos e os apresentou ao faraó.
3 Yessesten tn Ferƹaon : « Ma tǎmos elxedmet nwn ? ». Ennen as : « Nekkenéḍ imeḍanen, neḍḍan éheré wa fol n meḍriy hund abbaten nnɣ.
3 “Em que vocês trabalham?”, o faraó perguntou aos irmãos. Eles responderam: “Nós, seus servos, somos pastores, como nossos antepassados.
4 Menna tekkus dɣ Kenƹan, enta a-haneɣ-d isteɣen, ǎbas t-illa akesa i éheré nnɣ. Nos-d déɣ neǧmay a nezzekša i éheré nnɣ d iman nnɣ. Neǧmay dk éd haneɣ teyyed éd nezzeɣ Jasen ».
4 Viemos morar no Egito por algum tempo, pois não há pastagem para nossos rebanhos em Canaã. A fome é terrível naquela região. Por isso, pedimos sua permissão para morar na região de Gósen”.
5 Yenna Ferƹaon i Yusef : « Dimaɣ d osen ayet-mak d tik,
5 Então o faraó disse a José: “Agora que seu pai e seus irmãos estão com você,
6 Maṣar tinnek, eǧmey édeg wa hak egreẓen ds, t-ekfed asnt. Addoben éd eqqeymin dɣ Jasen kud eran. Kud tezzayed dsn ma ǎmosen wi elenen serho, zemmehihiten d éheré hin. »
6 escolha qualquer lugar em todo o Egito para morarem. Dê-lhes a melhor terra do Egito. Que vivam na região de Gósen. Se você descobrir entre eles homens capazes, coloque-os para cuidar de meus rebanhos”.
7 Yelwey Yusef tis ɣor Ferƹaon. Yesseslemt Yaƹqub, iǧas tittar.
7 Em seguida, José trouxe seu pai, Jacó, e o apresentou ao faraó. E Jacó abençoou o faraó.
8 Yessestent ǎmǎnokal « Maneket iwetyan ennek ? »
8 “Quantos anos o senhor tem?”, perguntou o faraó.
9 Yenna has Yaƹqub « Leɣ téméḍé n ewatay d keraḍet temerwén exrakeɣ ǧér ikallen, ǎmoseɣ aw-ténéré. Temeddortin tokey hik, okeyen fol-i iwetyan eṣṣohetnen, beššan kela wr ewedɣ iwetyan wi essokeyen abbaten-in dɣ isikilen nsn, ǎmosen eddunya n ténéré. »
9 Jacó respondeu: “Tenho andado por este mundo há 130 árduos anos. Comparada à vida de meus antepassados, minha vida foi curta”.
10 As yenna awén, yenker yetter as arweh ezzar yegmeḍ tǎɣǎhamt n Ferƹaon.
10 Então Jacó abençoou o faraó novamente antes de deixar a corte.
11 Yezozeɣ Yusef ǎddunet ennét dɣ ǎkal wa tn yufen dɣ Maṣar, Jasen, ǎkal wan Ramsès, hund awa has yenna Ferƹaon. Yekfen imeḍlan.
11 José deu a seu pai e a seus irmãos a melhor terra do Egito, a região de Ramessés, e os acomodou ali, conforme o faraó havia ordenado.
12 Yekfa Yusef tanafek i tis d ayet-mas d ǎddunet nsn emdan, ak iyyen yekfe a yegdehen i ǎddunet-ennét d arrawen-ennét.
12 José também providenciou mantimentos para seu pai e seus irmãos, em quantidades proporcionais ao número de seus dependentes, incluindo as crianças pequenas.
13 Temel-t menna ad ǎbas t-tella tanafek dɣ ǎkal imda. Dɣ Maṣar aked dɣ Kenƹan ǎddunet inaqqen laẓ dɣ érét n menna taɣ.
13 A essa altura, a escassez era tanta que se esgotaram todos os mantimentos, e havia gente passando fome em toda a terra do Egito e de Canaã.
14 Yusef yezzenha éred i ǎddunet, yeǧa aẓref dɣ tǎɣǎhamt tan ǎmǎnokal. Awén-dɣ a iǧa Yusef yermes aẓref imda wan Kenƹan d wan Maṣar
14 Com o tempo, vendendo cereais para o povo, José arrecadou todo o dinheiro do Egito e de Canaã e o depositou no tesouro do faraó.
15 As immenda aẓref dɣ Maṣar d Kenƹan, osen-in elmasriten ɣor Yusef, ennen as « Akf aneɣ a nekša, akf anɣ awas éd nedder, wr haneɣ éd teyyed éd nemmet dat téṭṭawén ennek, ǎbas nela aẓref baš éd key nerẓem. »
15 Quando acabou o dinheiro do povo do Egito e de Canaã, todos os egípcios foram implorar a José: “Não temos mais dinheiro! Mas, por favor, dê-nos alimento, ou morreremos de fome diante dos seus olhos!”.
16 Yenna hasn Yusef « kud ǎbas tlem aẓref, akfet id éheré nwn. »
16 José respondeu: “Visto que seu dinheiro acabou, tragam-me seus animais. Eu lhes darei alimento em troca”.
17 Eweyen-d éheré nsn i Yusef, yekfen imekšan. Ewatay wéndɣ, ezzenhen tanafek s tela, eǧrewen imekšan esimeskelen t-n s éheré nsn imda : iyyesan, tihatten, ulli, tisista d ihiḍan.
17 Então eles entregaram seus animais a José em troca de alimento. José lhes forneceu mantimentos para mais um ano em troca de seus cavalos, rebanhos de ovelhas, bois e jumentos.
18 As yokey ewatay, osen-d Yusef, ennen as « Ǎbas nela aẓref, ǎbas nela éheré. Ǎbas nela ar imeḍlan-nnɣ d iman-nnɣ.
18 Mas aquele ano chegou ao fim e, no ano seguinte, o povo voltou a José, dizendo: “Não podemos esconder a verdade. Nosso dinheiro acabou, e nossos rebanhos e gado lhe pertencem. Não nos resta coisa alguma para oferecer além de nosso corpo e nossas terras.
19 Wr haneɣ éd teyyed éd nemmet dat téṭṭawén-ennek d imeḍlan-nnɣ éd eqqarin ? Zenh anɣ nekkenéḍ d imeḍlan-nnɣ. Akf aneɣ a nekša. Éd numas éklan n Ferƹaon d imeḍlan-nnɣ éd eqqelen innet. Wr nere éd nemmet. Akf aneɣ tefest baš éd nedder d imeḍlan-nnɣ wr éd eqqarin ».
19 Por que morreríamos de fome diante dos seus olhos? Compre nossas terras em troca de mantimento; oferecemos nossas propriedades e a nós mesmos como servos do faraó. Dê-nos cereais para que vivamos e não morramos, e para que a terra não fique vazia e desolada”.
20 Yezzenha Yusef imeḍlan win Maṣar emdan. Elmasriten ezzenhen iferǧan nsn dɣ érét n eṣahu n menna. Yeqqel ǎkal imda in Ferƹaon.
20 Assim, José comprou toda a terra do Egito para o faraó. Todos os egípcios venderam seus campos, pois a fome era terrível, e em pouco tempo todas as terras passaram a ser propriedade do faraó.
21 Yekna Yusef dɣ ǎddunet win Maṣar emdan éklan n Ferƹaon.
21 Quanto ao povo, José os tornou todos escravos, de uma extremidade do Egito à outra.
22 Imeḍlan wi wr izzenha Yusef ɣas, win imerubay. Édét eddaren fol awa tn ihak Ferƹaon, wr emxataren isudar, fol awéndɣ as wr ezzenhen imeḍlan nsn.
22 As únicas terras que ele não comprou foram as dos sacerdotes. Eles recebiam do faraó uma porção regular de mantimentos, por isso não precisaram vender suas terras.
23 Yenna Yusef i ǎddunet : « Dimaɣ kewen ezzenheɣ kewenéḍ d imeḍlan nwn i Ferƹaon, éd kewen ekfeɣ tefest baš éd tseŋŋelem éred.
23 Então José disse ao povo: “Hoje eu comprei vocês e suas terras para o faraó. Em troca, fornecerei sementes para cultivarem os campos.
24 Ɣor awa-d éd yeŋ éred, éd tekfim tan semmoset i Ferƹaon. Awa heḍen inewen. Agẓet ds tefsen nwn. Akšet, zekšet arrawen nwn d ǎddunet emdan wi ezzeɣnen dɣ ihenan nwn».
24 Quando vocês os ceifarem, um quinto da colheita será do faraó. Fiquem com os outros quatro quintos e usem como alimento para vocês, para os membros de sua casa e para suas crianças”.
25 Ennen as : « Neddar. Nekrehét datk udem, sidi ! Fol awéndɣ éd neɣbel, neddiwet, éd neqqel éklan n Ferƹaon. »
25 “O senhor salvou nossa vida!”, exclamaram. “Permita-nos servir ao faraó.”
26 Mn ahel wéndɣ elxekuma ten-dɣ ikna Yusef fol éred teqqim telle dɣ Maṣar : tan semmoset n awa-d ifalen iferǧan yǎmos in Ferƹaon. Wr t-ille ar imeḍlan win imerubay a wrn yǎmos in Ferƹaon.
26 Então José mandou publicar um decreto que vale até hoje na terra do Egito, segundo o qual um quinto de todas as colheitas pertence ao faraó. Apenas as terras dos sacerdotes não foram entregues ao faraó.
27 Ezzeɣen Israyliten, ǎddunet win Yaƹqub, dɣ Maṣar, dɣ ǎkal wan Jasen. Ekrehen ds imeḍlan, ekrehen arrawen, eqqelen eǧǧeten.
27 Enquanto isso, o povo de Israel se estabeleceu na região de Gósen, no Egito. Ali, adquiriram propriedades e tiveram muitos filhos, e sua população cresceu rapidamente.
28 Yezzeɣ Yaƹqub meraw iwetyan d essa dɣ Maṣar. Yedder téméḍé n ǎwetay d ekkoẓet temerwén d essa.
28 Depois de chegar ao Egito, Jacó viveu mais dezessete anos; portanto, viveu ao todo 147 anos.
29 As yelmed Yaƹqub in tǎmettant toheẓ, yeɣr-in rurés Yusef, yenna has : « kud tered ahi s tidet, sekn ahi-t : wr hi tenbeled dɣ Maṣar. Inhod ahi-t tahaḍed, sens ǎfus ennek dag eleɣ in.
29 Quando se aproximava a hora de sua morte, Jacó chamou seu filho José e lhe disse: “Peço que me faça um favor. Coloque sua mão debaixo da minha coxa e jure que mostrará sua bondade e lealdade a mim atendendo a este último desejo: não me sepulte no Egito.
30 As i eba, awi ahi s édeg n ǎddunet-in ». yenna has Yusef : « Éd egeɣ awa-s i tenned ».
30 Quando eu morrer, leve meu corpo para fora do Egito e sepulte-me com meus antepassados”. José prometeu: “Farei como o senhor me pede”.
31 Yenna has Yaƹqub : « Ahaḍ ». Yehaḍ ast Yusef, a yekka Yaƹqub yerkaƹ dat édeg-ennét.
31 “Jure que o fará”, insistiu. José fez o juramento, e Jacó se curvou humildemente à cabeceira de sua cama.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 47, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.