Gênesis 47

Awal n Messineɣ s Tamahaq (THV) vs BKJ

Sair da comparação
1 Yegla Yusef yosa Ferƹaon, yenna has : « osen-d abba-hin d ayet ma, ewaten-d éheré nsn wa ǧezzulen aked wa heǧren, efalen-d Kenƹan, han ǎkal n Jasen émér waɣ ».
1 Então, José veio e contou a Faraó, e disse: Meu pai e meus irmãos, e seus rebanhos, e seu gado, e tudo que eles possuem vieram da terra de Canaã; e eis que eles estão na terra de Gósen.
2 Yezozeyt semmos dɣ ayet-mas.
2 E ele tomou alguns de seus irmãos, cinco homens, e os apresentou a Faraó.
3 Yessesten tn Ferƹaon : « Ma tǎmos elxedmet nwn ? ». Ennen as : « Nekkenéḍ imeḍanen, neḍḍan éheré wa fol n meḍriy hund abbaten nnɣ.
3 E Faraó disse a seus irmãos: Qual é a vossa ocupação? E eles disseram a Faraó: Teus servos são pastores, tanto nós como também nossos pais.
4 Menna tekkus dɣ Kenƹan, enta a-haneɣ-d isteɣen, ǎbas t-illa akesa i éheré nnɣ. Nos-d déɣ neǧmay a nezzekša i éheré nnɣ d iman nnɣ. Neǧmay dk éd haneɣ teyyed éd nezzeɣ Jasen ».
4 Disseram mais a Faraó: Viemos para peregrinar nesta terra, porque teus servos não têm pastagem para seus rebanhos. Porque a fome é dolorida na terra de Canaã, por isso, suplicamos-te agora, deixa que teus servos habitem na terra de Gósen.
5 Yenna Ferƹaon i Yusef : « Dimaɣ d osen ayet-mak d tik,
5 E Faraó falou a José, dizendo: Teu pai e teus irmãos vieram a ti.
6 Maṣar tinnek, eǧmey édeg wa hak egreẓen ds, t-ekfed asnt. Addoben éd eqqeymin dɣ Jasen kud eran. Kud tezzayed dsn ma ǎmosen wi elenen serho, zemmehihiten d éheré hin. »
6 A terra do Egito está diante de ti; no melhor da terra faze teu pai e teus irmãos habitar; na terra de Gósen, deixa-os habitar. E se tu conheces algum homem de atividade entre eles, então faze-os responsáveis por meu gado.
7 Yelwey Yusef tis ɣor Ferƹaon. Yesseslemt Yaƹqub, iǧas tittar.
7 E José trouxe Jacó, seu pai, e o colocou diante de Faraó, e Jacó abençoou Faraó.
8 Yessestent ǎmǎnokal « Maneket iwetyan ennek ? »
8 E Faraó disse a Jacó: Quantos anos tu tens?
9 Yenna has Yaƹqub « Leɣ téméḍé n ewatay d keraḍet temerwén exrakeɣ ǧér ikallen, ǎmoseɣ aw-ténéré. Temeddortin tokey hik, okeyen fol-i iwetyan eṣṣohetnen, beššan kela wr ewedɣ iwetyan wi essokeyen abbaten-in dɣ isikilen nsn, ǎmosen eddunya n ténéré. »
9 E Jacó disse a Faraó: Os dias da minha peregrinação são cento e trinta anos. Poucos e maus têm sido os dias dos anos da minha vida, e não alcançaram aos dias dos anos da vida de meus pais nos dias de suas peregrinações.
10 As yenna awén, yenker yetter as arweh ezzar yegmeḍ tǎɣǎhamt n Ferƹaon.
10 E Jacó abençoou Faraó, e saiu da presença de Faraó.
11 Yezozeɣ Yusef ǎddunet ennét dɣ ǎkal wa tn yufen dɣ Maṣar, Jasen, ǎkal wan Ramsès, hund awa has yenna Ferƹaon. Yekfen imeḍlan.
11 E José estabeleceu seu pai e seus irmãos, e lhes deu posses na terra do Egito, no melhor da terra, na terra de Ramessés, como Faraó ordenara.
12 Yekfa Yusef tanafek i tis d ayet-mas d ǎddunet nsn emdan, ak iyyen yekfe a yegdehen i ǎddunet-ennét d arrawen-ennét.
12 E José sustentou seu pai, e seus irmãos, e toda a casa de seu pai com pão, de acordo com suas famílias.
13 Temel-t menna ad ǎbas t-tella tanafek dɣ ǎkal imda. Dɣ Maṣar aked dɣ Kenƹan ǎddunet inaqqen laẓ dɣ érét n menna taɣ.
13 E não havia pão em toda a terra, porque a fome era muito dolorida, de modo que a terra do Egito e toda a terra de Canaã desfaleciam por causa da fome.
14 Yusef yezzenha éred i ǎddunet, yeǧa aẓref dɣ tǎɣǎhamt tan ǎmǎnokal. Awén-dɣ a iǧa Yusef yermes aẓref imda wan Kenƹan d wan Maṣar
14 E José ajuntou todo o dinheiro que foi encontrado na terra do Egito, e na terra de Canaã, pelo trigo que eles compravam, e José levou o dinheiro para a casa de Faraó.
15 As immenda aẓref dɣ Maṣar d Kenƹan, osen-in elmasriten ɣor Yusef, ennen as « Akf aneɣ a nekša, akf anɣ awas éd nedder, wr haneɣ éd teyyed éd nemmet dat téṭṭawén ennek, ǎbas nela aẓref baš éd key nerẓem. »
15 E quando o dinheiro acabou na terra do Egito, e na terra de Canaã, todos os egípcios vieram a José, e disseram: Dá-nos pão, por que morreremos na tua presença? Pois o dinheiro acabou.
16 Yenna hasn Yusef « kud ǎbas tlem aẓref, akfet id éheré nwn. »
16 E José disse: Dai o vosso gado, e eu vos darei pelo vosso gado, se não há dinheiro.
17 Eweyen-d éheré nsn i Yusef, yekfen imekšan. Ewatay wéndɣ, ezzenhen tanafek s tela, eǧrewen imekšan esimeskelen t-n s éheré nsn imda : iyyesan, tihatten, ulli, tisista d ihiḍan.
17 E eles levaram seu gado a José, e José lhes deu pão em troca pelos cavalos, e pelos rebanhos, e pelo gado dos rebanhos, e pelos jumentos. E durante aquele ano ele os alimentou em troca de todo o seu gado.
18 As yokey ewatay, osen-d Yusef, ennen as « Ǎbas nela aẓref, ǎbas nela éheré. Ǎbas nela ar imeḍlan-nnɣ d iman-nnɣ.
18 Quando aquele ano terminou, vieram a ele no segundo ano, e lhe disseram: Não ocultaremos a meu senhor que o nosso dinheiro acabou. Meu senhor também tem nossos rebanhos de gado. Nada nos sobrou diante da vista do meu senhor, exceto nossos corpos e nossas terras.
19 Wr haneɣ éd teyyed éd nemmet dat téṭṭawén-ennek d imeḍlan-nnɣ éd eqqarin ? Zenh anɣ nekkenéḍ d imeḍlan-nnɣ. Akf aneɣ a nekša. Éd numas éklan n Ferƹaon d imeḍlan-nnɣ éd eqqelen innet. Wr nere éd nemmet. Akf aneɣ tefest baš éd nedder d imeḍlan-nnɣ wr éd eqqarin ».
19 Por que morreremos diante dos teus olhos, tanto nós, como a nossa terra? Compra a nós e a nossa terra por pão, e nós e nossa terra seremos servos de Faraó, e dá-nos semente, para que possamos viver, e não morrer, para que a terra não seja desolada.
20 Yezzenha Yusef imeḍlan win Maṣar emdan. Elmasriten ezzenhen iferǧan nsn dɣ érét n eṣahu n menna. Yeqqel ǎkal imda in Ferƹaon.
20 E José comprou toda a terra do Egito para Faraó, porque os egípcios venderam, cada homem, o seu campo, porque a fome prevalecia sobre eles. Assim, a terra passou a ser de Faraó.
21 Yekna Yusef dɣ ǎddunet win Maṣar emdan éklan n Ferƹaon.
21 E quanto ao povo, ele os removeu para as cidades, desde uma extremidade das fronteiras do Egito até a outra extremidade.
22 Imeḍlan wi wr izzenha Yusef ɣas, win imerubay. Édét eddaren fol awa tn ihak Ferƹaon, wr emxataren isudar, fol awéndɣ as wr ezzenhen imeḍlan nsn.
22 Somente a terra dos sacerdotes ele não comprou, pois os sacerdotes possuíam uma porção atribuída por Faraó, e comiam a sua porção que Faraó lhes dava; por isso, eles não venderam suas terras.
23 Yenna Yusef i ǎddunet : « Dimaɣ kewen ezzenheɣ kewenéḍ d imeḍlan nwn i Ferƹaon, éd kewen ekfeɣ tefest baš éd tseŋŋelem éred.
23 Então José disse a seu povo: Eis que neste dia comprei a vós e a vossa terra para Faraó. Vede, aqui há semente para vós, e semeareis a terra.
24 Ɣor awa-d éd yeŋ éred, éd tekfim tan semmoset i Ferƹaon. Awa heḍen inewen. Agẓet ds tefsen nwn. Akšet, zekšet arrawen nwn d ǎddunet emdan wi ezzeɣnen dɣ ihenan nwn».
24 E acontecerá que, das colheitas, dareis uma quinta parte a Faraó, e quatro partes serão vossas, para semear o campo, e para vosso alimento, e para os da vossa família, e para alimento para os vossos pequenos.
25 Ennen as : « Neddar. Nekrehét datk udem, sidi ! Fol awéndɣ éd neɣbel, neddiwet, éd neqqel éklan n Ferƹaon. »
25 E eles disseram: Tu salvaste as nossas vidas. Que encontremos graça à vista de meu senhor, e nós seremos servos de Faraó.
26 Mn ahel wéndɣ elxekuma ten-dɣ ikna Yusef fol éred teqqim telle dɣ Maṣar : tan semmoset n awa-d ifalen iferǧan yǎmos in Ferƹaon. Wr t-ille ar imeḍlan win imerubay a wrn yǎmos in Ferƹaon.
26 E José fez esta lei sobre a terra do Egito até este dia, que Faraó deveria ter a quinta parte, exceto a terra dos sacerdotes, que não se tornou de Faraó.
27 Ezzeɣen Israyliten, ǎddunet win Yaƹqub, dɣ Maṣar, dɣ ǎkal wan Jasen. Ekrehen ds imeḍlan, ekrehen arrawen, eqqelen eǧǧeten.
27 E Israel habitou na terra do Egito, na região de Gósen; e eles tinham posses ali, e cresceram, e se multiplicaram grandemente.
28 Yezzeɣ Yaƹqub meraw iwetyan d essa dɣ Maṣar. Yedder téméḍé n ǎwetay d ekkoẓet temerwén d essa.
28 E Jacó viveu na terra do Egito por dezessete anos. Assim, toda a idade de Jacó foi cento e quarenta e sete anos.
29 As yelmed Yaƹqub in tǎmettant toheẓ, yeɣr-in rurés Yusef, yenna has : « kud tered ahi s tidet, sekn ahi-t : wr hi tenbeled dɣ Maṣar. Inhod ahi-t tahaḍed, sens ǎfus ennek dag eleɣ in.
29 E chegando-se o tempo que Israel devia morrer. Ele chamou seu filho José, e lhe disse: Se agora eu encontrei graça à tua vista, rogo-te que ponhas tua mão debaixo da minha coxa, e age com bondade e verdade para comigo: Não me enterres, rogo-te, no Egito,
30 As i eba, awi ahi s édeg n ǎddunet-in ». yenna has Yusef : « Éd egeɣ awa-s i tenned ».
30 mas quando eu descansar com meus pais, tu me levarás para fora do Egito, e me enterrarás no lugar de sepultamento deles. E ele disse: Eu farei como tu disseste.
31 Yenna has Yaƹqub : « Ahaḍ ». Yehaḍ ast Yusef, a yekka Yaƹqub yerkaƹ dat édeg-ennét.
31 E ele disse: Jura-me. E ele lhe jurou. E Israel se curvou sobre a cabeceira da cama.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 47, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.