Gênesis 47

Awal n Messineɣ s Tamahaq (THV) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Yegla Yusef yosa Ferƹaon, yenna has : « osen-d abba-hin d ayet ma, ewaten-d éheré nsn wa ǧezzulen aked wa heǧren, efalen-d Kenƹan, han ǎkal n Jasen émér waɣ ».
1 Então veio José, e informou a Faraó, dizendo: Meu pai e meus irmãos, com seus rebanhos e seu gado, e tudo o que têm, chegaram da terra de Canaã e estão na terra de Gósen.
2 Yezozeyt semmos dɣ ayet-mas.
2 E tomou dentre seus irmãos cinco homens e os apresentou a Faraó.
3 Yessesten tn Ferƹaon : « Ma tǎmos elxedmet nwn ? ». Ennen as : « Nekkenéḍ imeḍanen, neḍḍan éheré wa fol n meḍriy hund abbaten nnɣ.
3 Então perguntou Faraó a esses irmãos de José: Que ocupação é a vossa; Responderam-lhe: Nós, teus servos, somos pastores de ovelhas, tanto nós como nossos pais.
4 Menna tekkus dɣ Kenƹan, enta a-haneɣ-d isteɣen, ǎbas t-illa akesa i éheré nnɣ. Nos-d déɣ neǧmay a nezzekša i éheré nnɣ d iman nnɣ. Neǧmay dk éd haneɣ teyyed éd nezzeɣ Jasen ».
4 Disseram mais a Faraó: Viemos para peregrinar nesta terra; porque não há pasto para os rebanhos de teus servos, porquanto a fome é grave na terra de Canaã; agora, pois, rogamos-te permitas que teus servos habitem na terra de Gósen.
5 Yenna Ferƹaon i Yusef : « Dimaɣ d osen ayet-mak d tik,
5 Então falou Faraó a José, dizendo: Teu pai e teus irmãos vieram a ti;
6 Maṣar tinnek, eǧmey édeg wa hak egreẓen ds, t-ekfed asnt. Addoben éd eqqeymin dɣ Jasen kud eran. Kud tezzayed dsn ma ǎmosen wi elenen serho, zemmehihiten d éheré hin. »
6 a terra do Egito está diante de ti; no melhor da terra faze habitar teu pai e teus irmãos; habitem na terra de Gósen. E se sabes que entre eles há homens capazes, põe-nos sobre os pastores do meu gado.
7 Yelwey Yusef tis ɣor Ferƹaon. Yesseslemt Yaƹqub, iǧas tittar.
7 Também José introduziu a Jacó, seu pai, e o apresentou a Faraó; e Jacó abençoou a Faraó.
8 Yessestent ǎmǎnokal « Maneket iwetyan ennek ? »
8 Então perguntou Faraó a Jacó: Quantos são os dias dos anos da tua vida?
9 Yenna has Yaƹqub « Leɣ téméḍé n ewatay d keraḍet temerwén exrakeɣ ǧér ikallen, ǎmoseɣ aw-ténéré. Temeddortin tokey hik, okeyen fol-i iwetyan eṣṣohetnen, beššan kela wr ewedɣ iwetyan wi essokeyen abbaten-in dɣ isikilen nsn, ǎmosen eddunya n ténéré. »
9 Respondeu-lhe Jacó: Os dias dos anos das minhas peregrinações são cento e trinta anos; poucos e maus têm sido os dias dos anos da minha vida, e não chegaram aos dias dos anos da vida de meus pais nos dias das suas peregrinações.
10 As yenna awén, yenker yetter as arweh ezzar yegmeḍ tǎɣǎhamt n Ferƹaon.
10 E Jacó abençoou a Faraó, e saiu da sua presença.
11 Yezozeɣ Yusef ǎddunet ennét dɣ ǎkal wa tn yufen dɣ Maṣar, Jasen, ǎkal wan Ramsès, hund awa has yenna Ferƹaon. Yekfen imeḍlan.
11 José, pois, estabeleceu a seu pai e seus irmãos, dando-lhes possessão na terra do Egito, no melhor da terra, na terra de Ramessés, como Faraó ordenara.
12 Yekfa Yusef tanafek i tis d ayet-mas d ǎddunet nsn emdan, ak iyyen yekfe a yegdehen i ǎddunet-ennét d arrawen-ennét.
12 E José sustentou de pão seu pai, seus irmãos e toda a casa de seu pai, segundo o número de seus filhos.
13 Temel-t menna ad ǎbas t-tella tanafek dɣ ǎkal imda. Dɣ Maṣar aked dɣ Kenƹan ǎddunet inaqqen laẓ dɣ érét n menna taɣ.
13 Ora, não havia pão em toda a terra, porque a fome era mui grave; de modo que a terra do Egito e a terra de Canaã desfaleciam por causa da fome.
14 Yusef yezzenha éred i ǎddunet, yeǧa aẓref dɣ tǎɣǎhamt tan ǎmǎnokal. Awén-dɣ a iǧa Yusef yermes aẓref imda wan Kenƹan d wan Maṣar
14 Então José recolheu todo o dinheiro que se achou na terra do Egito, e na terra de Canaã, pelo trigo que compravam; e José trouxe o dinheiro à casa de Faraó.
15 As immenda aẓref dɣ Maṣar d Kenƹan, osen-in elmasriten ɣor Yusef, ennen as « Akf aneɣ a nekša, akf anɣ awas éd nedder, wr haneɣ éd teyyed éd nemmet dat téṭṭawén ennek, ǎbas nela aẓref baš éd key nerẓem. »
15 Quando se acabou o dinheiro na terra do Egito, e na terra de Canaã, vieram todos os egípcios a José, dizendo: Dá-nos pão; por que morreremos na tua presença? porquanto o dinheiro nos falta.
16 Yenna hasn Yusef « kud ǎbas tlem aẓref, akfet id éheré nwn. »
16 Respondeu José: Trazei o vosso gado, e vo-lo darei por vosso gado, se falta o dinheiro.
17 Eweyen-d éheré nsn i Yusef, yekfen imekšan. Ewatay wéndɣ, ezzenhen tanafek s tela, eǧrewen imekšan esimeskelen t-n s éheré nsn imda : iyyesan, tihatten, ulli, tisista d ihiḍan.
17 Então trouxeram o seu gado a José; e José deu-lhes pão em troca dos cavalos, e das ovelhas, e dos bois, e dos jumentos; e os sustentou de pão aquele ano em troca de todo o seu gado.
18 As yokey ewatay, osen-d Yusef, ennen as « Ǎbas nela aẓref, ǎbas nela éheré. Ǎbas nela ar imeḍlan-nnɣ d iman-nnɣ.
18 Findo aquele ano, vieram a José no ano seguinte e disseram-lhe: Não ocultaremos ao meu senhor que o nosso dinheiro está todo gasto; as manadas de gado já pertencem a meu senhor; e nada resta diante de meu senhor, senão o nosso corpo e a nossa terra;
19 Wr haneɣ éd teyyed éd nemmet dat téṭṭawén-ennek d imeḍlan-nnɣ éd eqqarin ? Zenh anɣ nekkenéḍ d imeḍlan-nnɣ. Akf aneɣ a nekša. Éd numas éklan n Ferƹaon d imeḍlan-nnɣ éd eqqelen innet. Wr nere éd nemmet. Akf aneɣ tefest baš éd nedder d imeḍlan-nnɣ wr éd eqqarin ».
19 por que morreremos diante dos teus olhos, tanto nós como a nossa terra? Compra-nos a nós e a nossa terra em troca de pão, e nós e a nossa terra seremos servos de Faraó; dá-nos também semente, para que vivamos e não morramos, e para que a terra não fique desolada.
20 Yezzenha Yusef imeḍlan win Maṣar emdan. Elmasriten ezzenhen iferǧan nsn dɣ érét n eṣahu n menna. Yeqqel ǎkal imda in Ferƹaon.
20 Assim José comprou toda a terra do Egito para Faraó; porque os egípcios venderam cada um o seu campo, porquanto a fome lhes era grave em extremo; e a terra ficou sendo de Faraó.
21 Yekna Yusef dɣ ǎddunet win Maṣar emdan éklan n Ferƹaon.
21 Quanto ao povo, José fê-lo passar às cidades, desde uma até a outra extremidade dos confins do Egito.
22 Imeḍlan wi wr izzenha Yusef ɣas, win imerubay. Édét eddaren fol awa tn ihak Ferƹaon, wr emxataren isudar, fol awéndɣ as wr ezzenhen imeḍlan nsn.
22 Somente a terra dos sacerdotes não a comprou, porquanto os sacerdotes tinham rações de Faraó, e eles comiam as suas rações que Faraó lhes havia dado; por isso não venderam a sua terra.
23 Yenna Yusef i ǎddunet : « Dimaɣ kewen ezzenheɣ kewenéḍ d imeḍlan nwn i Ferƹaon, éd kewen ekfeɣ tefest baš éd tseŋŋelem éred.
23 Então disse José ao povo: Hoje vos tenho comprado a vós e a vossa terra para Faraó; eis aí tendes semente para vós, para que semeeis a terra.
24 Ɣor awa-d éd yeŋ éred, éd tekfim tan semmoset i Ferƹaon. Awa heḍen inewen. Agẓet ds tefsen nwn. Akšet, zekšet arrawen nwn d ǎddunet emdan wi ezzeɣnen dɣ ihenan nwn».
24 Há de ser, porém, que no tempo as colheitas dareis a quinta parte a Faraó, e quatro partes serão vossas, para semente do campo, e para o vosso mantimento e dos que estão nas vossas casas, e para o mantimento de vossos filhinho.
25 Ennen as : « Neddar. Nekrehét datk udem, sidi ! Fol awéndɣ éd neɣbel, neddiwet, éd neqqel éklan n Ferƹaon. »
25 Responderam eles: Tu nos tens conservado a vida! achemos graça aos olhos de meu senhor, e seremos servos de Faraó.
26 Mn ahel wéndɣ elxekuma ten-dɣ ikna Yusef fol éred teqqim telle dɣ Maṣar : tan semmoset n awa-d ifalen iferǧan yǎmos in Ferƹaon. Wr t-ille ar imeḍlan win imerubay a wrn yǎmos in Ferƹaon.
26 José, pois, estabeleceu isto por estatuto quanto ao solo do Egito, até o dia de hoje, que a Faraó coubesse o quinto a produção; somente a terra dos sacerdotes não ficou sendo de Faraó.
27 Ezzeɣen Israyliten, ǎddunet win Yaƹqub, dɣ Maṣar, dɣ ǎkal wan Jasen. Ekrehen ds imeḍlan, ekrehen arrawen, eqqelen eǧǧeten.
27 Assim habitou Israel na terra do Egito, na terra de Gósen; e nela adquiriram propriedades, e frutificaram e multiplicaram-se muito.
28 Yezzeɣ Yaƹqub meraw iwetyan d essa dɣ Maṣar. Yedder téméḍé n ǎwetay d ekkoẓet temerwén d essa.
28 E Jacó viveu na terra do Egito dezessete anos; de modo que os dias de Jacó, os anos da sua vida, foram cento e quarenta e sete anos.
29 As yelmed Yaƹqub in tǎmettant toheẓ, yeɣr-in rurés Yusef, yenna has : « kud tered ahi s tidet, sekn ahi-t : wr hi tenbeled dɣ Maṣar. Inhod ahi-t tahaḍed, sens ǎfus ennek dag eleɣ in.
29 Quando se aproximava o tempo da morte de Israel, chamou ele a José, seu filho, e disse-lhe: Se tenho achado graça aos teus olhos, põe a mão debaixo da minha coxa, e usa para comigo de benevolência e de verdade: rogo-te que não me enterres no Egito;
30 As i eba, awi ahi s édeg n ǎddunet-in ». yenna has Yusef : « Éd egeɣ awa-s i tenned ».
30 mas quando eu dormir com os meus pais, levar-me-ás do Egito e enterrar-me-ás junto à sepultura deles. Respondeu José: Farei conforme a tua palavra.
31 Yenna has Yaƹqub : « Ahaḍ ». Yehaḍ ast Yusef, a yekka Yaƹqub yerkaƹ dat édeg-ennét.
31 E Jacó disse: Jura-me; e ele lhe jurou. Então Israel inclinou-se sobre a cabeceira da cama.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 47, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.