Gênesis 45

Awal n Messineɣ s Tamahaq (THV) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Ǎbas yeddobet Yusef éd yeffer iman ennét dat ǎddunet emdan, yesɣeret asn, yenna hasn éd eǧmeḍen. Yera éd eǧmeḍen baš yeqqayem ɣas-ennét enta d aŋŋaten ennét émér wad tn éd yezozey iman-ennét.
1 José não conseguiu mais se conter. Havia muita gente na sala, e ele disse a seus assistentes: “Saiam todos daqui!”. Assim, ficou a sós com seus irmãos e lhes revelou sua identidade.
2 Beššan yeslef tǎseloft teknan tuksé, ad has eslen Elmesriten, eqqimen ǧannen tn, ad éweḍen isǎlan ɣor Ferƹaon.
2 José se emocionou e começou a chorar. Chorou tão alto que os egípcios o ouviram, e logo a notícia chegou ao palácio do faraó.
3 Yenna Yusef i ayet-mas : « Awaɣ nk Yusef ! Abba hin yeddar animér méɣ ? » Ayet mas ǎbas essanen ad ihen folsn, wr ennen ula.
3 “Sou eu, José!”, disse a seus irmãos. “Meu pai ainda está vivo?” Mas seus irmãos ficaram espantados ao se dar conta de que o homem diante deles era José e perderam a fala.
4 « Ahẓet id » yenna hasn. Oheẓent in. Yenna Yusef : « Nk awah Yusef, ǎmeḍray nwn, wa hin tezzenhem s Maṣar.
4 “Cheguem mais perto”, disse José. Quando eles se aproximaram, José continuou: “Eu sou José, o irmão que vocês venderam como escravo ao Egito.
5 Dimaɣ wr kewen itaǧǧehet elhem n ininnin tezzenhem ahi, ula enḍerren. Awén Messineɣ a hi yesseweyen s Maṣar, baš éd hawen ekkeseɣ tǎmettant dɣ émér n menna.
5 Agora, não fiquem aflitos ou furiosos uns com os outros por terem me vendido para cá. Foi Deus quem me enviou adiante de vocês para lhes preservar a vida.
6 Okeyen essin iwetyan n menna beššan eqqimen semmos arweh, semmos iwetyan wiɣ wr tn thé elxedmet, wr tn ihe afaras, wrt illé a dsn iknen.
6 A fome que assola a terra há dois anos continuará por mais cinco anos, e não haverá plantio nem colheita.
7 Yesséweyen a hid Messineɣ dɣ ǎkal waɣ baš éd ds tekrehem arrawen, éd ds tezzeɣem. Hund awéndɣ yeddobet éd kewen yennej, ǎnejji mǎqqeren.
7 Deus me enviou adiante para salvar a vida de vocês e de suas famílias, e para salvar muitas vidas.
8 Hanneyem as weǧǧén kewenéḍ a hid yesseweyen déɣ, awén isweǧǧan win Messineɣ. Enta a dɣi yeknen elwezér n Ferƹaon, amɣar n éhen ennét d Maṣar imda.
8 Portanto, foi Deus quem me mandou para cá, e não vocês! E foi ele quem me fez conselheiro do faraó, administrador de todo o seu palácio e governador de todo o Egito.
9 Dimaɣ, eǧlet hik, siwḍet ǎmahal i abba-hin, ennét as : “Awaɣ Yusef yehulkey-d, yenna : Messineɣ yekna dɣi amɣar wan Maṣar. As ahid dimaɣ hik, wr tehléd.
9 “Agora, voltem depressa a meu pai e digam-lhe: ‘Assim diz seu filho José: Deus me fez senhor de toda a terra do Egito. Venha para cá sem demora!
10 As-d éd tezzeɣed ǎkal was itahawal Jasen key d meddank d iheyawen ennek d éheré ennek wa ǧezzulen d wa heǧren d errezɣen ennek emdan. Éd hid tahẓed.
10 O senhor poderá viver na região de Gósen, onde estará perto de mim com todos os seus filhos e netos, rebanhos e gado, e todos os seus bens.
11 Déɣ, ula-s éd tafriyem, ula hawen éd yasrin, édét eglan-d semmos iwetyan n menna.” »
11 Ali eu cuidarei do senhor, pois ainda haverá cinco anos de escassez. Do contrário, o senhor e toda a sua família perderão tudo que têm’”.
12 Yenna Yusef arweh : « Tessanem as nk a-hawen yesséwelen, aked eŋŋa Benyamin issan awén.
12 José acrescentou: “Vejam! Vocês podem comprovar com seus próprios olhos, e também meu irmão Benjamim, que sou eu mesmo, José, que falo com vocês!
13 Eglet aset abba-nnɣ, leɣtet as innin ǎmoseɣ ales mǎqqeren dɣ Maṣar, leɣtet as awa teneyem imda. Teqqelim-d déɣ teddewem ds hik. »
13 Contem a meu pai a posição de honra que ocupo aqui no Egito. Descrevam para ele tudo que viram e tragam-no para cá o mais rápido possível”.
14 Dédih yermes dɣ ifassen ennét Yusef ǎmeḍray ennét Benyamin, eslefen issenen ésn.
14 Chorando de alegria, ele abraçou Benjamim, e Benjamim também o abraçou e chorou.
15 Yennermes d ayet-mas aked wi heḍnén, yemmullet asn emdan yesilef. Ɣor déndɣ ɣas a-ds esdewennén.
15 Então José beijou cada um de seus irmãos e chorou com eles; depois os irmãos conversaram à vontade com ele.
16 Dɣ éhen wan ǎmǎnokal, elmeden ǎddunet s innin Yusef osent id ayet-mas. Iǧreẓ awén i Ferƹaon d inaɣlafen-ennét.
16 A notícia não demorou a chegar ao palácio do faraó: “Os irmãos de José estão aqui!”. O faraó e seus oficiais se alegraram muito quando souberam disso.
17 Yenna has i Yusef : « En-asn i ayet-mak éd eǧaǧǧin ihéḍan nsn, d eqqelnet ǎkal nsn,
17 O faraó disse a José: “Diga a seus irmãos: ‘Coloquem as cargas em seus animais e voltem depressa à terra de Canaã.
18 éd-d awyin tisn d ǎddunet-nsn. Éd tn egeɣ dɣ ǎkal wa t-n yufen dɣ Maṣar, édeg wa hen hereten wi tn ufenen dɣ ǎkal.
18 Tragam seu pai e todas as suas famílias para cá. Eu lhes darei a melhor terra do Egito, e vocês comerão do que esta terra produz de melhor’”.
19 En-asn i ayet-mak éd d-awyin elkerwiletén ti dɣ-d éd awyin téḍéḍén nsn, d arrawen nsn, d tisn.
19 O faraó prosseguiu: “Diga a seus irmãos: ‘Levem carruagens do Egito para transportar as crianças pequenas, as mulheres e também seu pai.
20 Wr i tn zemhelhilet awa hin éd eyyin, édét tiẓudawen n Maṣar éd umasnet tinasen.
20 Não se preocupem com seus pertences, pois o melhor de toda a terra do Egito será de vocês’”.
21 Eǧen meddans n Yaƹqub awa hasn yehewelen. Yekfen Yusef elkerwiletén, hund awa yenna Ferƹaon, yekfén aked ezzad wan ǎbǎreqqa.
21 Os filhos de Jacó seguiram essas instruções. José providenciou carruagens, conforme o faraó havia ordenado, e lhes deu mantimentos para a viagem.
22 Ak iyyen dsn yekfé ǎreswey yehoseyen s ibbeddel. Benyamin yekfé semmos iresweyen, yessétas keraḍet temaḍ n aẓref.
22 Também presenteou cada irmão com um traje novo, mas a Benjamim deu cinco roupas novas e trezentas peças de prata.
23 Yessewey i tis meraw ihéḍan, eǧuǧǧenén awa tn yufen dɣ ǎkal n Maṣar. Yesséwey as arwah merawet tihéḍén eǧuǧǧenén éred, tagella d imekšan ǎǧǧotnén. Yekfén aked ezzad wan ǎbǎreqqa.
23 E, a seu pai, enviou dez jumentos carregados com os melhores produtos do Egito e dez jumentas carregadas com cereais, pães e outros mantimentos para a viagem.
24 Yenna hasn i ayet-mas : « Héwet wr teknésem dɣ ǎbǎreqqa, ezzayeɣ-kewen », ezzar yoyyen éd eǧlin.
24 Depois, José se despediu de seus irmãos e, enquanto partiam, disse a eles: “Não briguem no caminho por causa do que aconteceu”.
25 Efelen Maṣar, éweḍen ǎkal n Kenƹan ɣor tisn.
25 Eles saíram do Egito e voltaram a seu pai, Jacó, na terra de Canaã.
26 Ennen as : « Yusef yeddar animér ! Enta as amɣar n Maṣar. » Yendar i Yaƹqub éd yefles awén, wr tn yefles.
26 “José ainda está vivo!”, eles disseram a seu pai. “É o governador de toda a terra do Egito!” Jacó ficou atônito com a notícia. Não podia acreditar.
27 Ennen as awa hasn yenna Yusef imda, esseknent awa has-d yessewey Yusef imda. Ɣor déndɣ yenker-d Yaƹqub dɣ eḍes ennét, yeddewet.
27 Quando, porém, repetiram para Jacó tudo que José lhes tinha dito, e quando ele viu as carruagens que José havia mandado para levá-lo, encheu-se de ânimo.
28 Yenna : « Xlas ! Dimaɣ eddobeɣ édt efleseɣ ! Arrawin Yusef ikna tǎmeddort ! Endawtet ! Ereɣ éd eyneɣ teṭṭawén-ennét arwah wr emmuteɣ ! »
28 Então Jacó exclamou: “Deve ser verdade! Meu filho José está vivo! Preciso ir e vê-lo antes que eu morra!”.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 45, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.