Gênesis 42

Awal n Messineɣ s Tamahaq (THV) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Yelmed Yaƹqub in ille éred dɣ Maṣar ; yenna hasn i meddans : « ma tkannem deh, tenimekyadem ?
1 Quando Jacó soube que havia mantimentos no Egito, disse aos filhos: — Por que vocês estão aí de braços cruzados?
2 Esleɣ in Maṣar ihet éred. Eglet zenhet id. Wr nere éd nemmet ».
2 Ouvi dizer que no Egito há mantimentos. Vão até lá e comprem cereais para não morrermos de fome.
3 Eglen ayet-mas n Yusef meraw essen, ekken Maṣar éd ds zenhin éred.
3 Então os dez irmãos de José por parte de pai foram até o Egito para comprar mantimentos.
4 Benyamin wadih, Yaƹqub yeṭṭeft. Yaƹqub wr issegla Benyamin, rurés wa meḍreyen, ǎmeḍray n Yusef, yenna : « Wr ereɣ éd t-yeǧrew a yexlan. »
4 Mas Jacó não deixou que Benjamim, o irmão de José por parte de pai e de mãe, fosse com eles; ele tinha medo de que lhe acontecesse alguma desgraça.
5 Eweḍen in Dg Yaƹqub Maṣar eddewen d ǎddunet wiyeḍ heḍnén win Kenƹan, édét menna telwa dɣ ǎkal nsn.
5 Os filhos de Jacó foram comprar mantimentos junto com outras pessoas, pois em todo o país de Canaã havia fome.
6 Yusef enta as amɣar, enta a izazenhen éred. Osen-t in ayet-mas, esseslement, erkeƹen dat-s, udem yeḍas maḍal édét amɣar a yǎmos.
6 Como governador do Egito, era José quem vendia cereais às pessoas que vinham de outras terras. Quando os irmãos de José chegaram, eles se ajoelharam na frente dele e encostaram o rosto no chão.
7 Yezzeyten Yusef, beššan wr hasn yeẓẓel awal, iǧa iman ennét hund wr tn izzey. Yessestenten : « Mis-d tefelem ? » Ennen as : « Ǎkal wan Kenƹan, nera éd nezenh isudar. »
7 Logo que José viu os seus irmãos, ele os reconheceu, mas fez de conta que não os conhecia. E lhes perguntou com voz dura: — Vocês, de onde vêm? — Da terra de Canaã — responderam. — Queremos comprar mantimentos.
8 Yezzey tn Yusef, beššan entenéḍ wr t-ezzeyen.
8 José reconheceu os seus irmãos, mas eles não o reconheceram.
9 Γor déndɣ yesmekta Yusef tihorǧa ennét. Yenna hasn : « Kawaneḍ dimaɣ temosem kél tinawen (imaɣlayen) ! Teram éd teynim taɣaššimt n ǎkal waɣ ».
9 Então José lembrou dos sonhos que tinha tido a respeito deles e disse: — Vocês são espiões que vieram para ver os pontos fracos do nosso país.
10 Ennen as : « kela Sidi, nos-d éd nezenh isudar ɣas.
10 Eles responderam: — De modo nenhum, senhor. Nós, os seus criados, viemos para comprar mantimentos.
11 Nakkeneḍ nemos araten n ales iyyen. Wr nere a yexlan i ǎkal waɣ, wr fol-s neǧmey tinawen.»
11 Somos filhos de um mesmo pai. Nós não somos espiões, senhor! Somos gente honesta.
12 Yenna Yusef : « Bahu nwn, taɣaššimt n ǎkal a-d tosem éd tt teynim ».
12 — Não acredito — disse José. — Vocês vieram para ver os pontos fracos do nosso país.
13 Ennen : « kela, nefal-d ǎkal wan Kenƹan. Nemos maraw aŋŋaten d essin, wa meḍriyen yeqqim ɣor abba nnɣ, iyyen heḍen ebat ».
13 Eles disseram: — Nós moramos em Canaã. Somos ao todo doze irmãos, filhos do mesmo pai. Mas um irmão desapareceu, e o mais novo está neste momento com o nosso pai.
14 Yenna Yusef : « awén-dɣ enneɣ : temosem kél tinawen (imaɣlayen).
14 José respondeu: — É como eu disse: vocês são espiões.
15 Nɣ-tah tametart nwn : Ahaḍeɣ awn fol Ferƹaon éd kud tefelem waɣ ǎkal as kundebat yosed ǎmeḍray nwn wa enḍerren déɣ.
15 E o jeito de provar que vocês estão dizendo a verdade é este: enquanto o irmão mais moço de vocês não vier para cá, vocês não sairão daqui. Isso eu juro pela vida do rei!
16 Seglet iyyen dewen éd t-id yawi, wi heḍnén éd eqqeymin déɣ dɣ tǎkormut a-d yeqqel. Éd esseneɣ ǧannem ahi tidet méɣ kala, méɣ ahaḍeɣ awn fol Ferƹaon ar imaɣlayen a temosem ».
16 Um de vocês irá buscá-lo, mas os outros ficarão presos até que fique provado se estão ou não dizendo a verdade. Se não estão, é que vocês são espiões. Juro pela vida do rei!
17 Yeǧen Yusef emdan dɣ tǎkormut, as okeyen keraḍ iheḍan yesseǧmeḍ tn.
17 E os pôs na cadeia por três dias.
18 Ahel wan keraḍ yenna hasn : « a-wah a hé tegim, baš éd teqqeymim teddarem, édét eksoḍeɣ Messineɣ.
18 No terceiro dia José disse a eles: — Eu sou uma pessoa que
19 Kud tidet a ǧannem, iyyen dewen éd yeqqayem dɣ tǎkormut taɣ. Wi heḍnén, éd eqqelen ǎkal nsn, éd awyin éred d isudar i ǎddunet nsn édét manna a igan.
19 Se, de fato, são pessoas honestas, que um de vocês fique aqui na cadeia, e que os outros voltem para casa, levando mantimentos para matar a fome das suas famílias.
20 Éd hi-d tawyim ǎmeḍray nwn. Éd elmedɣ dédih as tidet a ǧannem. Éd teqqeymim teddarem ». Eɣbelen awén.
20 Depois tragam aqui o seu irmão mais moço. Isso provará se vocês estão ou não dizendo a verdade; e, se estiverem, não serão mortos. Eles concordaram
21 Beššan ǧér-essen ennen : « Ah ! Teweḍ aneɣ addeɣwet n ǎmeḍray nnɣ, wr has nesged as deneɣ iǧmey tinaheɣén émér wa-t noya, dimaɣ iǧarrew-aneɣ awa-t iǧrewen. »
21 e disseram uns aos outros: — De fato, nós agora estamos sofrendo por causa daquilo que fizemos com o nosso irmão. Nós vimos a sua aflição quando pedia que tivéssemos pena dele, porém não nos importamos. Por isso agora é a nossa vez de ficarmos aflitos.
22 Yenna Ruben : « Ennéɣ awn tn innin wr teŋɣem Yusef. Beššan wr hi tesgedem, adiš dimaɣ éd nerẓem tǎmettant ennét ! »
22 E Rúben disse assim: — Eu bem que disse que não maltratassem o rapaz, mas vocês não quiseram me ouvir. Por isso agora estamos pagando pela morte dele.
23 Wr eɣelen in Yusef yefham tn, édét as yekka yesséwel asn, yelle muṭerjem.
23 Eles não sabiam que José estava entendendo o que diziam, pois ele tinha estado falando com eles por meio de um intérprete.
24 Dédih, yefel tn Yusef, yegla yeslef. As-d yeqqel, yenna hasn éd yeṭṭef Šimƹun, igas tihebeǧiwen dat-sen.
24 José saiu de perto deles e começou a chorar. Quando pôde falar outra vez, voltou, separou Simeão e mandou que fosse amarrado na presença deles.
25 Yenna Yusef i elxeddamen ennét éd hasn eṭkeren ibelbaḍ nsn allon, éd hasn errin aẓref nsn dɣ ibelbaḍ nsn, éd tn ekfin ezzad i asikel nsn, eǧen awén.
25 José mandou que os empregados enchessem de mantimentos os sacos que os irmãos haviam trazido e que devolvessem o dinheiro de cada um, colocando-o nos sacos de mantimentos. E também que lhes dessem comida para a viagem. E assim foi feito.
26 Aǧuǧǧen iheḍan nsn, ezzar eglen.
26 Os irmãos de José carregaram os jumentos com os mantimentos que haviam comprado e foram embora.
27 As tn iǧa éheḍ esseɣseren, yora iyyen dsn ǎbelboḍ ennét baš éd izekš eyhéḍ ennét, ma yeney deh ? Aẓref wanǧam dɣ émi n abelboḍ.
27 Quando chegaram ao lugar onde iam passar a noite, um deles abriu um saco para dar comida ao seu animal e viu que o seu dinheiro estava ali na boca do saco de mantimentos.
28 Yenna hasn i ayet-mas : « arahwet, nekkunan erren ahi-d aẓref in ! Yella deh, dɣ ǎbelboḍ in ! » Enmekyeden, ermeɣen, ehtebben ulawen nsn, ennen : « ma d ihen fol-nɣ ? Ma haneɣ iǧa Messineɣ deh ? »
28 Ele disse aos irmãos: — Vejam só! O meu dinheiro está aqui no meu saco de mantimentos! Eles devolveram! Todos ficaram muito assustados e, tremendo de medo, perguntavam uns aos outros: — O que será isso que Deus fez com a gente?
29 As eweḍen Kenƹan ɣor tisn, ennen as awa iǧen imda :
29 Quando chegaram a Canaã, contaram a Jacó, o seu pai, tudo o que havia acontecido com eles. E disseram:
30 « Ales wa yǎmosen amɣar n ǎkal, yesséwel aneɣ s tǎxellawt, iǧa-nɣ erk awal. Ikna deneɣ imaɣlayen.
30 — Aquele homem, o governador do Egito, tratou a gente com brutalidade e nos acusou de termos ido ao seu país como espiões.
31 Nekkenéḍ nelleɣet as in wr nexle, wr nemos imaɣlayen.
31 Nós respondemos: “Somos homens honestos; não somos espiões.
32 Nemos meraw aŋŋaten d essin, iyyen deneɣ ebat, wa enḍerren yeqqim ɣor abba-nnɣ dɣ Kenƹan.
32 Somos ao todo doze irmãos, filhos do mesmo pai. Mas um dos nossos irmãos desapareceu, e o mais novo está neste momento com o nosso pai em Canaã.”
33 Yenna haneɣ yera éd yelmed in enǧanna tidet méɣ bahu. Yenna : « Eyyet iyyen dewen déɣ, eglet awyet tanafek i ǎddunet nwn.
33 O governador respondeu: “Eu tenho um jeito de descobrir se vocês são homens honestos. Um de vocês ficará aqui comigo, e os outros vão voltar, levando um pouco de mantimento para as suas famílias, que estão passando fome.
34 Awyet ahi-d ǎmeḍray nwn wa yehreyen. Éd elmedɣ in gannem tidet méɣ. Éd hawen erreɣ ǎmeḍray nwn Šimƹun, ɣor déndɣ éd kewen eyyeɣ dédih tessokelem dɣ ǎkal imda. »
34 Mas tragam aqui para mim o seu irmão mais novo. Assim, eu ficarei sabendo que vocês não são espiões, mas homens honestos. Aí entregarei o irmão de vocês, e vocês poderão ficar aqui negociando.”
35 Esseɣseren kayaten nsn, i hé yarin ǎbelboḍ ennét éd yas aẓref ennét ihe. As eneyen aẓref wah, ermeɣen, ehtebben ulawen nsn, aked ul wan tisn yehtebbet.
35 Aconteceu que, quando despejaram os mantimentos, cada um achou na boca do saco um saquinho com o seu dinheiro. Quando eles e o seu pai viram o dinheiro, ficaram com medo.
36 Yenna hasn Yaƹqub : « teram éd ǎbas leɣ meddani : ǎbas leɣ Yusef ula Šimƹun, dimaɣ teram éd dɣ-i tekkesem aked Benyamin ! Ma eɣhedɣ ar déndɣ ? Ma eɣhedɣ a-d eǧǧeheɣ erk emmek waɣ ? »
36 Então Jacó disse: — Vocês querem que eu perca todos os meus filhos? José não está com a gente, e Simeão também não está. Agora vocês querem levar Benjamim, e quem sofre com tudo isso sou eu!
37 Yenna has Ruben : « Kud wr hak d erreɣ Benyamin, eŋɣ arrawen in essin essen. Eyyahi-t, éd hak id erreɣ ».
37 Aí Rúben disse ao pai: — Deixe que eu tome conta de Benjamim; eu o trarei de volta para o senhor. Se não trouxer, o senhor pode matar os meus dois filhos.
38 Yenna has Yaƹqub : « Kela, arrawin wr dewn éd yidaw. Eŋas yemmut, wr hi yeqqim ar enta. Kud yeǧrewt heret iyyen dɣ esikel, s tewehre hin éd emmeteɣ dɣ érét nwn. »
38 Jacó respondeu: — O meu filho não vai com vocês. José, o irmão dele, está morto, e só ficou Benjamim. Alguma coisa poderia acontecer com ele na viagem que vão fazer, e assim vocês matariam de tristeza este velho.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 42, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.