Gênesis 31

Awal n Messineɣ s Tamahaq (THV) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Yelmed Yaƹqub as dg Laban ǧannén : « Yaƹqub yéwey a ila abbannɣ, awéndɣ as yekreh tela ennét temda. »
1 Logo, porém, Jacó percebeu que os filhos de Labão estavam reclamando dele: “Jacó roubou tudo que era de nosso pai! À custa de nosso pai, adquiriu toda a sua riqueza!”.
2 Yeney as Laban ǎbas ds yeǧa amhihi wan enǧom.
2 Jacó também começou a notar uma mudança na atitude de Labão para com ele.
3 Dédih yenna Amaɣlol i Yaƹqub : « Eqqel ǎkal n abbaten ennek, ɣor ǎddunet ennek. Éd dk idaweɣ. »
3 Então o S enhor disse a Jacó: “Volte para a terra de seu pai e de seu avô, a terra de seus parentes, e eu estarei com você”.
4 Yesosin Yaƹqub Rašél d Léya dɣ édeg wa iha éheré ennét,
4 Jacó mandou chamar Raquel e Lia ao campo onde ele cuidava de seus rebanhos
5 yenna hasnt : « Hanneyeɣ as tikmet ǎbas dɣi yemhaha hund enǧom, beššan Messineɣ n abba hin yeddéw dɣi.
5 e disse a elas: “Notei que seu pai mudou de atitude em relação a mim. O Deus de meu pai, porém, tem estado comigo.
6 Kemetéḍ iman-nkmt, tessanmet as exdemeɣ i tikmet s eṣṣahetin temda ;
6 Vocês sabem como tenho trabalhado arduamente a serviço de seu pai.
7 beššan yeɣder ahi édét yebbeddel erreẓamin meraw iméren. Beššan Yaḷḷah wrt yoyyé éd hi yeǧ a yexlan.
7 Contudo, ele me enganou e mudou meu salário dez vezes. Mas Deus não permitiu que ele me prejudicasse.
8 Kud tikmet iganna : "Iɣefawen wi elenen titbeqqa ti enḍuknen ǎmosen erreẓam ennek", tuntawén emdanet karrehnet arrawen n titbeqqa enḍuknén. Id yenna : "Iɣefawen wi elenén iẓelelan ǎmosen erreẓam ennek", tuntawén emdanet karrehnet arrawen n iẓelelan.
8 Se ele dizia: ‘Os salpicados serão o seu salário’, o rebanho começava a dar crias salpicadas. E, quando mudava de ideia e dizia: ‘Os listrados serão o seu salário’, então o rebanho inteiro dava crias listradas.
9 Awén Yaḷḷah a yekkessen éheré wan tikmet, ikfahit.
9 Desse modo, Deus tirou os animais de seu pai e os deu a mim.
10 Émér wad tibukumen iɣefawen, eneyeɣ dɣ teharǧit : éyyan wi toɣarnén tihattén méɣ ulli elan iẓelelan, méɣ titbeqqa meḍreynén méɣ ganén ellunen.
10 “Certa vez, na época do acasalamento, tive um sonho e vi que os bodes que se acasalavam com as cabras eram listrados, salpicados e malhados.
11 Dɣ teharǧit tah ǎngelos n Yaḷḷah yeɣra hi : "Yaƹqub !" Enneɣ as : "Nk deh."
11 Então, em meu sonho, o anjo de Deus me disse: ‘Jacó!’. E eu respondi: ‘Aqui estou!’.
12 Yenna hi : "Eṭkel ǎsewaḍ ennek, eniy : Eyyan emdan wi toɣarnén tihatten méɣ ulli elan iẓelelan méɣ titbeqqa d titbeqqa n ellunen. Awén, nɣwéndɣ, édét hanneyeɣ awa hak itaǧ Laban.
12 “E o anjo disse: ‘Levante os olhos e você verá que apenas os machos listrados, salpicados e malhados estão se acasalando com as fêmeas de seu rebanho, pois vejo como Labão tem tratado você.
13 Nk Yaḷḷah wa hak isseknen iman ennét dɣ Beytel, dɣ édeg wa dɣ tessensed aẓẓed wan ǎmesenner, teǧéd fols ǎhatim, édeg wa dɣ tesmeḍrened. Dimaɣ egel, efel ǎkal waɣ, eqqel ǎkal ennek." »
13 Eu sou o Deus que lhe apareceu em Betel, o lugar onde você ungiu a coluna de pedra e fez seu voto a mim. Agora, apronte-se, saia desta terra e volte à sua terra natal’”.
14 Ennenet Rašél d Léya i Yaƹqub : « Waš ǎbas nela heret tǎkasit ɣor amɣar-nnɣ ?
14 Raquel e Lia responderam: “Da nossa parte, tudo bem! Afinal, não herdaremos coisa alguma da riqueza de nosso pai.
15 Weǧǧén yekna dnɣ hund weǧǧén tin déɣ, édét yezzenhaneɣ ezzar yekša aẓref-nnɣ ?
15 Ele reduziu nossos direitos aos mesmos que têm as mulheres estrangeiras. Depois que nos vendeu, desperdiçou todo o dinheiro que você pagou por nós.
16 Dédih, hereten wi yekkes Yaḷḷah dɣ abba-nnɣ eqqalen ineneɣ nekkenetéḍ d arrawen- nnɣ. Eg awas ak yenna Yaḷḷah. »
16 Toda a riqueza que Deus tirou de nosso pai e deu a você é, por direito, nossa e de nossos filhos. Por isso, faça o que Deus ordenou”.
17 Yenker Yaƹqub yessoɣer meddans d téḍéḍén ennét fol imnas.
17 Então Jacó montou suas mulheres e seus filhos em camelos
18 Yelwey éheré imda d tela ennét temda ta yekreh dɣ ǎkal n Fadan-Aram, baš éd yeqqel ɣor tis Isḥaq, dɣ ǎkal n Kenƹan.
18 e conduziu adiante todos os seus rebanhos. Juntou todos os bens que havia adquirido em Padã-Arã e partiu para a terra de Canaã, onde vivia Isaque, seu pai.
19 Laban wadih, a yekka éd yales tihattén ennét, toker Rašél eleṣnam n tis.
19 Quando partiram, Labão estava num lugar afastado, tosquiando suas ovelhas. Raquel roubou os ídolos da casa que pertenciam a seu pai e os levou consigo.
20 Yaƹqub wadih, yeɣder Laban wan Arami édét yerwel wr has tn yenné.
20 Assim, Jacó enganou Labão, o arameu, partindo sem avisá-lo de que iam embora.
21 Yeṭkel iman ennét enta d awa ila imda, yejjer eɣǎher wan Elferat ezzar yennehel tidreɣén tin Jelƹad.
21 Jacó levou todos os seus bens e atravessou o rio Eufrates, rumo à região montanhosa de Gileade.
22 Ahel wan keraḍ, yehéwel i Laban in Yaƹqub yerwel.
22 Três dias depois, Labão foi informado de que Jacó havia fugido.
23 Yéwey Laban ǎddunet n tǎɣǎhamt ennét ezzar yesteɣ Yaƹqub ad iǧa essa iheḍan, yéweḍt dɣ tidreɣén tin Jelƹad.
23 Reuniu um grupo de parentes e saiu em perseguição a Jacó. Sete dias depois o alcançou, na região montanhosa de Gileade.
24 Beššan dɣ éheḍ, yemun Yaḷḷah i Laban wan Arami dɣ teharǧit, yenna has : « Hékey éd tenned a yexlan i Yaƹqub ! »
24 Na noite anterior, porém, Deus havia aparecido em sonho a Labão, o arameu, e dito a ele: “Estou avisando: deixe Jacó em paz!”.
25 As yéweḍ Laban Yaƹqub, waɣ yekras éhen ennét dɣ tidreɣén n Jelƹad. Ǎddunet win Laban ekresen ihenan nsn aked entenéḍ.
25 Labão o alcançou enquanto Jacó estava acampado na região montanhosa de Gileade e armou seu acampamento ali perto.
26 Yeɣra Laban Yaƹqub : « Ma teǧéd deh ? Teɣdered ahi, téweyed tarrawenin hund a termased dɣ enmeŋɣi.
26 “O que você fez?”, perguntou Labão. “Como ousou me enganar e levar minhas filhas embora, como se fossem prisioneiras de guerra?
27 Mafol terweled teffared foli, teɣdared ahi ? Kud tenned ahi tn, éd key sufḍɣ s isuhaɣ ǎhoseynén d gengaten d imẓad.
27 Por que fugiu em segredo? Por que me enganou? E por que não avisou que desejava partir? Eu lhe teria dado uma festa de despedida, com canções e música, ao som de tamborins e harpas.
28 Beššan key wr hi toyyéd aked éd emmulluɣ i tarrawénin d iheyawenin. Tegléd hund éré wrn ilé tayetté.
28 Por que não me deixou beijar minhas filhas e meus netos e me despedir deles? Você agiu de forma extremamente tola!
29 Eddobéɣ éd hak eǧeɣ taxellawt beššan Messineɣ wan tik yenna hi enḍéhed : « Hékey éd tenned a yexlan i Yaƹqub ! »
29 Eu poderia destruí-lo, mas o Deus de seu pai me apareceu ontem à noite e me advertiu: ‘Deixe Jacó em paz!’.
30 Eywah, dimaɣ-d tegléd édét teroreded éd teqqeled ɣor tik. Beššan mafol tokered ahi messineɣenin ? »
30 Entendo sua vontade de partir e seu desejo de voltar à casa de seu pai. Mas por que roubou meus deuses?”
31 Yenna Yaƹqub i Laban : « Ermeɣeɣ ennéɣ dɣ imanin : "Wr eréɣ éd dɣi yekkes eššéš".
31 Jacó respondeu: “Fugi porque tive medo. Pensei que o senhor tiraria suas filhas de mim à força.
32 Dimaɣ kud toséd messineɣen ennek ɣor iyyen dɣ addunetin, wéndɣ wr éd yedder. Dat aɲɲaten-nnɣ, egmey awa illen ɣori d tawyed awa tléd. » Yaƹqub wr yeɣél Rašél téway elaṣnam n ǎddunet ennét.
32 Quanto a seus deuses, veja se consegue encontrá-los, e quem os tiver roubado deve morrer! Se encontrar qualquer outra coisa que lhe pertença, identifique-a diante de todos estes nossos parentes, e eu a devolverei”. Jacó, porém, não sabia que Raquel havia roubado os ídolos da casa.
33 Yegmey Laban dɣ ihenan n Yaƹqub, n Léya d téklatén senatet beššan ula yosa. As-d yeǧmeḍ éhen n Léya, yeǧǧeh dɣ wan Rašél.
33 Labão foi procurar primeiro na tenda de Jacó e, depois, nas tendas de Lia e das duas servas, mas nada encontrou. Por fim, entrou na tenda de Raquel.
34 Rašél a yéwayen eleṣnam, teǧén dag tebeyut ezzar teqqim folsn. Yeǧmey Laban dɣ éhen imda ula yosa.
34 Acontece que Raquel havia pego os ídolos da casa e os escondido na sela do seu camelo, e estava sentada em cima deles. Quando Labão terminou de vasculhar toda a sua tenda sem encontrar os ídolos,
35 Tenna Rašél i tis : « Wr tewweššened, abbahin, kud wr nekkereɣ datk, nk tosa hid ta-d taset téḍéḍén. » Yegmey Laban beššan wr yosé eleṣnam.
35 Raquel disse ao pai: “Por favor, perdoe-me por não me levantar para o senhor, mas estou em meu período menstrual”. Labão continuou a busca, mas não encontrou os ídolos da casa.
36 Yewweššen Yaƹqub ezzar yenna i Laban : « Ma eɣhadɣ ? Ma yǎmos ǎbekkaḍin as i testaɣed ?
36 Jacó se enfureceu e discutiu com Labão. “Qual foi o meu crime?”, perguntou ele. “O que fiz de errado para o senhor me perseguir como se eu fosse um criminoso?
37 Teǧmeyed dɣ kayatenin emdan. Toséd ad yefalen ɣork ? Sekent i ayet ma d ayet-mak éd tt efrun ǧérénɣ.
37 O senhor vasculhou todos os meus bens. Por acaso encontrou algum objeto que lhe pertença? Coloque-o aqui, diante de nossos parentes, para que todos vejam. Que eles julguem entre nós dois!
38 Essokeyeɣ senatet temerwén n ǎwetay ɣork, wr esserteknet tihattén ennek ula ulli ennek, awéɣ wr ekšéɣ ékrer dɣ éheré ennek.
38 “Estive vinte anos com o senhor, cuidando de seus rebanhos. Ao longo de todo esse tempo, suas ovelhas e cabras nunca abortaram. Não me servi de um carneiro sequer de seu rebanho para alimento.
39 Awéɣ wr hak d éweyeɣ éɣef ekšan iweɣsan, imanin a hak d itarren awa hak yemmekšen. Teǧmayed dɣi iɣefawen wi ǎmékernén dɣ ahel méɣ wi ǎmékernén dɣ éheḍ.
39 Quando algum deles era despedaçado por um animal selvagem, eu nunca lhe mostrava a carcaça. Não, eu mesmo arcava com o prejuízo! O senhor me obrigava a pagar por todo animal roubado, quer à plena luz do dia, quer na escuridão da noite.
40 Tekšahi tuksé s ahel, yekšahi esǎméḍ s éheḍ, éḍes yefel téṭṭawenin.
40 “Trabalhei para o senhor em dias de calor escaldante e também em noites frias e insones.
41 Aɣbeleɣ éd sukyeɣ senatet temerwén n ǎwetay ɣork : exdemeɣ ɣork meraw iwetyan d ekkoẓ baš éd awyeɣ tarrawén ennek senatet d seḍis iwetyan baš éd ekreheɣ éheré beššan key tebbedeled erreẓamin meraw iméren.
41 Sim, por vinte anos trabalhei feito um escravo em sua casa! Trabalhei catorze anos por suas duas filhas e, depois, mais seis anos para formar meu rebanho. E dez vezes o senhor mudou meu salário.
42 Messineɣ n abbahin, Messineɣ n Ibrahim, Messineɣ wa yessérmeɣen abbahin Isḥaq, kud wr hi yellil éd hi tsegled sl ula enḍerren. Beššan Messineɣ ihanney tǎɣaššimtin d elxedmet ta teṣṣohet eǧéɣ, enḍéhed yessekna as eẓẓaleɣ. »
42 De fato, se o Deus de meu pai não estivesse comigo, o Deus de Abraão e o Deus temível de Isaque, o senhor teria me mandado embora de mãos vazias. Mas Deus viu como fui maltratado, apesar de meu árduo trabalho. Por isso ele lhe apareceu na noite passada e o repreendeu!”
43 Yenna Laban i Yaƹqub : « Tarrawén tiɣ tihin, arrawen nsnt innu, éheré innu d awa thanneyed imda innu. Beššan ma hé egeɣ ahel waɣ i tarrawénin d arrawen nsnt ?
43 Labão respondeu a Jacó: “Essas mulheres são minhas filhas, as crianças são meus netos, e os rebanhos são meus rebanhos. Na verdade, tudo que você vê é meu. Mas o que posso fazer agora por minhas filhas e pelos filhos delas?
44 Dimaɣ neǧét téséq ǧérénɣ, nk d key, tešhadet ǧéri dk. »
44 Façamos, portanto, você e eu, uma aliança que sirva de testemunho do nosso compromisso”.
45 Yessebded Yaƹqub aẓẓed, yǎmosen ǎmesenner.
45 Então Jacó pegou uma pedra e a colocou em pé como monumento.
46 Ezzar yenna i ǎddunet ennét éd ekkemun éẓẓeden. Ekkemen tn ezzar eknen ssn tǎdebbont. Ezzar ekšen emdan fol tǎdebbont taɣ.
46 Em seguida, disse aos membros de sua família: “Juntem algumas pedras”. Eles pegaram as pedras e as amontoaram. Jacó e Labão se sentaram perto do monte de pedras e fizeram uma refeição para selar a aliança.
47 Iǧa Laban isem i édeg waɣ Yejer Sahduta, Yaƹqub wadih iǧas isem Jelƹid.
47 A fim de comemorar a ocasião, Labão chamou o lugar de Jegar-Saaduta, e Jacó o chamou de Galeede.
48 Yenna Laban : « Tǎdebbont taɣ tešhad ǧérénɣ. » Awéndɣ as teǧa isem Jelƹid (elmeƹna ennét tǎdebbont tan ǎmašhad).
48 Labão declarou: “Este monte de pedras servirá de testemunha para nos lembrar da aliança que fizemos hoje”. Isso explica por que o lugar foi chamado de Galeede.
49 Teǧa aked isem Miṣfa (elmeƹna ennét édeg wan wa isweḍen). Édét yenna Laban : « Amaɣlol a folnɣ yeswaḍen nk d key, émér wad ǎbas nenimenay. »
49 Também foi chamado de Mispá, pois Labão disse: “Vigie o S enhor a você e a mim para garantir que guardaremos esta aliança quando estivermos longe um do outro.
50 Kud teǧéd a yexlan i tarrawénin, kud téweyed téḍéḍén tiyyeḍ heḍnén, uksaḍ ɣas, weggéɣ ales ɣas a yešhaden, awén Yaḷḷah iman ennét a yešhaden ǧérénɣ. »
50 Se você maltratar minhas filhas ou se casar com outras mulheres, mesmo que ninguém mais veja, Deus verá. Ele é testemunha desta aliança entre nós.”
51 Ezzar yenna Laban i Yaƹqub : « Ekid tǎdebbont n éẓẓeden, ǎmesenner wa eǧéɣ ǧérénɣ.
51 “Veja este monte de pedras”, prosseguiu Labão. “Veja também este monumento que levantei entre nós dois.
52 Tǎdebbont n éẓẓeden taɣ tǎmos ǧérénɣ ǎmašhad : wr tt éd akyeɣ berén ennek eléɣ erk ettexmam, aked key wr tt éd takyed berén in teléd erk ettexmam, tǎdebbont taɣ, ǎmesenner waɣ.
52 Estão entre mim e você como testemunhas dos nossos votos. Nunca atravessarei para o lado de lá do monte de pedras a fim de prejudicá-lo, e você jamais deve atravessar para o lado de cá a fim de prejudicar-me.
53 Messineɣ wan Ibrahim, Messineɣ wan Naḥor, Messineɣ n abba nsn yǎmos elqadi ǧérénɣ. » Ezzar yeheḍ Yaƹqub s wa yessérmeɣen tis Isḥaq.
53 Invoco o Deus de nossos antepassados, o Deus de seu avô Abraão e o Deus de meu avô Naor, para que sirva de juiz entre nós.” Assim, diante do Deus temível de seu pai Isaque,
54 Yeǧa Yaƹqub takuté fol tadreq ezzar yeɣra ayet-mas éd ekšin tagella. Ekšen, ensen fol tadreq.
54 Então Jacó ofereceu sacrifício a Deus na montanha e convidou todos para a refeição comemorativa. Depois de comerem, passaram a noite ali.
55 — ausente —
55 Na manhã seguinte, Labão se levantou cedo, beijou seus netos e suas filhas e os abençoou. Depois, partiu e voltou para casa.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 31, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.