Gênesis 31
Awal n Messineɣ s Tamahaq (THV) vs NTLH
1 Yelmed Yaƹqub as dg Laban ǧannén : « Yaƹqub yéwey a ila abbannɣ, awéndɣ as yekreh tela ennét temda. »
1 Jacó ficou sabendo que os filhos de Labão andavam dizendo o seguinte: — Jacó está tirando tudo o que é do nosso pai. É às custas do nosso pai que ele está ficando rico.
2 Yeney as Laban ǎbas ds yeǧa amhihi wan enǧom.
2 Jacó também notou que Labão já não se mostrava tão amigo como antes.
3 Dédih yenna Amaɣlol i Yaƹqub : « Eqqel ǎkal n abbaten ennek, ɣor ǎddunet ennek. Éd dk idaweɣ. »
3 Então o Senhor Deus disse a Jacó: — Volte para a terra dos seus pais, onde estão os seus parentes. Eu estarei com você.
4 Yesosin Yaƹqub Rašél d Léya dɣ édeg wa iha éheré ennét,
4 Aí Jacó mandou chamar Raquel e Leia para que viessem ao campo, onde ele estava com as suas ovelhas e cabras.
5 yenna hasnt : « Hanneyeɣ as tikmet ǎbas dɣi yemhaha hund enǧom, beššan Messineɣ n abba hin yeddéw dɣi.
5 Quando chegaram, ele disse: — Tenho reparado que o pai de vocês já não se mostra tão meu amigo como antes; mas o Deus do meu pai tem estado comigo.
6 Kemetéḍ iman-nkmt, tessanmet as exdemeɣ i tikmet s eṣṣahetin temda ;
6 Vocês sabem muito bem que tenho me esforçado muito, trabalhando para o pai de vocês.
7 beššan yeɣder ahi édét yebbeddel erreẓamin meraw iméren. Beššan Yaḷḷah wrt yoyyé éd hi yeǧ a yexlan.
7 Mas ele me tem enganado e já mudou o meu salário umas dez vezes. Porém Deus não deixou que ele me prejudicasse.
8 Kud tikmet iganna : "Iɣefawen wi elenen titbeqqa ti enḍuknen ǎmosen erreẓam ennek", tuntawén emdanet karrehnet arrawen n titbeqqa enḍuknén. Id yenna : "Iɣefawen wi elenén iẓelelan ǎmosen erreẓam ennek", tuntawén emdanet karrehnet arrawen n iẓelelan.
8 Quando ele dizia: “Os cabritos com manchas serão o seu salário”, aí as fêmeas tinham crias manchadas. E, quando ele dizia: “Os cabritos listados serão o seu salário”, aí as crias saíam todas listadas.
9 Awén Yaḷḷah a yekkessen éheré wan tikmet, ikfahit.
9 Foi assim que Deus tirou os rebanhos do pai de vocês e os deu a mim.
10 Émér wad tibukumen iɣefawen, eneyeɣ dɣ teharǧit : éyyan wi toɣarnén tihattén méɣ ulli elan iẓelelan, méɣ titbeqqa meḍreynén méɣ ganén ellunen.
10 — Um dia, quando os animais estavam no tempo do cruzamento, eu tive um sonho. Eu vi que os bodes que cobriam as fêmeas eram listados, malhados e manchados.
11 Dɣ teharǧit tah ǎngelos n Yaḷḷah yeɣra hi : "Yaƹqub !" Enneɣ as : "Nk deh."
11 O Anjo de Deus me chamou pelo nome, e eu respondi: “Aqui estou.”
12 Yenna hi : "Eṭkel ǎsewaḍ ennek, eniy : Eyyan emdan wi toɣarnén tihatten méɣ ulli elan iẓelelan méɣ titbeqqa d titbeqqa n ellunen. Awén, nɣwéndɣ, édét hanneyeɣ awa hak itaǧ Laban.
12 Então ele continuou: “Veja! Todos os bodes que estão cruzando são listados, malhados e manchados. Eu estou fazendo com que isso aconteça porque tenho visto o que Labão está fazendo com você.
13 Nk Yaḷḷah wa hak isseknen iman ennét dɣ Beytel, dɣ édeg wa dɣ tessensed aẓẓed wan ǎmesenner, teǧéd fols ǎhatim, édeg wa dɣ tesmeḍrened. Dimaɣ egel, efel ǎkal waɣ, eqqel ǎkal ennek." »
13 Eu sou o Deus que apareceu a você em Betel, onde você me dedicou uma pedra, derramando azeite sobre ela, e onde você me fez uma promessa. Agora prepare-se, saia desta terra e volte para a terra onde você nasceu.”
14 Ennenet Rašél d Léya i Yaƹqub : « Waš ǎbas nela heret tǎkasit ɣor amɣar-nnɣ ?
14 Então Raquel e Leia responderam: — Não sobrou nada para herdarmos do nosso pai.
15 Weǧǧén yekna dnɣ hund weǧǧén tin déɣ, édét yezzenhaneɣ ezzar yekša aẓref-nnɣ ?
15 Ele nos trata como se fôssemos estrangeiras. Ele até nos vendeu e depois gastou todo o dinheiro que recebeu como pagamento.
16 Dédih, hereten wi yekkes Yaḷḷah dɣ abba-nnɣ eqqalen ineneɣ nekkenetéḍ d arrawen- nnɣ. Eg awas ak yenna Yaḷḷah. »
16 Toda a riqueza que Deus tirou do nosso pai é nossa e dos nossos filhos. Portanto, faça tudo o que Deus mandou.
17 Yenker Yaƹqub yessoɣer meddans d téḍéḍén ennét fol imnas.
17 — ausente —
18 Yelwey éheré imda d tela ennét temda ta yekreh dɣ ǎkal n Fadan-Aram, baš éd yeqqel ɣor tis Isḥaq, dɣ ǎkal n Kenƹan.
18 — ausente —
19 Laban wadih, a yekka éd yales tihattén ennét, toker Rašél eleṣnam n tis.
19 Labão, o pai de Raquel, havia ido para outro lugar a fim de cortar a lã das suas ovelhas; e, enquanto ele estava fora, Raquel roubou as imagens dos deuses da casa dele.
20 Yaƹqub wadih, yeɣder Laban wan Arami édét yerwel wr has tn yenné.
20 Foi assim que Jacó, sem avisar que ia embora, enganou Labão, o arameu,
21 Yeṭkel iman ennét enta d awa ila imda, yejjer eɣǎher wan Elferat ezzar yennehel tidreɣén tin Jelƹad.
21 fugindo com tudo o que tinha. Atravessou o rio Eufrates e foi na direção da região montanhosa de Gileade.
22 Ahel wan keraḍ, yehéwel i Laban in Yaƹqub yerwel.
22 Três dias depois Labão ficou sabendo que Jacó havia fugido.
23 Yéwey Laban ǎddunet n tǎɣǎhamt ennét ezzar yesteɣ Yaƹqub ad iǧa essa iheḍan, yéweḍt dɣ tidreɣén tin Jelƹad.
23 Ele reuniu os seus parentes e foi atrás de Jacó. Sete dias depois, Labão alcançou Jacó na região montanhosa de Gileade.
24 Beššan dɣ éheḍ, yemun Yaḷḷah i Laban wan Arami dɣ teharǧit, yenna has : « Hékey éd tenned a yexlan i Yaƹqub ! »
24 Naquela noite Deus apareceu num sonho a Labão, o arameu, e disse: — Cuidado! Não faça nada a Jacó.
25 As yéweḍ Laban Yaƹqub, waɣ yekras éhen ennét dɣ tidreɣén n Jelƹad. Ǎddunet win Laban ekresen ihenan nsn aked entenéḍ.
25 Labão alcançou Jacó na região montanhosa de Gileade, onde ele estava acampado. E Labão e os seus parentes acamparam no mesmo lugar.
26 Yeɣra Laban Yaƹqub : « Ma teǧéd deh ? Teɣdered ahi, téweyed tarrawenin hund a termased dɣ enmeŋɣi.
26 Aí Labão disse a Jacó: — Por que foi que você me enganou, levando as minhas filhas como se fossem prisioneiras de guerra?
27 Mafol terweled teffared foli, teɣdared ahi ? Kud tenned ahi tn, éd key sufḍɣ s isuhaɣ ǎhoseynén d gengaten d imẓad.
27 Por que você me enganou, fugindo desse jeito, sem me dizer nada? Se você tivesse falado comigo, eu teria preparado uma festa alegre de despedida, com canções acompanhadas de pandeiros e de liras .
28 Beššan key wr hi toyyéd aked éd emmulluɣ i tarrawénin d iheyawenin. Tegléd hund éré wrn ilé tayetté.
28 Você nem me deixou beijar os meus netos e as minhas filhas. O que você fez foi coisa de gente sem juízo.
29 Eddobéɣ éd hak eǧeɣ taxellawt beššan Messineɣ wan tik yenna hi enḍéhed : « Hékey éd tenned a yexlan i Yaƹqub ! »
29 Eu poderia ter feito muito mal a vocês, mas na noite passada o Deus do seu pai me disse assim: “Cuidado! Não faça nada a Jacó.”
30 Eywah, dimaɣ-d tegléd édét teroreded éd teqqeled ɣor tik. Beššan mafol tokered ahi messineɣenin ? »
30 Eu sei que você foi embora porque tinha saudades de casa. Mas por que foi que você roubou as imagens dos deuses da minha casa?
31 Yenna Yaƹqub i Laban : « Ermeɣeɣ ennéɣ dɣ imanin : "Wr eréɣ éd dɣi yekkes eššéš".
31 Jacó respondeu: — Eu fiquei com medo, pois pensei que o senhor ia me tirar as suas filhas à força.
32 Dimaɣ kud toséd messineɣen ennek ɣor iyyen dɣ addunetin, wéndɣ wr éd yedder. Dat aɲɲaten-nnɣ, egmey awa illen ɣori d tawyed awa tléd. » Yaƹqub wr yeɣél Rašél téway elaṣnam n ǎddunet ennét.
32 Mas, se o senhor achar as suas imagens com alguém aqui, essa pessoa será morta. Os nossos parentes são testemunhas: se o senhor encontrar aqui qualquer coisa que seja sua, pode levar. Acontece que Jacó não sabia que Raquel havia roubado as imagens.
33 Yegmey Laban dɣ ihenan n Yaƹqub, n Léya d téklatén senatet beššan ula yosa. As-d yeǧmeḍ éhen n Léya, yeǧǧeh dɣ wan Rašél.
33 Labão entrou na barraca de Jacó, depois na de Leia e depois na das duas escravas, porém não encontrou as suas imagens. Então foi para a barraca de Raquel.
34 Rašél a yéwayen eleṣnam, teǧén dag tebeyut ezzar teqqim folsn. Yeǧmey Laban dɣ éhen imda ula yosa.
34 Aí ele procurou em toda parte, porém não achou nada, pois Raquel havia posto as imagens numa sela de camelo e estava sentada em cima.
35 Tenna Rašél i tis : « Wr tewweššened, abbahin, kud wr nekkereɣ datk, nk tosa hid ta-d taset téḍéḍén. » Yegmey Laban beššan wr yosé eleṣnam.
35 Ela disse ao pai: — O senhor não fique zangado comigo por eu não me levantar, mas é que estou menstruada. Foi assim que Labão procurou as suas imagens, sem as encontrar.
36 Yewweššen Yaƹqub ezzar yenna i Laban : « Ma eɣhadɣ ? Ma yǎmos ǎbekkaḍin as i testaɣed ?
36 Aí Jacó ficou zangado. Ele disse a Labão: — O que foi que eu fiz de errado? Qual foi a
37 Teǧmeyed dɣ kayatenin emdan. Toséd ad yefalen ɣork ? Sekent i ayet ma d ayet-mak éd tt efrun ǧérénɣ.
37 Agora que mexeu em todas as minhas coisas, será que encontrou alguns objetos que são seus? Pois ponha esses objetos aqui, na frente dos meus parentes e dos seus, para que eles julguem qual de nós dois está com a razão.
38 Essokeyeɣ senatet temerwén n ǎwetay ɣork, wr esserteknet tihattén ennek ula ulli ennek, awéɣ wr ekšéɣ ékrer dɣ éheré ennek.
38 Durante os vinte anos que trabalhei para o senhor, as suas ovelhas e as suas cabras nunca tiveram abortos, e eu não comi um só carneiro do seu rebanho.
39 Awéɣ wr hak d éweyeɣ éɣef ekšan iweɣsan, imanin a hak d itarren awa hak yemmekšen. Teǧmayed dɣi iɣefawen wi ǎmékernén dɣ ahel méɣ wi ǎmékernén dɣ éheḍ.
39 Nunca lhe trouxe os animais que as feras mataram, mas eu mesmo pagava o prejuízo. O senhor me cobrava qualquer animal que fosse roubado de dia ou de noite.
40 Tekšahi tuksé s ahel, yekšahi esǎméḍ s éheḍ, éḍes yefel téṭṭawenin.
40 A minha vida era assim: de dia o calor me castigava, e de noite eu morria de frio. E quantas noites eu passei sem dormir!
41 Aɣbeleɣ éd sukyeɣ senatet temerwén n ǎwetay ɣork : exdemeɣ ɣork meraw iwetyan d ekkoẓ baš éd awyeɣ tarrawén ennek senatet d seḍis iwetyan baš éd ekreheɣ éheré beššan key tebbedeled erreẓamin meraw iméren.
41 Fiquei vinte anos na sua casa. Trabalhei catorze anos para conseguir as suas duas filhas e seis anos para conseguir os seus animais. E, ainda por cima, o senhor mudou o meu salário umas dez vezes.
42 Messineɣ n abbahin, Messineɣ n Ibrahim, Messineɣ wa yessérmeɣen abbahin Isḥaq, kud wr hi yellil éd hi tsegled sl ula enḍerren. Beššan Messineɣ ihanney tǎɣaššimtin d elxedmet ta teṣṣohet eǧéɣ, enḍéhed yessekna as eẓẓaleɣ. »
42 Se o Deus dos meus antepassados — o Deus de Abraão, o Deus a quem Isaque temia — não tivesse estado comigo, o senhor teria me mandado embora com as mãos vazias. Mas Deus viu o meu sofrimento e o trabalho que tive e ontem à noite ele resolveu a questão.
43 Yenna Laban i Yaƹqub : « Tarrawén tiɣ tihin, arrawen nsnt innu, éheré innu d awa thanneyed imda innu. Beššan ma hé egeɣ ahel waɣ i tarrawénin d arrawen nsnt ?
43 Labão respondeu a Jacó assim: — Estas filhas são minhas, os netos são meus, estes animais são meus, e tudo o que você está vendo é meu. Agora, como não posso fazer nada para ficar com as minhas filhas e com os filhos que elas tiveram,
44 Dimaɣ neǧét téséq ǧérénɣ, nk d key, tešhadet ǧéri dk. »
44 estou disposto a fazer um trato com você. Vamos fazer aqui um montão de pedras para que lembremos desse trato.
45 Yessebded Yaƹqub aẓẓed, yǎmosen ǎmesenner.
45 Então Jacó pegou uma pedra e a pôs de pé como se fosse um pilar.
46 Ezzar yenna i ǎddunet ennét éd ekkemun éẓẓeden. Ekkemen tn ezzar eknen ssn tǎdebbont. Ezzar ekšen emdan fol tǎdebbont taɣ.
46 Depois disse aos seus parentes que ajuntassem e amontoassem pedras. Eles fizeram um montão de pedras e depois tomaram uma refeição ali do lado dele.
47 Iǧa Laban isem i édeg waɣ Yejer Sahduta, Yaƹqub wadih iǧas isem Jelƹid.
47 Labão pôs naquele lugar o nome de Jegar-Saaduta , e Jacó o chamou de Galeede .
48 Yenna Laban : « Tǎdebbont taɣ tešhad ǧérénɣ. » Awéndɣ as teǧa isem Jelƹid (elmeƹna ennét tǎdebbont tan ǎmašhad).
48 Depois Labão disse: — Este montão de pedras servirá para que nós dois lembremos desse trato. Foi por isso que aquele lugar recebeu o nome de Galeede.
49 Teǧa aked isem Miṣfa (elmeƹna ennét édeg wan wa isweḍen). Édét yenna Laban : « Amaɣlol a folnɣ yeswaḍen nk d key, émér wad ǎbas nenimenay. »
49 E também teve o nome de Mispa porque Labão disse: — Que o
50 Kud teǧéd a yexlan i tarrawénin, kud téweyed téḍéḍén tiyyeḍ heḍnén, uksaḍ ɣas, weggéɣ ales ɣas a yešhaden, awén Yaḷḷah iman ennét a yešhaden ǧérénɣ. »
50 Se você maltratar as minhas filhas ou se você casar com outras mulheres, mesmo que eu não saiba o que está acontecendo, lembre que Deus está nos vigiando.
51 Ezzar yenna Laban i Yaƹqub : « Ekid tǎdebbont n éẓẓeden, ǎmesenner wa eǧéɣ ǧérénɣ.
51 Aqui estão as pedras e o pilar que coloquei entre nós dois.
52 Tǎdebbont n éẓẓeden taɣ tǎmos ǧérénɣ ǎmašhad : wr tt éd akyeɣ berén ennek eléɣ erk ettexmam, aked key wr tt éd takyed berén in teléd erk ettexmam, tǎdebbont taɣ, ǎmesenner waɣ.
52 O montão de pedras e o pilar são para lembrarmos desse trato. Eu nunca passarei para lá deste pilar para atacá-lo, e você não passará para cá deste montão de pedras e deste pilar para me atacar.
53 Messineɣ wan Ibrahim, Messineɣ wan Naḥor, Messineɣ n abba nsn yǎmos elqadi ǧérénɣ. » Ezzar yeheḍ Yaƹqub s wa yessérmeɣen tis Isḥaq.
53 O Deus de Abraão e o Deus de Naor será juiz entre nós. Então Jacó fez um juramento em nome do Deus a quem Isaque, o seu pai,
54 Yeǧa Yaƹqub takuté fol tadreq ezzar yeɣra ayet-mas éd ekšin tagella. Ekšen, ensen fol tadreq.
54 Ele ofereceu um animal em sacrifício ali na montanha e convidou os seus parentes para uma refeição. Naquela noite eles comeram e dormiram ali na montanha.
55 — ausente —
55 Na manhã seguinte Labão se levantou bem cedo, beijou as suas filhas e os seus netos e os abençoou. E depois foi embora, voltando para a sua terra.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 31, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.