Josué 14

Toto Thovuye Loi Ghalɨŋae (TGO) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Iyake i govambwara va ŋgoroŋga na thɨ giya Kenan thelauniyeko — Jorɨdan yalasiniyeko thɨ wogiya weŋgiya Isirel gharɨgharɨniye. Eliyesa iye ravowovowo, Josuwa Nan nariye na Isirel uu theyaworo na theghewo lenji randevivaŋgi, thɨ giya thelauko weŋgi Isirel gharɨgharɨniye.
1 São estas as heranças que os filhos de Israel receberam na terra de Canaã, e que Eleazar, o sacerdote, e Josué, filho de Num, e os chefes das famílias das tribos dos filhos de Israel repartiram entre eles.
2 Mbaŋa va thɨ giya ghamba yakuyaku weŋgi wabwi na wabwi, uu theghesiwo na uu Manase vaŋgothiye weŋgi, va thɨ duda varɨ na varɨko le govambwara thɨ vakatha ŋgoreiye, ŋgora Giya Loi vama i utu giyawe Mosese.
2 A distribuição da herança foi feita por sorteio, como o Senhor havia ordenado por meio de Moisés, a respeito das nove tribos e meia.
3 — ausente —
3 Porque às duas tribos e meia Moisés já tinha dado herança do outro lado do Jordão; mas aos levitas não tinha dado herança entre os seus irmãos.
4 — ausente —
4 Os filhos de José constituíram duas tribos, Manassés e Efraim. Aos levitas não deram herança na terra, a não ser cidades em que habitassem e os seus arredores para seu gado e para sua posse.
5 Isirel gharɨgharɨniye va thɨ giya lenji thelauko e valɨvaŋgako iyako ŋgoreiye vara iyako, ŋgora Giya Loi vama i utu giya weya Mosese.
5 Como o Senhor havia ordenado a Moisés, assim fizeram os filhos de Israel e repartiram a terra.
6 Mbaŋa regha gharɨgharɨ vavana Juda e gha uu tɨne thɨ raka menawe Josuwa mbaŋa vamba inanji Gilgal e tɨne. Gharɨgharɨke thiyake regha, Keleb Jepune nariye na i mena uu Keni e tɨne, i dagewe Josuwa iŋa, “Kaero u ghareghare ŋgoroŋga Giya Loi va i dagewe Mosese, Loi le lolo, ghen na ghino kaiwanda mbaŋa va inanda Kades Beniya e tɨne.
6 Os filhos de Judá chegaram a Josué em Gilgal. E Calebe, filho de Jefoné, o quenezeu, lhe disse: — Você sabe o que o
7 Ghino wo theghathegha vama i wo ghwevarɨ mbaŋa Giya Loi le rakakaiwo, Mosese va i variyeŋgo Kades Beniya e tɨne ya raŋgi na ya mena ya ghewaŋa budakai ina e thelauke iyake tɨne. Mbaŋa ya njoghawe, ya wonjogha toto emunjoruwe amalaghɨniye budakai va ya thuwe e maraŋgu.
7 Eu tinha quarenta anos quando Moisés, servo do Senhor , me enviou de Cades-Barneia para espiar a terra. E eu lhe relatei o que estava no meu coração.
8 Ko iyemaeŋge wouneko va weiŋguyaŋgiko thɨ vakatha gharelaghɨlaghɨ laghɨye weŋgi gharɨgharɨko wolaghɨye. Iyemaeŋge, ghino ya vareminje moli Giya lo Loi.
8 Os meus irmãos que tinham ido comigo amedrontaram o povo, mas eu perseverei em seguir o Senhor , meu Deus.
9 Iya kaiwae Mosese i tholo na i dagera e ghino, iŋa, ‘Iya vara thelauna mendava vo loŋganawe nevole ghen na orumburumbu tha na tha lenji ghamba yakuyaku mbaŋake wolaghɨye, kaiwae mendava u ghambu na u vareminja Giya lo Loi e gharenɨna laghɨye.’”
9 Então Moisés, naquele dia, jurou, dizendo: “Certamente a terra em que você pôs o pé será sua e de seus filhos, em herança perpétua, pois você perseverou em seguir o Senhor , meu Deus.”
10 “Wo u thuwe, noroke kaero theghathegha kaero ghwevarɨ na umbolima iko mbaŋa Giya Loi va i utu giya utuutuko iyako weya Mosese. Va e mbaŋako iyako Isirel gharɨgharɨniye vamba thɨ rakaraka loloŋga e vuruvuru vwatavwatae, na Giya Loi, ŋgoreiye va le dagerawe, i vakathaŋgo mbe e yawayawaliŋgu ghaghadɨ noroke. Wo u thuweŋgo noroke! Wo theghathegha kaero i wo ghwewa na umbolima (85)
10 — E, agora, eis que o Senhor me conservou com vida, como prometeu. Quarenta e cinco anos se passaram desde que o Senhor falou essas palavras a Moisés, quando Israel ainda andava no deserto; e, agora, eis que estou com oitenta e cinco anos.
11 na lo vurɨgheghe noroke mbe ŋgora vara Mosese vamba e yawayawaliye na i variyeŋgo ya mena gheke. Lo vurɨghegheke mbe valɨkaiwaŋgu eŋge ya wa gaithɨ kaiwae o ya vakathava the bigithan.
11 Estou tão forte hoje como no dia em que Moisés me enviou. A força que eu tinha naquele dia eu ainda tenho agora, tanto para combater na guerra como para fazer o que for necessário.
12 Iya kaiwae noroke mau vatomwe eŋge weŋgo vanautumake e ououniyeke iya Giya Loi va i dagerake weŋgo va e mbaŋako iyako. Kaerova wo utu giya e ghen gharɨgharɨ laghɨlaghɨye idanji Anak inanji gheko, na ghembaghembako ghanji gana mbe thɨ vurɨgheghe eŋge. Ko iyemaeŋge Giya Loi ne i thalavuŋgo na ya vagege raŋgiyaŋgi ŋgoreiya va iŋako.”
12 Dê-me agora este monte de que o Senhor falou naquele dia, pois, naquele dia, você ouviu que lá estavam os anaquins, morando em cidades grandes e fortificadas. Se o Senhor Deus estiver comigo, poderei expulsá-los, como ele mesmo prometeu.
13 Josuwa i wogiyawe Keleb, Jepune nariye gha dagemwaewo na i wogiya ghambae idae Hebron na le ghamba yakuyaku.
13 Josué o abençoou e deu a cidade de Hebrom a Calebe, filho de Jefoné, para ser a herança dele.
14 Hebron mbe Keleb, Jepune rara Keni nariye orumburumbuye lenji ghamba yakuyaku vara, kaiwae va i vareminje na i ghambu Giya Loi, Isirel lenji Loi.
14 Por isso, Hebrom passou a ser de Calebe, filho de Jefoné, o quenezeu, em herança até o dia de hoje, visto que havia perseverado em seguir o Senhor , Deus de Israel.
15 Hebron vambe idae Kiriyat Aba, iye va lolo laghɨye regha wabwi Anak e tɨne.
15 Antes disso o nome de Hebrom era Quiriate-Arba; este Arba foi o maior homem entre os anaquins. E a terra repousou da guerra.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Josué 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.