Atos 22
Nyɩsʋa a =hapʋtitie (TED) vs NTLH
1 «‑Dɩayuo ‑a, bunʋ ‑a, ba po 'mʋ nʋa ye gbo, 'mue 'a mʋ klɛ ‑hɩhɩa, ‑ɛ mɔ, 'n 'de dɛ 'klan ꞊de nu.»
1 — Meus senhores, irmãos e pais, escutem o que eu vou dizer a vocês em minha defesa!
2 ‑Tɛ ʋ 'wɩn, ‑ɛ mɔ, ɔ nu ‑Juukʋɛwin, 'ɔ nyu 'le ‑wɔn 'prɛɛ, ‑ye ʋ nu ‑brii. ‑Ye Pɔlʋ nɔ lele:
2 Quando o ouviram falar em hebraico , eles ficaram mais quietos ainda. Então Paulo disse:
3 «'Mɔ ‑Juukʋɛyu'u nɩ. 'Ke 'n kɔ 'le Tasɩdɩɔ 'mʋ, 'ke 'le Silisiblʋgba 'mʋ. Kɛɛ, kɛ 'n kuu nɔ Jrusrɛ 'mʋ. 'Na tɔɔnyɔ, 'a 'dʋ mɔ Gamaliɛlɩ. Nɔ‑ tɔɔ la 'mʋ tetei 'bii ꞊nʋ, ‑a nɩ bunʋ ‑Juukʋɛɛ 'o ꞊tuu, ‑ɛ die nu, 'mui ‑wɛ 'o ꞊tuu ‑tɛɛ. ‑Tɛ aa nu, 'a nɩ ꞊wlɩ 'ɩ nye ‑hʋa, 'ke ba nu Nyɩsʋa a ‑kʋan ‑tɛɛ, kɛ'ɛ nɩ, 'na ꞊wlʋʋ la 'a ‑hʋhʋa nu.
3 — Eu sou judeu, nascido em Tarso, na região da Cilícia, mas fui criado aqui em Jerusalém como aluno de Gamaliel. Fui educado muito rigorosamente dentro da lei dos nossos antepassados. Eu era muito dedicado a Deus, como todos vocês aqui também são.
4 Nɛ‑ nue, nahuin ꞊nʋ, ‑ʋ kuo Kʋkɔnyɔ ‑Yusu ꞊wlʋ ye, 'nɩ nyu la ꞊sʋɛ ꞊tue, nyɩbɛpʋ kɔ nyrʋgbapʋ 'hɛɛn, 'nɩ nyu la klɩ, 'nɩ nyu la ꞊jɩ 'mʋ lɛ po, kɔ, 'nɩ nyu la ‑wɛ lɛ 'lɩla.
4 Persegui os que seguiam este Caminho e fiz com que alguns fossem condenados à morte. Prendi homens e mulheres e os joguei na cadeia.
5 ‑Tɩ ‑gbo, 'nɩɩ ꞊tu, ‑cɔhlʋnpinyʋ a nyɩgblaka, kɔ 'blʋgba a ye'mʋnaanyʋ 'hɛɛn, ʋ ‑wɛ 'le bʋ ꞊tui nɩ, ‑ɛ mɔ, 'nɩɩ ꞊tu ‑tɩ a ‑tɛɛ. Ti a ‑gbɛ 'yri, ʋ ‑nyi la 'mʋ 'crɩɩnɩɛi, 'ke ꞊bo gbɩ 'le ‑a nɩ 'dɩayuo ‑Juukʋɛ ‑wɔn, ‑ʋ nɩ 'le Damasɩdɩɔ 'mʋ, ‑Juukʋɛ a ‑gbɛ, ʋ 'mʋ 'mʋ ke bi, 'ke 'o ‑Yusu a nahuin a kikle a ‑ta 'mʋ. 'Ke 'nɩɩ la 'klɛɛ 'le Damasɩ 'mʋ mu, 'mʋ la ‑Juukʋɛ ꞊nʋ klɩ, ‑ʋ nɩ 'le, ‑ʋ kuo ‑Yusu ꞊wlʋ ye, 'mu la Jrusrɛ 'mʋ ya, ‑ɛ die nu, ʋ 'mu ‑bati lɛ poo.»
5 O Grande Sacerdote e todo o Conselho Superior podem provar que estou dizendo a verdade, pois eu recebi cartas deles, escritas para os irmãos judeus que moram em Damasco. E fui até lá para prender os seguidores deste Caminho e trazê-los presos com correntes a Jerusalém, a fim de serem castigados.
6 «‑Tɛ 'n nɩ la 'klɛɛ 'hru wlɔn, 'n 'mʋɛɛ la Damasɩdɩɔ ye, ‑ye tii ‑do a ti 'yri, muu 'o 'yrʋ bʋ nyra gbo a ti 'yie 'mʋ, ‑nyrɛ gblaka, nɛ‑ ‑hɔn 'le yakɔ 'mʋ, 'ɛ po 'le 'mʋ ꞊gbɛ 'mʋ,
6 E Paulo continuou: — Eu estava viajando, já perto de Damasco, e era mais ou menos meio-dia. De repente, uma forte luz que vinha do céu brilhou em volta de mim.
7 'nɩ bi ꞊hlɔn, 'nɩ 'wɔn win, 'ɩɩ lɛ po: Sɔlʋ o, dɛ‑ kɔ 'mɔ ‑nɩɩ ꞊sʋɛ ꞊tue 'le?
7 Eu caí no chão e ouvi uma voz que me dizia: “Saulo, Saulo, por que você me persegue?”
8 ‑Ye 'n ꞊gbɔ wlɔn, 'n nɔ: Nahuon tio‑ ‑n 'ya 'le? ‑Ye ɔ nɔ: 'Mɔ Nasalɛtɩ 'mʋ a ‑Yusu'u nɩ, 'mɔ ‑nɩɩ ꞊sʋɛ ꞊tue.
8 — Então eu perguntei: “Quem é o senhor?”
9 Nahuin, ‑ʋ kɔ 'mʋ 'hɛɛn‑ la mu, ʋ 'ye ‑nyrɛ a ‑gbɛ nɩ, kɛɛ, nahuon ꞊nʋ, ‑ɔɔ la 'le 'mʋ ‑wɔn 'prɛɛ, ʋ 'nɩ 'wɔn ꞊le la 'a win.
9 — Os homens que viajavam comigo viram a luz, porém não ouviram a voz de quem falava comigo.
10 ‑Ye 'n ꞊gbɔ wlɔn: Kʋkɔnyɔ, dɛ tio‑ ‑nɩɩ ‑hʋa ꞊bo nu 'le? ‑Ye ɔ nɔ: 'Ba 'klɛɛ ye 'mʋ, ‑bo mu Damasɩdɩɔ 'mʋ. Dɛ Nyɩsʋaa ‑hʋa ‑bo nu, 'ke ʋ di 'le ‑mʋ le ‑o.
10 Eu perguntei: “Senhor, o que devo fazer?” — E o Senhor respondeu:
11 ‑Nyrɛ gblaka ꞊nʋ, bɛ wlɩn 'dɔ a ‑tɩ, 'na 'yii 'ɩ sua. Nɛ‑ nue, nahuin ꞊nʋ, ‑ʋ kɔ 'mʋ 'hɛɛn‑ mu, 'ʋ 'ble 'na dabʋ kwa, 'ʋ gba 'mʋ Damasɩ 'mʋ.
11 — Aquela luz brilhante tinha me deixado cego. Por isso os meus companheiros me pegaram pela mão e me levaram até Damasco.
12 'Ke 'le Damasɩ a ‑gbɛ 'mʋ, nahuon ꞊de nɩ la 'le. 'A 'dʋ mɔ Ananiasɩ. Ɔ nʋɛ la Nyɩsʋa 'mʋ nɩ 'dɔ, 'ɔɔ la 'o ‑a mʋ ‑Juukʋɛ a tetei 'bii 'o ꞊tuu, ‑Juukʋɛ ꞊nʋ, ‑ʋ nɩ 'le Damasɩ 'mʋ, 'ʋʋ la 'a ꞊hapʋ‑tɩ ꞊tu.
12 Havia ali um homem chamado Ananias. Ele era religioso, obedecia à nossa Lei , e todos os judeus que moravam em Damasco o respeitavam.
13 Nɔ‑ di la 'le 'mʋ ‑wɔn, ɔ nɔ: 'Na ‑dɩayu Sɔlʋ, ‑na 'yii bɩ klɛ ke! Tii ‑do a ti 'yri, 'na 'yii 'ɩ klɛ ke, 'nɩ ‑tʋa lɛyriilɛ gbo.
13 Esse homem veio me procurar, chegou perto de mim e disse: “Irmão Saulo, veja de novo!” — No mesmo instante comecei a ver de novo e olhei para ele.
14 Ɔ nɔ lele: Nyɩsʋa ꞊nʋ, ‑a nɩ bunʋʋ la da, nɔ‑ ‑ha la 'le ‑mʋ du 'mʋ, ‑ɛ die nu, dɛ ‑gbo, ɔɔ ‑hʋa, ꞊mue yi, kɔ, ꞊mʋ 'a 'Yu ꞊nʋ 'ye, ‑ɔ kɔ ‑do 'sii 'o ye, 'ke 'o ꞊nɔ ye, kɔ, ꞊mʋ 'a wlɔn a win 'wɔn,
14 Então ele disse: “Saulo, o Deus dos nossos antepassados escolheu você para conhecer a vontade dele, para ver o seu Bom Servo e para ouvir o Servo falar com você pessoalmente.
15 ‑ɛ nue, dɛ ꞊nʋ, ɔ nu, ‑n 'ye, kɔ, ‑tɩ ꞊nʋ, ɔ ꞊tu, ‑n 'wɔn, ‑n blɛ ye ‑bo ꞊tui nahuin 'bii yrɛ.
15 Pois você será testemunha dele para dizer a todos aquilo que você tem visto e ouvido.
16 ‑Tɛ ti nɩ lɛ 'mʋ ‑gbo, ꞊nɩ ‑pre 'le 'klɛɛ lele ti ꞊de, mu, ‑bo da Nyɩsʋa, ꞊mʋ ‑na dɛ 'kuku, ‑n nu yrii, 'ke 'o ꞊nɔ ye, bʋ po ‑mʋ 'nie 'lu, Nyɩsʋa 'mʋ ‑na dɛ 'kuku a ‑gbɛ 'wʋwla.»
16 E agora não espere mais. Levante-se, peça a ajuda do Senhor e seja batizado, e os seus pecados serão perdoados.”
17 «‑Tɛ dɛ a ‑gbɛ, ɛ ‑hi 'klɛɛ, 'n ꞊hɩan ‑wɔn, 'nɩ mu 'le Jrusrɛ 'mʋ, 'nɩ pa 'le Nyɩsʋa a 'kagblaka gbo. ‑Tɛ 'nɩɩ Nyɩsʋa da, ‑ye 'nɩɩ 'ye dɛ, ‑ɛ 'we ꞊nɔ ye, ‑tɛ nahuon bɔ 'nɩnɩ po yain,
17 E Paulo terminou, dizendo: — Então eu voltei para Jerusalém. Quando estava orando no Templo, tive uma visão.
18 Kʋkɔnyɔ 'ɔ 'hrɩɩ 'mʋ ye, ɔ nɔ: 'Kɩka, ‑bo ꞊tɩ Jrusrɛdɩɔ 'mʋ, ‑ɛ nue, ‑tɩ ꞊nʋ, ‑n di ꞊tu, 'ke 'o 'mʋ ke, 'dɩɔ ‑gbo a nahuin, ʋ 'deɛ bʋ wɩɩn ke.
18 Vi o Senhor, e ele me disse: “Saia depressa de Jerusalém porque as pessoas daqui não aceitarão o que você vai dizer a meu respeito.”
19 ‑Ye 'n nɔ: Kʋkɔnyɔ, 'waa ‑gbɛ, ʋ yie nɩ, ‑ɛ mɔ, 'nɩɩ la gblɛ na Nyɩsʋa a kayuo, nahuin ꞊nʋ, ‑ʋ kuo ‑mʋ ꞊wlʋ ye, 'nɩ nyu la ꞊jɩ 'mʋ lɛ po, kɔ, 'nɩ nyu la ‑wɛ lɔkʋɛ bii.
19 — Eu respondi: “Senhor, eles sabem muito bem que eu ia às sinagogas , e prendia os que criam em ti, e batia neles.
20 'Plɩɩ, Etiɛnɩ, ‑ɔɔ la ‑na ‑tɩ ꞊tu, ti ꞊nʋ ‑kɔ 'yri ʋ nyo la 'la, 'ke 'na ‑gbɛ, 'n nɩ la ‑wɛ 'o. Nahuin, ‑ʋ nyo la 'la, ʋ kɔ 'mʋ 'hɛɛn‑ pɛ la, 'nɩɩ la ‑wɛ 'waa wlawlɩ 'yie ꞊tu.
20 Quando estavam matando Estêvão, que falava a respeito de ti, ó Senhor, eu estava ali, concordando com aquele crime. E até tomei conta das capas dos assassinos dele.”
21 ‑Ye kɛ Kʋkɔnyɔɔ la lele 'mʋ ye po, ɔ nɔ: Mu, ‑hɔn nɔ Jrusrɛ 'mʋ, 'n di 'le ‑mʋ lee ‑tɛgbi ‑pɛtu, 'ke 'le dakʋ ꞊nʋ ‑wɔn, ‑ʋ 'de ‑Juukʋɛ.»
21 — Aí o Senhor disse: “Vá, pois eu vou enviá-lo para bem longe; vou enviá-lo aos não judeus.”
22 ‑Tɩ 'bii ꞊nʋ, Pɔlʋ ꞊tu, nahuin ‑huohui, ʋ puo ye gbo nʋa. Kɛɛ, ‑tɛ ɔ po 'lelɛ'bɔɔwin a ‑gbɛ, 'ke 'o dakʋ ꞊nʋ, ‑ʋ 'de ‑Juukʋɛ a ‑ta 'mʋ, ‑ye ʋ ‑tʋa lɛ꞊mʋmalɛ gbo, ʋ nɔ: «‑Ha nɔ nahuon ‑gbo ‑a mʋ ‑hɛyri, ‑bo 'lɔ. Ɔ 'de ye blɛ bɔ 'kɩɛ pue ‑hʋnhlʋn!»
22 A multidão ficou ouvindo Paulo até que ele disse isso, mas aí eles começaram a gritar com toda a força: — Matem esse homem! — Ele não merece viver!
23 ‑Ye 'waa lɛ꞊mʋmalɛ bii ke, 'ʋ ‑hɛ 'waa 'luyewlawlɩ, 'ʋ ‑tʋa 'a yrayrɩ a lɛpupue gbo, kɔ, 'ʋʋ ‑wɛ 'pupu yrayrɩ lɛ po.
23 Eles gritavam, sacudiam as capas no ar e jogavam poeira para cima.
24 ‑Ye Romakʋɛ a 'sɔyuo a nyɩgblaka ‑nɩ wɛn, ɔ le 'a 'sɔyuo, 'ke bʋ paa 'le Pɔlʋ 'waa kayu gbo, kɔ, bʋ bio lɔkʋɛ, ‑ɛ die nu, ɔ 'mʋ ‑tɩ ꞊nʋ ꞊tu, ‑ɩ kɔ ‑tɩ nahuin ꞊nʋ, ʋʋ lɛ ꞊mʋma, 'ke 'o ꞊nɔ ke.
24 Então o comandante mandou que os seus soldados levassem Paulo para dentro da fortaleza. Mandou também que o chicoteassem para que ele contasse por que a multidão estava gritando contra ele.
25 ‑Tɛ ʋ mʋɔ 'klɛɛ, ʋ 'muo lɔkʋɛ bii, ‑ye Pɔlʋ le 'sɔyuo a ye'mʋnaanyɔ ꞊nʋ, ‑ɔ mɔ 'sɔyuo a nyɩgblaka a ‑sɛkɛ, ɔ nɔ: «Romakʋɛyu 'bɔ nɩ 'o, 'bʋ 'dio ‑bati lɛ poo, ꞊be tetee nɩ, 'ke ba bio lɔkʋɛ? 'Mɔ mɔ Romakʋɛyu'u nɩ.»
25 Porém, quando o estavam amarrando para chicoteá-lo, Paulo perguntou ao oficial romano que estava perto dele: — Será que vocês têm o direito de chicotear um cidadão romano, especialmente um que não foi condenado por nenhum crime?
26 Bɔ po 'klɛɛ lɛ, ‑ye 'sɔyuo a ye'mʋnaanyɔ a ‑gbɛ, ɔ mu 'a nyɩgblaka le wɔn, ɔ nɔ: «Nahuon ꞊nʋ le, ɔ mɔ Romakʋɛyu'u nɩ ‑o. ‑Be' ‑n di nu 'le?»
26 Quando o oficial ouviu isso, foi falar com o comandante e disse: — O que é que o senhor vai fazer? Aquele homem é cidadão romano!
27 'Sɔyuo a nyɩgblaka bɔ 'wɔn ‑tɩ a ‑gbɛ, ɔ mu 'o Pɔlʋ 'mʋ 'hʋɩn, 'ɔ ꞊gbɔ wlɔn, ɔ nɔ: «Le 'mʋ, ꞊be ‑mɔ mɔ Romakʋɛyu'u nɩ?» ‑Ye Pɔlʋ nɔ: «Iin ‑o.»
27 Então o comandante foi falar com Paulo e perguntou: — Me diga uma coisa: você é mesmo cidadão romano? — Sou! — respondeu Paulo.
28 ‑Ye nyɩgblaka a ‑gbɛ, ɔ nɔ lele: «'Na ‑gbɛ ‑gbo, 'n kɔ ꞊bo 'pɛɛ la 'wli 'plɔplɔ, 'ʋ ‑nye 'mʋ 'hru, 'ke ꞊bo ‑hɛ Romakʋɛyu.» ‑Ye Pɔlʋ nɔ: «'Mɛ ‑ye, 'mɔ Romakʋɛyu'u nɩ, ‑ɛ nue, 'na bu mɔ Romakʋɛyu.»
28 Aí o comandante disse: — Eu também sou, e isso me custou muito dinheiro. Paulo respondeu: — Pois eu sou cidadão romano de nascimento.
29 'Plɩɩ ɔ 'mʋ mu ‑yrɛ, ‑ye 'sɔyuo ꞊nʋ, ‑ʋ nyo wɛn mu bi, ʋ hron ‑wɔn. 'Sɔyuo a nyɩgblaka a ‑gbɛ, ‑tɛ ɔ 'ye, ‑ɛ mɔ, Pɔlʋ mɔ Romakʋɛyu'u nɩ, 'plɩɩ 'ɔ nue, 'ʋ mʋɔ 'cɩɩn.i, ‑ye hʋannʋ bio 'le 'kwli 'mʋ.
29 Imediatamente os homens que iam chicoteá-lo recuaram. E o próprio comandante ficou com medo ao saber que Paulo era cidadão romano e ele tinha mandado amarrá-lo.
30 'Sɔyuo a nyɩgblaka a ‑gbɛ, ɔɔ ‑hʋa bɔ yrii ‑tɩ ꞊nʋ 'mʋ lɛ ‑tɛɛ, ‑Juukʋɛɛ Pɔlʋ yɛɛ. Nɛ‑ nue, ‑tɛ ‑nyrɛ cɛ lɛ, 'ɔ le 'a 'sɔyuo, 'ke bʋ ꞊wlɔɔ gbo, kɔ, 'ɔ le Nyɩsʋa a ‑cɔhlʋnpinyʋ gblakɩ, kɔ ‑Juukʋɛ a ‑gboligbo a nahuin 'bii, 'ke bʋ 'kukue lɛ. Bʋ 'kukue 'klɛɛ lɛ, ‑ye ɔ 'ba Pɔlʋ 'mʋ nɩ, 'ɔ gbɔ, 'ɔ ꞊tuo 'o ꞊nʋ ye gbo.
30 O comandante queria saber com certeza por que os judeus estavam acusando Paulo. Então, no dia seguinte, mandou que tirassem as correntes que o prendiam e ordenou que os chefes dos sacerdotes e todo o Conselho Superior se reunissem. Depois mandou que trouxessem Paulo e o colocassem em frente deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.