Atos 16
Nyɩsʋa a =hapʋtitie (TED) vs NTLH
1 ‑Tɛ Pɔlʋ kɔ Silasɩ 'hɛɛn, ʋʋ mu, ‑ye 'ke ʋ nyre 'le Dɛbɩdɩɔ kɔ Lisɩtrɩdɩɔ 'mʋ. 'Ke ʋ yɛ 'o ‑Yusu a nahuon ꞊de gbo. 'A 'dʋ mɔ Timote. 'A 'dii mɔ ‑Juukʋɛyrɔwlʋʋ nɩ, 'ɔ ‑hɛ la ‑Yusu a nahuon. 'A bu ‑mɛ ‑ye, ɔ mɔ Glɛkɩkʋɛyu'u nɩ.
1 Paulo chegou às cidades de Derbe e Listra. Em Listra morava um cristão chamado Timóteo. A mãe dele, uma cristã, era da raça dos judeus, mas o pai dele não era judeu.
2 ‑Yusu a nahuin ꞊nʋ, ‑ʋ nɩ 'le Lisɩtrɩdɩɔ 'mʋ, kɔ Yikɔnɩdɩɔ 'mʋ, ʋ ꞊tu Timote a ‑gbɛ a ꞊hapʋ‑tɩ 'dɔ.
2 Todos os irmãos que moravam em Listra e Icônio falavam bem de Timóteo.
3 Pɔlʋ, ɔ nye 'nɩ ‑hʋa, 'ke bɔ 'ya 'a ‑wɔnnaanyɔ 'mʋ, 'ɔ gbɔ, 'ʋ mu. ‑Tɛ ʋ mu 'klɛɛ, ‑ye Pɔlʋ 'bɩɔ ye, ‑tɛ ‑Juukʋɛ a tetee 'a ꞊tutue nu. Ɔ nue nɩ, 'ke 'o ‑Juukʋɛ ꞊nʋ, ‑ʋ nɩ 'le 'dɩɛ a ‑gbɛ 'mʋ a 'o꞊tuulɛ a ‑ta 'mʋ, ‑ɛ nue, ʋ 'bii, ʋ yie nɩ, ‑ɛ mɔ, 'a bu mɔ Glɛkɩkʋɛyu'u nɩ, 'ɔ 'de 'a 'yu ye 'bɛ.
3 Paulo quis levá-lo consigo e por isso o circuncidou , pois todos os judeus que moravam naqueles lugares sabiam que o pai de Timóteo não era judeu.
4 'Dɩɛ 'bii ꞊nʋ, ʋʋ 'mʋ na, ʋʋ ‑Yusu a nahuin 'nɩ le, ‑tɩ ꞊nʋ, ‑Yusu a ‑wɔnnaanyʋ, kɔ 'cʋɛ a ye'mʋnaanyʋ, ‑ʋ nɩ 'le Jrusrɛ 'mʋ, ʋ po 'le, 'ke ‑Yusu a nahuin 'bii a ‑gbɛ bʋ ꞊tuu 'o.
4 Nas cidades por onde passavam, eles diziam aos cristãos quais as decisões que tinham sido tomadas pelos apóstolos e pelos presbíteros da igreja de Jerusalém e aconselhavam que eles obedecessem a essas decisões.
5 ‑Ye 'klɛɛ, ‑Yusu a nahuin a 'klɩɩ 'le 'nɩ 'ya, 'ke bʋ kuo ‑Yusu ꞊wlʋ ye, 'plɩɩ ‑Yusu a nahuin a ‑gbɛ 'ʋʋ klɛ bii 'ɛ nɩ ‑nyrɔwɔ.
5 Assim as igrejas ficavam mais fortes na fé, e o número de cristãos aumentava cada dia mais.
6 Nyɩsʋa a ‑Hihiu 'de Pɔlʋ nʋ mɛ lɛ ‑ha, 'ke bʋ ꞊tu Nyɩsʋa a ‑tɩ, 'ke 'le Asiblʋgba 'mʋ. Nɛ‑ nue, 'ʋ 'bɛ 'blʋgbɩ ꞊nʋ ꞊tɩɔ, ‑ɩ mɔ Flisi kɔ Galatɩ.
6 Como o Espírito Santo não deixou que anunciassem a palavra na província da Ásia, eles atravessaram a região da Frígia-Galácia.
7 ‑Tɛ ʋ nyre 'le Misiblʋgba ꞊hlɔn, ‑ye ʋ nye 'nɩ ‑hʋa, 'ke bʋ mu 'le Bitiniblʋgba 'mʋ, kɛɛ, Kʋkɔnyɔ a ‑Hihiu 'die ke wɛɛn.
7 Quando chegaram perto do distrito da Mísia, tentaram ir para a província da Bitínia, mas o Espírito de Jesus não deixou.
8 Nɛ‑ nue, 'ʋ 'bɛ Misiblʋgba ꞊tɩɔ, 'ʋ mu 'le Trʋasɩdɩɔ a 'wafɩ ke.
8 Então atravessaram a Mísia e chegaram à cidade de Trôade.
9 'Tɔ 'mʋ 'klɛɛ, Nyɩsʋa nue nɩ, Pɔlʋ 'ɔ 'ye nahuon ꞊de, ‑ɛ 'we ꞊nɔ ye, 'ke 'le yain 'kwli 'mʋ. Nahuon a ‑gbɛ, 'ke ɔ kɔ 'le Masedʋanɩblʋgba 'mʋ, 'ɔ nyrɔ ye gbo, 'ɔ nyo lɛ 'batɩ, ɔ nɔ: «Pɔlʋ, di nɔ ‑a nɩ Masedʋanɩblʋgba 'mʋ, ‑bo di ‑a mʋ 'mʋ ‑hɛ!»
9 Naquela noite Paulo teve uma visão. Ele viu um homem da província da Macedônia, que estava de pé e lhe pedia: “Venha para a Macedônia e nos ajude!”
10 ‑Tɛ Pɔlʋ 'ye nahuon a ‑gbɛ, ‑ye ‑a yree 'mʋ lɛ, ‑ɛ mɔ, Kʋkɔnyɔ'ɔ nɩ, ‑ɔ da ‑a mʋ, 'ke ‑ba mu 'le 'blʋgba a ‑gbɛ 'mʋ, ‑a 'mʋ 'a ꞊hapʋtitie po, 'ke 'o 'blʋgba ꞊nʋ a nahuin ye.
10 Logo depois dessa visão, nós resolvemos partir logo para a Macedônia, pois estávamos certos de que Deus nos havia chamado para anunciar o evangelho ao povo dali.
11 Nɛ‑ nue, ꞊a ‑ha 'le 'mɩɩ, 'ke 'le Trʋasɩ 'mʋ, ꞊a mu 'le Samotrasɩblʋgba 'mʋ, 'nie ꞊glaa 'le lɛ. ‑Tɛ ‑nyrɛ cɛ lɛ, ‑ye 'ke ‑a mu 'le Neapolisɩdɩɔ 'mʋ. 'Ke 'mɩɩ ꞊tu 'o ‑a mʋ gbo.
11 Nós embarcamos em Trôade e fomos diretamente para a ilha de Samotrácia. No dia seguinte chegamos ao porto de Neápolis.
12 'Ke ‑a ‑ha 'o bʋɩ, ꞊a mu Filipʋdɩɔ 'mʋ. Filipʋdɩɔ a ‑gbɛ, ɔ mɔ Masedʋanɩblʋgba a ꞊tɩɔ ‑ye a 'dɩɔ gblakaa nɩ. 'Ke 'le 'dɩɔ a ‑gbɛ 'mʋ, Romakʋɛ, ʋ ‑huo 'le ꞊le. ‑A ‑hi 'le ‑nyrɔwɩ 'plɔplɔ.
12 Dali fomos a Filipos, que é uma cidade do primeiro distrito da província da Macedônia e também colônia romana, onde ficamos vários dias.
13 ‑Juukʋɛ a ‑wuwle‑nyrɔwɔ 'mʋ 'klɛɛ, ‑ye ‑a ꞊tɩ 'mʋ 'dɩɔ, ꞊a mu 'le 'nie nʋa 'mʋ. ‑A ‑mɛ ‑ye, ‑a nɔ 'nɩ, 'ke ‑a di 'o ‑tɛgbi ꞊nʋ gbo yɛ, ‑tɛ ‑Juukʋɛ, ʋ kla 'o lɛ'kukuelɛ‑tɩ, 'ke 'o Nyɩsʋa a dɩda a ‑ta 'mʋ. ‑Tɛ ‑a nyre 'klɛɛ 'o ‑tuo a ‑gbɛ ke, ‑ye ‑a yɛ 'o gbo nyrʋgbapʋ ꞊de, ‑ʋ 'kukue 'o lɛ, ꞊a nɩ gbo. Nʋ‑ ‑a 'prɛɛ 'le ‑wɔn.
13 No sábado saímos da cidade e fomos para a beira do rio, pois pensávamos que ali devia haver um lugar de oração para os judeus. Sentamos e começamos a conversar com as mulheres que estavam reunidas lá.
14 'Ke 'le ꞊nʋ ‑hɛyri, nyrʋgba ꞊de nɩ 'le. 'A 'dʋ mɔ Lidi. 'Ke ɔ kɔ 'le Tiatilɩdɩɔ 'mʋ. Ɔɔ plo dati 'yaklɩ, ‑ɩɩ ꞊die po. Lidi a ‑gbɛ, ɔ 'de la ‑Juukʋɛyrɔwlʋ, kɛɛ, ɔ ‑hɛ ‑Juukʋɛ a nahuon, 'ɔɔ ꞊ke Nyɩsʋa da. ‑Tɛ ‑aa ‑Yusu a ‑tɩ ꞊tu, ‑ye ɔ po ‑a mʋ ye gbo nʋa, Kʋkɔnyɔ 'ɔ 'tʋ 'a ꞊wlʋ lɛ, ‑tɩ ꞊nʋ, Pɔlʋʋ ꞊tu, 'ɔ 'bli kwa,
14 Uma daquelas mulheres que estavam nos ouvindo era Lídia, uma vendedora de púrpura , da cidade de Tiatira. Ela adorava a Deus, e o Senhor abriu a mente dela para que compreendesse o que Paulo dizia.
15 'ɔ ‑hʋɛ, 'ke bʋ puo 'nie 'lu, ɔ kɔ 'a kayugbokʋɛ 'hɛɛn, 'ʋ pu 'nie 'lu lɛ. ‑Tɛ dɛ a ‑gbɛ, ɛ ‑hi, ‑ye ɔɔ ‑a mʋ lɛ 'nɩ 'batɩ, ɔ nɔ: «'Bɩa 'ba 'ye, ‑ɛ mɔ, 'n kuo Kʋkɔnyɔ ‑Yusu ye ꞊wlʋ, ‑ye ba di 'le 'na kayu gbo, a 'mʋ 'le gbo nɩ,» 'ɔ nɩ 'o ‑a mʋ ke 'mʋ, ꞊a wɛɛn ke.
15 Ela e as pessoas da sua casa foram batizadas. Depois Lídia nos convidou, dizendo: — Venham ficar na minha casa, se é que vocês acham que, de fato, eu creio no Senhor. Assim ela nos convenceu a ficar na casa dela.
16 ‑Nyrɔwɔ ꞊de 'mʋ, ‑tɛ ‑aa 'le Nyɩsʋadaalɛ 'mʋ mu, ‑ye 'yu nyrɔyu ꞊de, ɔ kɔ ‑a mʋ 'hɛɛn, ‑a ꞊ŋmoo nɩ. 'Ku ‑hʋan nɩ 'o ꞊nɔ ke 'mʋ. 'Ku ‑hʋan a ‑gbɛ, nʋ‑ nye nu, ‑tɔplɩ ꞊nʋ, ‑ɩ di 'lu ‑wɔn mue, 'ke 'o nahuin ‑wɔn, 'ɔ nyi ‑wɔn lɛ na. Dɛ a ‑gbɛ, ɛ nye 'nɩ nu, 'a kʋkɔnyʋ 'ʋʋ 'wli 'plɔplɔ 'ye.
16 Certo dia, quando estávamos indo para o lugar de oração, veio ao nosso encontro uma escrava. Essa moça estava dominada por um espírito mau que adivinhava o futuro, e os seus donos ganhavam muito dinheiro com as adivinhações que ela fazia.
17 'Yu nyrɔyu a ‑gbɛ, nɔ‑ɔ ‑a mʋ ke 'mʋ na, Pɔlʋ kɔ ‑a mʋ 'hɛɛn, 'ɔɔ 'le win 'yaa, ɔ nɔ: «Nahuin ‑gbo, ʋ mɔ Yrayrɩnyɩsʋa a ‑kʋannunyʋʋ nɩ. Nʋ‑ nyi 'a mʋ ye ꞊tu, ‑tɛ Nyɩsʋa di 'a nɩ waalɛ nu.»
17 A moça começou a nos seguir, gritando assim: — Estes homens são
18 Nɛ‑ ɔ 'cipi 'o nunue. Ɔ nue ‑nunu, 'ɛ gba ‑nyrɔwɩ gbi, Pɔlʋ 'ɔ bi yrʋ 'mʋ, 'ɔ ꞊hɩan ‑wɔn, 'ɔ 'prɛɛ 'le 'ku ‑hʋan a ‑gbɛ ‑wɔn, ɔ nɔ: «'Ke 'le ‑Yusu 'Klɩsʋ a 'dʋ 'kwli 'mʋ, 'nɩɩ ‑mʋ 'nɩ le, ‑bo ‑hɔn 'o 'yu nyrɔyu ꞊nʋ ke 'mʋ,» tii ‑do a ti 'yri, 'ʋ ‑hɔn 'o ꞊nɔ ke 'mʋ.
18 Ela fez isso muitos dias. Por fim Paulo se aborreceu, virou-se para ela e ordenou ao espírito: — Pelo poder do nome de Jesus Cristo, eu mando que você saia desta moça! E, no mesmo instante, o espírito saiu.
19 ‑Tɛ 'yu nyrɔyu a ‑gbɛ a kʋkɔnyʋ 'ye, ‑ɛ mɔ, ʋ 'deɛ bʋ 'ye lele 'wliyɛ, ‑ye ʋ klɩ Pɔlʋ kɔ Silasɩ 'hɛɛn nɩ, 'ʋ gbʋ 'le 'dika, 'ke 'o ‑batiponyʋ ye,
19 Quando os donos da moça viram que não iam poder mais ganhar dinheiro com as adivinhações dela, agarraram Paulo e Silas e os arrastaram até a praça pública, diante das autoridades.
20 'ʋ yʋʋ ‑tɩ, 'ke 'o Romakʋɛ a ye'mʋnaanyʋ ye, ʋ nɔ: «Nahuin ‑gbo, ʋʋ 'le ‑a nɩ 'dɩɔ 'mʋ po ꞊gbʋgblɔgbʋ. Ʋ mɔ ‑Juukʋɛ'ɛ nɩ.
20 Eles os apresentaram a essas autoridades romanas e disseram: — Estes homens são judeus e estão provocando desordem na nossa cidade.
21 Ʋʋ ‑a mʋ tɔɔ 'waa 'briŋmli, ‑a nɩ tetei plɛ, ‑a nɩ 'ble 'le kwa, kɔ, ‑a nɩ nu 'le, ‑a mʋ ‑gbo, ‑ʋ mɔ Romakʋɛ.»
21 Estão ensinando costumes que são contra a nossa lei . Nós, que somos romanos, não podemos aceitar esses costumes.
22 Nahuin ꞊nʋ, ‑ʋ nɩ 'o, ʋ nyu ‑wɛ lɛ poo yrʋ, Romakʋɛ a ye'mʋnaanyʋ a ‑gbɛ, 'ʋ le 'waa 'sɔyuo, 'ke bʋ ‑hɩʋ wlawlɩ, 'plɩɩ bʋ biu lɔkʋɛ.
22 Aí uma multidão se ajuntou para atacar Paulo e Silas. As autoridades mandaram que tirassem as roupas deles e os surrassem com varas.
23 ‑Tɛ ʋ ‑wɔ 'klɛɛ 'waa bibie ‑wɔn, ‑ye ʋ pu 'mʋ ꞊jɩ, 'ʋ le ꞊jɩkayu a 'yie꞊tunyɔ, 'ke bɔ ꞊tu 'yie ‑tɛɛ.
23 Depois de baterem muito neles, as autoridades jogaram os dois na cadeia e deram ordem ao carcereiro para guardá-los com toda a segurança.
24 ‑Tɛ ꞊jɩkayu a 'yie꞊tunyɔ a ‑gbɛ, ɔ 'wɩn 'klɛɛ, ‑ye 'ke ɔ pu 'le ꞊jɩkayu a ‑gblo ꞊nʋ 'mʋ, ‑ɔ 'bɔɔ 'le lɛ, 'ɔ pu 'le tikwlɛ gblakɩ ꞊nʋ, ‑ɩ kɔ 'hʋɛ bʋɩ 'mʋ lɛ, ‑ɛ die nu, ʋ 'mʋ ꞊sʋɛ 'ye.
24 Depois de receber essa ordem, o carcereiro os jogou numa cela que ficava no fundo da cadeia e prendeu os pés deles entre dois blocos de madeira.
25 Muu 'o 'tɔ‑hɛyri 'yie 'mʋ, ‑ye Pɔlʋ kɔ Silasɩ 'hɛɛn, ʋʋ da Nyɩsʋa, kɔ, 'ʋʋ ‑wla bre, 'ke 'o 'a baalɛ a ‑ta 'mʋ, ꞊jɩnyʋ ‑ye, ‑ʋ nɩ 'o, 'ʋ nyu nʋa ye gbo po.
25 Mais ou menos à meia-noite, Paulo e Silas estavam orando e cantando hinos a Deus, e os outros presos escutavam.
26 Ʋ nɩ 'le Nyɩsʋa a baalɛ 'kwli 'mʋ, ‑ye ‑tʋtʋ ‑tʋa 'hɩhrɔlɛ gbo, ‑tʋtʋ a 'hɩhrɔlɛ a ‑gbɛ, 'ɛ bʋbla ꞊jɩkayu a bʋgbo gbo. Tii ‑do a ti 'yri, ‑ye 'maji 'bii, ʋ ꞊gbʋgba lɛ, ɩ ꞊ga lɛ wlɔn, kɔ, ꞊jɩnyʋ 'bii a 'cɩɩn.i ꞊wʋwlɛɛ lɛ.
26 De repente, o chão tremeu tanto, que abalou os alicerces da cadeia. Naquele instante todas as portas se abriram, e as correntes que prendiam os presos se arrebentaram.
27 ‑Ye ꞊jɩkayu a 'yie꞊tunyɔ ꞊wlɛɛ 'yii. ‑Tɛ ɔ 'ye, ‑ɛ mɔ, ꞊jɩkayu a 'maji 'bii, ɩ ꞊ga lɛ wlɔn, ‑ye ɔ ‑ha 'le 'a 'plie bɔ wlɔn nɩ, ‑ɛ die nu, ɔ 'mʋ 'a dɩɔnʋ 'la. Ɔ ‑mɛ ‑ye, ɔ nɔ 'nɩ, ꞊jɩnyʋ 'bii, ʋ 'gba lɛ ci.
27 Aí o carcereiro acordou. Quando viu que os portões da cadeia estavam abertos, pensou que os prisioneiros tinham fugido. Então puxou a espada e ia se matar,
28 Kɛɛ ‑ye Pɔlʋ, ɔ ꞊mɔɔ 'mʋ 'yi, ɔ nɔ: «'Kee, ꞊nɩ nu 'le ‑n dɩɔnʋ dɛ ꞊de 'mʋ, ‑a 'bii, kɛ ‑a nɩ nɔ.»
28 mas Paulo gritou bem alto: — Não faça isso! Todos nós estamos aqui!
29 Nɛ‑ mɔ ꞊jɩkayu a 'yie꞊tunyɔ, bɔ ‑hʋa 'napɩ. ‑Tɛ ʋ ‑nye ꞊nɔ, ‑ye ɔ gba cigbɛi, 'ke 'le ‑gblo ꞊nʋ, ‑ɔ kɔ 'mʋ Pɔlʋ kɔ Silasɩ 'hɛɛn, ʋ nɩ 'le, hʋannʋ a ‑tɩ, 'ɔ blʋ kwlɩ ye gbo,
29 Aí o carcereiro pediu que lhe trouxessem uma luz, entrou depressa na cela e se ajoelhou, tremendo, aos pés de Paulo e Silas.
30 'plɩɩ 'ɔ 'hrʋʋ 'le ‑gblo 'mʋ, 'ɔ ꞊gbʋ wlɔn, ɔ nɔ: «‑Be' 'n di nu, 'plɩɩ Nyɩsʋa 'mʋ 'mʋ waa 'le?»
30 Depois levou os dois para fora e perguntou: — Senhores, o que devo fazer para ser salvo?
31 ‑Ye ʋ ꞊tuo ‑wɔn, ʋ nɔ: «Kuo Kʋkɔnyɔ ‑Yusu ꞊wlʋ ye, 'plɩɩ Nyɩsʋa 'mʋ ‑mʋ waa, ‑n kɔ ‑na kayugbokʋɛ 'hɛɛn,»
31 Eles responderam: — Creia no Senhor Jesus e você será salvo — você e as pessoas da sua casa.
32 ꞊jɩkayu a 'yie꞊tunyɔ a ‑gbɛ, ɔ kɔ 'a kayugbokʋɛ 'hɛɛn, nʋ‑ Pɔlʋ kɔ Silasɩ 'hɛɛn, ʋ ‑tʋa Nyɩsʋa a wintɛ a tɔɔlɛ gbo, ‑ɛɛ Kʋkɔnyɔ ‑Yusu a ‑tɩ ‑wɔn lɛ na.
32 Então eles anunciaram a palavra do Senhor ao carcereiro e a todas as pessoas da casa dele.
33 'Tɔyrʋwɔɔ ‑do a ‑gbɛ 'mʋ, ꞊jɩkayu a 'yie꞊tunyɔ 'ɔ gbʋ, 'ɔ nu 'nie, 'ɔ ‑wlʋ 'waa ꞊ji, 'plɩɩ Pɔlʋ kɔ Silasɩ 'hɛɛn 'ʋ puo 'nie 'lu, ɔ kɔ 'a kayugbokʋɛ 'hɛɛn.
33 Naquela mesma hora da noite, o carcereiro começou a cuidar deles, lavando os ferimentos da surra que haviam levado. Logo depois ele e todas as pessoas da sua casa foram batizados.
34 Dɛ a ‑gbɛ, ‑tɛ ɛ ‑hi, ‑ye ꞊jɩkayu a 'yie꞊tunyɔ gbʋ 'le gbo kayu, 'ɔ ‑ha 'le dididɛ, 'ɔ ‑nye ꞊nʋ. Ɔ kɔ 'a kayugbokʋɛ 'hɛɛn, ʋʋ nu 'manʋ 'dɔ, ‑ɛ nue, ʋ kuo Nyɩsʋa ye ꞊wlʋ.
34 Em seguida ele levou Paulo e Silas para a sua casa e lhes deu comida. O carcereiro e as pessoas da sua casa ficaram cheios de alegria porque agora criam em Deus.
35 ‑Tɛ ‑nyrɛ cɛ lɛ, ‑ye Romakʋɛ a ye'mʋnaanyʋ lee 'waa 'mʋ‑hɛnyʋ, 'ke 'le ꞊jɩkayu a 'yie꞊tunyɔ ‑wɔn, 'ke bɔ tɛ Pɔlʋ kɔ Silasɩ 'hɛɛn gbo,
35 Quando amanheceu, as autoridades romanas mandaram alguns policiais com a seguinte ordem para o carcereiro: “Solte esses homens.”
36 'ɔ mu, 'ɔ le Pɔlʋ, ɔ nɔ: «Romakʋɛ a ye'mʋnaanyʋ le nahuin, 'ke ꞊bo tɛ 'a mʋ gbo. 'A ‑tɩ, a ‑wɛ 'le ba 'hrɩ nɩ. Ba mu, 'ke 'le plɔ a bleelɛ 'kwli 'mʋ.»
36 Então o carcereiro disse a Paulo: — As autoridades mandaram soltá-los. Podem ir embora em paz.
37 Kɛ Pɔlʋʋ Romakʋɛ a 'mʋ‑hɛnyʋ a ‑gbɛ ye po, ɔ nɔ: «Ʋ 'de ‑a mʋ ‑bati lɛ poo, 'ʋ bi ‑a mʋ, 'ke 'o nahuin 'bii ye, 'plɩɩ 'ʋ po ‑a mʋ ꞊jɩ 'mʋ, ‑a mʋ ‑gbo, ‑ʋ mɔ ‑wɛ Romakʋɛ. ‑Tɛ ʋʋ Romakʋɛ a 'yiye nu, kɛ'ɛ nɩ, ʋ kɔ bʋ nu ‑a nɩ 'yiye. ‑Ye ‑tɛ ti nɩ lɛ 'mʋ ‑gbo, ʋ nye 'nɩ ‑hʋa, bʋ tɛ ‑a mʋ gbo, 'ke 'le ‑huhlikɔ 'kwli 'mʋ. 'Bɛ nɩ lɛ 'mʋ, ‑a bla nɩ. 'Waa ‑gbɛ, bʋ di 'le, ʋ 'mʋ ‑a mʋ gbo tɛ.»
37 Mas Paulo disse aos policiais: — Eu e Silas somos cidadãos romanos e, mesmo assim, sem termos sido julgados, fomos surrados em público. E depois nos jogaram na cadeia. E agora querem nos mandar embora assim em segredo? Isso não! Que as próprias autoridades romanas venham aqui e nos soltem!
38 ‑Tɩ ꞊nʋ, Pɔlʋ ꞊tu 'mʋ‑hɛnyʋ a ‑gbɛ ye, ‑ye ʋ gbɩ 'waa nyɩgblakɩ ‑wɔn. 'Plɩɩ ʋ 'mui mu 'wɔn, ‑ɛ mɔ, Pɔlʋ kɔ Silasɩ 'hɛɛn, ʋ mɔ Romakʋɛ'ɛ nɩ, ‑ye ʋ ta 'mʋ gblɛ,
38 Os policiais foram contar às autoridades romanas o que Paulo tinha dito. Quando as autoridades souberam que Paulo e Silas eram cidadãos romanos, ficaram com medo
39 'waa ‑gbɛ, 'ʋ mu 'le ꞊jɩkayu gbo, ʋ nɔ: «A kɔ 'o ꞊wɔn,» 'plɩɩ 'ʋ ‑hɩʋ ꞊jɩ 'mʋ, 'ʋ 'bʋtɩʋ lɛ, 'ke bʋ ꞊tɩ 'dɩɔ 'mʋ.
39 e foram lhes pedir desculpas. Então os tiraram da prisão e pediram que fossem embora da cidade.
40 ‑Tɛ Pɔlʋ kɔ Silasɩ 'hɛɛn, ʋ ‑hɔn 'le ꞊jɩkayu gbo 'mʋ, ‑ye 'ke ʋ mu 'le Lidi ‑wɔn. 'Ke ‑Yusu a nahuin 'kukue 'le lɛ, Pɔlʋ kɔ Silasɩ 'hɛɛn, 'ʋ ‑nyi ꞊nʋ 'klɩ, 'ke bʋ 'cipi 'o ‑Yusu a ꞊wlʋ a yekuolɛ, 'plɩɩ 'ʋ ꞊tɩ 'dɩɔ 'mʋ, 'ʋ mu.
40 Paulo e Silas saíram da cadeia e foram para a casa de Lídia. Ali encontraram-se com os irmãos, animaram a todos e depois foram embora.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.