Atos 27

Mi Namani Tino (TBF) vs VC

VC Versão Católica

¹ Io, sien kegi vienviendon tate nga seing va gei tate nga tsuk rakot i Italia, gi nga terie e Paulo ma bu ka tsatsang vinatoreis i napariman e Iulius, ese ta nga muongan mi gargar mene si ken kulou ni minakiur mi kovakova ka leong i Roma.

¹ Logo que foi determinado que embarcássemos para a Itália, Paulo foi entregue com outros presos a um centurião da coorte Augusta, chamado Júlio.

² Gei nga ka simi mon kuvu i Adramitium. Ine mi mon a te nga visi soer rakot sibu enamon mene i koen simi provins i Asia ma gei nga tsuk. E Aristakus kovuni i Makedonia simi provins Tesalonika, a nga nomeie gei.

² Embarcamos num navio de Adramito que devia costear as terras da Ásia, e levantamos âncora. Em nossa companhia estava Aristarco, macedônio de Tessalônica.

³ Simi ra vorosurie, gei nga tsaer i Sidon. Ma e Iulius a nga kalei ngan e Paulo nge sunurie va ta nga ra iro bu palapalan, terengien va gi ta mang nga ra kulie si ken kavo pinat.

³ No dia seguinte, fazendo escala em Sidônia, Júlio, usando de bondade com Paulo, permitiu-lhe ir ver os seus amigos e prover-se do que havia de necessário.

⁴ Kovuni ian en, gei nga tsuk nge soer kokoiv simi binangavien mi nuos i Kupro ivie ta nga tiko. (simi vunan mi mour a nga ngeisngeis)

⁴ Dali, fazendo-nos ao mar, fomos navegando perto das costas de Chipre, por nos serem contrários os ventos.

⁵ Gei nga soer ka i rou i Kilikia ma i Pampilia ma gei nga beit i Mira i aron mi enamon leong i Lukia.

⁵ Tendo atravessado o mar da Cilícia e da Panfília, chegamos a Mira, cidade da Lícia.

⁶ Ian en, mi muomuo simi kulou ni minakiur a te nga vorotan mi mon kuvu i Aleksandria ta nga visi rakot i Italia. Ma egei kokouk gei nga ka sien.

⁶ O centurião encontrou ali um navio de Alexandria, que rumava para a Itália, e fez-nos passar para ele.

⁷ Si ba ra, gei nga vor ve sosoer menemenen nge vor ve vengevengeis tuir oit gei nga so soer rov riu i Nidos. Mi mour a nga leong beitsak ma a nga tsana gei va gei ta kap nga oit nia soer vemusurie kegei sinoer. Io, gei nga soer kokoiv i bingan mi nuos i Krete ta nga tiko nge soer rovoriu simi boronguts i Salmoni.

⁷ Por muitos dias navegamos lentamente e com dificuldade até diante de Cnido, onde o vento não nos permitiu aportar.

⁸ Gei nga soer tam nge vor ve vengevengeis tuir oit gei nga tsaer simi korot gi vuotongie ngan i Banga Rovang, vatvatta mi taon i Lasea.

⁸ Fomos então costeando ao sul da ilha de Creta, junto ao cabo Salmona. Navegando com dificuldade ao longo da costa, chegamos afinal a um lugar, a que chamam Bons Portos, perto do qual está a cidade de Lasaia.

⁹ Palan bu ra a te nga rovoriu ma mi barateis a te nga tsokor te nia soer te buer, ma mi ra nia vorvor buer a te nga rovoriu. Io, e Paulo a nga vanuo vangvangasie gie.

⁹ Passara o tempo - já havia passado a época do jejum - e a navegação se tornava perigosa. Paulo advertiu-os:

¹⁰ “Mi kulou, o te pare va kegiet vineis tate tsokor. Mi tsienakor leong ta beit simi mon meie bu kepineits ta vekeisie ma si kegiet sar tino buer.”

¹⁰ Amigos, vejo que a navegação não se fará sem perigo e sem graves danos, não somente ao navio e à sua carga, mas ainda às nossas vidas.

¹¹ Eiekesen mi muomuo simi kulou ni minakiur a kap nga rorong ian si ken nama e Paulo, eiekesen a nga vemusurie keguor sar vinavanou mi gonggou meie e taman mi mon.

¹¹ O centurião, porém, dava mais crédito ao piloto e ao mestre do que ao que Paulo dizia.

¹² Ian mi rovang a kap nga kalei va gei ta nga vitik mour en. Io, mi kulou kokouk gi nga oeng va gei ta buer nga tsuk nge konon nia soer rakot i Poeniks, va gei ta mang nga ra vitik mour en. Sien ian i Banga Rovang a matan veie mi moru avareit.

¹² O porto era impróprio para passar o inverno, pelo que a maior parte deles foi de parecer que se retornasse ao mar, na esperança de chegar a Fenice, para passar ali o inverno, por ser esse um porto de Creta, abrigado dos ventos do sudeste e do nordeste.

¹³ Sien mi moru tunumeit tate nga vakaek nge uiv, mi kulou gi si nga vodon va gi tate nga oit nia tsang vaotie kegi lalaron nia tsuk en ian. Io, gi nga teie vavane mi aga nge tsuk ma gi nga soer tam simi nuos i Krete.

¹³ Soprava então brandamente o vento sul. Julgavam poder executar os seus planos. Levantaram a âncora e foram costeando de perto a ilha de Creta.

¹⁴ Eiekesen i muir lili mo sien, mi moru avareit ngeisngeis a nga mour peuk kovuni i popon mi nuos.

¹⁴ Mas, não muito depois, veio do lado da ilha um tufão chamado Euroaquilão.

¹⁵ A nga tsorungie mi mon, ma mi mon a kap nga oit nia samsuoeie. Io, gei te nga matpomaer nge veteik surie mi mour.

¹⁵ Sem poder resistir à ventania, o navio foi arrebatado e deixamo-nos arrastar.

¹⁶ Sien gei tate nga soer kokoiv ka i bingan puk nuos gi vuotongie ngan i Kauda, gei nga ngeisngeis patsa man puk galeu mi mon va ta masi nga mout tsana.

¹⁶ Impelidos rapidamente para uma pequena ilha chamada Cauda, conseguimos, com muito esforço, recolher o batel.

¹⁷ Gi nga teie vavane mi galeu nge pal vangasie simi mon. Surie kegi mientou va gi ta masi nga soer nge kots sibu meit i Sirtis, gi nga votsorungie gie bu sel simi mon, ma gei nga veteik surie mo mi mour.

¹⁷ Içaram-no e, depois, como meio de segurança, cingiram o navio com cabos. Então, temendo encalhar em Sirte, arriaram as velas e entregaram-se à mercê dos ventos.

¹⁸ Mi mour ma bu peiv gi te nga leong beitsak te, io, simi ra vemusurie te, gi nga vakaek nge tomeke rivie i rou bu kepineits gi ta nga vekeisie simi mon. Simi vunan mi mour leong a te nga tsang vatsakatie gei te.

¹⁸ No dia seguinte, sendo a tempestade ainda mais violenta, atiraram fora a carga.

¹⁹ Ma simi ra vemusurie, gi te nga tomeke rivie i rou man sar kepineits mi mon.

¹⁹ No terceiro dia, atiramos para fora com as nossas próprias mãos os acessórios do navio.

²⁰ Palan bu ra gei kap nga pare mi matanias ma bu kaemkaem. Ma mi mour leong a ngas nga mon malan. Gei kap nga vodon va gei ta ba nga to.

²⁰ Ora, não aparecendo por muitos dias nem sol nem estrelas e sendo batidos por forte tempestade, tínhamos por fim perdido toda a esperança de sermos salvos.

²¹ A te nga palan bu ra, mi kulou gi kap nga por nginonginou. Io, e Paulo a nga tuir i matagie ma a nga pevien, “Mi kulou, sien va nga te nga rong surie kong sar namani vinavanou va giet ta kap nga tsuk sorvekenan i Banga Rovang i Krete, va nga oit nia evisie ine bu bienabas.

²¹ Desde muito tempo ninguém havia comido nada. Paulo levantou-se no meio deles e disse: Amigos, deveras devíeis ter-me atendido e não ter saído de Creta, e assim evitar esse perigo e essas perdas.

²² Ma ine o vanuo vangvangasie nga va nga ta aor ngeisngeis. Kap ka mei senga ta maet. Mi mon mo ta tsereiv.

²² Agora, porém, vos admoesto a que tenhais coragem, pois não perecerá nenhum de vós, mas somente o navio.

²³ Sikati sien ine tate vo ra, ken angelo mong Raban ese o ta ko rengeir rakot sien, a me beit seou.

²³ Esta noite apareceu-me um anjo de Deus, a quem pertenço e a quem sirvo, o qual me disse:

²⁴ Ma a pevien, ‘Paulo, kian va e ta motou. E ta ngas so tuir i matan e Kaesar, ma e Raban si ken tentoiv rakot sevoi a te vatoa gie ine mi kulou gi ta nomeie no.’

²⁴ Não temas, Paulo. É necessário que compareças diante de César. Deus deu-te todos os que navegam contigo.

²⁵ Io, mi kulou! Kian va nga ta motou, simi vunan o vodovodon tuktuk se Raban va bu kepineits ta tsorubeit malan eie ta pengan seou.

²⁵ Por isso, amigos, coragem! Eu confio em Deus que há de acontecer como me foi dito.

²⁶ Eiekesen mi mour ta ngas so vakotsa giet si ka nuos.”

²⁶ Vamos dar a uma ilha.

²⁷ Simi rokati mi sinangavur kes ma voveit ngan, gei ngas nga vor ve boekboek simi barateis i Adria, ma a nga malan va sikati potaram bu tetelepen gi nga rongmetsikien va gi te nga vatavatat i koen.

²⁷ Já estávamos na décima quarta noite, pelo mar Adriático, quando, pela meia-noite, os marinheiros pressentiram que estavam perto de alguma terra.

²⁸ Gi nga poro mi suo mi vovoputu sien nge pepekutsie i rou ma gi nga vorotan va a ngas nga raman oit ba sinangavur tour bu pendon. I muir lili mo, gi te buer nga pepekutsie mi suo ma gi nga vorotan va a nga raman oit ba sinangavur luo bu pendon.

²⁸ Então, atirando a sonda, perceberam que a profundidade era de vinte braças. Depois, um pouco mais adiante, viram que era de quinze braças.

²⁹ Surie gi nga motou va gei ta masi nga so kots sibu aimeit, bu tetelepen gi nga tomekan ba aga voveit i taven mi mon ma gi nga no nge rorois va ta nga ra.

²⁹ Temendo que déssemos em algum recife, lançaram quatro âncoras da popa, esperando ansiosos que amanhecesse o dia.

³⁰ Bu tetelepen gi nga konon va gi ta nga vi, io, gi nga pepekutsie mi galeu i rou nge bit va gi ta nga ra pepekutsie kaba aga mene i muan mi mon.

³⁰ Imediatamente, os marinheiros procuraram fugir e, sob o pretexto de largar as âncoras da proa, lançaram o bote ao mar.

³¹ Eiekesen e Paulo a nga oeng simi kulou ni minakiur meie magi muomuo, “Sien va ine bu tetelepen gi ta kap mon i popon mi mon, nga ta kap oit nia to.”

³¹ Paulo disse ao centurião e aos soldados: Se estes homens não permanecerem no navio, não podereis salvar-vos.

³² Io, mi kulou ni minakiur gi nga kot motukie bu suo simi galeu ma gi nga vetekiran.

³² Os soldados cortaram, então, os cabos do bote e deixaram-no cair.

³³ Tsourvovo mokuopkuop, e Paulo a nga nongie gie va gi ta ngas nga ngou. Ma a nga pevien, “I aron bu ra mi sinangavur kes ma voveit tate nga rovoriu, kenga sar vienviendon a kap nga mogos kalei, ma nga kap nga nganie manga kavo nginonginou.

³³ Enquanto ia amanhecendo, Paulo encorajou a todos que comessem alguma coisa, e disse: Já faz hoje catorze dias que estais em jejum, sem comer nada.

³⁴ O nongie nga va nga ta ngas ngou va nga ta mang to. Misasien ka vurvur kes i kovan ka mei senga, a kap oit va ta kapangan. Kap ka mei senga ta viruo.”

³⁴ Rogo-vos que comais alguma coisa, no interesse de vossa vida, porque nem um cabelo da cabeça de alguém de vós perecerá.

³⁵ I murien ta nga pevien ne, a nga poro mi tsoik ma a nga vuot kalei se Raban i matagie kokouk. Samo a nga potakie nge vakaek nge ngou.

³⁵ Tendo dito isso, tomou do pão, pronunciou uma bênção na presença de todos e, depois de parti-lo, começou a comer.

³⁶ Ine mi sinavei a nga vangasie bu arogie ma egie buer gi nga ngou.

³⁶ Com isso, todos cobraram ânimo e puseram-se igualmente a comer.

³⁷ Egei kokouk i popon mi mon gei nga oit ba sinangavur luo koboit ma bu sinangavur napaririem pouts luo ma mi napaririem potsu kes i popon. (276).

³⁷ No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.

³⁸ Sien gi tate nga ngou ti, gi nga tomekan bu puol wit i rou nia vara mamavuek ngan mi mon.

³⁸ Depois de terem comido à vontade, aliviaram o navio, atirando o trigo ao mar.

³⁹ Sien tate nga vo ra, gi kap nga kielala mi enamon. Eiekesen gi nga pare mi vatavataer meie mi rokokoen, ma gi nga konon va gi ta nga vatare en mi mon sien va a nga oit.

³⁹ Afinal, clareou o dia. Os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia, na qual tencionavam encalhar o navio, caso o pudessem.

⁴⁰ Io, gi nga kot rivie bu aga ma ian buer simi keipkepide ra kes mo, gi nga ruom rivie terie i rou mi voes i taven mi mon nia gogotie. Samo gi nga tsuok voturie mi sel leong i muan mi mon ma mi mour a nga uiv vatare gei i koen.

⁴⁰ Levantaram as âncoras e largaram ao mesmo tempo as amarras dos lemes. Desfraldaram ao vento a vela mestra e rumaram para a praia.

⁴¹ Eiekesen mi mon a nga so soer vaen i popon mi meit nge kots. Mi ngutsuon mi mon a nga kots ngeisngeis ma a kap nga oit nia tampuots. Ma bu naov gi nga tsiptsip volili ngan mi taven.

⁴¹ Mas deram numa língua de terra, e o navio encalhou aí. A proa, encalhada, permanecia imóvel, ao mesmo tempo que a popa se abria com a força do mar.

⁴² Mi kulou ni minakiur gi nga roev va gi ta nga kenvamate mi kulou tsatsang vinatoreis kokouk nia tuir kitipa gie va gi ta masi nga kekeis vataer nge so vi.

⁴² Os soldados tencionavam matar os presos, por temerem que algum deles fugisse a nado.

⁴³ Eiekesen mi muomuo simi kulou ni minakiur a nga lalaro vatoa e Paulo, io, a nga vangenge gie va gi ta kap tsana misa gi ta nga rove. A nga oeng ngeisngeis va ese mune gi ta nga oit nia kekeis, gi ta nga muna tsibour i rou nge kekeis vataer i koen.

⁴³ O centurião, porém, querendo salvar Paulo, impediu que o fizessem e ordenou que aqueles que pudessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.

⁴⁴ Bu mei ka ie, gi ta ba nga boek vataer i popon bu poko palang o, ngan bu kato ketsipien mi mon. Io, egei kokouk gei nga vataer kalei i koen.

⁴⁴ Os demais, uns atingiram a terra em tábuas, outros em cima dos destroços do navio. Desse modo, todos conseguiram chegar à terra, sãos e salvos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar Atos 27 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →