Atos 27

Mi Namani Tino (TBF) vs NVI

NVI Nova Versão Internacional

¹ Io, sien kegi vienviendon tate nga seing va gei tate nga tsuk rakot i Italia, gi nga terie e Paulo ma bu ka tsatsang vinatoreis i napariman e Iulius, ese ta nga muongan mi gargar mene si ken kulou ni minakiur mi kovakova ka leong i Roma.

¹ Quando ficou decidido que navegaríamos para a Itália, Paulo e alguns outros presos foram entregues a um centurião chamado Júlio, que pertencia ao Regimento Imperial.

² Gei nga ka simi mon kuvu i Adramitium. Ine mi mon a te nga visi soer rakot sibu enamon mene i koen simi provins i Asia ma gei nga tsuk. E Aristakus kovuni i Makedonia simi provins Tesalonika, a nga nomeie gei.

² Embarcamos num navio de Adramítio, que estava de partida para alguns lugares da província da Ásia, e saímos ao mar, estando conosco Aristarco, um macedônio de Tessalônica.

³ Simi ra vorosurie, gei nga tsaer i Sidon. Ma e Iulius a nga kalei ngan e Paulo nge sunurie va ta nga ra iro bu palapalan, terengien va gi ta mang nga ra kulie si ken kavo pinat.

³ No dia seguinte, ancoramos em Sidom; e Júlio, num gesto de bondade para com Paulo, permitiu-lhe que fosse ao encontro dos seus amigos, para que estes suprissem as suas necessidades.

⁴ Kovuni ian en, gei nga tsuk nge soer kokoiv simi binangavien mi nuos i Kupro ivie ta nga tiko. (simi vunan mi mour a nga ngeisngeis)

⁴ Quando partimos de lá, passamos ao norte de Chipre, porque os ventos nos eram contrários.

⁵ Gei nga soer ka i rou i Kilikia ma i Pampilia ma gei nga beit i Mira i aron mi enamon leong i Lukia.

⁵ Tendo atravessado o mar aberto ao longo da Cilícia e da Panfília, ancoramos em Mirra, na Lícia.

⁶ Ian en, mi muomuo simi kulou ni minakiur a te nga vorotan mi mon kuvu i Aleksandria ta nga visi rakot i Italia. Ma egei kokouk gei nga ka sien.

⁶ Ali, o centurião encontrou um navio alexandrino que estava de partida para a Itália e nele nos fez embarcar.

⁷ Si ba ra, gei nga vor ve sosoer menemenen nge vor ve vengevengeis tuir oit gei nga so soer rov riu i Nidos. Mi mour a nga leong beitsak ma a nga tsana gei va gei ta kap nga oit nia soer vemusurie kegei sinoer. Io, gei nga soer kokoiv i bingan mi nuos i Krete ta nga tiko nge soer rovoriu simi boronguts i Salmoni.

⁷ Navegamos vagarosamente por muitos dias e tivemos dificuldade para chegar a Cnido. Não sendo possível prosseguir em nossa rota, devido aos ventos contrários, navegamos ao sul de Creta, defronte a Salmona.

⁸ Gei nga soer tam nge vor ve vengevengeis tuir oit gei nga tsaer simi korot gi vuotongie ngan i Banga Rovang, vatvatta mi taon i Lasea.

⁸ Costeamos a ilha com dificuldade e chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto da cidade de Laséia.

⁹ Palan bu ra a te nga rovoriu ma mi barateis a te nga tsokor te nia soer te buer, ma mi ra nia vorvor buer a te nga rovoriu. Io, e Paulo a nga vanuo vangvangasie gie.

⁹ Tínhamos perdido muito tempo, e agora a navegação se tornara perigosa, pois já havia passado o Jejum. Por isso Paulo os advertiu:

¹⁰ “Mi kulou, o te pare va kegiet vineis tate tsokor. Mi tsienakor leong ta beit simi mon meie bu kepineits ta vekeisie ma si kegiet sar tino buer.”

¹⁰ "Senhores, vejo que a nossa viagem será desastrosa e acarretará grande prejuízo para o navio, para a carga e também para as nossas vidas".

¹¹ Eiekesen mi muomuo simi kulou ni minakiur a kap nga rorong ian si ken nama e Paulo, eiekesen a nga vemusurie keguor sar vinavanou mi gonggou meie e taman mi mon.

¹¹ Mas o centurião, em vez de ouvir o que Paulo falava, seguiu o conselho do piloto e do dono do navio.

¹² Ian mi rovang a kap nga kalei va gei ta nga vitik mour en. Io, mi kulou kokouk gi nga oeng va gei ta buer nga tsuk nge konon nia soer rakot i Poeniks, va gei ta mang nga ra vitik mour en. Sien ian i Banga Rovang a matan veie mi moru avareit.

¹² Visto que o porto não era próprio para passar o inverno, a maioria decidiu que deveríamos continuar navegando, com a esperança de alcançar Fenice e ali passar o inverno. Este era um porto de Creta, que dava para sudoeste e noroeste.

¹³ Sien mi moru tunumeit tate nga vakaek nge uiv, mi kulou gi si nga vodon va gi tate nga oit nia tsang vaotie kegi lalaron nia tsuk en ian. Io, gi nga teie vavane mi aga nge tsuk ma gi nga soer tam simi nuos i Krete.

¹³ Começando a soprar suavemente o vento sul, eles pensaram que haviam obtido o que desejavam; por isso levantaram âncoras e foram navegando ao longo da costa de Creta.

¹⁴ Eiekesen i muir lili mo sien, mi moru avareit ngeisngeis a nga mour peuk kovuni i popon mi nuos.

¹⁴ Pouco tempo depois, desencadeou-se da ilha um vento muito forte, chamado Nordeste.

¹⁵ A nga tsorungie mi mon, ma mi mon a kap nga oit nia samsuoeie. Io, gei te nga matpomaer nge veteik surie mi mour.

¹⁵ O navio foi arrastado pela tempestade, sem poder resistir ao vento; assim, cessamos as manobras e ficamos à deriva.

¹⁶ Sien gei tate nga soer kokoiv ka i bingan puk nuos gi vuotongie ngan i Kauda, gei nga ngeisngeis patsa man puk galeu mi mon va ta masi nga mout tsana.

¹⁶ Passando ao sul de uma pequena ilha chamada Clauda, foi com dificuldade que conseguimos recolher o barco salva-vidas.

¹⁷ Gi nga teie vavane mi galeu nge pal vangasie simi mon. Surie kegi mientou va gi ta masi nga soer nge kots sibu meit i Sirtis, gi nga votsorungie gie bu sel simi mon, ma gei nga veteik surie mo mi mour.

¹⁷ Levantando-o, lançaram mão de todos os meios para reforçar o navio com cordas; e temendo que ele encalhasse nos bancos de areia de Sirte, baixaram as velas e deixaram o navio à deriva.

¹⁸ Mi mour ma bu peiv gi te nga leong beitsak te, io, simi ra vemusurie te, gi nga vakaek nge tomeke rivie i rou bu kepineits gi ta nga vekeisie simi mon. Simi vunan mi mour leong a te nga tsang vatsakatie gei te.

¹⁸ No dia seguinte, sendo violentamente castigados pela tempestade, começaram a lançar fora a carga.

¹⁹ Ma simi ra vemusurie, gi te nga tomeke rivie i rou man sar kepineits mi mon.

¹⁹ No terceiro dia, lançaram fora, com as próprias mãos, a armação do navio.

²⁰ Palan bu ra gei kap nga pare mi matanias ma bu kaemkaem. Ma mi mour leong a ngas nga mon malan. Gei kap nga vodon va gei ta ba nga to.

²⁰ Não aparecendo nem sol nem estrelas por muitos dias, e continuando a abater-se sobre nós grande tempestade, finalmente perdemos toda a esperança de salvamento.

²¹ A te nga palan bu ra, mi kulou gi kap nga por nginonginou. Io, e Paulo a nga tuir i matagie ma a nga pevien, “Mi kulou, sien va nga te nga rong surie kong sar namani vinavanou va giet ta kap nga tsuk sorvekenan i Banga Rovang i Krete, va nga oit nia evisie ine bu bienabas.

²¹ Visto que os homens tinham passado muito tempo sem comer, Paulo levantou-se diante deles e disse: "Os senhores deviam ter aceitado o meu conselho de não partir de Creta, pois assim teriam evitado este dano e prejuízo.

²² Ma ine o vanuo vangvangasie nga va nga ta aor ngeisngeis. Kap ka mei senga ta maet. Mi mon mo ta tsereiv.

²² Mas agora recomendo-lhes que tenham coragem, pois nenhum de vocês perderá a vida; apenas o navio será destruído.

²³ Sikati sien ine tate vo ra, ken angelo mong Raban ese o ta ko rengeir rakot sien, a me beit seou.

²³ Pois ontem à noite apareceu-me um anjo do Deus a quem pertenço e a quem adoro, dizendo-me:

²⁴ Ma a pevien, ‘Paulo, kian va e ta motou. E ta ngas so tuir i matan e Kaesar, ma e Raban si ken tentoiv rakot sevoi a te vatoa gie ine mi kulou gi ta nomeie no.’

²⁴ ‘Paulo, não tenha medo. É preciso que você compareça perante César; Deus, por sua graça, deu-lhe as vidas de todos os que estão navegando com você’.

²⁵ Io, mi kulou! Kian va nga ta motou, simi vunan o vodovodon tuktuk se Raban va bu kepineits ta tsorubeit malan eie ta pengan seou.

²⁵ Assim, tenham ânimo, senhores! Creio em Deus que acontecerá do modo como me foi dito.

²⁶ Eiekesen mi mour ta ngas so vakotsa giet si ka nuos.”

²⁶ Devemos ser arrastados para alguma ilha".

²⁷ Simi rokati mi sinangavur kes ma voveit ngan, gei ngas nga vor ve boekboek simi barateis i Adria, ma a nga malan va sikati potaram bu tetelepen gi nga rongmetsikien va gi te nga vatavatat i koen.

²⁷ Na décima quarta noite, ainda estávamos sendo levados de um lado para outro no mar Adriático, quando, por volta da meia-noite, os marinheiros imaginaram que estávamos próximos da terra.

²⁸ Gi nga poro mi suo mi vovoputu sien nge pepekutsie i rou ma gi nga vorotan va a ngas nga raman oit ba sinangavur tour bu pendon. I muir lili mo, gi te buer nga pepekutsie mi suo ma gi nga vorotan va a nga raman oit ba sinangavur luo bu pendon.

²⁸ Lançando a sonda, verificaram que a profundidade era de trinta e sete metros; pouco tempo depois, lançaram novamente a sonda e encontraram vinte e sete metros.

²⁹ Surie gi nga motou va gei ta masi nga so kots sibu aimeit, bu tetelepen gi nga tomekan ba aga voveit i taven mi mon ma gi nga no nge rorois va ta nga ra.

²⁹ Temendo que fôssemos jogados contra as pedras, lançaram quatro âncoras da popa e faziam preces para que amanhecesse o dia.

³⁰ Bu tetelepen gi nga konon va gi ta nga vi, io, gi nga pepekutsie mi galeu i rou nge bit va gi ta nga ra pepekutsie kaba aga mene i muan mi mon.

³⁰ Tentando escapar do navio, os marinheiros baixaram o barco salva-vidas ao mar, a pretexto de lançar âncoras da proa.

³¹ Eiekesen e Paulo a nga oeng simi kulou ni minakiur meie magi muomuo, “Sien va ine bu tetelepen gi ta kap mon i popon mi mon, nga ta kap oit nia to.”

³¹ Então Paulo disse ao centurião e aos soldados: "Se estes homens não ficarem no navio, vocês não poderão salvar-se".

³² Io, mi kulou ni minakiur gi nga kot motukie bu suo simi galeu ma gi nga vetekiran.

³² Com isso os soldados cortaram as cordas que prendiam o barco salva-vidas e o deixaram cair.

³³ Tsourvovo mokuopkuop, e Paulo a nga nongie gie va gi ta ngas nga ngou. Ma a nga pevien, “I aron bu ra mi sinangavur kes ma voveit tate nga rovoriu, kenga sar vienviendon a kap nga mogos kalei, ma nga kap nga nganie manga kavo nginonginou.

³³ Pouco antes do amanhecer, Paulo insistia que todos se alimentassem, dizendo: "Hoje faz catorze dias que vocês têm estado em vigília constante, sem nada comer.

³⁴ O nongie nga va nga ta ngas ngou va nga ta mang to. Misasien ka vurvur kes i kovan ka mei senga, a kap oit va ta kapangan. Kap ka mei senga ta viruo.”

³⁴ Agora eu os aconselho a comerem algo, pois só assim poderão sobreviver. Nenhum de vocês perderá um fio de cabelo sequer".

³⁵ I murien ta nga pevien ne, a nga poro mi tsoik ma a nga vuot kalei se Raban i matagie kokouk. Samo a nga potakie nge vakaek nge ngou.

³⁵ Tendo dito isso, tomou pão e deu graças a Deus diante de todos. Então o partiu e começou a comer.

³⁶ Ine mi sinavei a nga vangasie bu arogie ma egie buer gi nga ngou.

³⁶ Todos se reanimaram e também comeram algo.

³⁷ Egei kokouk i popon mi mon gei nga oit ba sinangavur luo koboit ma bu sinangavur napaririem pouts luo ma mi napaririem potsu kes i popon. (276).

³⁷ Estavam a bordo duzentas e setenta e seis pessoas.

³⁸ Sien gi tate nga ngou ti, gi nga tomekan bu puol wit i rou nia vara mamavuek ngan mi mon.

³⁸ Depois de terem comido até ficarem satisfeitos, aliviaram o peso do navio, atirando todo o trigo ao mar.

³⁹ Sien tate nga vo ra, gi kap nga kielala mi enamon. Eiekesen gi nga pare mi vatavataer meie mi rokokoen, ma gi nga konon va gi ta nga vatare en mi mon sien va a nga oit.

³⁹ Quando amanheceu não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia, para onde decidiram conduzir o navio, se fosse possível.

⁴⁰ Io, gi nga kot rivie bu aga ma ian buer simi keipkepide ra kes mo, gi nga ruom rivie terie i rou mi voes i taven mi mon nia gogotie. Samo gi nga tsuok voturie mi sel leong i muan mi mon ma mi mour a nga uiv vatare gei i koen.

⁴⁰ Cortando as âncoras, deixaram-nas no mar, desatando ao mesmo tempo as cordas que prendiam os lemes. Então, alçando a vela da proa ao vento, dirigiram-se para a praia.

⁴¹ Eiekesen mi mon a nga so soer vaen i popon mi meit nge kots. Mi ngutsuon mi mon a nga kots ngeisngeis ma a kap nga oit nia tampuots. Ma bu naov gi nga tsiptsip volili ngan mi taven.

⁴¹ Mas o navio encalhou num banco de areia, onde tocou o fundo. A proa encravou-se e ficou imóvel, e a popa foi quebrada pela violência das ondas.

⁴² Mi kulou ni minakiur gi nga roev va gi ta nga kenvamate mi kulou tsatsang vinatoreis kokouk nia tuir kitipa gie va gi ta masi nga kekeis vataer nge so vi.

⁴² Os soldados resolveram matar os presos para impedir que algum deles fugisse, jogando-se ao mar.

⁴³ Eiekesen mi muomuo simi kulou ni minakiur a nga lalaro vatoa e Paulo, io, a nga vangenge gie va gi ta kap tsana misa gi ta nga rove. A nga oeng ngeisngeis va ese mune gi ta nga oit nia kekeis, gi ta nga muna tsibour i rou nge kekeis vataer i koen.

⁴³ Mas o centurião queria poupar a vida de Paulo e os impediu de executar o plano. Então ordenou aos que sabiam nadar que se lançassem primeiro ao mar em direção à terra.

⁴⁴ Bu mei ka ie, gi ta ba nga boek vataer i popon bu poko palang o, ngan bu kato ketsipien mi mon. Io, egei kokouk gei nga vataer kalei i koen.

⁴⁴ Os outros teriam que salvar-se em tábuas ou em pedaços do navio. Dessa forma, todos chegaram a salvo em terra.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar Atos 27 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →