Atos 27

Mi Namani Tino (TBF) vs NAA

NAA Nova Almeida Atualizada 2017

¹ Io, sien kegi vienviendon tate nga seing va gei tate nga tsuk rakot i Italia, gi nga terie e Paulo ma bu ka tsatsang vinatoreis i napariman e Iulius, ese ta nga muongan mi gargar mene si ken kulou ni minakiur mi kovakova ka leong i Roma.

¹ Quando foi decidido que devíamos navegar para a Itália, entregaram Paulo e alguns outros presos a um centurião chamado Júlio, do Batalhão Imperial.

² Gei nga ka simi mon kuvu i Adramitium. Ine mi mon a te nga visi soer rakot sibu enamon mene i koen simi provins i Asia ma gei nga tsuk. E Aristakus kovuni i Makedonia simi provins Tesalonika, a nga nomeie gei.

² Embarcando num navio de Adramítio, que estava de partida para costear a província da Ásia, fizemo-nos ao mar, indo conosco Aristarco, um macedônio de Tessalônica.

³ Simi ra vorosurie, gei nga tsaer i Sidon. Ma e Iulius a nga kalei ngan e Paulo nge sunurie va ta nga ra iro bu palapalan, terengien va gi ta mang nga ra kulie si ken kavo pinat.

³ No dia seguinte, chegamos a Sidom. Júlio, tratando Paulo com humanidade, permitiu que ele fosse ver os amigos e obter assistência.

⁴ Kovuni ian en, gei nga tsuk nge soer kokoiv simi binangavien mi nuos i Kupro ivie ta nga tiko. (simi vunan mi mour a nga ngeisngeis)

⁴ Partindo dali, navegamos ao abrigo da ilha de Chipre, porque os ventos eram contrários.

⁵ Gei nga soer ka i rou i Kilikia ma i Pampilia ma gei nga beit i Mira i aron mi enamon leong i Lukia.

⁵ E, tendo atravessado o mar ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.

⁶ Ian en, mi muomuo simi kulou ni minakiur a te nga vorotan mi mon kuvu i Aleksandria ta nga visi rakot i Italia. Ma egei kokouk gei nga ka sien.

⁶ Nesse porto, o centurião encontrou um navio de Alexandria, que estava de partida para a Itália, e nos fez embarcar nele.

⁷ Si ba ra, gei nga vor ve sosoer menemenen nge vor ve vengevengeis tuir oit gei nga so soer rov riu i Nidos. Mi mour a nga leong beitsak ma a nga tsana gei va gei ta kap nga oit nia soer vemusurie kegei sinoer. Io, gei nga soer kokoiv i bingan mi nuos i Krete ta nga tiko nge soer rovoriu simi boronguts i Salmoni.

⁷ Navegando vagarosamente muitos dias, foi com dificuldade que chegamos às imediações de Cnido. Não nos sendo permitido prosseguir, por causa do vento contrário, navegamos ao abrigo de Creta, na altura de Salmona.

⁸ Gei nga soer tam nge vor ve vengevengeis tuir oit gei nga tsaer simi korot gi vuotongie ngan i Banga Rovang, vatvatta mi taon i Lasea.

⁸ Costeando a ilha com dificuldade, chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laseia.

⁹ Palan bu ra a te nga rovoriu ma mi barateis a te nga tsokor te nia soer te buer, ma mi ra nia vorvor buer a te nga rovoriu. Io, e Paulo a nga vanuo vangvangasie gie.

⁹ Depois de muito tempo, tendo-se tornado a navegação perigosa, e já passado o tempo do Dia do Jejum, Paulo os aconselhou,

¹⁰ “Mi kulou, o te pare va kegiet vineis tate tsokor. Mi tsienakor leong ta beit simi mon meie bu kepineits ta vekeisie ma si kegiet sar tino buer.”

¹⁰ dizendo: — Senhores, vejo que a viagem vai ser trabalhosa, com dano e muito prejuízo, não só da carga e do navio, mas também da nossa vida.

¹¹ Eiekesen mi muomuo simi kulou ni minakiur a kap nga rorong ian si ken nama e Paulo, eiekesen a nga vemusurie keguor sar vinavanou mi gonggou meie e taman mi mon.

¹¹ Porém o centurião dava mais crédito ao piloto e ao mestre do navio do que ao que Paulo dizia.

¹² Ian mi rovang a kap nga kalei va gei ta nga vitik mour en. Io, mi kulou kokouk gi nga oeng va gei ta buer nga tsuk nge konon nia soer rakot i Poeniks, va gei ta mang nga ra vitik mour en. Sien ian i Banga Rovang a matan veie mi moru avareit.

¹² Não sendo o porto próprio para invernar, a maioria deles era de opinião que deviam partir dali, para ver se podiam chegar a Fenice e aí passar o inverno, visto ser um porto de Creta, que olha para o noroeste e para o sudoeste.

¹³ Sien mi moru tunumeit tate nga vakaek nge uiv, mi kulou gi si nga vodon va gi tate nga oit nia tsang vaotie kegi lalaron nia tsuk en ian. Io, gi nga teie vavane mi aga nge tsuk ma gi nga soer tam simi nuos i Krete.

¹³ Soprando brandamente o vento sul, e pensando eles ter alcançado o que desejavam, levantaram âncora e foram costeando mais de perto a ilha de Creta.

¹⁴ Eiekesen i muir lili mo sien, mi moru avareit ngeisngeis a nga mour peuk kovuni i popon mi nuos.

¹⁴ Entretanto, não muito depois, desencadeou-se, do lado da ilha, um tufão de vento, chamado Euroaquilão.

¹⁵ A nga tsorungie mi mon, ma mi mon a kap nga oit nia samsuoeie. Io, gei te nga matpomaer nge veteik surie mi mour.

¹⁵ O navio foi arrastado com violência e, sem poder resistir ao vento, cessamos a manobra e nos fomos deixando levar.

¹⁶ Sien gei tate nga soer kokoiv ka i bingan puk nuos gi vuotongie ngan i Kauda, gei nga ngeisngeis patsa man puk galeu mi mon va ta masi nga mout tsana.

¹⁶ Passando ao abrigo de uma ilhota chamada Cauda, com dificuldade conseguimos recolher o bote.

¹⁷ Gi nga teie vavane mi galeu nge pal vangasie simi mon. Surie kegi mientou va gi ta masi nga soer nge kots sibu meit i Sirtis, gi nga votsorungie gie bu sel simi mon, ma gei nga veteik surie mo mi mour.

¹⁷ Tendo içado o bote, os marinheiros usaram de todos os meios para reforçar o navio com cabos de segurança. E, temendo que fossem encalhar nos bancos de areia de Sirte, desceram as velas e foram à deriva.

¹⁸ Mi mour ma bu peiv gi te nga leong beitsak te, io, simi ra vemusurie te, gi nga vakaek nge tomeke rivie i rou bu kepineits gi ta nga vekeisie simi mon. Simi vunan mi mour leong a te nga tsang vatsakatie gei te.

¹⁸ Açoitados severamente pela tormenta, no dia seguinte começaram a jogar a carga no mar.

¹⁹ Ma simi ra vemusurie, gi te nga tomeke rivie i rou man sar kepineits mi mon.

¹⁹ E, no terceiro dia, nós mesmos, com as próprias mãos, lançamos ao mar a armação do navio.

²⁰ Palan bu ra gei kap nga pare mi matanias ma bu kaemkaem. Ma mi mour leong a ngas nga mon malan. Gei kap nga vodon va gei ta ba nga to.

²⁰ E, não aparecendo, havia já alguns dias, nem sol nem estrelas, caindo sobre nós grande tempestade, dissipou-se, afinal, toda a esperança de salvamento.

²¹ A te nga palan bu ra, mi kulou gi kap nga por nginonginou. Io, e Paulo a nga tuir i matagie ma a nga pevien, “Mi kulou, sien va nga te nga rong surie kong sar namani vinavanou va giet ta kap nga tsuk sorvekenan i Banga Rovang i Krete, va nga oit nia evisie ine bu bienabas.

²¹ Havendo todos estado muito tempo sem comer, Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: — Senhores, na verdade, era preciso terem-me atendido e não partir de Creta, para evitar este dano e perda.

²² Ma ine o vanuo vangvangasie nga va nga ta aor ngeisngeis. Kap ka mei senga ta maet. Mi mon mo ta tsereiv.

²² Mas agora aconselho que tenham coragem, porque nenhuma vida se perderá, mas somente o navio.

²³ Sikati sien ine tate vo ra, ken angelo mong Raban ese o ta ko rengeir rakot sien, a me beit seou.

²³ Porque, esta mesma noite, um anjo do Deus a quem pertenço e a quem sirvo, esteve comigo,

²⁴ Ma a pevien, ‘Paulo, kian va e ta motou. E ta ngas so tuir i matan e Kaesar, ma e Raban si ken tentoiv rakot sevoi a te vatoa gie ine mi kulou gi ta nomeie no.’

²⁴ dizendo: “Paulo, não tenha medo! É preciso que você compareça diante de César, e eis que Deus, por sua graça, lhe deu todos os que navegam com você.”

²⁵ Io, mi kulou! Kian va nga ta motou, simi vunan o vodovodon tuktuk se Raban va bu kepineits ta tsorubeit malan eie ta pengan seou.

²⁵ Portanto, senhores, tenham coragem! Pois eu confio em Deus que tudo vai acontecer conforme me foi dito.

²⁶ Eiekesen mi mour ta ngas so vakotsa giet si ka nuos.”

²⁶ Porém é necessário que sejamos arrastados para alguma ilha.

²⁷ Simi rokati mi sinangavur kes ma voveit ngan, gei ngas nga vor ve boekboek simi barateis i Adria, ma a nga malan va sikati potaram bu tetelepen gi nga rongmetsikien va gi te nga vatavatat i koen.

²⁷ Quando chegou a décima quarta noite, sendo nós batidos de um lado para outro no mar Adriático, por volta da meia-noite os marinheiros pressentiram que se aproximavam de alguma terra.

²⁸ Gi nga poro mi suo mi vovoputu sien nge pepekutsie i rou ma gi nga vorotan va a ngas nga raman oit ba sinangavur tour bu pendon. I muir lili mo, gi te buer nga pepekutsie mi suo ma gi nga vorotan va a nga raman oit ba sinangavur luo bu pendon.

²⁸ E, lançando a sonda, viram que a profundidade era de trinta e seis metros. Passando um pouco mais adiante, tornando a lançar a sonda, viram que a profundidade era de vinte e sete metros.

²⁹ Surie gi nga motou va gei ta masi nga so kots sibu aimeit, bu tetelepen gi nga tomekan ba aga voveit i taven mi mon ma gi nga no nge rorois va ta nga ra.

²⁹ E, receosos de que fôssemos atirados contra lugares rochosos, lançaram da popa quatro âncoras e oravam para que rompesse o dia.

³⁰ Bu tetelepen gi nga konon va gi ta nga vi, io, gi nga pepekutsie mi galeu i rou nge bit va gi ta nga ra pepekutsie kaba aga mene i muan mi mon.

³⁰ Nisto os marinheiros tentaram escapar do navio. Arriaram o bote no mar, a pretexto de que iam largar âncoras da proa.

³¹ Eiekesen e Paulo a nga oeng simi kulou ni minakiur meie magi muomuo, “Sien va ine bu tetelepen gi ta kap mon i popon mi mon, nga ta kap oit nia to.”

³¹ Paulo disse ao centurião e aos soldados: — Se estes não permanecerem a bordo, vocês não poderão se salvar.

³² Io, mi kulou ni minakiur gi nga kot motukie bu suo simi galeu ma gi nga vetekiran.

³² Então os soldados cortaram os cabos do bote e o deixaram afastar-se.

³³ Tsourvovo mokuopkuop, e Paulo a nga nongie gie va gi ta ngas nga ngou. Ma a nga pevien, “I aron bu ra mi sinangavur kes ma voveit tate nga rovoriu, kenga sar vienviendon a kap nga mogos kalei, ma nga kap nga nganie manga kavo nginonginou.

³³ Enquanto amanhecia, Paulo rogava a todos que se alimentassem, dizendo: — Hoje é o décimo quarto dia em que, esperando, vocês estão sem comer, não tendo provado nada.

³⁴ O nongie nga va nga ta ngas ngou va nga ta mang to. Misasien ka vurvur kes i kovan ka mei senga, a kap oit va ta kapangan. Kap ka mei senga ta viruo.”

³⁴ Por isso peço que comam alguma coisa, pois disto depende a sobrevivência de vocês. Porque nenhum de vocês perderá nem mesmo um fio de cabelo.

³⁵ I murien ta nga pevien ne, a nga poro mi tsoik ma a nga vuot kalei se Raban i matagie kokouk. Samo a nga potakie nge vakaek nge ngou.

³⁵ Tendo dito isto, pegando um pão, deu graças a Deus na presença de todos e, depois de o partir, começou a comer.

³⁶ Ine mi sinavei a nga vangasie bu arogie ma egie buer gi nga ngou.

³⁶ Todos ficaram mais animados e se puseram também a comer.

³⁷ Egei kokouk i popon mi mon gei nga oit ba sinangavur luo koboit ma bu sinangavur napaririem pouts luo ma mi napaririem potsu kes i popon. (276).

³⁷ Estávamos no navio duzentas e setenta e seis pessoas ao todo.

³⁸ Sien gi tate nga ngou ti, gi nga tomekan bu puol wit i rou nia vara mamavuek ngan mi mon.

³⁸ Refeitos com a comida, aliviaram o navio, jogando o trigo no mar.

³⁹ Sien tate nga vo ra, gi kap nga kielala mi enamon. Eiekesen gi nga pare mi vatavataer meie mi rokokoen, ma gi nga konon va gi ta nga vatare en mi mon sien va a nga oit.

³⁹ Quando amanheceu, não reconheceram a terra, mas avistaram uma enseada, onde havia uma praia. Então consultaram entre si se não podiam encalhar ali o navio.

⁴⁰ Io, gi nga kot rivie bu aga ma ian buer simi keipkepide ra kes mo, gi nga ruom rivie terie i rou mi voes i taven mi mon nia gogotie. Samo gi nga tsuok voturie mi sel leong i muan mi mon ma mi mour a nga uiv vatare gei i koen.

⁴⁰ Cortando os cabos das âncoras, deixaram que ficassem no mar. Soltaram também as amarras do leme. E, alçando a vela de proa ao vento, dirigiram-se para a praia.

⁴¹ Eiekesen mi mon a nga so soer vaen i popon mi meit nge kots. Mi ngutsuon mi mon a nga kots ngeisngeis ma a kap nga oit nia tampuots. Ma bu naov gi nga tsiptsip volili ngan mi taven.

⁴¹ Dando, porém, num lugar onde duas correntes se encontravam, encalharam ali o navio; a proa encravou-se e ficou imóvel, mas a popa se despedaçava pela violência das ondas.

⁴² Mi kulou ni minakiur gi nga roev va gi ta nga kenvamate mi kulou tsatsang vinatoreis kokouk nia tuir kitipa gie va gi ta masi nga kekeis vataer nge so vi.

⁴² O parecer dos soldados era que os presos deviam ser mortos, para que nenhum deles fugisse nadando.

⁴³ Eiekesen mi muomuo simi kulou ni minakiur a nga lalaro vatoa e Paulo, io, a nga vangenge gie va gi ta kap tsana misa gi ta nga rove. A nga oeng ngeisngeis va ese mune gi ta nga oit nia kekeis, gi ta nga muna tsibour i rou nge kekeis vataer i koen.

⁴³ Mas o centurião, querendo salvar Paulo, impediu-os de fazer isso. Ordenou que os que soubessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.

⁴⁴ Bu mei ka ie, gi ta ba nga boek vataer i popon bu poko palang o, ngan bu kato ketsipien mi mon. Io, egei kokouk gei nga vataer kalei i koen.

⁴⁴ Quanto aos demais, que se salvassem, uns, em tábuas, e outros, em destroços do navio. E foi assim que todos se salvaram em terra.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar Atos 27 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →