Mateus 9
Ălǝnžil n-Ɣisa Ălmasex: Kitab Ălmuqăddăs (TAQ) vs ARIB
1 Ijjăš Ɣisa ḍarăt-a-wen turăft n-aman, ijlăy ejănš s-taɣrəmt ta-net.
1 E entrando Jesus num barco, passou para o outro lado, e chegou à sua própria cidade.
2 Diha-dăɣ hin-əwwăḍăn a-s ăddinăt-da-dăɣ, ămisawăyăn ănabdon insan făll-asəftăɣ. Inhăy Ɣisa immun-năsăn ɣas, innă i-anăbdon: «Alyaḍ-in, wăr təkkesăd ăṭṭăma, ibăkkaḍăn-năk, ătwănšăn-ak.»
2 E eis que lhe trouxeram um paralítico deitado num leito. Jesus, pois, vendo-lhes a fé, disse ao paralítico: Tem ânimo, filho; perdoados são os teus pecados.
3 Diha-dăɣ d-innă a-wen-dăɣ, a dd-əggădăn ălɣulam n-Ăṭṭăwrăt, ad-jannen dăɣ-iman-năsăn: «Wa ənta, ăskafăr.»
3 E alguns dos escribas disseram consigo: Este homem blasfema.
4 Ilmăd Ɣisa ɣur-iman-net a-wa ihăn inəzjam-năsăn, a-wen-dăɣ a făl hasăn-inna: «Ma itajjăn erk ənniyăt-wa-dăɣ dăɣ-ulhawăn-năwăn?
4 Mas Jesus, conhecendo-lhes os pensamentos, disse: Por que pensais o mal em vossos corações?
5 Ma ojărăn tărăɣse jer-ad-tənnəd i-ăwadəm: ‹Ătwănšăn-ak ibăkkaḍăn-năk›, d-ad-has-tənnəd: ‹Ǝbdəd, ərjəš?›
5 Pois qual é mais fácil? dizer: Perdoados são os teus pecados, ou dizer: Levanta-te e anda?
6 Ašăl-i, ăssiilmădăɣ-kăwăn a-s Ăgg-ăgg-adəm, ijraw făll-ărori n-ăkall turhajăt n-tenăšše n-ibăkkaḍăn.» Innă Ɣisa ḍarăt-a-wen i-anăbdon: «Ǝbdəd, əḍkəl asəftăɣ-năk, əqqəl ehăn-năk.»
6 Ora, para que saibais que o Filho do homem tem sobre a terra autoridade para perdoar pecados {disse então ao paralítico}: Levanta-te, toma o teu leito, e vai para tua casa.
7 Ibdăd, iqqăl ehăn-net.
7 E este, levantando-se, foi para sua casa.
8 Tărmăɣ tamətte ta tənhăyăt a-wa ijăn, ad-tiimələn ăddinăt Măssinăɣ-i ikfăn dăgg-adəm tădabit togdăhăt d-a-wa-dăɣ.
8 E as multidões, vendo isso, temeram, e glorificaram a Deus, que dera tal autoridade aos homens.
9 Ifăl Ɣisa dihen ḍarăt-a-wen, inhăy ănarmas n-tiwse s-isəm-net Mătti ăqqiima dăɣ-edăgg n-ălxidmăt-net, iɣrʼ-e, innʼ-as: «Ǝlkəm-ahi»; ibdăd Mătti, ilkăm-as.
9 Partindo Jesus dali, viu sentado na coletoria um homem chamado Mateus, e disse-lhe: Segue-me. E ele, levantando-se, o seguiu.
10 Ăsmăjarăt Mătti Ɣisa s-ehăn-net ḍarăt-a-wen. Itaɣăyma Ɣisa dăɣ-edăgg wa n-imənsiwăn a-s erk ăddinăt han inarmasăn n-tiwse ăjjootnen da-dăɣ, osăn-dd, ănɣăymăn dăr-s ənta d-inəṭṭulab-net.
10 Ora, estando ele à mesa em casa, eis que chegaram muitos publicanos e pecadores, e se reclinaram à mesa juntamente com Jesus e seus discípulos.
11 Ǝnhăyăn-t hărăt dăɣ-kăl-faris t-əllanen dihen ɣas, ənnăn i-inəṭṭulab-net: «Ma isaharăn ălɣalim-năwăn imənsiwăn d-inarmasăn n-tiwse d-erk ăddinăt-wi-dăɣ?»
11 E os fariseus, vendo isso, perguntavam aos discípulos: Por que come o vosso Mestre com publicanos e pecadores?
12 Islʼ-asăn Ɣisa ɣas, innă: «Ăddinăt ăssoxătnen, wăr-ămɣatărăn s-lăxtur; imarhinăn a săr-s ămiɣatărnen.»
12 Jesus, porém, ouvindo isso, respondeu: Não necessitam de médico os sãos, mas sim os enfermos.
13 Innʼ-asăn daɣ: «Ma ămoos ălmăɣna n-a-wa s-inna Măssinăɣ dăɣ-măjrăd-net:
13 Ide, pois, e aprendei o que significa: Misericórdia quero, e não sacrifícios. Porque eu não vim chamar justos, mas pecadores.
14 Osăn-dd inəṭṭulab n-Exya Ɣisa ḍarăt-a-wen, ənnăn-as: «Mafăl năkkăneḍ d-kăl-faris nətuẓam dehiyyăn, a-s ija a-wen, inəṭṭulab wi-năk, wăr tuẓamăn?»
14 Então vieram ter com ele os discípulos de João, perguntando: Por que é que nós e os fariseus jejuamos, mas os teus discípulos não jejuam?
15 Issăɣlăy-tăn Ɣisa tangalt dăɣ-hasăn-inna: «Ajăn kăl-tuksest ilzam-tăn ăẓum tăn-ăẓiẓăkănẓărăn a ikka ămaẓlay illʼ-e jere-săn? Ǝlkamăn išilan-wi dăɣ-tăn-mad-ifəl ămaẓlay, dihen, ad-əjrəwăn s-ăẓum.
15 Respondeu-lhes Jesus: Podem porventura ficar tristes os convidados às núpcias, enquanto o noivo está com eles? Dias virão, porém, em que lhes será tirado o noivo, e então hão de jejuar.
16 Wăr t-illa ere itəggatăn tikəst i-temălsit wăššărăt s-taswəḍt n-tabdoɣt tăynayăt; afăl ija a-wen, ad-dd-tărkəb taswəḍt ta tăynayăt temălsit, tăj amənd ojărăn wənnin.
16 Ninguém põe remendo de pano novo em vestido velho; porque semelhante remendo tira parte do vestido, e faz-se maior a rotura.
17 Ăddinăt, wăr təjjən aman n-lăɣnăb ăynaynen, ăxxiimmărnen dăɣ-ijdad; ere ijăn a-wen har kăfăn aman-ənnin dăɣ-ijdad, ad-has-səbbuqqen ijdad-net, ifut dăɣ-lăɣnăb hakd-dăɣ dăɣ-ijdad. Aman n-lăɣnăb ăynaynen, ăxxiimmărnen, iddidăn ăynaynen a dăɣ-tăn-itajj ăwadəm, dihen, wăr-e ifut măssi-săn dăɣ-wi wăla wi.»
17 Nem se deita vinho novo em odres velhos; do contrário se rebentam, derrama-se o vinho, e os odres se perdem; mas deita-se vinho novo em odres novos, e assim ambos se conservam.
18 Ămmiijrăd Ɣisa i-tamətte dăɣ-isălan-win-dăɣ a-s a ənḍărrăn-dăɣ, iyyăn dăɣ-imănnăhăḍăn n-taɣrəmt-en-dăɣ da-dăɣ t-dd-osăn, irkăɣ data-s, innʼ-as: «Talyaḍt-in, iket tăt-ăba măšan nidawet săr-s, sənsəd fălla-s ăfuss-năk, ad-dd-təddăr.»
18 Enquanto ainda lhes dizia essas coisas, eis que chegou um chefe da sinagoga e o adorou, dizendo: Minha filha acaba de falecer; mas vem, impõe-lhe a tua mão, e ela viverá.
19 Ibdăd Ɣisa, ăddew dăr-s ənta d-inəṭṭulab-net.
19 Levantou-se, pois, Jesus, e o foi seguindo, ele e os seus discípulos.
20 Igla har šik-dăɣ tamăḍt tiyyăt lat măraw iwətyan d-əssin ijammăḍ-tăt ašni da-dăɣ dd-mălăt ḍara-s, ḍăs afăr n-erăswăy-net
20 E eis que certa mulher, que havia doze anos padecia de uma hemorragia, chegou por detrás dele e tocou-lhe a orla do manto;
21 ed a-s tăjj a-wen-dăɣ, janna dăɣ-iman-net: «Afăl ḍăsăɣ wăla-dăɣ erăswăy-net, ad-əzzəyăɣ.»
21 porque dizia consigo: Se eu tão-somente tocar-lhe o manto, ficarei sã.
22 Innăḍ-dd săr-s Ɣisa, inhăy-tăt, innʼ-as: «Talyaḍt-in, wăr təkkesăd ăṭṭăma, ăzozăy-kăm immun-năm.» Təzzăy tamăḍt ăssaɣăt-wen-dăɣ.
22 Mas Jesus, voltando-se e vendo-a, disse: Tem ânimo, filha, a tua fé te salvou. E desde aquela hora a mulher ficou sã.
23 A-s hin-iwwăḍ Ɣisa d-inəṭṭulab-net ehăn n-emănnăhăḍ, inhăy imăwatăn n-tiɣnab ti n-uḍəf n-iba d-ăddinăt wi hasăn-hallănen, ăsikălăl a-wen-dăɣ iket-net, ja tăkat dăɣ-išənnawăn.
23 Quando Jesus chegou à casa daquele chefe, e viu os tocadores de flauta e a multidão em alvoroço,
24 Omăr s-ad-əzjărăn ăddinăt fălla-s ed innʼ-asăn: «Tarat, wăr tăt-ăba, eḍəs ɣas a ja.» Jăn-t tekăškăšt.
24 disse; Retirai-vos; porque a menina não está morta, mas dorme. E riam-se dele.
25 Təzjăr fălla-s tamətte ɣas, ijjăš ehăn wa dăɣ-tənsa talyaḍt, irmăs-tăt-dd s-ăfuss, tənkăr-dd.
25 Tendo-se feito sair o povo, entrou Jesus, tomou a menina pela mão, e ela se levantou.
26 Ǝntăjăn isălan n-a-wen-dăɣ dăɣ-teje-ten-dăɣ iket-net.
26 E espalhou-se a notícia disso por toda aquela terra.
27 Ašăl iyyăn, irjaš Ɣisa a-s t-ăɣrăn əssin iməddorɣal, ăsiɣăren, jannen-as: «Ya Ăgg-Dawəd, aḍən-anăɣ tăhanint!»
27 Partindo Jesus dali, seguiram-no dois cegos, que clamavam, dizendo: Tem compaixão de nós, Filho de Davi.
28 Iwwăḍ-in Ɣisa ehăn wa ikka, əjjăšăn-t-dd fălla-s iməddorɣal ənnin n-əssin ɣas, innʼ-asăn: «Ak tidət-dăɣ a-s təflasăm a-s ăddobeɣ ad-arăɣ tiṭṭawen-năwăn?» Ǝnnăn-as: «Ălɣalim, nəflas a-wen.»
28 E, tendo ele entrado em casa, os cegos se aproximaram dele; e Jesus perguntou-lhes: Credes que eu posso fazer isto? Responderam-lhe eles: Sim, Senhor.
29 Iḍăs Ɣisa tiṭṭawen-năsăn, innʼ-asăn: «Itwəjjet-awăn a-wa dăr-ogdăh immun-năwăn.»
29 Então lhes tocou os olhos, dizendo: Seja-vos feito segundo a vossa fé.
30 Ămerănăt tiṭṭawen-năsăn măšan, ikna asəmmăhəḍ dăɣ-săn, innʼ-asăn: «He kăwăneḍ! Wăr jem isălan n-a-wa ijăn dăɣ-ăwadəm wălʼ iyyăn»,
30 E os olhos se lhes abriram. Jesus ordenou-lhes terminantemente, dizendo: Vede que ninguém o saiba.
31 măšan, əzjărăn ehăn fălla-s ɣas, əffăyăn isălan dăɣ-ăkall iket-net.
31 Eles, porém, saíram, e divulgaram a sua fama por toda aquela terra.
32 Diha-dăɣ d-əglăn iməddorɣal, a-s amălšon iyyăn s-ikras alšin wa t-ihăn iləs-net da-dăɣ săr-s dd-ăwwăyăn ăddinăt.
32 Enquanto esses se retiravam, eis que lhe trouxeram um homem mudo e endemoninhado.
33 Ikkăs dăɣ-s Ɣisa alšin wa t-ihăn, ad-itamăjrad. Təqqăl-dd tamətte ɣas torʼ emm, janna: «Wăr kăla ătwănhăy šund a-wa-dăɣ dăɣ-ăkall wa n-Iṣrayil.»
33 E, expulso o demônio, falou o mudo e as multidões se admiraram, dizendo: Nunca tal se viu em Israel.
34 Măšan, kăl-faris əntăneḍ a jannen: «A-wa tărna n-Iblis-i n-ămănokal n-alšinăn a-s itakkăs alšinăn dăɣ-ăddinăt.»
34 Os fariseus, porém, diziam: É pelo príncipe dos demônios que ele expulsa os demônios.
35 Ăllil Ɣisa ḍarăt-a-wen iɣărman d-tidbi iket-năsnăt, isaɣra dăɣ-ihănan n-ăddin wi n-kăl-Ălyăhud, ixaṭṭăb Ălənžil wa n-Təmmənəya n-Măssinăɣ, izizuy ăddinăt dăɣ-turhənnawen d-ălɣibăn.
35 E percorria Jesus todas as cidades e aldeias, ensinando nas sinagogas, pregando o evangelho do reino, e curando toda sorte de doenças e enfermidades.
36 Inhăy Ɣisa tamətte ta tăjjet has-təlkămăt ɣas, tănɣʼ-e tăhanint-net; inhăy fălla-săn aləḍḍeš d-ezărri, olăhăn-as ɣas d-tihatten wăren la amăḍan.
36 Vendo ele as multidões, compadeceu-se delas, porque andavam desgarradas e errantes, como ovelhas que não têm pastor.
37 Innăḍ-dd s-inəṭṭulab-net, innʼ-asăn: «Ašəkrəš ăggolăt, əttăɣam ijjət măšan, wăr-əjjətăn inaxdimăn t-olăynen.
37 Então disse a seus discípulos: Na verdade, a seara é grande, mas os trabalhadores são poucos.
38 Ădəlăt măssi-s n-ašəkrəš i-ad-dd-išəmmišəl inaxdimăn olăynen ašəkrəš-net.»
38 Rogai, pois, ao Senhor da seara que mande trabalhadores para a sua seara.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.