Mateus 13
Ălǝnžil n-Ɣisa Ălmasex: Kitab Ălmuqăddăs (TAQ) vs VC
1 Izjăr Ɣisa ašăl-wen-dăɣ, ikkʼ asălim n-ejănš, ăqqima.
1 Naquele dia, saiu Jesus e sentou-se à beira do lago.
2 Tăddew-dd săr-s tamətte tăjjeet, ijjăš-as turăft n-aman, ăqqima dăɣ-s, tăqqimă-dd tamətte ənta təbdad dăɣ-asălim n-aman, tăsijăd-as.
2 Acercou-se dele, porém, uma tal multidão, que precisou entrar numa barca. Nela se assentou, enquanto a multidão ficava à margem.
3 Issăɣlăy-tăn tangalen ăjjootnen. Ijʼ-asăn tiyyăt dăɣ-hasăn-innă:
3 E seus discursos foram uma série de parábolas.
4 «Kăla izjăr ănăsdamu iyyăn i-ad-iddumət ašəkrəš-net.
4 Disse ele: Um semeador saiu a semear. E, semeando, parte da semente caiu ao longo do caminho; os pássaros vieram e a comeram.
5 Oḍa ašăr iyyăn jer-tihun, ăffoqqăt-dd šik ed wăr-intem dăɣ-ăkall,
5 Outra parte caiu em solo pedregoso, onde não havia muita terra, e nasceu logo, porque a terra era pouco profunda.
6 tăsmăqqăt-dd tăfukt jənnəj-s, təssărɣa isəffuqqa, ăqqur-in a-di iket-net ed wăr-əntemăn ikewăn-net dăɣ-hărăt.
6 Logo, porém, que o sol nasceu, queimou-se, por falta de raízes.
7 Oḍa ašăr iyyăn dăɣ-tabəŋŋənt, tədwăl-dd fălla-s tabəŋŋənt, təẓmăd-as.
7 Outras sementes caíram entre os espinhos: os espinhos cresceram e as sufocaram.
8 Oḍa ašăr wa iyyăḍăn dăɣ-ăkall olaɣăn, ikrăš aratăn, ijă tibolăsen s-tiyyăḍ temeḍe n-tablalt a tănăt-iwarăn, tiyyăḍ săḍisăt timərwen, tiyyăḍ kăraḍăt timərwen.
8 Outras, enfim, caíram em terra boa: deram frutos, cem por um, sessenta por um, trinta por um.
9 Ere ilăn timəẓẓujen s-islă-dăɣ, isăjdet!»
9 Aquele que tem ouvidos, ouça.
10 Ǝssəstănăn-t inəṭṭulab-net ḍarăt-a-wen d-ăddălil wa făl isaɣlay ăddinăt tangalen.
10 Os discípulos aproximaram-se dele, então, para dizer-lhe: Por que lhes falas em parábolas?
11 Ăwwežăb-asăn, innʼ-asăn: «Kăwăneḍ, təjrawăm turhajăt n-ujreh n-əddăraj wa n-isălan n-Təmmənəya n-Măssinăɣ măšan, ăddinăt wi iyyăḍnen, wăr jen a-wen.
11 Respondeu Jesus: Porque a vós é dado compreender os mistérios do Reino dos céus, mas a eles não.
12 Ăwadəm wa s-išwăr ifhăm hărăt, ad has-iwwaḍ musnăt har isəssikəy măšan, wa s-wăr t-illa a ijrah, wăr t-in-ikka hărăt, ănn-ak, ad-dăɣ-s ămahăɣ wăla a-wa ənḍărrăn iṭṭăf.
12 Ao que tem, se lhe dará e terá em abundância, mas ao que não tem será tirado até mesmo o que tem.
13 Ǝnta-den-dăɣ a-wa făl saɣlăyăɣ ăddinăt tangalen i-ad-:
13 Eis por que lhes falo em parábolas: para que, vendo, não vejam e, ouvindo, não ouçam nem compreendam.
14 Ămoos a-wen a ăssiitbătăn a-wa fălla-săn inna ănnăbi Saya a-s innă, innă Măssinăɣ:
14 Assim se cumpre para eles o que foi dito pelo profeta Isaías: Ouvireis com vossos ouvidos e não entendereis, olhareis com vossos olhos e não vereis,
15 Ǝnta daɣ a innăn a-s, innă Măssinăɣ:
15 porque o coração deste povo se endureceu: taparam os seus ouvidos e fecharam os seus olhos, para que seus olhos não vejam e seus ouvidos não ouçam, nem seu coração compreenda; para que não se convertam e eu os sare {Is 6,9s}.
16 Inna Ɣisa ḍarăt-a-wen i-inəṭṭulab-net: «Tənḍəḍ-awăn kăwăneḍ ed hannăynăt tiṭṭawen-năwăn, sallănăt daɣ timəẓẓujen-năwăn.
16 Mas, quanto a vós, bem-aventurados os vossos olhos, porque vêem! Ditosos os vossos ouvidos, porque ouvem!
17 Ăssiilmădăɣ-kăwăn a-s, ăsdărhănăn ănnăbităn ăjjootnen d-imaɣdalăn ahănay n-a-wa hannăyăm măšan, wăr t-ənheyăn; ăsdărhănăn măsăllăt n-a-wa s-săllăm măšan, wăr has-əslen.»
17 Eu vos declaro, em verdade: muitos profetas e justos desejaram ver o que vedes e não o viram, ouvir o que ouvis e não ouviram.
18 Săjdăt ămăra i-ălmăɣna n-tangalt ta n-ănăsdamu:
18 Ouvi, pois, o sentido da parábola do semeador:
19 «Ăbara wa dăɣ-oḍănăt tiblalen, ənta a-s ăddinăt wi săllănen i-isălan n-Təmmənəya n-Măssinăɣ măšan, wăr tăn-jărrăhăn, asʼ-en-dd Iblis, ilbəy-dd dăɣ-ulhawăn-năsăn a-wa s-əslăn.
19 quando um homem ouve a palavra do Reino e não a entende, o Maligno vem e arranca o que foi semeado no seu coração. Este é aquele que recebeu a semente à beira do caminho.
20 Tihun ti jer-oḍănăt tiblalen, əntănăteḍ a-s ăddinăt wi s-e-d isla iyyăn dăɣ-săn i-măjrăd n-Măssinăɣ, ad-ihliləy, iqbəl-t šik măšan,
20 O solo pedregoso em que ela caiu é aquele que acolhe com alegria a palavra ouvida,
21 wăr t-itəyy ikraš ikewăn dăɣ-ulh-net; ad-ăj ăzzăman ənḍărrăn ăkoyăd dăɣ-s, măšan afăl dd-tosa tissust meɣ osă-dd ălɣizabăt dăɣ-təssəba n-măjrăd n-Măssinăɣ, ad-hin-ibbuṭṭəl a-wa s-omăn.
21 mas não tem raízes, é inconstante: sobrevindo uma tribulação ou uma perseguição por causa da palavra, logo encontra uma ocasião de queda.
22 Tabəŋŋənt ta jer-oḍănăt tiblalen, ənta a-s ăddinăt wi s-e-d isla iyyăn dăɣ-săn i-măjrăd n-Măssinăɣ, ad-has-iẓməd dăɣ-ulh-net s-tărha n-wălăt-ăddunya d-eylăl n-tărha n-ajmur-net, wăr t-illa a săr-s dd-isaɣsal.
22 O terreno que recebeu a semente entre os espinhos representa aquele que ouviu bem a palavra, mas nele os cuidados do mundo e a sedução das riquezas a sufocam e a tornam infrutuosa.
23 Ăkall wa olăɣăn dăɣ-oḍănăt tiblalen, ənta a-s ăddinăt wi s-e-d isla iyyăn dăɣ-săn i-măjrăd n-Măssinăɣ, ad-t-ijrăh, ijjəš-as-t ălfăyda. Tarəw-dd săr-s tiyyăt tablalt temeḍe n-tablalt, tarəw-dd săr-s tiyyăt săḍisăt timərwen n-tablalt, tarəw-dd săr-s daɣ tiyyăt kăraḍăt timərwen n-tablalt.»
23 A terra boa semeada é aquele que ouve a palavra e a compreende, e produz fruto: cem por um, sessenta por um, trinta por um.
24 Issăɣlăy-tăn-dd Ɣisa daɣ tangalt tiyyăt dăɣ-hasăn-innă: «Təmmənəya n-Măssinăɣ, tănifăqqa d-ăhaləs iyyăn infărăn əttăɣam olaɣăn dăɣ-ašəkrəš-net.
24 Jesus propôs-lhes outra parábola: O Reino dos céus é semelhante a um homem que tinha semeado boa semente em seu campo.
25 Ija ehăḍ, əṭṭăsăn ăddinăt ɣas, osă-dd ămiksăn iyyăn ašəkrəš wa n-ălkăma ăddomăt ăhaləs-ənnin, infăr dăɣ-s erk idommăn, iglă.
25 Na hora, porém, em que os homens repousavam, veio o seu inimigo, semeou joio no meio do trigo e partiu.
26 Ăsfăqqăt-dd ašəkrəš wa n-əttăɣam wa olăɣăn, orăw, tədwăl-dd daɣ terk teyəšše edes-has.
26 O trigo cresceu e deu fruto, mas apareceu também o joio.
27 Ǝnhăyăn inaxdimăn n-măssi-s n-ašəkrəš terk teyəšše ta dd-tədwălăt ɣas, osăn-t, ənnăn-as: ‹Măssi-năɣ, ajăn wădden kăyy əttăɣam olaɣăn ɣas a tənfărăd dăɣ-ašəkrəš-năk, əndek siha s-dd-ha terk teyəšše ta t-hăt ămăra?›
27 Os servidores do pai de família vieram e disseram-lhe: - Senhor, não semeaste bom trigo em teu campo? Donde vem, pois, o joio?
28 Innʼ-asăn: ‹A-di imojjan n-ere hi wărăn irha.› Ǝnnăn-as inaxdimăn-net: ‹Adiš, nəlbəyet-tăt-in?›
28 Disse-lhes ele: - Foi um inimigo que fez isto! Replicaram-lhe: - Queres que vamos e o arranquemos?
29 Innʼ-asăn: ‹Aha-aha! Wăr jem a-di, ed afăl təttărăm ad-hin-təlbəyăm terk teyəšše, ham miši n-ad-hin-təlbəyăm daɣ ălkăma.
29 - Não, disse ele; arrancando o joio, arriscais a tirar também o trigo.
30 Ăyyăt-tăn ad-ədwəlăn issənăn-essăn har ăzzăman wa n-amili n-išəkraš, dihen, ad-ănnăɣ i-wi tiləynen išəkraš, ad-dd-əlbəyăn terk teyəšše s-tizarăt, əjən-tăt tikărrad, təzzar, sărɣən-tăt, sədwən-ahi-dd ḍarăt-a-wen ălkăma, əjən-t dăɣ-ejănd-in.› »
30 Deixai-os crescer juntos até a colheita. No tempo da colheita, direi aos ceifadores: arrancai primeiro o joio e atai-o em feixes para o queimar. Recolhei depois o trigo no meu celeiro.
31 Issăɣlăy-tăn-dd daɣ ḍarăt-a-wen tangalt tiyyăt, innʼ-asăn: «Təmmənəya n-Măssinăɣ, tolăh d-temătăwt ăddomăt ăwadəm dăɣ-ašəkrəš-net.
31 Em seguida, propôs-lhes outra parábola: O Reino dos céus é comparado a um grão de mostarda que um homem toma e semeia em seu campo.
32 Temătăwt-ten-dăɣ, ənta a tojărăt təmmətkit dăɣ-idommăn măšan, tədwăl-dd, tăqqăl ahəšk ojărăn tiyəššawen n-ašəkrəš iket-năsnăt har ẓattăn igḍaḍ iskak-năsăn dăɣ-iləktan-net.»
32 É esta a menor de todas as sementes, mas, quando cresce, torna-se um arbusto maior que todas as hortaliças, de sorte que os pássaros vêm aninhar-se em seus ramos.
33 Issăɣlăy-tăn-dd tangalt tiyyăt daɣ, innʼ-asăn: «Təmmənəya n-Măssinăɣ, tolăh d-takməttet n-tăẓẓa təssărtăy tamăḍt d-kăraḍ ănnăfăɣatăn n-ejel n-ălkăma i-ad-ikəf iket-net.»
33 Disse-lhes, por fim, esta outra parábola. O Reino dos céus é comparado ao fermento que uma mulher toma e mistura em três medidas de farinha e que faz fermentar toda a massa.
34 Tangalen a dăɣ-issăɣra Ɣisa isălan-wi-dăɣ iket-năsăn, wăr t-illa a inna i-tamətte s-wădden tangalen a dăɣ-hasăn-t-inna.
34 Tudo isto disse Jesus à multidão em forma de parábola. De outro modo não lhe falava,
35 Ămoos a-wen a ăssiitbătăn a-wa innă ănnăbi n-Măssinăɣ iyyăn, innă Măssinăɣ:
35 para que se cumprisse a profecia: Abrirei a boca para ensinar em parábolas; revelarei coisas ocultas desde a criação {Sl 77,2}.
36 Ifăl Ɣisa tamətte, ijjăš ehăn ɣas, əkkăn-t-dd inəṭṭulab-net, əttărăn dăɣ-s ad-hasăn-arr tangalt ta n-terk teyəšše.
36 Então despediu a multidão. Em seguida, entrou de novo na casa e seus discípulos agruparam-se ao redor dele para perguntar-lhe: Explica-nos a parábola do joio no campo.
37 Innʼ-asăn: «Ăgg-ăgg-adəm ənta, a ăddomen əttăɣam wa olăɣăn,
37 Jesus respondeu: O que semeia a boa semente é o Filho do Homem.
38 ăddunya a-s ašəkrəš-net; əttăɣam wa olăɣăn a-s aratăn n-Təmmənəya n-Măssinăɣ, terk teyəšše a-s aratăn wi n-Iblis.
38 O campo é o mundo. A boa semente são os filhos do Reino. O joio são os filhos do Maligno.
39 Iblis a-s ămiksăn wa ăddomen terk teyəšše dăɣ-ašəkrəš, amili n-išəkraš a-s sămdo n-ăddunya, ănjălosăn a-s imalayăn n-ašəkrəš.
39 O inimigo, que o semeia, é o demônio. A colheita é o fim do mundo. Os ceifadores são os anjos.
40 Ǝmmək-wen-dăɣ s-dd-tatălbay terk teyəšše, tămmăḍkăl, tətwəjăr-in dăɣ-efew, əmmək-wen-dăɣ a he-ijən ašăl wa d-tamănd ăddunya.
40 E assim como se recolhe o joio para jogá-lo no fogo, assim será no fim do mundo.
41 Ašăl-en, ad-išəmmišəl Ăgg-ăgg-adəm ănjălosăn-net i-ad-hin-aləmăn dăɣ-Təmmənəya-net ăddinăt wi šinməšrəynen imidiwăn-năsăn d-wi tamašalnen a lăbasăn, əḍkəlăn-tăn,
41 O Filho do Homem enviará seus anjos, que retirarão de seu Reino todos os escândalos e todos os que fazem o mal
42 əjrən-tăn-in dăɣ-tahəst-i dăɣ-tăn wăr mad-išləw ar tahăla, ẓiməkărkiẓăn isenăn făl tămujriẓt.
42 e os lançarão na fornalha ardente, onde haverá choro e ranger de dentes.
43 Ašăl-en, ăddinăt wi oɣădnen dat-Măssinăɣ, ad-fălla-săn ăj Măssinăɣ ănnur-net, əjən asmăɣmăɣ wa tăjj tăfukt dăɣ-Təmmənəya n-Abba-năsăn.
43 Então, no Reino de seu Pai, os justos resplandecerão como o sol. Aquele que tem ouvidos, ouça.
44 Innʼ-asăn Ɣisa daɣ: «Təmmənəya n-Măssinăɣ, tolăh d-ejănd n-orăɣ inbalăn dăɣ-ašəkrəš iyyăn. Təgla tanfust har ašăl wa d-fălla-s oḍa ăhaləs iyyăn. A-wa-dăɣ has-ja tedăwit, iknʼ-e ufăr i-ad-wăr săr-s iləmməd ăwadəm wălʼ iyyăn. Iglă ḍarăt-a-wen, ăttužžăr-in a-wa ila iket-net i-ad-udabăt akăraš n-ašəkrəš-en-dăɣ dăɣ-inbal orăɣ-wənnin-dăɣ.»
44 O Reino dos céus é também semelhante a um tesouro escondido num campo. Um homem o encontra, mas o esconde de novo. E, cheio de alegria, vai, vende tudo o que tem para comprar aquele campo.
45 Olăs daɣ, innʼ-asăn: «Təmmənəya n-Măssinăɣ, tolăh d-u-mamăla itammăɣăn i-timăɣwanen n-tilăllaten,
45 O Reino dos céus é ainda semelhante a um negociante que procura pérolas preciosas.
46 ijrăw tiyyăt təknat əlləllu ɣas iglă, ăttužžăr-in a-wa ila iket-net, iqqăl-dd, ižžənšʼ-et.»
46 Encontrando uma de grande valor, vai, vende tudo o que possui e a compra.
47 Innʼ-asăn daɣ: «Təmmənəya n-Măssinăɣ, tolăh d-tătart jărăn iməhhuyya n-imănan dăɣ-ejănš i-ad-săr-s dd-ărməsăn tulaten n-imănan ăjjootnen,
47 O Reino dos céus é semelhante ainda a uma rede que, jogada ao mar, recolhe peixes de toda espécie.
48 təḍnăy tătart ɣas, əntăšăn-tăt-dd s-asălim n-aman, ad-biḍḍun imănan s-iyyăn-iyyăn, hak iyyăn d-əẓẓənəf-net. Jăn wi əfrănnen dăɣ-deketăn-năsăn, jărăn-in fălla-săn wi hasăn wăr iha ălfăyda.
48 Quando está repleta, os pescadores puxam-na para a praia, sentam-se e separam nos cestos o que é bom e jogam fora o que não presta.
49 A-wen-dăɣ daɣ a madăn-ăj ašăl wa d-tamănd ăddunya, a dd-asən ănjălosăn, əbḍəwăn imaɣdalăn d-inăllăbăsăn,
49 Assim será no fim do mundo: os anjos virão separar os maus do meio dos justos
50 əjrən-in inăllăbăsăn dăɣ-tahəst ta-dăɣ tăn-wăr mad-išləw ar tahăla, ẓiməkărkiẓăn isenăn făl tămujriẓt.»
50 e os arrojarão na fornalha, onde haverá choro e ranger de dentes.
51 Issəstăn Ɣisa inəṭṭulab-net ḍarăt-a-wen, innʼ-asăn: «Ak a-wa hawăn-ənneɣ, təjrahăm-t meɣ?» Ǝnnăn-as: «Ǝyya, nəjrah-t.»
51 Compreendestes tudo isto? Sim, Senhor, responderam eles.
52 Innʼ-asăn: «E d t-illăm ălɣalim n-Ăṭṭăwrăt iknan afăham n-a-wa ămoosăn isălan n-Təmmənəya n-Măssinăɣ, irḍa săr-săn, ad-has-iwwaḍ musnăt ăynayăn făll-wa ărəwăn ila, afăl ija a-wen, ad-alăh d-abba n-eɣewən dd-itakkăsăn hărătăn ăynaynen d-i ărəwnen dăɣ-ijăndăn-net.»
52 Por isso, todo escriba instruído nas coisas do Reino dos céus é comparado a um pai de família que tira de seu tesouro coisas novas e velhas.
53 Issəmda Ɣisa tənna n-tangalen-tin-dăɣ ɣas, ifăl dihen,
53 Após ter exposto as parábolas, Jesus partiu.
54 ikkă taɣrəmt ta dăɣ-idwăl. Issăɣra dihen dăɣ-ehăn n-ăddin wa n-kăl-Ălyăhud, ăkunăn ăddinăt iket-năsăn dăɣ-a-wa isaɣra, əqqălăn-dd ɣas oran imawăn, jannen: «Wa, əndek siha s-t-dd-ha təlɣuləma-ta-dăɣ d-tikunen ti ităjj?
54 Foi para a sua cidade e ensinava na sinagoga, de modo que todos diziam admirados: Donde lhe vem esta sabedoria e esta força miraculosa?
55 Ajăn wădden a-wa rure-s n-mənizye wa-dăɣ nəzzăy? Wădden ma-s, Măryăma? Ayətma-s: Yaqub, Yusəf, Simyon d-Hudd?
55 Não é este o filho do carpinteiro? Não é Maria sua mãe? Não são seus irmãos Tiago, José, Simão e Judas?
56 Ajăn wădden šătma-s da-dăɣ t-əllănen jere-năɣ? Ɣas əndek siha s-t-dd-iha a-wa-dăɣ ităjj iket-net?»
56 E suas irmãs, não vivem todas entre nós? Donde lhe vem, pois, tudo isso?
57 Jăn-as a-wen-dăɣ s-t-əzzayăn asăkor, unjăyăn săr-s omănăn. Innʼ-asăn: «Ănnăbi, wăr t-illa edăgg s-wădden ătiwăsămɣăr dăɣ-s ar dăɣ-ăkall-net d-ɣur-kăl-ehăn-net.»
57 E não sabiam o que dizer dele. Disse-lhes, porém, Jesus: É só em sua pátria e em sua família que um profeta é menosprezado.
58 Igdăl-as iba n-immun-năsăn ad-ɣur-săn ăj tikunen ăjjootnen.
58 E, por causa da falta de confiança deles, operou ali poucos milagres.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.