Marcos 6
Ălǝnžil n-Ɣisa Ălmasex: Kitab Ălmuqăddăs (TAQ) vs NTLH
1 Ifăl Ɣisa dihen, ăddew d-inəṭṭulab-net s-taɣrəmt ta dăɣ-idwăl.
1 Jesus voltou com os seus discípulos para a cidade de Nazaré, onde ele tinha morado.
2 Ašăl wa n-əssəbət-i n-tăsonfat, ijjăš ehăn n-ăddin wa n-kăl-Ălyăhud, ad-dăɣ-s isaɣra. Ăsijădăn-as ăddinăt ăjjootnen ăkuunnen dăɣ-a-wa ijanna, əqqălăn-dd ɣas oran imawăn, jannen: «Ăhaləs-wa-dăɣ, əndek siha s-t-dd-iha a-wa ităjj? Mi t-ikfăn təlɣuləma d-tădabit n-iji n-tikunen ti ităjj?
2 No sábado começou a ensinar na sinagoga . Muitos que o estavam escutando ficaram admirados e perguntaram: — De onde é que este homem consegue tudo isso? De onde vem a sabedoria dele? Como é que faz esses milagres?
3 Ak a-wa, ajăn wădden Ɣisa wa n-mənizye n-rure-s n-Măryăma n-ăŋŋa-s n-Yaqub d-Yusəf d-Hudd d-Simyon? Wădden šătma-s da-dăɣ əzzăɣnen jere-năɣ.» Jăn-as a-wen-dăɣ s-t-əzzayăn asăkor, unjăyăn săr-s omănăn.
3 Por acaso ele não é o carpinteiro, filho de Maria? Não é irmão de Tiago, José, Judas e Simão? As suas irmãs não moram aqui? Por isso ficaram desiludidos com ele.
4 Innʼ-asăn: «Ănnăbi, wăr t-illʼ edăgg s-wădden ătiwăsămɣăr dăɣ-s, ar dăɣ-ăkall-net, d-ɣur-imărawăn-net d-dăɣ-ehăn-net.»
4 Mas Jesus disse:
5 Igdăl-as a-wen-dăɣ, ad-ɣur-săn ăj tikunen săl hărăt dăɣ-imarhinăn făll-ăssinsa ifassăn-net, əzzăyăn.
5 Ele não pôde fazer milagres em Nazaré, a não ser curar alguns doentes, pondo as mãos sobre eles.
6 Tofʼ-e tăkunt n-iba n-immun-năsăn. Issăɣlăy-dd ḍarăt-a-wen dăɣ-attayăn n-tidbi-en-dăɣ, isaɣra ăddinăt.
6 E ficou admirado com a falta de fé que havia ali. Jesus ensinava nos povoados que havia perto dali.
7 Iɣră-dd Ɣisa inəṭṭulab-net wi n-măraw d-əssin ḍarăt-a-wen, ăšmašăl-tăn s-əssin-əssin dăɣ-a-s tăn-ikfa tărna făll-alšinăn.
7 Ele chamou os doze discípulos e os enviou dois a dois, dando-lhes autoridade para expulsar espíritos maus.
8 Ăsmătăr-tăn, innʼ-asăn: «Wăr təḍkelăm dăɣ-asikəl-năwăn a săl tăborit; wăr tăwweyăm ăzzad, wăla šăkkoš, wălʼ aẓrəf,
8 Deu ordem para não levarem nada na viagem, somente uma bengala para se apoiar. Não deviam levar comida, nem sacola, nem dinheiro.
9 asəsăt tifădelen-năwăn, wăr jem əssin irăswăyăn.»
9 Deviam calçar sandálias e não levar nem uma túnica a mais.
10 Innʼ-asăn daɣ: «Ehăn təjjăšăm-dăɣ, təzzăɣăm dăɣ-s har ašăl wa d-tăssawăḍăm tekle.
10 Disse ainda:
11 Edăgg tosăm-dăɣ, wăr kăwăn-ăsbărrăkăn məssaw-s, unjăyăn s-asjəd-hawăn, əzjărăt-t, tăbbăkbăkăm tifădelen-năwăn i-ad-wăr tănăt-iləttăɣ wăla-dăɣ ăboqqal-net. Ilkam, ad-ăjjăyh a-wen fălla-săn.»
11 Mas, se em algum lugar as pessoas não quiserem recebê-los, nem ouvi-los, vão embora. E na saída sacudam o pó das suas sandálias, como sinal de protesto contra aquela gente.
12 Ǝglăn inəṭṭulab, ad-xaṭṭăbăn i-ăddinăt i-ad-utabăn,
12 Então os discípulos foram e anunciaram que todos deviam se arrepender dos seus pecados.
13 takkăsăn daɣ alšinăn ăjjootnen dăɣ-ăddinăt, šawwăyăn inəbdan s-əzzăyt, zizuyăn-tăn.
13 Eles expulsavam muitos demônios e curavam muitos doentes, pondo azeite na cabeça deles.
14 Islʼ ămănokal Harudəs mawmaw n-Ɣisa ed ihʼ isəm-net imawăn n-ăddinăt iket-năsăn. Jannen iyyăḍ dăɣ-săn: «A-wa Exya wa n-Enəsselmăɣ a dd-inkărăn jer-inəmmuttan, a-wen-dăɣ a t-ikfăn tădabit n-tikunen-ti itamašal.»
14 O rei Herodes ouviu falar de tudo isso porque a fama de Jesus se havia espalhado por toda parte. Alguns diziam: — Esse homem é João Batista, que foi ressuscitado! Por isso esse homem tem poder para fazer milagres.
15 Jannen iyyăḍ: «Ăbo, a-di ănnăbi Ɣəli», jannen wi iyyăḍnen: «A-wa iyyăn dăɣ-ănnăbităn wi n-ibda.»
15 Outros diziam que ele era Elias. Mas alguns afirmavam: — Ele é
16 Islă Harudəs i-a-wen ɣas, innă ənta: «A-wa Exya wa s-əssəfrăsăɣ eɣăf-net, ənta a dd-olăsăn tanăkra jer-inəmmuttan.»
16 Quando Herodes ouviu isso, disse: — Ele é João Batista! Eu mandei cortar a cabeça dele, e agora ele foi ressuscitado!
17 Ăzzăman-en, Harudəs iman-net a omărăn s-ad-ăttărmăs Exya, ijjəš tišəm, itwəjăr-in dăɣ-takărmut, dăɣ-təssəba n-Harudəyăt ta n-hănne-s n-ăŋŋa-s Fəlibb dăɣ-s ohăɣ Harudəs,
17 Pois tinha sido Herodes mesmo quem havia mandado prender João, amarrar as suas mãos e jogá-lo na cadeia. Ele havia feito isso por causa de Herodias, com quem havia casado, embora ela fosse esposa do seu irmão Filipe.
18 făl-a-s innin, innʼ-as Exya: «Wăr hak-xălal, ad-tărkəbăd hănne-s n-ăŋŋa-k.»
18 Por isso João tinha dito muitas vezes a Herodes: “Pela nossa Lei você é proibido de casar com a esposa do seu irmão!”
19 Təkšăr ya Harudəyăt Exya făl a-wen-dăɣ, ad-tattăr tamăttant-net măšan, wăr hənnəy tašləlt s-ja a-wen.
19 Herodias estava furiosa com João e queria matá-lo. Mas não podia
20 Ăksuḍ daɣ Harudəs Exya ed, issan a-s ăhaləs oɣadăn n-eməššeddəj a ămoos, ogaẓ-t dăɣ-təssəba n-a-wen-dăɣ. E-d has-ăsjăd ămmiijrăd, ad-t-əkmun iman-net kud-dăɣ, ijraẓ-as asjəd-has.
20 porque Herodes tinha medo dele, pois sabia que ele era um homem bom e dedicado a Deus. Por isso Herodes protegia João. E, quando o ouvia falar, ficava sem saber o que fazer, mas mesmo assim gostava de escutá-lo.
21 Han a-wen-dăɣ a-s dd-tosa taməntelt ta s-taqqăl Harudəyăt a ija a-wa-dăɣ. Ašăl d-tajjăn iməšlan wi n-isəkta n-tiwit n-Harudəs, ăsmăjarăt-dd Harudəs kăl-əlxəkum-net d-kumăndatăn n-əlɣəskăr-net d-imizărăn n-teje ta n-Galila,
21 Porém no dia do aniversário de Herodes apareceu a ocasião que Herodias estava esperando. Nesse dia Herodes deu um banquete para as pessoas importantes do seu governo: altos funcionários, chefes militares e autoridades da Galileia.
22 təjjăš-dd elle-s n-Harudəyăt, ad-dallăl data-săn, ijrăẓ a-wen i-Harudəs d-imăjarăn-net. Iɣră-dd ămănokal talyaḍt, innʼ-as: «Ǝttăr dăɣ-i a-wa tărhed, ad-ham-t-ăkfăɣ.»
22 Durante o banquete a filha de Herodias entrou no salão e dançou. Herodes e os seus convidados gostaram muito da dança. Então o rei disse à moça: — Peça o que quiser, e eu lhe darei.
23 Ad-has-itəhhaḍ s-ad-tăt-ăkf a-wa dăɣ-s təttăr, kud-irha umas tăẓune n-ăkall-net.
23 E jurou: — Prometo que darei o que você pedir, mesmo que seja a metade do meu reino!
24 Təzjăr talyaḍt, tənnă i-ma-s: «Ma dăɣ-s mad-əttărăɣ?» Tənnʼ-as ma-s: «Ǝttăr dăɣ-s eɣăf n-Exya wa n-Enəsselmăɣ.»
24 Ela foi perguntar à sua mãe o que devia pedir. E a mãe respondeu: — Peça a cabeça de João Batista.
25 Tăqqăl-dd ămănokal šik, tənnʼ-as: «Ărheɣ ad-hi-təkfəd ămăra-dăɣ eɣăf n-Exya wa n-Enəsselmăɣ insa dăɣ-aẓăwa.»
25 No mesmo instante a moça voltou depressa aonde estava o rei e pediu: — Quero a cabeça de João Batista num prato, agora mesmo!
26 Ǝnxăsăn iman n-ămănokal hullan măšan, ăbas ăddoobăt uɣəl s-a-wa inna, ed ihăḍ-as s-ad-tăt-ăkf a-wa dăɣ-s mad-təttăr, a ămoos-dăɣ, dat-imăjarăn-net, wăr-irha daɣ ad-ărẓ dăɣ-tənna-net i-talyaḍt.
26 Herodes ficou muito triste, mas, por causa do juramento que havia feito na frente dos convidados, não pôde deixar de atender o pedido da moça.
27 Ăšmašăl ăssaɣăt-wen-dăɣ əssărdasi dăɣ-wi jănen ənniyăt i-ehăn-net i-ad-dd-ifrəs eɣăf n-Exya. Ikkʼ əssărdasi takărmut ta ihʼ Exya, ifrăs-dd eɣăf-net,
27 Mandou imediatamente um soldado da guarda trazer a cabeça de João. O soldado foi à cadeia, cortou a cabeça de João,
28 iwwăy-t-dd insa dăɣ-aẓăwa, ikfʼ-e i-talyaḍt, təkfʼ-e talyaḍt i-ma-s.
28 pôs num prato e deu à moça. E ela a entregou à sua mãe.
29 Ǝslăn inəṭṭulab n-Exya tamăttant-net ɣas, əglăn, əḍkălăn-dd tafəkka-net, əẓkăn-t.
29 Quando os discípulos de João souberam disso, vieram, levaram o corpo dele e o sepultaram.
30 Ǝqqălăn-dd inəṭṭulab wi ăšmašăl Ɣisa, jăn dăɣ-s isălan n-a-wa jăn d-a-wa əssăɣrăn iket-net.
30 Os apóstolos voltaram e contaram a Jesus tudo o que tinham feito e ensinado.
31 Innʼ-asăn: «Năkket edăgg n-iman-nănăɣ, sunfəm a ənḍărrăn.» Ijʼ-asăn măjrăd-wen-dăɣ, făl-a-s igdăl-asăn, əjut n-emerjaš n-ăddinăt wăla ăssaɣăt s-ăssokăn hărăt imawăn-năsăn.
31 Havia ali tanta gente, chegando e saindo, que Jesus e os apóstolos não tinham tempo nem para comer. Então ele lhes disse:
32 Ǝjjăšăn turăft n-aman, əkkăn tenere n-iman-năsăn.
32 Então foram sozinhos de barco para um lugar deserto.
33 Ǝnhăyăn-tăn ăddinăt ăjjootnen a-s əglăn, əzzăyăn-tăn ɣas, fălăn-dd iɣărman iket-năsăn, ošălăn-dd har hasăn-ăzzarăn făw s-edăgg wa əkkăn.
33 Porém muitas pessoas os viram sair e os reconheceram. De todos os povoados, muitos correram pela margem e chegaram lá antes deles.
34 Izjăr-dd Ɣisa turăft n-aman, inhăy əjut wa jăn ăddinăt ɣas, tănɣʼ-e tăhanint-năsăn ed, olăhăn ɣas d-tihatten wăren la amăḍan, ad-tăn-isaɣra hărătăn ăjjootnen.
34 Quando Jesus desceu do barco, viu a multidão e teve pena daquela gente porque pareciam ovelhas sem pastor. E começou a ensinar muitas coisas.
35 Toḍa tăfukt ɣas, osăn-t-dd inəṭṭulab-net, ənnăn-as: «Năkkăneḍ, edăgg n-tenere a nəha, ijʼ-anăɣ ehăḍ;
35 De tardinha, os discípulos chegaram perto de Jesus e disseram: — Já é tarde, e este lugar é deserto.
36 səgləw ăddinăt, ad-əkkən tidbi d-imăzzaɣăn wi ohăẓnen, žənšən-dd a əkšăn.»
36 Mande esta gente embora, a fim de que vão aos sítios e povoados de perto daqui e comprem alguma coisa para comer.
37 Ăwwežăb-asăn Ɣisa, innʼ-asăn: «Un, ăkfăt-tăn a əkšăn.» Ǝnnăn-as: «Ajăn a tărhed ad-năkk aɣrəm i-ad-dd-nəžănš tijəlwen n-sănatăt timaḍ n-ărriyal n-aẓrəf i-ad-nəšăkš tamətte-ta-dăɣ?»
37 Mas Jesus respondeu: Os discípulos disseram: — Para comprarmos pão para toda esta gente, nós precisaríamos de duzentas moedas de prata .
38 Innʼ-asăn: «Ǝssənăt-dd maniket tijəlwen lăm.» Ǝlmădăn-dd, ənnăn-as: «Səmmosăt tijəlwen d-əssin imănan.»
38 Jesus perguntou: Os discípulos foram ver e disseram: — Temos cinco pães e dois peixes.
39 Omăr-asăn ḍarăt-a-wen s-ad-əbḍəwăn ăddinăt, săqqaymən-tăn făll-teyəšše ta dalet.
39 Então Jesus mandou o povo sentar-se em grupos na grama verde.
40 Tăqqima tamətte s-temeḍe-temeḍe n-ăwadəm, səmmosăt-səmmosăt timərwen n-ăwadəm.
40 Todos se sentaram em grupos de cem e de cinquenta.
41 Iḍkăl Ɣisa tijəlwen ti n-səmmosăt d-imănan wi n-əssin, ăjoẓăy išənnawăn, ămmoy i-Măssinăɣ; ăfrăsfărăs tijəlwen, ănkăḍnăkăḍ imănan wi n-əssin təzzar, ikfă a-wen-dăɣ iket-net i-inəṭṭulab-net i-ad-t-uẓanăn jer-ăddinăt iket-năsăn.
41 Aí Jesus pegou os cinco pães e os dois peixes, olhou para o céu e deu graças a Deus. Depois partiu os pães e os entregou aos discípulos para que eles distribuíssem ao povo. E também dividiu os dois peixes com todos.
42 Ǝkšăn iket-dăɣ-năsăn har əyyəwănăn.
42 Todos comeram e ficaram satisfeitos.
43 Ăsdăwăn-dd inəṭṭulab a-wa dd-əjlăšăn, osăn-t iḍnăy măraw deketăn d-əssin n-tijəlwen d-imănan.
43 E os discípulos ainda recolheram doze cestos cheios de pedaços de pão e de peixe.
44 Səmmos afḍăn n-ăhaləs a əkšănen ašăl-wen-dăɣ.
44 Foram cinco mil os homens que comeram os pães.
45 Ăsrarăd Ɣisa ḍarăt-a-wen inəṭṭulab-net s-ujəš n-turăft ta n-aman, izarăn-as s-efăyy n-ejănš wa iyyăḍăn, ebre n-taɣrəmt ta n-Băṭsăyda, ad-isagla ənta tamətte.
45 Logo depois, Jesus ordenou aos discípulos que subissem no barco e fossem na frente para o povoado de Betsaida, no lado leste do lago, enquanto ele mandava o povo embora.
46 Făl-t tamətte ɣas, iwwăn taḍaɣt tiyyăt, ad-itəddal Măssinăɣ.
46 Depois de se despedir dos discípulos, Jesus subiu um monte a fim de orar ali.
47 A-s ijă ehăḍ, təha turăft n-aman ta hăn inəṭṭulab ammas n-ejănš, a-s ija a-wen Ɣisa ənta, ihʼ asălim n-aman.
47 Quando chegou a noite, o barco estava no meio do lago, e Jesus estava em terra, sozinho.
48 Ojjʼ-en ăsimăɣatăr-tăn aḍu šămad igla ehăḍ, ikkʼ-en-dd irjaš făll-aman har dăroɣ tăn-okăy.
48 Ele viu que os discípulos estavam remando com dificuldade porque o vento soprava contra eles. Já de madrugada, entre as três e as seis horas, Jesus foi até lá, andando em cima da água, e ia passar adiante deles.
49 Ǝnhăyăn-t ikkʼ-en-dd irjaš făll-aman ɣas, ăɣelăn ămăttănkul iyyăn, ad-naḍḍăwăn iɣăran.
49 Quando viram Jesus andando em cima da água, os discípulos pensaram que ele era um fantasma e começaram a gritar.
50 Hannăyăn-t măšan, indăr-asăn a t-əzzəyăn a-wa-dăɣ hasăn-təja tarəmmeɣt. Ăssewăl-asăn šik, innʼ-asăn: «Ǝfləsăt-ahi, năkk a-wa, wăr tărmeɣăm.»
50 Todos ficaram apavorados com o que viram. Mas logo Jesus falou com eles, dizendo:
51 Ijjăš-dd fălla-săn turăft n-aman ɣas, ibdăd aḍu. Ămoos-asăn a-wa ijăn tăkunt-i-dăɣ măqqărăt.
51 Aí subiu no barco com eles, e o vento se acalmou. Os discípulos estavam completamente apavorados.
52 Indăr-asăn ujreh n-asjət wa ija i-tijəlwen făl tăɣart-i-dăɣ jăn ulhawăn-năsăn.
52 É que a mente deles estava fechada, e eles não tinham entendido o milagre dos pães.
53 Ijlăy Ɣisa d-inəṭṭulab-net ejănš, ăsjănăn dăɣ-ăkall wa n-Žănnăṣarăt.
53 Jesus e os discípulos atravessaram o lago e chegaram à região de Genesaré, onde amarraram o barco na praia.
54 Diha-dăɣ dd-əzjărăn dăɣ-turăft n-aman, ad-əzzăyăn ăddinăt Ɣisa,
54 Quando desceram do barco, o povo logo reconheceu Jesus.
55 ad-tišələn dăɣ-ăkall iket-net, tazăwen-dd săr-s imarhinăn făll-tišija s-edăgg wa s-əslăn ihʼ-e i-ad-tăn-izuzəy.
55 Então, eles saíram correndo por toda aquela região, começaram a trazer os doentes em camas e os levavam para o lugar onde sabiam que Jesus estava.
56 Edăgg osa-dăɣ, jer-iɣărman, tidbi, wăla ăssukăn, ad-dd-awəyăn ăddinăt imarhinăn-năsăn, tattărăn ad-ăḍəsăn kud-dăɣ afăr n-erăswăy-net ed, ere t-iḍăsăn-dăɣ, ad-izzəy.
56 Em todos os lugares aonde ele ia, isto é, nos povoados, nas cidades e nas fazendas, punham os doentes nas praças e pediam a Jesus que os deixasse pelo menos tocar na barra da sua roupa. E todos os que tocavam nela ficavam curados.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.