Marcos 6
Ălǝnžil n-Ɣisa Ălmasex: Kitab Ălmuqăddăs (TAQ) vs ARIB
1 Ifăl Ɣisa dihen, ăddew d-inəṭṭulab-net s-taɣrəmt ta dăɣ-idwăl.
1 Saiu Jesus dali, e foi para a sua terra, e os seus discípulos o seguiam.
2 Ašăl wa n-əssəbət-i n-tăsonfat, ijjăš ehăn n-ăddin wa n-kăl-Ălyăhud, ad-dăɣ-s isaɣra. Ăsijădăn-as ăddinăt ăjjootnen ăkuunnen dăɣ-a-wa ijanna, əqqălăn-dd ɣas oran imawăn, jannen: «Ăhaləs-wa-dăɣ, əndek siha s-t-dd-iha a-wa ităjj? Mi t-ikfăn təlɣuləma d-tădabit n-iji n-tikunen ti ităjj?
2 Ora, chegando o sábado, começou a ensinar na sinagoga; e muitos, ao ouvi-lo, se maravilhavam, dizendo: Donde lhe vêm estas coisas? e que sabedoria é esta que lhe é dada? e como se fazem tais milagres por suas mãos?
3 Ak a-wa, ajăn wădden Ɣisa wa n-mənizye n-rure-s n-Măryăma n-ăŋŋa-s n-Yaqub d-Yusəf d-Hudd d-Simyon? Wădden šătma-s da-dăɣ əzzăɣnen jere-năɣ.» Jăn-as a-wen-dăɣ s-t-əzzayăn asăkor, unjăyăn săr-s omănăn.
3 Não é este o carpinteiro, filho de Maria, irmão de Tiago, de José, de Judas e de Simão? e não estão aqui entre nós suas irmãs? E escandalizavam-se dele.
4 Innʼ-asăn: «Ănnăbi, wăr t-illʼ edăgg s-wădden ătiwăsămɣăr dăɣ-s, ar dăɣ-ăkall-net, d-ɣur-imărawăn-net d-dăɣ-ehăn-net.»
4 Então Jesus lhes dizia: Um profeta não fica sem honra senão na sua terra, entre os seus parentes, e na sua própria casa.
5 Igdăl-as a-wen-dăɣ, ad-ɣur-săn ăj tikunen săl hărăt dăɣ-imarhinăn făll-ăssinsa ifassăn-net, əzzăyăn.
5 E não podia fazer ali nenhum milagre, a não ser curar alguns poucos enfermos, impondo-lhes as mãos.
6 Tofʼ-e tăkunt n-iba n-immun-năsăn. Issăɣlăy-dd ḍarăt-a-wen dăɣ-attayăn n-tidbi-en-dăɣ, isaɣra ăddinăt.
6 E admirou-se da incredulidade deles. Em seguida percorria as aldeias circunvizinhas, ensinando.
7 Iɣră-dd Ɣisa inəṭṭulab-net wi n-măraw d-əssin ḍarăt-a-wen, ăšmašăl-tăn s-əssin-əssin dăɣ-a-s tăn-ikfa tărna făll-alšinăn.
7 E chamou a si os doze, e começou a enviá-los a dois e dois, e dava-lhes poder sobre os espíritos imundos;
8 Ăsmătăr-tăn, innʼ-asăn: «Wăr təḍkelăm dăɣ-asikəl-năwăn a săl tăborit; wăr tăwweyăm ăzzad, wăla šăkkoš, wălʼ aẓrəf,
8 ordenou-lhes que nada levassem para o caminho, senão apenas um bordão; nem pão, nem alforje, nem dinheiro no cinto;
9 asəsăt tifădelen-năwăn, wăr jem əssin irăswăyăn.»
9 mas que fossem calçados de sandálias, e que não vestissem duas túnicas.
10 Innʼ-asăn daɣ: «Ehăn təjjăšăm-dăɣ, təzzăɣăm dăɣ-s har ašăl wa d-tăssawăḍăm tekle.
10 Dizia-lhes mais: Onde quer que entrardes numa casa, ficai nela até sairdes daquele lugar.
11 Edăgg tosăm-dăɣ, wăr kăwăn-ăsbărrăkăn məssaw-s, unjăyăn s-asjəd-hawăn, əzjărăt-t, tăbbăkbăkăm tifădelen-năwăn i-ad-wăr tănăt-iləttăɣ wăla-dăɣ ăboqqal-net. Ilkam, ad-ăjjăyh a-wen fălla-săn.»
11 E se qualquer lugar não vos receber, nem os homens vos ouvirem, saindo dali, sacudi o pó que estiver debaixo dos vossos pés, em testemunho conta eles.
12 Ǝglăn inəṭṭulab, ad-xaṭṭăbăn i-ăddinăt i-ad-utabăn,
12 Então saíram e pregaram que todos se arrependessem;
13 takkăsăn daɣ alšinăn ăjjootnen dăɣ-ăddinăt, šawwăyăn inəbdan s-əzzăyt, zizuyăn-tăn.
13 e expulsavam muitos demônios, e ungiam muitos enfermos com óleo, e os curavam.
14 Islʼ ămănokal Harudəs mawmaw n-Ɣisa ed ihʼ isəm-net imawăn n-ăddinăt iket-năsăn. Jannen iyyăḍ dăɣ-săn: «A-wa Exya wa n-Enəsselmăɣ a dd-inkărăn jer-inəmmuttan, a-wen-dăɣ a t-ikfăn tădabit n-tikunen-ti itamašal.»
14 E soube disso o rei Herodes {porque o nome de Jesus se tornara célebre}, e disse: João, o Batista, ressuscitou dos mortos; e por isso estes poderes milagrosos operam nele.
15 Jannen iyyăḍ: «Ăbo, a-di ănnăbi Ɣəli», jannen wi iyyăḍnen: «A-wa iyyăn dăɣ-ănnăbităn wi n-ibda.»
15 Mas outros diziam: É Elias. E ainda outros diziam: É profeta como um dos profetas.
16 Islă Harudəs i-a-wen ɣas, innă ənta: «A-wa Exya wa s-əssəfrăsăɣ eɣăf-net, ənta a dd-olăsăn tanăkra jer-inəmmuttan.»
16 Herodes, porém, ouvindo isso, dizia: É João, aquele a quem eu mandei degolar: ele ressuscitou.
17 Ăzzăman-en, Harudəs iman-net a omărăn s-ad-ăttărmăs Exya, ijjəš tišəm, itwəjăr-in dăɣ-takărmut, dăɣ-təssəba n-Harudəyăt ta n-hănne-s n-ăŋŋa-s Fəlibb dăɣ-s ohăɣ Harudəs,
17 Porquanto o próprio Herodes mandara prender a João, e encerrá-lo maniatado no cárcere, por causa de Herodias, mulher de seu irmão Filipe; porque ele se havia casado com ela.
18 făl-a-s innin, innʼ-as Exya: «Wăr hak-xălal, ad-tărkəbăd hănne-s n-ăŋŋa-k.»
18 Pois João dizia a Herodes: Não te é lícito ter a mulher de teu irmão.
19 Təkšăr ya Harudəyăt Exya făl a-wen-dăɣ, ad-tattăr tamăttant-net măšan, wăr hənnəy tašləlt s-ja a-wen.
19 Por isso Herodias lhe guardava rancor e queria matá-lo, mas não podia;
20 Ăksuḍ daɣ Harudəs Exya ed, issan a-s ăhaləs oɣadăn n-eməššeddəj a ămoos, ogaẓ-t dăɣ-təssəba n-a-wen-dăɣ. E-d has-ăsjăd ămmiijrăd, ad-t-əkmun iman-net kud-dăɣ, ijraẓ-as asjəd-has.
20 porque Herodes temia a João, sabendo que era varão justo e santo, e o guardava em segurança; e, ao ouvi-lo, ficava muito perplexo, contudo de boa mente o escutava.
21 Han a-wen-dăɣ a-s dd-tosa taməntelt ta s-taqqăl Harudəyăt a ija a-wa-dăɣ. Ašăl d-tajjăn iməšlan wi n-isəkta n-tiwit n-Harudəs, ăsmăjarăt-dd Harudəs kăl-əlxəkum-net d-kumăndatăn n-əlɣəskăr-net d-imizărăn n-teje ta n-Galila,
21 Chegado, porém, um dia oportuno quando Herodes no seu aniversário natalício ofereceu um banquete aos grandes da sua corte, aos principais da Galiléia,
22 təjjăš-dd elle-s n-Harudəyăt, ad-dallăl data-săn, ijrăẓ a-wen i-Harudəs d-imăjarăn-net. Iɣră-dd ămănokal talyaḍt, innʼ-as: «Ǝttăr dăɣ-i a-wa tărhed, ad-ham-t-ăkfăɣ.»
22 entrou a filha da mesma Herodias e, dançando, agradou a Herodes e aos convivas. Então o rei disse à jovem: Pede-me o que quiseres, e eu to darei.
23 Ad-has-itəhhaḍ s-ad-tăt-ăkf a-wa dăɣ-s təttăr, kud-irha umas tăẓune n-ăkall-net.
23 E jurou-lhe, dizendo: Tudo o que me pedires te darei, ainda que seja metade do meu reino.
24 Təzjăr talyaḍt, tənnă i-ma-s: «Ma dăɣ-s mad-əttărăɣ?» Tənnʼ-as ma-s: «Ǝttăr dăɣ-s eɣăf n-Exya wa n-Enəsselmăɣ.»
24 Tendo ela saído, perguntou a sua mãe: Que pedirei? Ela respondeu: A cabeça de João, o Batista.
25 Tăqqăl-dd ămănokal šik, tənnʼ-as: «Ărheɣ ad-hi-təkfəd ămăra-dăɣ eɣăf n-Exya wa n-Enəsselmăɣ insa dăɣ-aẓăwa.»
25 E tornando logo com pressa à presença do rei, pediu, dizendo: Quero que imediatamente me dês num prato a cabeça de João, o Batista.
26 Ǝnxăsăn iman n-ămănokal hullan măšan, ăbas ăddoobăt uɣəl s-a-wa inna, ed ihăḍ-as s-ad-tăt-ăkf a-wa dăɣ-s mad-təttăr, a ămoos-dăɣ, dat-imăjarăn-net, wăr-irha daɣ ad-ărẓ dăɣ-tənna-net i-talyaḍt.
26 Ora, entristeceu-se muito o rei; todavia, por causa dos seus juramentos e por causa dos que estavam à mesa, não lha quis negar.
27 Ăšmašăl ăssaɣăt-wen-dăɣ əssărdasi dăɣ-wi jănen ənniyăt i-ehăn-net i-ad-dd-ifrəs eɣăf n-Exya. Ikkʼ əssărdasi takărmut ta ihʼ Exya, ifrăs-dd eɣăf-net,
27 O rei, pois, enviou logo um soldado da sua guarda com ordem de trazer a cabeça de João. Então ele foi e o degolou no cárcere,
28 iwwăy-t-dd insa dăɣ-aẓăwa, ikfʼ-e i-talyaḍt, təkfʼ-e talyaḍt i-ma-s.
28 e trouxe a cabeça num prato e a deu à jovem, e a jovem a deu à sua mãe.
29 Ǝslăn inəṭṭulab n-Exya tamăttant-net ɣas, əglăn, əḍkălăn-dd tafəkka-net, əẓkăn-t.
29 Quando os seus discípulos ouviram isso, vieram, tomaram o seu corpo e o puseram num sepulcro.
30 Ǝqqălăn-dd inəṭṭulab wi ăšmašăl Ɣisa, jăn dăɣ-s isălan n-a-wa jăn d-a-wa əssăɣrăn iket-net.
30 Reuniram-se os apóstolos com Jesus e contaram-lhe tudo o que tinham feito e ensinado.
31 Innʼ-asăn: «Năkket edăgg n-iman-nănăɣ, sunfəm a ənḍărrăn.» Ijʼ-asăn măjrăd-wen-dăɣ, făl-a-s igdăl-asăn, əjut n-emerjaš n-ăddinăt wăla ăssaɣăt s-ăssokăn hărăt imawăn-năsăn.
31 Ao que ele lhes disse: Vinde vós, à parte, para um lugar deserto, e descansai um pouco. Porque eram muitos os que vinham e iam, e não tinham tempo nem para comer.
32 Ǝjjăšăn turăft n-aman, əkkăn tenere n-iman-năsăn.
32 Retiraram-se, pois, no barco para um lugar deserto, à parte.
33 Ǝnhăyăn-tăn ăddinăt ăjjootnen a-s əglăn, əzzăyăn-tăn ɣas, fălăn-dd iɣărman iket-năsăn, ošălăn-dd har hasăn-ăzzarăn făw s-edăgg wa əkkăn.
33 Muitos, porém, os viram partir, e os reconheceram; e para lá correram a pé de todas as cidades, e ali chegaram primeiro do que eles.
34 Izjăr-dd Ɣisa turăft n-aman, inhăy əjut wa jăn ăddinăt ɣas, tănɣʼ-e tăhanint-năsăn ed, olăhăn ɣas d-tihatten wăren la amăḍan, ad-tăn-isaɣra hărătăn ăjjootnen.
34 E Jesus, ao desembarcar, viu uma grande multidão e compadeceu-se deles, porque eram como ovelhas que não têm pastor; e começou a ensinar-lhes muitas coisas.
35 Toḍa tăfukt ɣas, osăn-t-dd inəṭṭulab-net, ənnăn-as: «Năkkăneḍ, edăgg n-tenere a nəha, ijʼ-anăɣ ehăḍ;
35 Estando a hora já muito adiantada, aproximaram-se dele seus discípulos e disseram: O lugar é deserto, e a hora já está muito adiantada;
36 səgləw ăddinăt, ad-əkkən tidbi d-imăzzaɣăn wi ohăẓnen, žənšən-dd a əkšăn.»
36 despede-os, para que vão aos sítios e às aldeias, em redor, e comprem para si o que comer.
37 Ăwwežăb-asăn Ɣisa, innʼ-asăn: «Un, ăkfăt-tăn a əkšăn.» Ǝnnăn-as: «Ajăn a tărhed ad-năkk aɣrəm i-ad-dd-nəžănš tijəlwen n-sănatăt timaḍ n-ărriyal n-aẓrəf i-ad-nəšăkš tamətte-ta-dăɣ?»
37 Ele, porém, lhes respondeu: Dai-lhes vós de comer. Então eles lhe perguntaram: Havemos de ir comprar duzentos denários de pão e dar-lhes de comer?
38 Innʼ-asăn: «Ǝssənăt-dd maniket tijəlwen lăm.» Ǝlmădăn-dd, ənnăn-as: «Səmmosăt tijəlwen d-əssin imănan.»
38 Ao que ele lhes disse: Quantos pães tendes? Ide ver. E, tendo-se informado, responderam: Cinco pães e dois peixes.
39 Omăr-asăn ḍarăt-a-wen s-ad-əbḍəwăn ăddinăt, săqqaymən-tăn făll-teyəšše ta dalet.
39 Então lhes ordenou que a todos fizessem reclinar-se, em grupos, sobre a relva verde.
40 Tăqqima tamətte s-temeḍe-temeḍe n-ăwadəm, səmmosăt-səmmosăt timərwen n-ăwadəm.
40 E reclinaram-se em grupos de cem e de cinqüenta.
41 Iḍkăl Ɣisa tijəlwen ti n-səmmosăt d-imănan wi n-əssin, ăjoẓăy išənnawăn, ămmoy i-Măssinăɣ; ăfrăsfărăs tijəlwen, ănkăḍnăkăḍ imănan wi n-əssin təzzar, ikfă a-wen-dăɣ iket-net i-inəṭṭulab-net i-ad-t-uẓanăn jer-ăddinăt iket-năsăn.
41 E tomando os cinco pães e os dois peixes, e erguendo os olhos ao céu, os abençoou; partiu os pães e os entregava a seus discípulos para lhos servirem; também repartiu os dois peixes por todos.
42 Ǝkšăn iket-dăɣ-năsăn har əyyəwănăn.
42 E todos comeram e se fartaram.
43 Ăsdăwăn-dd inəṭṭulab a-wa dd-əjlăšăn, osăn-t iḍnăy măraw deketăn d-əssin n-tijəlwen d-imănan.
43 Em seguida, recolheram doze cestos cheios dos pedaços de pão e de peixe.
44 Səmmos afḍăn n-ăhaləs a əkšănen ašăl-wen-dăɣ.
44 Ora, os que comeram os pães eram cinco mil homens.
45 Ăsrarăd Ɣisa ḍarăt-a-wen inəṭṭulab-net s-ujəš n-turăft ta n-aman, izarăn-as s-efăyy n-ejănš wa iyyăḍăn, ebre n-taɣrəmt ta n-Băṭsăyda, ad-isagla ənta tamətte.
45 Logo em seguida obrigou os seus discípulos a entrar no barco e passar adiante, para o outro lado, a Betsaida, enquanto ele despedia a multidão.
46 Făl-t tamətte ɣas, iwwăn taḍaɣt tiyyăt, ad-itəddal Măssinăɣ.
46 E, tendo-a despedido, foi ao monte para orar.
47 A-s ijă ehăḍ, təha turăft n-aman ta hăn inəṭṭulab ammas n-ejănš, a-s ija a-wen Ɣisa ənta, ihʼ asălim n-aman.
47 Chegada a tardinha, estava o barco no meio do mar, e ele sozinho em terra.
48 Ojjʼ-en ăsimăɣatăr-tăn aḍu šămad igla ehăḍ, ikkʼ-en-dd irjaš făll-aman har dăroɣ tăn-okăy.
48 E, vendo-os fatigados a remar, porque o vento lhes era contrário, pela quarta vigília da noite, foi ter com eles, andando sobre o mar; e queria passar-lhes adiante;
49 Ǝnhăyăn-t ikkʼ-en-dd irjaš făll-aman ɣas, ăɣelăn ămăttănkul iyyăn, ad-naḍḍăwăn iɣăran.
49 eles, porém, ao vê-lo andando sobre o mar, pensaram que era um fantasma e gritaram;
50 Hannăyăn-t măšan, indăr-asăn a t-əzzəyăn a-wa-dăɣ hasăn-təja tarəmmeɣt. Ăssewăl-asăn šik, innʼ-asăn: «Ǝfləsăt-ahi, năkk a-wa, wăr tărmeɣăm.»
50 porque todos o viram e se assustaram; mas ele imediatamente falou com eles e disse-lhes: Tende ânimo; sou eu; não temais.
51 Ijjăš-dd fălla-săn turăft n-aman ɣas, ibdăd aḍu. Ămoos-asăn a-wa ijăn tăkunt-i-dăɣ măqqărăt.
51 E subiu para junto deles no barco, e o vento cessou; e ficaram, no seu íntimo, grandemente pasmados;
52 Indăr-asăn ujreh n-asjət wa ija i-tijəlwen făl tăɣart-i-dăɣ jăn ulhawăn-năsăn.
52 pois não tinham compreendido o milagre dos pães, antes o seu coração estava endurecido.
53 Ijlăy Ɣisa d-inəṭṭulab-net ejănš, ăsjănăn dăɣ-ăkall wa n-Žănnăṣarăt.
53 E, terminada a travessia, chegaram à terra em Genezaré, e ali atracaram.
54 Diha-dăɣ dd-əzjărăn dăɣ-turăft n-aman, ad-əzzăyăn ăddinăt Ɣisa,
54 Logo que desembarcaram, o povo reconheceu a Jesus;
55 ad-tišələn dăɣ-ăkall iket-net, tazăwen-dd săr-s imarhinăn făll-tišija s-edăgg wa s-əslăn ihʼ-e i-ad-tăn-izuzəy.
55 e correndo eles por toda aquela região, começaram a levar nos leitos os que se achavam enfermos, para onde ouviam dizer que ele estava.
56 Edăgg osa-dăɣ, jer-iɣărman, tidbi, wăla ăssukăn, ad-dd-awəyăn ăddinăt imarhinăn-năsăn, tattărăn ad-ăḍəsăn kud-dăɣ afăr n-erăswăy-net ed, ere t-iḍăsăn-dăɣ, ad-izzəy.
56 Onde quer, pois, que entrava, fosse nas aldeias, nas cidades ou nos campos, apresentavam os enfermos nas praças, e rogavam-lhe que os deixasse tocar ao menos a orla do seu manto; e todos os que a tocavam ficavam curados.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.