Lucas 7
Ălǝnžil n-Ɣisa Ălmasex: Kitab Ălmuqăddăs (TAQ) vs NVT
1 Issəsla Ɣisa isălan-win-dăɣ i-tamətte ɣas, ijjăš aɣrəm wa n-Qăfărnaxum.
1 Quando Jesus terminou de dizer tudo isso à multidão, entrou em Cafarnaum.
2 Illʼ-e dihen kăbtăn ilan akli ikna tărha-i s-a-s ităjj a-wen-dăɣ ija turhənna ta-dăɣ s-išwar hin-ăssijja.
2 Naquela ocasião, um escravo muito estimado de um oficial romano estava enfermo, à beira da morte.
3 Islă kăbtăn a-s dd-ijjaš Ɣisa ăkall ɣas, ăšmašăl săr-s hărăt dăɣ-inušămăn n-kăl-Ălyăhud i-ad-dăɣ-s əttărăn ad-dd-ass, izuzəy akli-net.
3 Quando o oficial ouviu falar de Jesus, mandou alguns líderes judeus lhe pedirem que fosse curar seu escravo.
4 Osăn-dd kăl-Ălyăhud Ɣisa, dălăn-t dăɣ-ad-t-izuzəy, ənnăn-as: «Ăhaləs-i-dăɣ, ăniihăjja s-ad-has-təkkəsăd tekăriḍt,
4 Os líderes suplicaram insistentemente que Jesus socorresse o homem, dizendo: “Ele merece sua ajuda,
5 irha tumast-nănăɣ hullan, ənta a hanăɣ-issəkrăsăn ehăn n-ăddin wa nəla.»
5 pois ama o povo judeu e até nos construiu uma sinagoga”.
6 Ăddew dăr-săn Ɣisa. Wăr-ujəj a-s has-dd-əlkăḍăn imidiwăn n-kăbtăn dd-ăšimašăl, ənnăn-as: Innʼ-ak kăbtăn: «Ălɣalim! Wăr tăslăyyăɣăd iman-năk făl-a-s, wăr-ănhăjjăɣ d-ad-dd-təjjəšăd ehăn-in,
6 Jesus foi com eles, mas, antes de chegarem à casa, o oficial mandou alguns amigos para dizer: “Senhor, não se incomode em vir à minha casa, pois não sou digno de tamanha honra.
7 a-wen-dăɣ daɣ a făl wăr-ăsnăhăjjăɣ iman-in d-ad-kăy-in-ăkkăɣ, ănn tiyyăt tăfert, ad-izzəy ănaxdim-in.
7 Não sou digno sequer de ir ao seu encontro. Basta uma ordem sua, e meu servo será curado.
8 Năkk, əllan-t imănokalăn jənnəj-i, leɣ daɣ năkk əssărdusa daw-i t-əllanen, e-d ənnəɣ i-iyyăn: ‹Ǝgləw›, ad-igləw, e-d ənnəɣ i-wa iyyăḍăn: ‹Ǝyyăw›, ad-hi-dd-ass; akli-nin daɣ, e-d has-ənneɣ: ‹Ăj a-wa›, ad-t-ăj.»
8 Sei disso porque estou sob a autoridade de meus superiores e tenho autoridade sobre meus soldados. Só preciso dizer ‘Vão’, e eles vão, ou ‘Venham’, e eles vêm. E, se digo a meus escravos: ‘Façam isto’, eles fazem”.
9 Islă Ɣisa i-a-wen ɣas, ijrăẓ-as kăbtăn, innăḍ-dd s-ăddinăt wi has-əlkămnen, innʼ-asăn: «Ăsidătteɣ-awăn a-s wăla dăɣ-ăkall wa n-Iṣrayil, wăr kăla ənhăyăɣ ere s-ogdăh immun-net d-wa n-ăhaləs-i-dăɣ.»
9 Quando Jesus ouviu isso, ficou admirado. Voltou-se para a multidão que o seguia e disse: “Eu lhes digo a verdade: jamais vi fé como esta em Israel!”.
10 Ǝqqălăn meddən-wi dd-ămešălnen, ogăẓăn-in akli wa s-kăla ărhin, izzay.
10 E, quando os amigos do oficial voltaram para a casa dele, encontraram o escravo em perfeita saúde.
11 Ašăl wa n-ḍarăt wen, ăddew Ɣisa d-inəṭṭulab-net s-taɣrəmt s-isəm-net Nayin, təlkam-asăn daɣ tamətte tăjjeet.
11 Logo depois, Jesus foi com seus discípulos à cidade de Naim, e uma grande multidão o seguiu.
12 Diha-dăɣ dd-əjjăšăn aɣrəm, ad-ămmoqqăsăn d-ăddinăt ăwwăḍnen hărăt ăwwaynen enəmmettən s-tiẓəska; enəmmettən-en, alyaḍ s-wăr təla ma-s ar ənta, ti-s daɣ wăr-idder.
12 Quando ele se aproximou da porta da cidade, estava saindo o enterro do único filho de uma viúva, e uma grande multidão da cidade a acompanhava.
13 Ojjă Ɣisa tamăḍt-ten-dăɣ, tănɣʼ-e tăhanint-net, innʼ-as: «Ǝlɣən Iblis.»
13 Quando o Senhor a viu, sentiu profunda compaixão por ela. “Não chore!”, disse ele.
14 Ikkă-dd enəmmettən, iḍăs-t, əbdădăn ăddinăt-wi t-ămisawăynen, innă i-enəmmettən: «Ămawaḍ, ənneɣ-ak: ənkăr!»
14 Então foi até o caixão, tocou nele e os carregadores pararam. E disse: “Jovem, eu lhe digo: levante-se!”.
15 Ăqqimă-dd enəmmettən ăssaɣăt-wen-dăɣ, ad-itamăjrad, ăssoɣăl-t Ɣisa i-ma-s.
15 O jovem que estava morto se levantou e começou a conversar, e Jesus o devolveu à sua mãe.
16 Ărmăɣăn ăddinăt iket-năsăn, ad-tiimələn Măssinăɣ, jannen: «Ašăl-i, ănfalăl-dd ănnăbi măqqoorăn jere-năɣ, Măssinăɣ osă-dd tamətte-net i-ad-tăt-iɣləs.»
16 Grande temor tomou conta da multidão, que louvava a Deus, dizendo: “Um profeta poderoso se levantou entre nós!” e “Hoje Deus visitou seu povo!”.
17 Ămsaɣăl măjrăd-wen-dăɣ ătwănnăn făll-Ɣisa dăɣ-Ălyăhudəyăt d-attayăn-net.
17 Essa notícia sobre Jesus se espalhou por toda a Judeia e seus arredores.
18 Osăn-dd inəṭṭulab n-Exya, jăn dăɣ-s isălan n-a-wa ijăn iket-dăɣ-net.
18 Os discípulos de João Batista lhe contaram tudo que Jesus estava fazendo. Então João chamou dois de seus discípulos
19 Iɣră-dd dăɣ-săn əssin, ăšmašăl-tăn s-ălɣalim i-ad-t-səstənăn kunta ənta a-s Wa s-ătwănna ilkam ad-dd-ass meɣ ilkam iyyăn săl ənta.
19 e os enviou ao Senhor, para lhe perguntar: “O senhor é aquele que haveria de vir, ou devemos esperar algum outro?”.
20 Osăn-dd meddən, ənnăn-as: «Exya wa n-Enəsselmăɣ a hanăɣ-dd-ăšmašălăn săr-k, innʼ-anăɣ ad-kăy-nəsəstən, ‹kunta kăyy a-s Wa s-ătwănna ilkam ad-dd-tasəd meɣ ilkam ere săl kăyy?› »
20 Os dois discípulos de João encontraram Jesus e lhe disseram: “João Batista nos enviou para lhe perguntar: ‘O senhor é aquele que haveria de vir, ou devemos esperar algum outro?’”.
21 Ăssaɣăt-wen-dăɣ t-sastanăn, ăzozăy Ɣisa ăddinăt ăjjootnen dăɣ-tiẓẓoren d-alšinăn, ikfa daɣ iməddorɣal ăjjootnen turhajăt n-ahănay.
21 Naquela mesma hora, Jesus curou muitas pessoas de suas doenças, enfermidades e espíritos impuros, e restaurou a visão a muitos cegos.
22 Ăwwežăb i-meddən wi dd-ăšmašăl Exya, innʼ-asăn: «Ăqqəlăt Exya, suɣəlăm-as a-wa tənhăyăm d-a-wa təslăm, ănnăt-as: iməddorɣal hannăyăn, inəbdan rajjăšăn; wi ijraw jəri, tišdajăn, imẓaj, sallăn; inəmmuttan nakkărăn-dd; tilăqqiwen, sallănăt i-Ălənžil.
22 Em seguida, disse aos discípulos de João: “Voltem a João e contem a ele o que vocês viram e ouviram: os cegos veem, os aleijados andam, os leprosos são purificados, os surdos ouvem, os mortos são ressuscitados e as boas-novas são anunciadas aos pobres”.
23 Tənḍəḍ i-ere wa dăɣ-i wărăn ijʼ ăššăk.»
23 E disse ainda: “Felizes são aqueles que não se sentem ofendidos por minha causa”.
24 Ǝglăn inămmašalăn n-Exya ɣas, ădwănnăt Ɣisa i-tamətte dăɣ-isălan n-Exya, innʼ-asăn: «Ak, a-s təzjărăm s-tenere, ma tənhăyăm? Ak teẓewt ăsiwălawăl aḍu a tənhăyăm? Ăbo!
24 Depois que os discípulos de João saíram, Jesus começou a falar a respeito dele para as multidões: “Que tipo de homem vocês foram ver no deserto? Um caniço que qualquer brisa agita?
25 Adiš ma təkkăm i-ad-t-tənhəyăm? Ak ăhaləs ăsisahăɣăn ašăl a tənhăyăm? Ǝnhəywăt-tăn-ak ăddinăt-wi sasahaɣnen ašăl, əntăneḍ-den ănnuflăynen dăɣ-ihănan-wi n-imănokalăn.
25 Afinal, o que esperavam ver? Um homem vestido com roupas caras? Não, quem veste roupas caras e vive no luxo mora em palácios.
26 Adiš mi təkkăm i-ad-t-tənhəyăm? Ak ănnăbi? Tidət lab a-s ănnăbi, ăssiilmădăɣ-kăwăn a-s ere ojărăn tumast n-ănnăbi a tənhăyăm.
26 Acaso procuravam um profeta? Sim, ele é mais que profeta.
27 Exya, ənta-en-dăɣ a făl inna əlkəttab n-Măssinăɣ:
27 João é o homem ao qual as Escrituras se referem quando dizem: ‘Envio meu mensageiro adiante de ti, e ele preparará teu caminho à tua frente’.
28 Ăssiilmădăɣ-kăwăn a-s, wăr t-illa ara n-tamăḍt ojărăn Exya măšan, hakd a-wen-dăɣ, wăr t-illa ere t-wărăn ojer dăɣ-Təmmənəya n-Măssinăɣ.»
28 Eu lhes digo: de todos que nasceram de mulher, nenhum é maior que João Batista. E, no entanto, até o menor no reino de Deus é maior que ele”.
29 Ăddinăt-wi has-əslănen iket-năsăn hakd-dăɣ inarmasăn n-tiwse ărḍăn s-Təmmənəya n-Măssinăɣ ed, ăqbălăn ad-tăn-isəlmăɣ Exya
29 Todos que ouviram as palavras de Jesus, até mesmo os cobradores de impostos, concordaram que o caminho de Deus era justo, pois tinham sido batizados por João.
30 măšan, kăl-faris d-ălɣulam-i unjăynen s-asəlmaɣ-net, ăsfatăn iman-năsăn dăɣ-a-wa iɣtăs Măssinăɣ.
30 Os fariseus e mestres da lei, no entanto, rejeitaram o propósito de Deus para eles, pois recusaram o batismo de João.
31 Innă Ɣisa: «Ak, mi dăr-mad-sənnəfăqqăɣ kăl-əzzurəyăt-ta-dăɣ? Ak, mi dăr-olăhăn?
31 “Assim, a que posso comparar o povo desta geração?”, perguntou Jesus.
32 Olăhăn ɣas d-aratăn janen aɣrəf dăɣ-təfărre, jannen iyyăḍ i-wi iyyăḍnen:
32 “Como posso descrevê-los? São como crianças que brincam na praça. Queixam-se a seus amigos: ‘Tocamos flauta, e vocês não dançaram, entoamos lamentos, e vocês não choraram’.
33 Exya wa n-Enəsselmăɣ, ăzzăman wa dd-osa, wăr-itətt imənsiwăn olaɣnen, wăr-isəss aman n-lăɣnăb ăxxiimmărnen; tənnăm: ‹Ihʼ-e alšin›,
33 Quando João Batista apareceu, não costumava comer e beber em público, e vocês disseram: ‘Está possuído por demônio’.
34 išrăy-t-dd Ăgg-ăgg-adəm, ənta itihar dăr-wăn a-wa tăttăm d-a-wa săssăm, ɣas tənnăm dăɣ-s: ‹Wa ənta, insăy, irăf aman wi n-lăɣnăb ăxxiimmărnen, amidi n-inarmasăn n-tiwse d-ălfusaɣ wi iyyăḍnen.›
34 O Filho do Homem, por sua vez, come e bebe, e vocês dizem: ‘É comilão e beberrão, amigo de cobradores de impostos e pecadores’.
35 Măšan a-wen wăr hin-ikkes a-s:
35 Mas a sabedoria é comprovada pela vida daqueles que a seguem.”
36 Ămjarăt-dd Ɣisa ašăl iyyăn i-u-faris iyyăn, ikkʼ-e-hi-dd, ad-tamănsawăn.
36 Um dos fariseus convidou Jesus para jantar. Jesus foi à casa dele e tomou lugar à mesa.
37 Təsla tamăḍt n-tanăsbăkkaḍt hat aɣrəm-en-dăɣ a-s Ɣisa ămijarăt i-u-faris-en ɣas, a ənḍărrăn, ənta da-dăɣ tăwway butəl n-aḍutăn.
37 Quando uma mulher daquela cidade, uma pecadora, soube que ele estava jantando ali, trouxe um frasco de alabastro contendo um perfume caro.
38 Tosă-dd, təjjăš fălla-săn ehăn wa dăɣ-tamănsawăn, təkka dihad ăsiɣămăr Ɣisa, măl daw-iḍarăn-net, ad-hall. Hall har təssəbdăj iḍarăn-net s-imeṭṭawăn-net, ad-tăn-timəs s-tišəkkaḍ-net, timəllut-asăn, sănɣal fălla-săn aḍutăn.
38 Em seguida, ajoelhou-se aos pés de Jesus, chorando. As lágrimas caíram sobre os pés dele, e ela os secou com seu cabelo; e continuou a beijá-los e a derramar perfume sobre eles.
39 Inhăy u-faris wa dd-ăsmăjaren Ɣisa a-wen ɣas, ad-ijanna dăɣ-iman-net: «Ǝnnăr ămoos ăhaləs-i-dăɣ ănnăbi, ilməd a-s tamăḍt-ta-dăɣ t-təḍasăt, tălkăxbat.»
39 Quando o fariseu que havia convidado Jesus viu isso, disse consigo: “Se este homem fosse profeta, saberia que tipo de mulher está tocando nele. Ela é uma pecadora!”.
40 Innʼ-as Ɣisa: «Simyon, ărheɣ ad-hak-ănnăɣ hărăt iyyăn.» Innʼ-as Simyon: «Ălɣalim, ăsijădăɣ-ak, măjrăd.»
40 Jesus disse ao fariseu: “Simão, tenho algo a lhe dizer”. “Diga, mestre”, respondeu Simão.
41 Innʼ-as Ɣisa: «Kăla t-illa ăhaləs irwasăn əssin meddən: iyyăn, irwas-t səmmosăt timaḍ n-ărriyal n-aẓrəf, wa iyyăḍăn, irwas-t, səmmosăt timərwen n-ărriyal n-aẓrəf.
41 Então Jesus lhe contou a seguinte história: “Um homem emprestou dinheiro a duas pessoas: quinhentas moedas de prata a uma delas e cinquenta à outra.
42 Inhăy a-s wăr tăn-iha-i ăddooben timẓal n-ehăre-net, ma n-əmmək ɣas, inšʼ-asăn-in a-wa tăn-irwăs. Ăssistănăɣ-kăy kăyy Simyon: ‹Ǝndek dăɣ-săn wa has-madăn-ikən tămayit?› »
42 Como nenhum dos devedores conseguiu lhe pagar, ele generosamente perdoou ambos e cancelou suas dívidas. Qual deles o amou mais depois disso?”.
43 Innʼ-as Simyon: «Ordeɣ a-s wa s-hin-oyyă ămarwas wa ojărăn.» Innʼ-as Ɣisa: «Toɣadăd.»
43 Simão respondeu: “Suponho que aquele de quem ele perdoou a dívida maior”. “Você está certo”, disse Jesus.
44 Innăḍ-dd Ɣisa ḍarăt-a-wen s-tamăḍt təzzar, innă i-Simyon: «Wădden hannăyăd tamăḍt-ta-dăɣ, əjjăšăɣ-dd ehăn-năk, wăr hi-təkfed aman s-ăsserădăɣ iḍarăn-in măšan ənta, təssəbdăj-tăn s-imeṭṭawăn-net, tomăs-tăn s-tišəkkaḍ-net,
44 Então voltou-se para a mulher e disse a Simão: “Veja esta mulher ajoelhada aqui. Quando entrei em sua casa, você não ofereceu água para eu lavar os pés, mas ela os lavou com suas lágrimas e os secou com seus cabelos.
45 ălwăqq wa dd-oseɣ ehăn-năk, wăr hi-dd-təlkeḍăd, tasəsăd-ahi dăɣ-idmarăn-năk măšan ənta, a dd-oseɣ, timəllut i-iḍarăn-in făll-semɣar-i-dăɣ hi-təja.
45 Você não me cumprimentou com um beijo, mas, desde a hora em que entrei, ela não parou de beijar meus pés.
46 Kăyy daɣ, wăr təšweyăd eɣăf-in, a-s ija a-wen ənta, iḍarăn-in a təšwăy s-aḍutăn.
46 Você não me ofereceu óleo para ungir minha cabeça, mas ela ungiu meus pés com um perfume raro.
47 Dăɣ-təssəba n-tărha-i-dăɣ măqqărăt hi-təssəkna, a-wa ăjjen la dăɣ-ibăkkaḍăn, ătiwănšăn-as-in. Tidət-dăɣ a-s ere wa s-hin-ătwănša a ənḍărrăn, tămayit-net daɣ ti-ənḍărrăt.»
47 “Eu lhe digo: os pecados dela, que são muitos, foram perdoados e, por isso, ela demonstrou muito amor por mim. Mas a pessoa a quem pouco foi perdoado demonstra pouco amor”.
48 Inna Ɣisa ḍarăt-a-wen i-tamăḍt: «Ibăkkaḍăn-am, ătiwănšănăm-in.»
48 Então Jesus disse à mulher: “Seus pecados estão perdoados”.
49 Ǝslăn imăjarăn i-a-wen-dăɣ ɣas, ad-jannen dăɣ-iman-năsăn: «Ma ămoos ăwadəm wa ăddooben tenăšše n-ibăkkaḍăn n-ăddinăt?»
49 Os homens que estavam à mesa diziam entre si: “Quem é esse que anda por aí perdoando pecados?”.
50 Innă Ɣisa i-tamăḍt ḍarăt-a-wen: «Immun-năm a kăm-iɣlăsăn, əgləw dăɣ-ălxer.»
50 E Jesus disse à mulher: “Sua fé a salvou. Vá em paz”.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.