Lucas 7

Ălǝnžil n-Ɣisa Ălmasex: Kitab Ălmuqăddăs (TAQ) vs BKJ

Sair da comparação
1 Issəsla Ɣisa isălan-win-dăɣ i-tamətte ɣas, ijjăš aɣrəm wa n-Qăfărnaxum.
1 Ora, quando ele acabou todos os seus discursos aos ouvidos do povo, entrou em Cafarnaum.
2 Illʼ-e dihen kăbtăn ilan akli ikna tărha-i s-a-s ităjj a-wen-dăɣ ija turhənna ta-dăɣ s-išwar hin-ăssijja.
2 E o servo de um certo centurião, que era querido para ele, estava doente, prestes a morrer.
3 Islă kăbtăn a-s dd-ijjaš Ɣisa ăkall ɣas, ăšmašăl săr-s hărăt dăɣ-inušămăn n-kăl-Ălyăhud i-ad-dăɣ-s əttărăn ad-dd-ass, izuzəy akli-net.
3 E quando ele ouviu falar de Jesus, enviou-lhe os anciãos dos judeus, suplicando-lhe que viesse curar o seu servo.
4 Osăn-dd kăl-Ălyăhud Ɣisa, dălăn-t dăɣ-ad-t-izuzəy, ənnăn-as: «Ăhaləs-i-dăɣ, ăniihăjja s-ad-has-təkkəsăd tekăriḍt,
4 E, chegando eles junto de Jesus, suplicavam-lhe com instância, dizendo: Ele é digno de que lhe faças isto;
5 irha tumast-nănăɣ hullan, ənta a hanăɣ-issəkrăsăn ehăn n-ăddin wa nəla.»
5 porque ele ama a nossa nação, e nos edificou a sinagoga.
6 Ăddew dăr-săn Ɣisa. Wăr-ujəj a-s has-dd-əlkăḍăn imidiwăn n-kăbtăn dd-ăšimašăl, ənnăn-as: Innʼ-ak kăbtăn: «Ălɣalim! Wăr tăslăyyăɣăd iman-năk făl-a-s, wăr-ănhăjjăɣ d-ad-dd-təjjəšăd ehăn-in,
6 Então, Jesus foi com eles. E quando já estava perto da casa, o centurião enviou-lhe amigos, dizendo-lhe: Senhor, não te incomodes; porque eu não sou digno de que tu entres debaixo do meu telhado;
7 a-wen-dăɣ daɣ a făl wăr-ăsnăhăjjăɣ iman-in d-ad-kăy-in-ăkkăɣ, ănn tiyyăt tăfert, ad-izzəy ănaxdim-in.
7 e por isso nem eu considerei-me digno de ir a ti, mas dize uma palavra, e o meu servo será curado.
8 Năkk, əllan-t imănokalăn jənnəj-i, leɣ daɣ năkk əssărdusa daw-i t-əllanen, e-d ənnəɣ i-iyyăn: ‹Ǝgləw›, ad-igləw, e-d ənnəɣ i-wa iyyăḍăn: ‹Ǝyyăw›, ad-hi-dd-ass; akli-nin daɣ, e-d has-ənneɣ: ‹Ăj a-wa›, ad-t-ăj.»
8 Porque eu também sou homem sob autoridade, e tenho soldados sob mim, e eu digo a um: Vai, e ele vai; e a outro: Vem, e ele vem; e ao meu servo: Faze isto, e ele o faz.
9 Islă Ɣisa i-a-wen ɣas, ijrăẓ-as kăbtăn, innăḍ-dd s-ăddinăt wi has-əlkămnen, innʼ-asăn: «Ăsidătteɣ-awăn a-s wăla dăɣ-ăkall wa n-Iṣrayil, wăr kăla ənhăyăɣ ere s-ogdăh immun-net d-wa n-ăhaləs-i-dăɣ.»
9 Quando Jesus ouviu essas coisas, maravilhou-se dele, e voltando-se, disse à multidão que o seguia: Digo-vos, eu não encontrei tão grande fé, não, não em Israel.
10 Ǝqqălăn meddən-wi dd-ămešălnen, ogăẓăn-in akli wa s-kăla ărhin, izzay.
10 E retornando para casa os que haviam sido enviados, encontraram são o servo que estivera enfermo.
11 Ašăl wa n-ḍarăt wen, ăddew Ɣisa d-inəṭṭulab-net s-taɣrəmt s-isəm-net Nayin, təlkam-asăn daɣ tamətte tăjjeet.
11 E aconteceu que, no dia seguinte, ele foi à cidade chamada Naim, e com ele iam muitos dos seus discípulos, e uma grande multidão.
12 Diha-dăɣ dd-əjjăšăn aɣrəm, ad-ămmoqqăsăn d-ăddinăt ăwwăḍnen hărăt ăwwaynen enəmmettən s-tiẓəska; enəmmettən-en, alyaḍ s-wăr təla ma-s ar ənta, ti-s daɣ wăr-idder.
12 Ora, quando ele chegou perto da porta da cidade, eis que ali um homem morto era carregado para fora, filho único de sua mãe, que era viúva; e uma grande multidão estava com ela.
13 Ojjă Ɣisa tamăḍt-ten-dăɣ, tănɣʼ-e tăhanint-net, innʼ-as: «Ǝlɣən Iblis.»
13 E, vendo-a, o Senhor se compadeceu dela, e disse-lhe: Não chores.
14 Ikkă-dd enəmmettən, iḍăs-t, əbdădăn ăddinăt-wi t-ămisawăynen, innă i-enəmmettən: «Ămawaḍ, ənneɣ-ak: ənkăr!»
14 E, chegando-se, tocou o esquife; e os que o levavam pararam. E ele disse: Jovem, digo-te: Levanta-te.
15 Ăqqimă-dd enəmmettən ăssaɣăt-wen-dăɣ, ad-itamăjrad, ăssoɣăl-t Ɣisa i-ma-s.
15 E o que estivera morto sentou-se, e começou a falar. E ele entregou-o à sua mãe.
16 Ărmăɣăn ăddinăt iket-năsăn, ad-tiimələn Măssinăɣ, jannen: «Ašăl-i, ănfalăl-dd ănnăbi măqqoorăn jere-năɣ, Măssinăɣ osă-dd tamətte-net i-ad-tăt-iɣləs.»
16 E a todos sobreveio o temor, e eles glorificavam a Deus, dizendo: Um grande profeta se levantou entre nós, e que Deus visitou o seu povo.
17 Ămsaɣăl măjrăd-wen-dăɣ ătwănnăn făll-Ɣisa dăɣ-Ălyăhudəyăt d-attayăn-net.
17 E este rumor sobre ele se espalhou por toda a Judeia, e por toda a região ao redor.
18 Osăn-dd inəṭṭulab n-Exya, jăn dăɣ-s isălan n-a-wa ijăn iket-dăɣ-net.
18 E os discípulos de João relataram-lhe todas estas coisas.
19 Iɣră-dd dăɣ-săn əssin, ăšmašăl-tăn s-ălɣalim i-ad-t-səstənăn kunta ənta a-s Wa s-ătwănna ilkam ad-dd-ass meɣ ilkam iyyăn săl ənta.
19 E João, chamando a si dois dos seus discípulos, enviou-os a Jesus, dizendo: És tu aquele que deveria vir, ou devemos aguardar por outro?
20 Osăn-dd meddən, ənnăn-as: «Exya wa n-Enəsselmăɣ a hanăɣ-dd-ăšmašălăn săr-k, innʼ-anăɣ ad-kăy-nəsəstən, ‹kunta kăyy a-s Wa s-ătwănna ilkam ad-dd-tasəd meɣ ilkam ere săl kăyy?› »
20 Quando aqueles homens chegaram junto dele, disseram: João, o Batista, enviou-nos, dizendo: És tu aquele que deveria vir, ou devemos aguardar por outro?
21 Ăssaɣăt-wen-dăɣ t-sastanăn, ăzozăy Ɣisa ăddinăt ăjjootnen dăɣ-tiẓẓoren d-alšinăn, ikfa daɣ iməddorɣal ăjjootnen turhajăt n-ahănay.
21 E, na mesma hora, ele curou a muitos de suas enfermidades, e males, e espíritos malignos, e a muitos que eram cegos ele deu a visão.
22 Ăwwežăb i-meddən wi dd-ăšmašăl Exya, innʼ-asăn: «Ăqqəlăt Exya, suɣəlăm-as a-wa tənhăyăm d-a-wa təslăm, ănnăt-as: iməddorɣal hannăyăn, inəbdan rajjăšăn; wi ijraw jəri, tišdajăn, imẓaj, sallăn; inəmmuttan nakkărăn-dd; tilăqqiwen, sallănăt i-Ălənžil.
22 Então, Jesus respondendo, disse-lhes: Ide, e anunciai a João as coisas que ouvis e vedes: que os cegos veem, os coxos andam, os leprosos são purificados, os surdos ouvem, os mortos são ressuscitados, e aos pobres é pregado o evangelho.
23 Tənḍəḍ i-ere wa dăɣ-i wărăn ijʼ ăššăk.»
23 E abençoado é aquele que não se ofender em mim.
24 Ǝglăn inămmašalăn n-Exya ɣas, ădwănnăt Ɣisa i-tamətte dăɣ-isălan n-Exya, innʼ-asăn: «Ak, a-s təzjărăm s-tenere, ma tənhăyăm? Ak teẓewt ăsiwălawăl aḍu a tənhăyăm? Ăbo!
24 E quando os mensageiros de João partiram, ele começou a falar à multidão acerca de João: O que fostes ver no deserto? Uma cana agitada pelo vento?
25 Adiš ma təkkăm i-ad-t-tənhəyăm? Ak ăhaləs ăsisahăɣăn ašăl a tənhăyăm? Ǝnhəywăt-tăn-ak ăddinăt-wi sasahaɣnen ašăl, əntăneḍ-den ănnuflăynen dăɣ-ihănan-wi n-imănokalăn.
25 Mas o que fostes ver? Um homem trajado de roupas delicadas? Eis que aqueles que vestem roupas esplêndidas, e vivem em delícias, estão nos tribunais reais.
26 Adiš mi təkkăm i-ad-t-tənhəyăm? Ak ănnăbi? Tidət lab a-s ănnăbi, ăssiilmădăɣ-kăwăn a-s ere ojărăn tumast n-ănnăbi a tənhăyăm.
26 Mas o que fostes ver? Um profeta? Sim, eu vos digo, e muito mais do que um profeta.
27 Exya, ənta-en-dăɣ a făl inna əlkəttab n-Măssinăɣ:
27 Este é aquele, de quem está escrito: Eis que eu envio o meu mensageiro diante da tua face, que preparará diante de ti o teu caminho.
28 Ăssiilmădăɣ-kăwăn a-s, wăr t-illa ara n-tamăḍt ojărăn Exya măšan, hakd a-wen-dăɣ, wăr t-illa ere t-wărăn ojer dăɣ-Təmmənəya n-Măssinăɣ.»
28 E eu vos digo: Que entre os nascidos de mulher, não há maior profeta do que João, o Batista; mas aquele que é o menor no reino de Deus é maior do que ele.
29 Ăddinăt-wi has-əslănen iket-năsăn hakd-dăɣ inarmasăn n-tiwse ărḍăn s-Təmmənəya n-Măssinăɣ ed, ăqbălăn ad-tăn-isəlmăɣ Exya
29 E todo o povo que o ouviu e os publicanos, tendo sido batizados com o batismo de João, justificaram a Deus.
30 măšan, kăl-faris d-ălɣulam-i unjăynen s-asəlmaɣ-net, ăsfatăn iman-năsăn dăɣ-a-wa iɣtăs Măssinăɣ.
30 Mas os fariseus e os intérpretes da lei rejeitaram o conselho de Deus contra si mesmos, não tendo sido batizados por ele.
31 Innă Ɣisa: «Ak, mi dăr-mad-sənnəfăqqăɣ kăl-əzzurəyăt-ta-dăɣ? Ak, mi dăr-olăhăn?
31 E disse o Senhor: A quem, pois, eu compararei os homens desta geração, e a quem eles são semelhantes?
32 Olăhăn ɣas d-aratăn janen aɣrəf dăɣ-təfărre, jannen iyyăḍ i-wi iyyăḍnen:
32 Eles são semelhantes às crianças que, assentadas nas praças, chamam umas às outras, e dizem: Tocamo-vos flauta, e não dançastes; cantamo-vos murmurações, e não lamentastes.
33 Exya wa n-Enəsselmăɣ, ăzzăman wa dd-osa, wăr-itətt imənsiwăn olaɣnen, wăr-isəss aman n-lăɣnăb ăxxiimmărnen; tənnăm: ‹Ihʼ-e alšin›,
33 Porque veio João, o Batista, que não comia pão nem bebia vinho, e dizeis: Ele tem um demônio.
34 išrăy-t-dd Ăgg-ăgg-adəm, ənta itihar dăr-wăn a-wa tăttăm d-a-wa săssăm, ɣas tənnăm dăɣ-s: ‹Wa ənta, insăy, irăf aman wi n-lăɣnăb ăxxiimmărnen, amidi n-inarmasăn n-tiwse d-ălfusaɣ wi iyyăḍnen.›
34 Veio o Filho do homem, comendo e bebendo, e dizeis: Eis aí um homem comilão e bebedor de vinho, amigo dos publicanos e pecadores.
35 Măšan a-wen wăr hin-ikkes a-s:
35 Mas a sabedoria é justificada por todos os seus filhos.
36 Ămjarăt-dd Ɣisa ašăl iyyăn i-u-faris iyyăn, ikkʼ-e-hi-dd, ad-tamănsawăn.
36 E um dos fariseus desejava que ele comesse com ele. E ele entrando na casa do fariseu, reclinou-se à mesa.
37 Təsla tamăḍt n-tanăsbăkkaḍt hat aɣrəm-en-dăɣ a-s Ɣisa ămijarăt i-u-faris-en ɣas, a ənḍărrăn, ənta da-dăɣ tăwway butəl n-aḍutăn.
37 E eis que uma mulher da cidade, que era uma pecadora, sabendo que Jesus estava à mesa na casa do fariseu, trouxe um vaso de alabastro com unguento,
38 Tosă-dd, təjjăš fălla-săn ehăn wa dăɣ-tamănsawăn, təkka dihad ăsiɣămăr Ɣisa, măl daw-iḍarăn-net, ad-hall. Hall har təssəbdăj iḍarăn-net s-imeṭṭawăn-net, ad-tăn-timəs s-tišəkkaḍ-net, timəllut-asăn, sănɣal fălla-săn aḍutăn.
38 e ficando atrás de seus pés chorando, começou a derramar lágrimas sobre os seus pés, e enxugava-lhos com os cabelos da sua cabeça, e beijava-lhe os pés, e ungia-os com o unguento.
39 Inhăy u-faris wa dd-ăsmăjaren Ɣisa a-wen ɣas, ad-ijanna dăɣ-iman-net: «Ǝnnăr ămoos ăhaləs-i-dăɣ ănnăbi, ilməd a-s tamăḍt-ta-dăɣ t-təḍasăt, tălkăxbat.»
39 Ora, quando o fariseu que o havia convidado viu isto, falava consigo, dizendo: Se este homem fosse profeta, saberia quem e que tipo de mulher é esta que o toca; pois ela é uma pecadora.
40 Innʼ-as Ɣisa: «Simyon, ărheɣ ad-hak-ănnăɣ hărăt iyyăn.» Innʼ-as Simyon: «Ălɣalim, ăsijădăɣ-ak, măjrăd.»
40 E respondendo, Jesus disse-lhe: Simão, eu tenho algo a dizer-te. E ele disse: Mestre, diga.
41 Innʼ-as Ɣisa: «Kăla t-illa ăhaləs irwasăn əssin meddən: iyyăn, irwas-t səmmosăt timaḍ n-ărriyal n-aẓrəf, wa iyyăḍăn, irwas-t, səmmosăt timərwen n-ărriyal n-aẓrəf.
41 Havia um certo credor que tinha dois devedores; um lhe devia quinhentos denários, e outro cinquenta.
42 Inhăy a-s wăr tăn-iha-i ăddooben timẓal n-ehăre-net, ma n-əmmək ɣas, inšʼ-asăn-in a-wa tăn-irwăs. Ăssistănăɣ-kăy kăyy Simyon: ‹Ǝndek dăɣ-săn wa has-madăn-ikən tămayit?› »
42 E, não tendo eles com que pagar, perdoou a ambos. Dize, pois, qual deles o amará mais?
43 Innʼ-as Simyon: «Ordeɣ a-s wa s-hin-oyyă ămarwas wa ojărăn.» Innʼ-as Ɣisa: «Toɣadăd.»
43 E Simão, respondendo, disse: Eu suponho que é aquele a quem mais perdoou. E ele lhe disse: Tu julgaste corretamente.
44 Innăḍ-dd Ɣisa ḍarăt-a-wen s-tamăḍt təzzar, innă i-Simyon: «Wădden hannăyăd tamăḍt-ta-dăɣ, əjjăšăɣ-dd ehăn-năk, wăr hi-təkfed aman s-ăsserădăɣ iḍarăn-in măšan ənta, təssəbdăj-tăn s-imeṭṭawăn-net, tomăs-tăn s-tišəkkaḍ-net,
44 E, voltando-se para a mulher, disse a Simão: Vês tu esta mulher? Eu entrei em tua casa, e não me deste água para os pés; mas esta derramou lágrimas sobre os meus pés, e os enxugou com os cabelos de sua cabeça.
45 ălwăqq wa dd-oseɣ ehăn-năk, wăr hi-dd-təlkeḍăd, tasəsăd-ahi dăɣ-idmarăn-năk măšan ənta, a dd-oseɣ, timəllut i-iḍarăn-in făll-semɣar-i-dăɣ hi-təja.
45 Tu não me beijaste, mas esta mulher desde que entrou, não parou de beijar os meus pés.
46 Kăyy daɣ, wăr təšweyăd eɣăf-in, a-s ija a-wen ənta, iḍarăn-in a təšwăy s-aḍutăn.
46 Tu não ungiste a minha cabeça com óleo; mas esta mulher com unguento ungiu os meus pés.
47 Dăɣ-təssəba n-tărha-i-dăɣ măqqărăt hi-təssəkna, a-wa ăjjen la dăɣ-ibăkkaḍăn, ătiwănšăn-as-in. Tidət-dăɣ a-s ere wa s-hin-ătwănša a ənḍărrăn, tămayit-net daɣ ti-ənḍărrăt.»
47 Por isso, eu te digo: Os pecados dela, que são muitos, lhe são perdoados, porque ela muito amou; mas a quem pouco é perdoado, pouco ama.
48 Inna Ɣisa ḍarăt-a-wen i-tamăḍt: «Ibăkkaḍăn-am, ătiwănšănăm-in.»
48 E disse-lhe: Os teus pecados são perdoados.
49 Ǝslăn imăjarăn i-a-wen-dăɣ ɣas, ad-jannen dăɣ-iman-năsăn: «Ma ămoos ăwadəm wa ăddooben tenăšše n-ibăkkaḍăn n-ăddinăt?»
49 E os que estavam à mesa começaram a dizer entre si: Quem é este, que também perdoa pecados?
50 Innă Ɣisa i-tamăḍt ḍarăt-a-wen: «Immun-năm a kăm-iɣlăsăn, əgləw dăɣ-ălxer.»
50 E ele disse à mulher: A tua fé te salvou; vai em paz.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.