Lucas 7
Ălǝnžil n-Ɣisa Ălmasex: Kitab Ălmuqăddăs (TAQ) vs NAA
1 Issəsla Ɣisa isălan-win-dăɣ i-tamətte ɣas, ijjăš aɣrəm wa n-Qăfărnaxum.
1 Tendo Jesus concluído todas as suas palavras dirigidas ao povo, entrou em Cafarnaum.
2 Illʼ-e dihen kăbtăn ilan akli ikna tărha-i s-a-s ităjj a-wen-dăɣ ija turhənna ta-dăɣ s-išwar hin-ăssijja.
2 E o servo de um centurião, a quem este muito estimava, estava doente, quase à morte.
3 Islă kăbtăn a-s dd-ijjaš Ɣisa ăkall ɣas, ăšmašăl săr-s hărăt dăɣ-inušămăn n-kăl-Ălyăhud i-ad-dăɣ-s əttărăn ad-dd-ass, izuzəy akli-net.
3 Quando o centurião ouviu falar a respeito de Jesus, enviou-lhe alguns anciãos dos judeus, pedindo-lhe que viesse curar o seu servo.
4 Osăn-dd kăl-Ălyăhud Ɣisa, dălăn-t dăɣ-ad-t-izuzəy, ənnăn-as: «Ăhaləs-i-dăɣ, ăniihăjja s-ad-has-təkkəsăd tekăriḍt,
4 Estes, aproximando-se de Jesus, lhe pediram com insistência: — Ele merece a sua ajuda,
5 irha tumast-nănăɣ hullan, ənta a hanăɣ-issəkrăsăn ehăn n-ăddin wa nəla.»
5 porque é amigo do nosso povo, e ele mesmo construiu a nossa sinagoga.
6 Ăddew dăr-săn Ɣisa. Wăr-ujəj a-s has-dd-əlkăḍăn imidiwăn n-kăbtăn dd-ăšimašăl, ənnăn-as: Innʼ-ak kăbtăn: «Ălɣalim! Wăr tăslăyyăɣăd iman-năk făl-a-s, wăr-ănhăjjăɣ d-ad-dd-təjjəšăd ehăn-in,
6 Então Jesus foi com eles. Quando Jesus já estava perto da casa, o centurião enviou-lhe alguns amigos, dizendo: — Senhor, não se incomode, porque não sou digno de recebê-lo em minha casa.
7 a-wen-dăɣ daɣ a făl wăr-ăsnăhăjjăɣ iman-in d-ad-kăy-in-ăkkăɣ, ănn tiyyăt tăfert, ad-izzəy ănaxdim-in.
7 Por isso, não me julguei digno de ir falar pessoalmente com o senhor; porém diga uma palavra, e o meu servo será curado.
8 Năkk, əllan-t imănokalăn jənnəj-i, leɣ daɣ năkk əssărdusa daw-i t-əllanen, e-d ənnəɣ i-iyyăn: ‹Ǝgləw›, ad-igləw, e-d ənnəɣ i-wa iyyăḍăn: ‹Ǝyyăw›, ad-hi-dd-ass; akli-nin daɣ, e-d has-ənneɣ: ‹Ăj a-wa›, ad-t-ăj.»
8 Porque também eu sou homem sujeito à autoridade, tenho soldados às minhas ordens e digo a este: “Vá”, e ele vai; e a outro: “Venha”, e ele vem; e ao meu servo: “Faça isto”, e ele o faz.
9 Islă Ɣisa i-a-wen ɣas, ijrăẓ-as kăbtăn, innăḍ-dd s-ăddinăt wi has-əlkămnen, innʼ-asăn: «Ăsidătteɣ-awăn a-s wăla dăɣ-ăkall wa n-Iṣrayil, wăr kăla ənhăyăɣ ere s-ogdăh immun-net d-wa n-ăhaləs-i-dăɣ.»
9 Ao ouvir estas palavras, Jesus ficou admirado com aquele homem e, voltando-se para o povo que o acompanhava, disse:
10 Ǝqqălăn meddən-wi dd-ămešălnen, ogăẓăn-in akli wa s-kăla ărhin, izzay.
10 E, quando os que tinham sido enviados voltaram para casa, encontraram o servo curado.
11 Ašăl wa n-ḍarăt wen, ăddew Ɣisa d-inəṭṭulab-net s-taɣrəmt s-isəm-net Nayin, təlkam-asăn daɣ tamətte tăjjeet.
11 Pouco depois, Jesus foi para uma cidade chamada Naim, e os seus discípulos e numerosa multidão iam com ele.
12 Diha-dăɣ dd-əjjăšăn aɣrəm, ad-ămmoqqăsăn d-ăddinăt ăwwăḍnen hărăt ăwwaynen enəmmettən s-tiẓəska; enəmmettən-en, alyaḍ s-wăr təla ma-s ar ənta, ti-s daɣ wăr-idder.
12 Ao aproximar-se do portão da cidade, eis que saía o enterro do filho único de uma viúva; e grande multidão da cidade ia com ela.
13 Ojjă Ɣisa tamăḍt-ten-dăɣ, tănɣʼ-e tăhanint-net, innʼ-as: «Ǝlɣən Iblis.»
13 Ao vê-la, o Senhor se compadeceu dela e lhe disse:
14 Ikkă-dd enəmmettən, iḍăs-t, əbdădăn ăddinăt-wi t-ămisawăynen, innă i-enəmmettən: «Ămawaḍ, ənneɣ-ak: ənkăr!»
14 Chegando-se, tocou no caixão e os que o estavam carregando pararam. Então Jesus disse:
15 Ăqqimă-dd enəmmettən ăssaɣăt-wen-dăɣ, ad-itamăjrad, ăssoɣăl-t Ɣisa i-ma-s.
15 O que estava morto sentou-se e passou a falar; e Jesus o restituiu à sua mãe.
16 Ărmăɣăn ăddinăt iket-năsăn, ad-tiimələn Măssinăɣ, jannen: «Ašăl-i, ănfalăl-dd ănnăbi măqqoorăn jere-năɣ, Măssinăɣ osă-dd tamətte-net i-ad-tăt-iɣləs.»
16 Todos ficaram possuídos de temor e glorificavam a Deus, dizendo: — Grande profeta se levantou entre nós. Deus visitou o seu povo.
17 Ămsaɣăl măjrăd-wen-dăɣ ătwănnăn făll-Ɣisa dăɣ-Ălyăhudəyăt d-attayăn-net.
17 Esta notícia a respeito de Jesus se espalhou por toda a Judeia e por toda aquela região.
18 Osăn-dd inəṭṭulab n-Exya, jăn dăɣ-s isălan n-a-wa ijăn iket-dăɣ-net.
18 Todas estas coisas foram relatadas a João pelos seus discípulos. E João, chamando dois deles,
19 Iɣră-dd dăɣ-săn əssin, ăšmašăl-tăn s-ălɣalim i-ad-t-səstənăn kunta ənta a-s Wa s-ătwănna ilkam ad-dd-ass meɣ ilkam iyyăn săl ənta.
19 enviou-os ao Senhor para perguntar: — Você é aquele que estava para vir ou devemos esperar outro?
20 Osăn-dd meddən, ənnăn-as: «Exya wa n-Enəsselmăɣ a hanăɣ-dd-ăšmašălăn săr-k, innʼ-anăɣ ad-kăy-nəsəstən, ‹kunta kăyy a-s Wa s-ătwănna ilkam ad-dd-tasəd meɣ ilkam ere săl kăyy?› »
20 Quando os homens chegaram a Jesus, disseram: — João Batista nos enviou para perguntar: O senhor é aquele que estava para vir ou devemos esperar outro?
21 Ăssaɣăt-wen-dăɣ t-sastanăn, ăzozăy Ɣisa ăddinăt ăjjootnen dăɣ-tiẓẓoren d-alšinăn, ikfa daɣ iməddorɣal ăjjootnen turhajăt n-ahănay.
21 Naquela mesma hora, Jesus curou muitas pessoas de doenças, de sofrimentos e de espíritos malignos; e deu vista a muitos cegos.
22 Ăwwežăb i-meddən wi dd-ăšmašăl Exya, innʼ-asăn: «Ăqqəlăt Exya, suɣəlăm-as a-wa tənhăyăm d-a-wa təslăm, ănnăt-as: iməddorɣal hannăyăn, inəbdan rajjăšăn; wi ijraw jəri, tišdajăn, imẓaj, sallăn; inəmmuttan nakkărăn-dd; tilăqqiwen, sallănăt i-Ălənžil.
22 Então Jesus lhes respondeu:
23 Tənḍəḍ i-ere wa dăɣ-i wărăn ijʼ ăššăk.»
23 E bem-aventurado é aquele que não achar em mim motivo de tropeço.
24 Ǝglăn inămmašalăn n-Exya ɣas, ădwănnăt Ɣisa i-tamətte dăɣ-isălan n-Exya, innʼ-asăn: «Ak, a-s təzjărăm s-tenere, ma tənhăyăm? Ak teẓewt ăsiwălawăl aḍu a tənhăyăm? Ăbo!
24 Quando os mensageiros de João se retiraram, Jesus começou a dizer ao povo a respeito de João:
25 Adiš ma təkkăm i-ad-t-tənhəyăm? Ak ăhaləs ăsisahăɣăn ašăl a tənhăyăm? Ǝnhəywăt-tăn-ak ăddinăt-wi sasahaɣnen ašăl, əntăneḍ-den ănnuflăynen dăɣ-ihănan-wi n-imănokalăn.
25 O que vocês foram ver? Um homem vestido de roupas finas? Os que se vestem bem e vivem no luxo moram nos palácios reais.
26 Adiš mi təkkăm i-ad-t-tənhəyăm? Ak ănnăbi? Tidət lab a-s ănnăbi, ăssiilmădăɣ-kăwăn a-s ere ojărăn tumast n-ănnăbi a tənhăyăm.
26 Sim, o que foram ver? Um profeta? Sim, eu lhes digo, e muito mais do que um profeta.
27 Exya, ənta-en-dăɣ a făl inna əlkəttab n-Măssinăɣ:
27 Este é aquele de quem está escrito: “Eis que envio adiante de você o meu mensageiro, o qual preparará o caminho diante de você.”
28 Ăssiilmădăɣ-kăwăn a-s, wăr t-illa ara n-tamăḍt ojărăn Exya măšan, hakd a-wen-dăɣ, wăr t-illa ere t-wărăn ojer dăɣ-Təmmənəya n-Măssinăɣ.»
28 — E eu lhes digo: entre os nascidos de mulher, ninguém é maior do que João; mas o menor no Reino de Deus é maior do que ele.
29 Ăddinăt-wi has-əslănen iket-năsăn hakd-dăɣ inarmasăn n-tiwse ărḍăn s-Təmmənəya n-Măssinăɣ ed, ăqbălăn ad-tăn-isəlmăɣ Exya
29 Todo o povo que o ouviu e até os publicanos reconheceram a justiça de Deus, tendo sido batizados com o batismo de João;
30 măšan, kăl-faris d-ălɣulam-i unjăynen s-asəlmaɣ-net, ăsfatăn iman-năsăn dăɣ-a-wa iɣtăs Măssinăɣ.
30 mas os fariseus e os intérpretes da Lei rejeitaram, quanto a si mesmos, o plano de Deus, não tendo sido batizados por ele.
31 Innă Ɣisa: «Ak, mi dăr-mad-sənnəfăqqăɣ kăl-əzzurəyăt-ta-dăɣ? Ak, mi dăr-olăhăn?
31 E Jesus continuou:
32 Olăhăn ɣas d-aratăn janen aɣrəf dăɣ-təfărre, jannen iyyăḍ i-wi iyyăḍnen:
32 São semelhantes a meninos que, sentados na praça, gritam uns para os outros:
33 Exya wa n-Enəsselmăɣ, ăzzăman wa dd-osa, wăr-itətt imənsiwăn olaɣnen, wăr-isəss aman n-lăɣnăb ăxxiimmărnen; tənnăm: ‹Ihʼ-e alšin›,
33 — Pois veio João Batista, não comendo pão nem bebendo vinho, e vocês dizem: “Ele tem demônio!”
34 išrăy-t-dd Ăgg-ăgg-adəm, ənta itihar dăr-wăn a-wa tăttăm d-a-wa săssăm, ɣas tənnăm dăɣ-s: ‹Wa ənta, insăy, irăf aman wi n-lăɣnăb ăxxiimmărnen, amidi n-inarmasăn n-tiwse d-ălfusaɣ wi iyyăḍnen.›
34 Veio o Filho do Homem, comendo e bebendo, e vocês dizem: “Eis aí um glutão e bebedor de vinho, amigo de publicanos e pecadores!”
35 Măšan a-wen wăr hin-ikkes a-s:
35 Mas a sabedoria é justificada por todos os seus filhos.
36 Ămjarăt-dd Ɣisa ašăl iyyăn i-u-faris iyyăn, ikkʼ-e-hi-dd, ad-tamănsawăn.
36 Um dos fariseus convidou Jesus para que fosse jantar com ele. Jesus, entrando na casa do fariseu, tomou lugar à mesa.
37 Təsla tamăḍt n-tanăsbăkkaḍt hat aɣrəm-en-dăɣ a-s Ɣisa ămijarăt i-u-faris-en ɣas, a ənḍărrăn, ənta da-dăɣ tăwway butəl n-aḍutăn.
37 E eis que uma mulher da cidade, pecadora, sabendo que ele estava jantando na casa do fariseu, foi até lá com um frasco feito de alabastro cheio de perfume.
38 Tosă-dd, təjjăš fălla-săn ehăn wa dăɣ-tamănsawăn, təkka dihad ăsiɣămăr Ɣisa, măl daw-iḍarăn-net, ad-hall. Hall har təssəbdăj iḍarăn-net s-imeṭṭawăn-net, ad-tăn-timəs s-tišəkkaḍ-net, timəllut-asăn, sănɣal fălla-săn aḍutăn.
38 E, estando por detrás, aos pés de Jesus, chorando, molhava-os com as suas lágrimas e os enxugava com os próprios cabelos. Ela beijava os pés de Jesus e os ungia com o perfume.
39 Inhăy u-faris wa dd-ăsmăjaren Ɣisa a-wen ɣas, ad-ijanna dăɣ-iman-net: «Ǝnnăr ămoos ăhaləs-i-dăɣ ănnăbi, ilməd a-s tamăḍt-ta-dăɣ t-təḍasăt, tălkăxbat.»
39 Ao ver isto, o fariseu que o havia convidado disse consigo mesmo: — Se este fosse profeta, bem saberia quem e que tipo de mulher é esta que está tocando nele, porque é uma pecadora.
40 Innʼ-as Ɣisa: «Simyon, ărheɣ ad-hak-ănnăɣ hărăt iyyăn.» Innʼ-as Simyon: «Ălɣalim, ăsijădăɣ-ak, măjrăd.»
40 Jesus se dirigiu ao fariseu e lhe disse: Ele respondeu: — Diga, Mestre.
41 Innʼ-as Ɣisa: «Kăla t-illa ăhaləs irwasăn əssin meddən: iyyăn, irwas-t səmmosăt timaḍ n-ărriyal n-aẓrəf, wa iyyăḍăn, irwas-t, səmmosăt timərwen n-ărriyal n-aẓrəf.
41 Jesus continuou:
42 Inhăy a-s wăr tăn-iha-i ăddooben timẓal n-ehăre-net, ma n-əmmək ɣas, inšʼ-asăn-in a-wa tăn-irwăs. Ăssistănăɣ-kăy kăyy Simyon: ‹Ǝndek dăɣ-săn wa has-madăn-ikən tămayit?› »
42 E, como eles não tinham com que pagar, o credor perdoou a dívida de ambos. Qual deles, portanto, o amará mais?
43 Innʼ-as Simyon: «Ordeɣ a-s wa s-hin-oyyă ămarwas wa ojărăn.» Innʼ-as Ɣisa: «Toɣadăd.»
43 Simão respondeu: — Penso que é aquele a quem mais perdoou. Jesus disse:
44 Innăḍ-dd Ɣisa ḍarăt-a-wen s-tamăḍt təzzar, innă i-Simyon: «Wădden hannăyăd tamăḍt-ta-dăɣ, əjjăšăɣ-dd ehăn-năk, wăr hi-təkfed aman s-ăsserădăɣ iḍarăn-in măšan ənta, təssəbdăj-tăn s-imeṭṭawăn-net, tomăs-tăn s-tišəkkaḍ-net,
44 E, voltando-se para a mulher, Jesus disse a Simão:
45 ălwăqq wa dd-oseɣ ehăn-năk, wăr hi-dd-təlkeḍăd, tasəsăd-ahi dăɣ-idmarăn-năk măšan ənta, a dd-oseɣ, timəllut i-iḍarăn-in făll-semɣar-i-dăɣ hi-təja.
45 Você não me recebeu com um beijo na face; ela, porém, desde que entrei, não deixou de me beijar os pés.
46 Kăyy daɣ, wăr təšweyăd eɣăf-in, a-s ija a-wen ənta, iḍarăn-in a təšwăy s-aḍutăn.
46 Você não ungiu a minha cabeça com óleo, mas esta, com perfume, ungiu os meus pés.
47 Dăɣ-təssəba n-tărha-i-dăɣ măqqărăt hi-təssəkna, a-wa ăjjen la dăɣ-ibăkkaḍăn, ătiwănšăn-as-in. Tidət-dăɣ a-s ere wa s-hin-ătwănša a ənḍărrăn, tămayit-net daɣ ti-ənḍărrăt.»
47 Por isso, afirmo a você que os muitos pecados dela foram perdoados, porque ela muito amou; mas aquele a quem pouco se perdoa, pouco ama.
48 Inna Ɣisa ḍarăt-a-wen i-tamăḍt: «Ibăkkaḍăn-am, ătiwănšănăm-in.»
48 Então Jesus disse à mulher:
49 Ǝslăn imăjarăn i-a-wen-dăɣ ɣas, ad-jannen dăɣ-iman-năsăn: «Ma ămoos ăwadəm wa ăddooben tenăšše n-ibăkkaḍăn n-ăddinăt?»
49 Os que estavam com ele à mesa começaram a dizer entre si: — Quem é este que até perdoa pecados?
50 Innă Ɣisa i-tamăḍt ḍarăt-a-wen: «Immun-năm a kăm-iɣlăsăn, əgləw dăɣ-ălxer.»
50 Mas Jesus disse à mulher:
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.