Lucas 24
Ălǝnžil n-Ɣisa Ălmasex: Kitab Ălmuqăddăs (TAQ) vs VC
1 Abənnəbən n-ălxad-i n-ašăl wa ăzzarăn dăɣ-əssəboɣ, əkkănăt tiḍeḍen aẓəkka ăwwaynăt əlɣənfărăn d-aḍutăn-wi dd-ăsdăwnăt,
1 No primeiro dia da semana, muito cedo, dirigiram-se ao sepulcro com os aromas que haviam preparado.
2 ăwwăḍnăt-in aẓəkka, ogăẓnăt-in tăhunt-ta hărăt emm n-aẓəkka, tăɣirarăd-in,
2 Acharam a pedra removida longe da abertura do sepulcro.
3 əjjăšnăt ammas n-aẓəkka măšan, wăr dăɣ-s ənheynăt tafəkka n-Ɣisa.
3 Entraram, mas não encontraram o corpo do Senhor Jesus.
4 Ăqqanăn iɣăfawăn-năsnăt dăɣ-a-wen-dăɣ a-s dd-əbdădăn əssin meddən əlsanen isəlsa ăsimăɣmăɣnen edes-hasnăt,
4 Não sabiam elas o que pensar, quando apareceram em frente delas dois personagens com vestes resplandecentes.
5 jănăt tarəmmeɣt-ta-dăɣ făl dd-hănăt-ărkaɣnăt, ăsiḍăsnăt timmawen-năsnăt ăkall. Ǝnnăn-asnăt meddən: «Ma s-tammăɣmăt i-ere iddarăn jer-inəmmuttan?
5 Como estivessem amedrontadas e voltassem o rosto para o chão, disseram-lhes eles: Por que buscais entre os mortos aquele que está vivo?
6 Ɣisa, wăr t-illa diha, inkăr-dd dăɣ-tamăttant. Ǝktəwmăt-dd a-wa innă hărwa iha teje ta n-Galila,
6 Não está aqui, mas ressuscitou. Lembrai-vos de como ele vos disse, quando ainda estava na Galiléia:
7 a-s innă: ‹Ăgg-ăgg-adəm, ilzam ad-ăttărmăs, ijjəš ifassăn n-inăsbăkkaḍăn, əṣləbăn-t măšan, ašăl wa s-kăraḍ, a dd-inkăr jer-inəmmuttan.› »
7 O Filho do Homem deve ser entregue nas mãos dos pecadores e crucificado, mas ressuscitará ao terceiro dia.
8 Ǝktănăt-dd iməjridăn-win-dăɣ ija Ɣisa.
8 Então elas se lembraram das palavras de Jesus.
9 Fălnăt aẓəkka ɣas, əkkănăt inəṭṭulab wi n-măraw d-iyyăn d-inalkimăn-wi iyyăḍnen, jănăt dăɣ-săn isălan.
9 Voltando do sepulcro, contaram tudo isso aos Onze e a todos os demais.
10 Tiḍeḍen-en, hʼ-enăt Măryăma ta n-tadăbayt ta n-Mulăždaləyăt, Tăxya d-Măryăma ta n-ma-s n-Yaqub d-tiyyăḍ daɣ sidəttutnen a-wa ənnănăt i-inəṭṭulab
10 Eram elas Maria Madalena, Joana e Maria, mãe de Tiago; as outras suas amigas relataram aos apóstolos a mesma coisa.
11 măšan, jăn-tănăt tinəbbuddal wăren əssen a jannenăt, unjăyăn s-ad-tănăt-əfləsăn.
11 Mas essas notícias pareciam-lhes como um delírio, e não lhes deram crédito.
12 Iggăd-dd Bəṭrus, ošăl s-aẓəkka, iwwăḍ-in ɣas, ăssijja dăɣ-ămmas-net măšan, wăr dăɣ-s inhey ar tefit tənsat d-iman-net, iqqăl ənta-dăɣ iqqan a-wa ijăn eɣăf-net.
12 Contudo, Pedro correu ao sepulcro; inclinando-se para olhar, viu só os panos de linho na terra. Depois, retirou-se para a sua casa, admirado do que acontecera.
13 Ǝkkăn inalkimăn n-Ɣisa əssin ašăl-wen-dăɣ taɣrəmt ta n-Imayus tănimăjjajăt d-Yărussălam s-əḍḍəkuḍ n-măraw kelumetărăn d-əssin,
13 Nesse mesmo dia, dois discípulos caminhavam para uma aldeia chamada Emaús, distante de Jerusalém sessenta estádios.
14 ăssokalăn, simɣuɣulăn isălan n-a-wa ijăn iket-net
14 Iam falando um com o outro de tudo o que se tinha passado.
15 a-s tăn-dd-iwwăḍ Ɣisa iman-net, ăddew dăr-săn
15 Enquanto iam conversando e discorrendo entre si, o mesmo Jesus aproximou-se deles e caminhava com eles.
16 măšan, indăr i-tiṭṭawen-năsăn ad-t-əzzəynăt.
16 Mas os olhos estavam-lhes como que vendados e não o reconheceram.
17 Imməjrăd-asăn, innʼ-asăn: «Ma s-tărjašăm ham ti-net?» Ăqqănăn iɣăfawăn-năsăn, əbdădăn,
17 Perguntou-lhes, então: De que estais falando pelo caminho, e por que estais tristes?
18 innʼ-as dăɣ-săn wa s-isəm-net Kălyobbas: «Ɣas, kăyy ɣas, dăɣ-Yărussălam təmdat a wăr hen isălan n-a-wa dăɣ-s ijăn išilan-wi-dăɣ?»
18 Um deles, chamado Cléofas, respondeu-lhe: És tu acaso o único forasteiro em Jerusalém que não sabe o que nela aconteceu estes dias?
19 Innʼ-asăn: «Ma dăɣ-s ijăn?» Ǝnnăn-as: «Un a-wa ijrăwăn Ɣisa wa n-Năṣirăt-i ămoosăn ănnăbi ăṣṣoohen s-imojjan-net hakd măjrăd-net dat-Măssinăɣ d-tamətte iket-net,
19 Perguntou-lhes ele: Que foi? Disseram: A respeito de Jesus de Nazaré... Era um profeta poderoso em obras e palavras, diante de Deus e de todo o povo.
20 ărmăsăn-t imănokalăn n-kăl-tikutawen d-imizărăn-nănăɣ, ăssoḍăn-t dăɣ-ăššăreɣa-năsăn təzzar, əṣlăbăn-t.
20 Os nossos sumos sacerdotes e os nossos magistrados o entregaram para ser condenado à morte e o crucificaram.
21 Năkkăneḍ, nămoos hărăt dăɣ-wi əjărnen ăṭṭăma n-a-s ənta a madăn-iɣləs Iṣrayil măšan, a-wa ašăl wa s-kăraḍ d-əjăn hărătăn-win-dăɣ,
21 Nós esperávamos que fosse ele quem havia de restaurar Israel e agora, além de tudo isto, é hoje o terceiro dia que essas coisas sucederam.
22 ăqqănnăt daɣ tiḍeḍen-nănăɣ tiyyăḍ iɣăfawăn-nănăɣ ed, ənšăynăt aẓəkka
22 É verdade que algumas mulheres dentre nós nos alarmaram. Elas foram ao sepulcro, antes do nascer do sol;
23 măšan, wăr dăɣ-s in-ogeẓnăt tafəkka-net, ăqqălnăt-dd, ənnănăt ănfalălăn-asnăt-dd ănjălosăn hasnăt-ənnănen, iddar.
23 e não tendo achado o seu corpo, voltaram, dizendo que tiveram uma visão de anjos, os quais asseguravam que está vivo.
24 Osăn iyyăḍ dăɣ-năɣ daɣ aẓəkka, ăsbayănăn a-wa ənnănăt tiḍeḍen măšan, Ɣisa iman-net, wăr t-illa ere t-inhayăn.»
24 Alguns dos nossos foram ao sepulcro e acharam assim como as mulheres tinham dito, mas a ele mesmo não viram.
25 Innʼ-asăn Ɣisa ălwăqq-wen: «Kăwăneḍ-i-š, tidət-dăɣ a-s ijraw-kăwăn iba n-tayətte, uhən, ma ăsiɣărăn ulhawăn-năwăn, igdal-awăn ad-təjrăhăm a-wa ənnăn ănnăbităn dăɣ-əlkəttabăn n-Măssinăɣ?
25 Jesus lhes disse: Ó gente sem inteligência! Como sois tardos de coração para crerdes em tudo o que anunciaram os profetas!
26 Wădden ənnăn ilzam ad-inhəy Ălmasex tăhănšariḍt təzzar, ijjəš ălxurmăt-net.»
26 Porventura não era necessário que Cristo sofresse essas coisas e assim entrasse na sua glória?
27 Irmăs-asăn-dd ḍarăt-a-wen ɣur-ănnăbi Mosa, ikkă-dd ɣur-ănnăbităn wi iyyăḍnen iket-năsăn, itafăssar-asăn a-wa ənnăn əlkəttabăn dăɣ-isălan-net.
27 E começando por Moisés, percorrendo todos os profetas, explicava-lhes o que dele se achava dito em todas as Escrituras.
28 Ohăẓăn-in taɣrəmt ta əkkăn ɣas, issəknʼ-en a-s okay-tăn
28 Aproximaram-se da aldeia para onde iam e ele fez como se quisesse passar adiante.
29 măšan, ənnăn-as: «Ɣayəm ɣur-năɣ ed, ašăl iglă, ehăḍ-dăɣ, išwar ija», ăzzubbăt ɣur-săn.
29 Mas eles forçaram-no a parar: Fica conosco, já é tarde e já declina o dia. Entrou então com eles.
30 Ǝqqălăn tetăte ɣas, iḍkăl tajəlla, ămmoy i-Măssinăɣ, irẓʼ-et, ikfʼ-asăn-tăt.
30 Aconteceu que, estando sentado conjuntamente à mesa, ele tomou o pão, abençoou-o, partiu-o e serviu-lho.
31 Ămerănăt tiṭṭawen-năsăn ălwăqq-wen-dăɣ, əzzăyăn-t măšan, ăttunkăl-asăn ăssaɣăt-wen-dăɣ.
31 Então se lhes abriram os olhos e o reconheceram... mas ele desapareceu.
32 Ănmănnăn jer-iman-năsăn: «Wădden a-s hanăɣ-ămmijrăd dăɣ-tabarăt, isafham-anăɣ əlkəttabăn n-ănnăbităn, sanăjmaḍăn ulhawăn-nănăɣ făll-ad-t-əzzəyăn.»
32 Diziam então um para o outro: Não se nos abrasava o coração, quando ele nos falava pelo caminho e nos explicava as Escrituras?
33 Ǝbdădăn ăssaɣăt-wen-dăɣ, əqqălăn Yărussălam. Ogăẓăn-in inəṭṭulab wi n-măraw d-iyyăn d-inalkimăn-wi iyyăḍnen, ăžžiimmăɣăn dăɣ-edăgg iyyăn.
33 Levantaram-se na mesma hora e voltaram a Jerusalém. Aí acharam reunidos os Onze e os que com eles estavam.
34 Ǝnnăn-asăn inəṭṭulab d-inalkimăn-wi iyyăḍnen: «Ijmaḍ-t ăššăk a-s Ɣisa, inkăr-dd jer-inəmmuttan, inhay-t Simyon.»
34 Todos diziam: O Senhor ressuscitou verdadeiramente e apareceu a Simão.
35 Ǝllăɣen-asăn əntăneḍ-dăɣ amuqqəs wa əjăn dăr-s dăɣ-tabarăt d-əmmək wa s-t-əzzăyăn ălwăqq wa d-irẓa tajəlla.
35 Eles, por sua parte, contaram o que lhes havia acontecido no caminho e como o tinham reconhecido ao partir o pão.
36 Ămmiijrădăn hărwa a-s dd-ibdăd Ɣisa iman-net jere-săn, innʼ-asăn: «Insʼ ălxer n-Măssinăɣ fălla-wăn.»
36 Enquanto ainda falavam dessas coisas, Jesus apresentou-se no meio deles e disse-lhes: A paz esteja convosco!
37 Ăxwălăn, əggădăn ənniyătăn-năsăn, əknăn tarəmmeɣt ed, ăɣelăn ămăttănkul a hannăyăn
37 Perturbados e espantados, pensaram estar vendo um espírito.
38 măšan, innʼ-asăn Ɣisa: «Ma kăwăn-ixwalăn, iggad d-ənniyătăn-năwăn, ikkas tafləst dăɣ-ulhawăn-năwăn?
38 Mas ele lhes disse: Por que estais perturbados, e por que essas dúvidas nos vossos corações?
39 Ǝkyədăt dăɣ-ifassăn-in d-iḍarăn-in, năkk iman-in a-wa, ăḍəsăt-ahi, təkyədăm dăɣ-i i-ad-təkkəsăm ăššăk, ămăttănkul, wăr dăr-i mad-alăh ed, wăr-ila taɣəssa wăla iɣăsan.»
39 Vede minhas mãos e meus pés, sou eu mesmo; apalpai e vede: um espírito não tem carne nem ossos, como vedes que tenho.
40 Ijannʼ-asăn a-wen, isaknʼ-en ifassăn-net d-iḍarăn-net
40 E, dizendo isso, mostrou-lhes as mãos e os pés.
41 măšan, təgdăl-asăn təmɣăre n-tedăwit-i-dăɣ jăn ad-t-əfləsăn. Inhăy a-s ăqqanăn iɣăfawăn-năsăn ɣas, innʼ-asăn: «Ak təlam a itamăkšen diha?»
41 Mas, vacilando eles ainda e estando transportados de alegria, perguntou: Tendes aqui alguma coisa para comer?
42 Ǝkfăn-t-dd ašăr n-emăn ăhhoɣen,
42 Então ofereceram-lhe um pedaço de peixe assado.
43 irmăs-t-dd, ikšʼ-e data-săn.
43 Ele tomou e comeu à vista deles.
44 Innʼ-asăn ḍarăt-a-wen: «A-wa-dăɣ a hawăn-janneɣ hărwa əlleɣ jere-wăn a-s ăhhuuššăl ad-itbət a-wa făll-i iktabăn dăɣ-alămăr wa n-ănnăbi Mosa d-əlkəttabăn wi n-ănnăbităn d-Ăẓẓăbur.»
44 Depois lhes disse: Isto é o que vos dizia quando ainda estava convosco: era necessário que se cumprisse tudo o que de mim está escrito na Lei de Moisés, nos profetas e nos Salmos.
45 Ora ălwăqq-wen tiyətwen-năsăn i-ad-əfhəmăn əlkəttabăn,
45 Abriu-lhes então o espírito, para que compreendessem as Escrituras, dizendo:
46 innʼ-asăn: «Iktab a-s Ălmasex, ilzam ad-inhəy tăhănšariḍt, inkăr-dd ašăl wa s-kăraḍ jer-inəmmuttan,
46 Assim é que está escrito, e assim era necessário que Cristo padecesse, mas que ressurgisse dos mortos ao terceiro dia.
47 ətwəjjən ḍarăt-a-wen isălan n-tătubt d-tenăšše n-ibăkkaḍăn s-isəm-net i-tiwsaten iket-dăɣ-năsnăt, isănt a-wen dăɣ-Yărussălam.
47 E que em seu nome se pregasse a penitência e a remissão dos pecados a todas as nações, começando por Jerusalém.
48 Kăwăneḍ a jeɣ tijuhawen n-a-wen iket-net,
48 Vós sois as testemunhas de tudo isso.
49 năkk daɣ, ad-hawăn-dd-səssiwəyăɣ a-wa s-hawăn-ija Abba-nin ărkăwăl-net, a-wen-dăɣ a făl wăr felăm aɣrəm-wa-dăɣ, a təkkăs tărna ta dd-fălăt išənnawăn wăr kăwăn-təlsa.»
49 Eu vos mandarei o Prometido de meu Pai; entretanto, permanecei na cidade, até que sejais revestidos da força do alto.
50 Ilwăy-tăn ḍarăt-a-wen har edes i-tadăbayt ta n-Bitanya, iḍkăl ifassăn-net, ija dăɣ-săn ălbăraka.
50 Depois os levou para Betânia e, levantando as mãos, os abençoou.
51 Itajj dăɣ-săn ălbăraka hărwa a-s dăr-săn ibḍa, imməḍkăl s-išənnawăn.
51 Enquanto os abençoava, separou-se deles e foi arrebatado ao céu.
52 Ărkăɣăn-as əntăneḍ dihen-dăɣ təzzar, əqqălăn Yărussălam əknan dăɣ-tedăwit.
52 Depois de o terem adorado, voltaram para Jerusalém com grande júbilo.
53 Hak ašăl ḍarăt-a-wen, timăqqusăn dăɣ-ehăn n-ămudd wa măqqărăn ihăn Yărussălam, tiimələn Măssinăɣ. Amin!
53 E permaneciam no templo, louvando e bendizendo a Deus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 24, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.