Lucas 19
Ălǝnžil n-Ɣisa Ălmasex: Kitab Ălmuqăddăs (TAQ) vs ARC
1 Ijjăš Ɣisa aɣrəm wa n-Žărriko, ăllil-t.
1 E, tendo Jesus entrado em Jericó, ia passando.
2 A ənḍărrăn ăhaləs n-amărrəzăɣ n-ămănokal n-inarmasăn n-tiwse s-isəm-net Zakəyyu da-dăɣ,
2 E eis que havia ali um homem, chamado Zaqueu; e era este um chefe dos publicanos e era rico.
3 itattăr əmmək s-inhăy Ɣisa afăl okăy măšan, tənjăr-as-t tamətte ed, i jəzzəlăn.
3 E procurava ver quem era Jesus e não podia, por causa da multidão, pois era de pequena estatura.
4 Ošăl, ăzzar i-tamətte, iwwăn ahəšk s-isəm-net sikamur i-ad-isənnəfləy dăɣ-Ɣisa, afăl ikka dawa-s.
4 E, correndo adiante, subiu a uma figueira brava para o ver, porque havia de passar por ali.
5 Iwwăḍ-dd Ɣisa dihen ɣas, iḍkăl asăwaḍ-net, innʼ-as: «Zakəyyu! Zubbət-dd šik, ašăl-i, ămijareɣ-ak.»
5 E, quando Jesus chegou àquele lugar, olhando para cima, viu-o e disse-lhe: Zaqueu, desce depressa, porque, hoje, me convém pousar em tua casa.
6 Ăzzubbăt-dd Zakəyyu šik, ăsmăjarăt Ɣisa dăɣ-tedăwit.
6 E, apressando-se, desceu e recebeu-o com júbilo.
7 Ǝnhăyăn ăddinăt a-wen ɣas, ad-simtəktikăn, jannen: «A-wa, ăbă-has ere ɣur-ăzzubbăt ar anăsbăkkaḍ-wa-dăɣ.»
7 E, vendo todos isso, murmuravam, dizendo que entrara para ser hóspede de um homem pecador.
8 Ibdăd Zakəyyu dat-Ălɣalim Ɣisa, innʼ-as: «Ălɣalim, hakkăɣ tilăqqiwen tăẓune n-ehăre-nin, kunta daɣ illʼ-e ere s-kăla dăɣ-s ohăɣăɣ ehăre-net, siɣulăɣ-as-t ija əkkoẓ inəḍfusăn.»
8 E, levantando-se Zaqueu, disse ao Senhor: Senhor, eis que eu dou aos pobres metade dos meus bens; e, se em alguma coisa tenho defraudado alguém, o restituo quadruplicado.
9 Innă Ɣisa ălwăqq-wen-dăɣ dăɣ-isălan n-Zakəyyu: «Ašăl-i-dăɣ, ehăn-wa-dăɣ, ijjăš-t-dd əlɣəllas, ed ăhaləs-i-dăɣ, ənta-dăɣ ahăya n-ănnăbi Ibrahim a ămoos
9 E disse-lhe Jesus: Hoje, veio a salvação a esta casa, pois também este é filho de Abraão.
10 făl-a-s, Ăgg-ăgg-adəm, osă-dd, immaɣ i-ăddinăt-wi ăssujjălnen i-ad-tăn-iɣləs.»
10 Porque o Filho do Homem veio buscar e salvar o que se havia perdido.
11 Ǝnhăyăn ăddinăt Ɣisa d-inəṭṭulab-net han attayăn n-Yărussălam ɣas, ăɣelăn ălwăqq wa d-fălla-săn dd-mad-təzzubbət Təmmənəya n-Măssinăɣ, iwwăḍ-dd. Təssəba n-a-wen-dăɣ a făl issăɣlăy Ɣisa tangalt-ta-dăɣ i-wi has-ăsijădnen,
11 E, ouvindo eles essas coisas, ele prosseguiu e contou uma parábola, porquanto estava perto de Jerusalém, e cuidavam que logo se havia de manifestar o Reino de Deus.
12 innʼ-asăn: «Kăla ikkʼ ăhaləs n-ăgg-ehăn ăkall ujəjăn i-ad-dăɣ-s dd-ijrəw təmmənukəla, iqqəl-dd.
12 Disse, pois: Certo homem nobre partiu para uma terra remota, a fim de tomar para si um reino e voltar depois.
13 Ăssawăḍ tekle ɣas, iɣră-dd măraw dăɣ-inaxdimăn-net, hak iyyăn dăɣ-săn, ikfʼ-e ablăɣ n-orăɣ təzzar, innʼ-asăn: ‹Ăxdəmăt s-orăɣ-i-dăɣ iket-di dd-taqqălăɣ.›
13 E, chamando dez servos seus, deu-lhes dez minas e disse-lhes: Negociai até que eu venha.
14 Măšan, făl mikḍaw-i-dăɣ dăr-s əjăn kăl-ăkall-net, oyyăn-t har iglă təzzar, əssəlkămăn-as ălžămaɣăt ăšimašălăn s-ămănokal wa măqqărăn ikka i-ad-has-ənnən: ‹Ăhaləs-di, wăr nărha ad-fălla-năɣ imnukəl.›
14 Mas os seus concidadãos aborreciam-no e mandaram após ele embaixadores, dizendo: Não queremos que este reine sobre nós.
15 Hakd a-wen-dăɣ, ijrăw-dd təmmənukəla, iqqăl-dd ăkall-net; osă-dd ɣas, iɣră-dd inaxdimăn-net winnin ikfa orăɣ i-ad-ilməd a-wa ărbăxăn dăɣ-mamăla-năsăn.
15 E aconteceu que, voltando ele, depois de ter tomado o reino, disse que lhe chamassem aqueles servos a quem tinha dado o dinheiro, para saber o que cada um tinha ganhado, negociando.
16 Osʼ-e-hi-dd wa ăzzarăn, innʼ-as: ‹Măssi-ɣ, ablăɣ-năk, ărbăxăɣ fălla-s măraw iyyăḍ.›
16 E veio o primeiro dizendo: Senhor, a tua mina rendeu dez minas.
17 Innʼ-as măssi-s: ‹Ehoyd! Ănaxdim ifranăn ha tafləst a tămoosăd; šămad hʼ-iik tafləst dăɣ-a-wărăn ijət, ad-kăy-səmmənukəlăɣ făll-măraw iɣărman n-ăkall-in.›
17 E ele lhe disse: Bem sobre dez cidades terás a autoridade.
18 Osă-dd wa s-əssin ḍarăt-a-wen, innă: ‹Măssi-ɣ, ablăɣ-năk, ărbăxăɣ fălla-s səmmos iyyăḍ.›
18 E veio o segundo, dizendo: Senhor, a tua mina rendeu cinco minas.
19 Innă daɣ i-wa: ‹Kăyy, ad-təmnukəlăd făll-səmmos iɣărman n-ăkall-in.›
19 E a este disse também: Sê tu também sobre cinco cidades.
20 Osă-dd iyyăn daɣ, innʼ-as: ‹Măssi-ɣ, ablăɣ-năk, ənta da; a təgled-dăɣ, əkmasăɣ-t, itwar,
20 E veio outro, dizendo: Senhor, aqui
21 jeɣ-ak tuksəḍa-i-dăɣ măqqărăt ed əssanăɣ a-s emăṣṣehi a tămoosăd, sikusăd-dd a wăr təssətwărăd, tiləyəd-dd ašəkrəš wăr tăddomed.›
21 porque tive medo de ti, que és homem rigoroso, que tomas o que não puseste e segas o que não semeaste.
22 Innʼ-as măssi-s: ‹Kăyy wa-hi, erk ănaxdim a tămoosăd! A-wa-dăɣ dd-izjărăn emm-năk a-s kăy-e-səḍləmăɣ; a-s təssanăd a-s năkk emăṣṣehi a ămoosăɣ dd-isikusăn a wăr əssətwărăɣ, tiləyăɣ-dd ašəkrəš wăr-ăddomeɣ,
22 Porém ele lhe disse: Mau servo, pela tua boca te julgarei; sabias que eu sou homem rigoroso, que tomo o que não pus e sego o que não semeei.
23 mafăl wăr jed aẓrəf-in dăɣ-bănk, dihen a-s t-dd-mad-ăqqəlăɣ, ăttillăɣăɣ hărăt fălla-s.›
23 Por que não puseste, pois, o meu dinheiro no banco, para que eu, vindo, o exigisse com os juros?
24 Innă ămănokal ḍarăt-a-wen i-ăddinăt-wi t-əllănen dihen: ‹Ahăɣăt dăɣ-s ablăɣ wa iṭṭăf, təkfəm-t i-wa n-măraw.›
24 E disse aos que estavam com ele: Tirai-lhe a mina e dai-
25 Ǝnnăn-as ăddinăt: ‹Ǝnta-š wădden ila măraw?› »
25 E disseram-lhe eles: Senhor, ele tem dez minas.
26 Innʼ-asăn Ɣisa: «Ălleɣeɣ-awăn a-s ăwadəm wa ilăn hărăt, ad-has-iwwaḍ măšan, wa wărăn ila hărăt, ad-dăɣ-s ămahăɣ wăla a-wa iṭṭăf.
26 Pois eu vos digo que a qualquer que tiver ser-lhe-á dado, mas ao que não tiver até o que tem lhe será tirado.
27 ‹Ḍarăt-a-wen, išənja-nin winnin wăren irha ad-fălla-săn əmnukəlăɣ, əlwəyăt-ahi-tăn-dd, tăɣrəsăm-asăn dat-i.› »
27 E, quanto àqueles meus inimigos que não quiseram que eu reinasse sobre eles, trazei-os aqui e matai-
28 Innă Ɣisa a-wen ɣas, ăzzar-i-inəṭṭulab-net s-Yărussălam.
28 E, dito isso, ia caminhando adiante, subindo para Jerusalém.
29 Ohăẓ-in tidbi ti n-Bătfaži d-Bitanya, edes i-taḍaɣt ta tăsijătăt ihəškan wi n-əzzăytun; dihen-dăɣ ad-ăšmašăl əssin dăɣ-inəṭṭulab-net,
29 E aconteceu que, chegando perto de Betfagé e de Betânia, ao monte chamado das Oliveiras, mandou dois dos seus discípulos,
30 innʼ-asăn: «Ăkkăt tadăbayt ta-n data-wăn, afăl tăt-təjjăšăm, ad-təjrəwăm ăẓa ojayăn s-kăla wăr t-iney ăwadəm; arăt-t-dd, təlwəyăm-t-dd.
30 dizendo: Ide à aldeia que está defronte e aí, ao entrardes, achareis preso um jumentinho em que nenhum homem ainda montou; soltai-o e trazei-
31 Ere kăwăn-issəstănăn d-a-wa făl t-tirəm, ănnăt-as: ‹Ila dăɣ-s ălɣalim əššăɣəl.› »
31 E, se alguém vos perguntar: Por que
32 Ǝglăn inəṭṭulab-wi ăšmašăl, ogăẓăn-in hărătăn s-əmmək-wa-dăɣ s-hasăn-tăn-innă;
32 E, indo os que haviam sido mandados, acharam como lhes dissera.
33 tiirən ăẓa a-s tăn-ăɣtălăn məssaw-s d-a-wa făl t-tirən.
33 E, quando soltaram o jumentinho, seus donos lhes disseram: Por que soltais o jumentinho?
34 Ǝnnăn-asăn inəṭṭulab wi n-əssin: «Ălɣalim a dăɣ-s ilan əššăɣəl.»
34 E eles responderam: O Senhor precisa dele.
35 Ǝlwăyăn-dd aẓa i-Ɣisa, əstăjăn-as inkubba-năsăn, ăsnăyăn-as-t ɣas,
35 E trouxeram-no a Jesus; e, lançando sobre o jumentinho as suas vestes, puseram Jesus em cima.
36 ad-fattăɣăn ăddinăt isəlsa-năsăn făll-zăbo wa mad-ilal iket-net.
36 E, indo ele, estendiam no caminho as suas vestes.
37 Issəntă-dd Ɣisa atrur n-taḍaɣt ta n-əzzăytun ɣas, təddəwăt tamətte ta n-inəṭṭulab-net iket-net, siiɣləlit, tiiməl Măssinăɣ s-afălla dăɣ-təssəba n-ijităn wi ăssuksăḍnen tənhăy.
37 E, quando já chegava perto da descida do monte das Oliveiras, toda a multidão dos discípulos, regozijando-se, começou a dar louvores a Deus em alta voz, por todas as maravilhas que tinham visto,
38 Tiiməl Măssinăɣ, janna:
38 dizendo: Bendito o Rei que vem em nome do Senhor! Paz no céu e glória nas alturas!
39 Ǝggădăn-dd kăl-faris hanen tamətte, ənnăn i-Ɣisa: «Ălɣalim, səssusəm inəṭṭulab-năk.»
39 E disseram-lhe dentre a multidão alguns dos fariseus: Mestre, repreende os teus discípulos.
40 Innʼ-asăn Ɣisa: «Ălleɣeɣ-awăn a-s afăl ăssosămăn, ad-săqqărətnăt tihun.»
40 E, respondendo ele, disse-lhes: Digo-vos que, se estes se calarem, as próprias pedras clamarão.
41 Ohăẓ-in Ɣisa Yărussălam, inhăy-tăt ɣas, ad-ihall fălla-s,
41 E, quando ia chegando, vendo a cidade, chorou sobre ela,
42 ijanna: «Yărussălam! Ǝnnăr tăddobed ad-təlmədăd ašăl-i-dăɣ, əmmək wa s-tăddobed ad-təjrəwăd ălɣafyăt n-iman-năm măšan, ăttunkăl-am a-wen, wăr t-hənnəynăt tiṭṭawen-năm.
42 dizendo: Ah! Se tu conhecesses também, ao menos neste teu dia,
43 Ădduuttăt a-s, əlkamăn dăɣ-m išilan sămuumnen dăɣ-mad-kăm-ăɣləyɣələyăn išənja-năm, ăẓbəbăn-kăm s-išrutăn iket-dăɣ-năsăn,
43 Porque dias virão sobre ti, em que os teus inimigos te cercarão de trincheiras, e te sitiarão, e te estreitarão de todas as bandas,
44 ăttăɣtăɣăn-kăm, kămm d-aratăn-năm, wăr mad-dăɣ-m-dd-əyyən wăla ablăɣ iwarăn amidi-net făl-a-s, tunjăyăd s-ašăl wa săr-m dd-ăšbašăjăɣ.»
44 e te derribarão, a ti e a teus filhos deixarão em ti pedra sobre pedra, pois que não conheceste o tempo da tua visitação.
45 Ijjăš Ɣisa ḍarăt-a-wen ehăn n-ămudd wa măqqărăn, ad-dăɣ-s isattăɣ ăttužžar,
45 E, entrando no templo, começou a expulsar todos os que nele vendiam e compravam,
46 ijannʼ-asăn: «Ajăn wădden iktab a-s inna Măssinăɣ:
46 dizendo-lhes: Está escrito: A minha casa é casa de oração; mas vós fizestes dela covil de salteadores.
47 Isaɣra ḍarăt a-wen-dăɣ hak ašăl dăɣ-ehăn n-ămudd wa măqqărăn. Ǝnkărăn-dd imănokalăn n-kăl-tikutawen d-ălɣulam n-Ăṭṭăwrăt d-imizărăn n-kăl-Ălyăhud, ad-tattărăn əmmək s-jăn iman-net
47 E todos os dias ensinava no templo; mas os principais dos sacerdotes, e os escribas, e os principais do povo procuravam matá-lo
48 măšan, ăbă-hasăn taməntelt făl jăn a-wen ed, tăsijăd-as tamətte iket-net, ijraẓ-as daɣ a-wa ijănna.
48 e não achavam meio de o fazer, porque todo o povo pendia para ele, escutando-o.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.