Lucas 18
Ălǝnžil n-Ɣisa Ălmasex: Kitab Ălmuqăddăs (TAQ) vs BKJ
1 Ijʼ-asăn Ɣisa daɣ tangalt tiyyăt dăɣ-irha ad-tăn-isəlməd a-s lan s-ad-təddalăn Măssinăɣ hărkuk, wăr dăɣ-s təkkəsăn ăṭṭăma.
1 E ele falou-lhes uma parábola com este fim, de que os homens devem sempre orar e nunca desfalecer,
2 Innʼ-asăn: «Kăla t-illa aɣrəm ihʼ ălqaḷḷi wărăn ăksuḍ Măssinăɣ, wăr-issəfrăr daɣ dăgg-adəm.
2 dizendo: Havia em uma cidade um juiz que não temia a Deus, nem respeitava os homens;
3 Təllʼ-e daɣ dihen tănuḍăft t-dd-tiisət hak ašăl, təjannʼ-as: ‹Ǝkkəs-ahi tekăriḍt dăɣ-ăwadəm wa hi-ohăɣăn.›
3 e havia naquela cidade uma viúva; e ela veio a ele, dizendo: Vingue-me do meu adversário.
4 Ăhojă ălqaḷḷi wăr tăt-in-ijreh, har šik, innă dăɣ-iman-net ašăl iyyăn: ‹Kud-dăɣ wăr-ăksuḍăɣ Măssinăɣ, wăr-əssəfrărăɣ dăgg-adəm,
4 E por algum tempo ele não quis; mas depois ele disse consigo: Ainda que eu não temo a Deus, nem respeito os homens,
5 ad-əkkəsăɣ tekăriḍt i-tamăḍt-i-dăɣ hi-tăsɣăfăt i-ad-hi-tăkf ălɣafyăt.› »
5 todavia, como esta viúva me incomoda, vou vingá-la, para que ela não continue a vir me cansar.
6 Innʼ-asăn Ălɣalim Ɣisa: «Săjdăt ɣas i-a-wa-dăɣ inna ălqaḷḷi-wa-dăɣ n-enăllăbăs.
6 E disse o Senhor: Ouvi o que diz o injusto juiz.
7 Ɣas tordam a-s Măssinăɣ wăr-e-ikkəs tekăriḍt i-wi ăsnăfrăn săr-s dd-hallănen ehăḍ d-ašăl? Tordam a-s ad-hin-ăhaj fălla-săn?
7 E Deus não vingará aos seus próprios eleitos, que clamam a ele dia e noite, já que é longânimo para com eles?
8 Ăbo! Ălleɣeɣ-awăn a-s, ad-hasăn-ikkəs tekăriḍt šik măšan, tordam făw s-ašăl wa dd-mad-iqqəl Ăgg-ăgg-adəm, ad-dd-agəẓ immun făll-ărori n-ăkall?»
8 Eu vos digo que, ele os vingará rapidamente. Quando, porém, vier o Filho do homem, porventura achará fé na terra?
9 Issăɣlăy Ɣisa ḍarăt-a-wen tangalt ăddinăt wi ordănen iman-năsăn iqqud, a-s ija a-wen, əlkăhăn imidiwăn-năsăn, innʼ-asăn:
9 E ele falou esta parábola a uns que confiavam em si mesmos, que eles eram justos, e desprezavam os outros:
10 «Kăla əkkăn əssin meddən ehăn n-ămudd wa măqqărăn i-ad-umadăn, ăɣbədăn Măssinăɣ. Iyyăn u-faris, wa iyyăḍăn ănarmas n-tiwse.
10 Dois homens subiram ao templo para orar; um fariseu, e o outro publicano.
11 Osăn-in ɣas, ibdăd wa n-u-faris, ad-itumad, ijanna dăɣ-iman-net: ‹Ăjoḍăyăɣ-ak Măssinăɣ făl-a-s, wăr-olehăɣ d-ăddinăt-wi iyyăḍnen n-imăkrăḍăn d-iməzzəna, wăr-olehăɣ daɣ d-u-tiwse-wa-dăɣ,
11 O fariseu, posto em pé, assim orava consigo mesmo: Ó Deus, eu te agradeço, porque não sou como os outros homens, extorsionários, injustos e adúlteros; nem como este publicano.
12 tuẓamăɣ əssin išilan dăɣ-əssəboɣ, takkăsăɣ tămukăst n-a-wa jarrăwăɣ iket-net.›
12 Eu jejuo duas vezes na semana, dou os dízimos de tudo quanto eu possuo.
13 A-s ităjj a-wen u-tiwse ənta, ibdad dihen, təgdal-as tăkrakiḍt wăla ad-iḍkəl asăwaḍ-net, ăsninăn iman-net, ijanna ənta: ‹Ya Măssinăɣ! Səsməḍ făll-i, əkrəšăɣet data-k idəm năkk-i n-anăsbăkkaḍ.› »
13 E o publicano, estando em pé de longe, não queria levantar seus olhos ao céu, mas batia sobre o seu peito, dizendo: Ó Deus, tem misericórdia de mim, pecador!
14 Innʼ-asăn Ɣisa: «Ălleɣeɣ-awăn a-s u-tiwse-wa-dăɣ, a-s iqqăl ehăn-net, ijraw idəm wăr-ijrew u-faris dat-Măssinăɣ. Ere iḍkălăn iman-net, ad-irəs, ere daɣ wa ăsrăsăn iman-net, ad-t-iḍkəl Măssinăɣ.»
14 Eu vos digo que este homem desceu justificado para sua casa, em vez do outro; porque todo o que a si mesmo se exaltar será humilhado, e o que a si mesmo se humilhar será exaltado.
15 Ămmewăyăn-dd ḍarăt-a-wen imărkăsăn s-Ɣisa i-ad-dăɣ-săn ăj ălbăraka, măšan, ənhăyăn inəṭṭulab-net a-wen ɣas, ăklăwlăwăn făll-imărawăn-năsăn.
15 E eles traziam-lhe também os bebês, para que ele os tocasse; mas os seus discípulos, vendo isso, os repreendiam.
16 Iɣrʼ-en-dd Ɣisa s-iman-net, innʼ-asăn: «Ăyyăt aratăn ad-hi-dd-əkkən, wăr tăn-in-tăwweɣăm făll-i făl-a-s Təmmənəya n-Măssinăɣ, ăddinăt-wi dăr-săn ănifăqqănen a-s tăt-ihakk.
16 Jesus, porém, chamando-as para si, disse: Deixai vir a mim as criancinhas, e não as proibais; porque das tais é o reino de Deus.
17 Ăsidătteɣ-awăn a-s ere wărăn iqbel Təmmənəya n-Măssinăɣ s-əmmək wa s-tăt-mad-iqbəl ara, wăr tăt-mad-ijjəš.»
17 Verdadeiramente eu vos digo: Qualquer que não receber o reino de Deus como uma criancinha de forma alguma entrará nele.
18 Osă-dd ălfăqqi iyyăn n-kăl-Ălyăhud Ɣisa, innʼ-as: «Ălɣalim wa olăɣăn, ma s-leɣ s-ad-t-ăjăɣ i-ad-əkkusăɣ tămudre ta tăɣlălăt?»
18 E um certo governante perguntou-lhe, dizendo: Bom Mestre, o que eu farei para herdar a vida eterna?
19 Innʼ-as Ɣisa: «Mafăl hi-ɣarrăd s-isəm: Wa olăɣăn? Wăr t-illa ere olaɣăn săl Măssinăɣ.
19 E Jesus lhe disse: Por que me chamas bom? Ninguém é bom, senão um, que é Deus.
20 Wădden təssanăd alămărăn-net: ‹Wăr jed əzzəna, wăr jed iman, wăr tokerăd, wăr tăjjəyhăd s-bahu, səmɣăr ti-k d-ma-k.› »
20 Tu sabes os mandamentos: Não cometerás adultério, não assassinarás, não furtarás, não dirás falso testemunho, honra a teu pai e a tua mãe.
21 Innʼ-as ălfăqqi: «Ăɣdalăɣ i-a-wen-dăɣ iket-net hărwa ămoosăɣ ara.»
21 E ele disse: Tudo isso eu tenho guardado desde a minha juventude.
22 Isla Ɣisa i-măjrăd wa ija ɣas, innʼ-as: «Hărăt iyyăn a hak-in-ăba: tužžăr-in a-wa led iket-net, tuẓanăd-t i-tilăqqiwen i-ad-təjrəwăd ărrəzăɣ dăɣ-ălžănnăt, dihen, əqqəl-dd, əlkəm-ahi.»
22 Ora, Jesus ouvindo estas coisas, lhe disse: Ainda te falta uma coisa; vende tudo quanto tens, e distribua entre os pobres, e tu terás um tesouro no céu; e vem e segue-me.
23 Islʼ ălfăqqi i-a-wen ɣas, ənxăsăn iman-net ed ila ehăre n-tikunen.
23 E, ao ouvir esta palavra, ele ficou muito triste; porque ele era muito rico.
24 Inhăy-t Ɣisa ănxasăn iman-net ɣas, innă: «Unhh! Aẓwi ija i-ere irzaɣăn ujəš n-Təmmənəya n-Măssinăɣ!
24 E, vendo Jesus que ele ficara muito triste, disse: Quão dificilmente entrarão no reino de Deus os que têm riquezas!
25 Ojăr tărăɣse ta ija i-amnəs ujəš s-tiṭṭ n-ănaẓmay uhən i-ere irzaɣăn ujəš n-Təmmənəya n-Măssinăɣ.»
25 Porque é mais fácil um camelo passar por um olho de agulha, do que entrar um homem rico no reino de Deus.
26 Ǝnnăn-as ăddinăt-wi has-ăsijădnen a-s inna a-wen-dăɣ: «Adiš mi madăn-iɣləs.»
26 E os que ouviram isso disseram: Então, quem poderá ser salvo?
27 Innʼ-asăn: «A-wa wăr-ăsmăkkănăn dăgg-adəm, ăddoobăt-t Măssinăɣ.»
27 E ele disse: As coisas que são impossíveis com homens são possíveis com Deus.
28 Iggăd-dd Bəṭrus, innʼ-as: «Năkkăneḍ-i-š oyyănen ihănan-nănăɣ nəlkăm-ak, əndek isălan-nănăɣ, ma s-ilkam ad-t-nəjrəw?»
28 Então, disse Pedro: Eis que nós deixamos tudo, e te seguimos.
29 Innʼ-asăn Ɣisa: «Ăsidătteɣ-awăn a-s wăr t-illa dăɣ-wăn-i madăn-ăyy ehăn-net meɣ hănne-s meɣ ayətma-s meɣ imărawăn-net meɣ məddana-s dăɣ-təssəba n-Təmmənəya n-Măssinăɣ
29 E, ele lhes disse: Verdadeiramente eu vos digo: Não há homem que, tendo deixado casa, ou pais, ou irmãos, ou esposa, ou filhos por causa do reino de Deus,
30 s-wădden, ad-ijrəw a ănnuḍfăsăn făll-a-wen dăɣ-ăddunya-ta-dăɣ, ijrəw daɣ tămudre ta tăɣlălăt dăɣ-ăddunya ta dd-malăt.»
30 que não receba, nesse tempo presente, muito mais, e no mundo vindouro a vida eterna.
31 Ikkăs-dd Ɣisa ḍarăt-a-wen inəṭṭulab-net wi n-măraw d-əssin s-takše, innʼ-asăn: «Ǝnhəywăt, năkkăneḍ-da hi-əkkănen Yărussălam i-ad-itbət a-wa əktăbăn ănnăbităn dăɣ-isălan n-Ăgg-ăgg-adəm
31 Então, ele tomando consigo os doze, disse-lhes: Eis que estamos subindo para Jerusalém, e todas as coisas escritas pelos profetas a respeito do Filho do homem serão cumpridas.
32 făl-a-s, ad-t-əjən ayətma-s dăɣ-ifassăn n-inəẓẓulam, əjən-t tekăškăšt, səmmăḍrəyăn-t, sutəfən fălla-s,
32 Porque ele será entregue aos gentios, e será escarnecido, humilhado e cuspido;
33 əjən dăɣ-s tiwit, əjən iman-net măšan, ašăl wa s-kăraḍ ḍarăt tamăttant-net, ad-dd-inkăr jer-inəmmuttan.»
33 e, eles o açoitarão, e o matarão; e ao terceiro dia ele será ressuscitado.
34 Ijʼ-asăn Ɣisa măjrăd-wen-dăɣ măšan, wăr t-illa a dăɣ-s əjrahăn ed, ăttunkăl-asăn ălmăɣna-net, wăr-əjrehăn a-wa dăɣ-hasăn-ăssewăl.
34 E eles não entendiam nenhuma dessas coisas; e esta palavra lhes era encoberta, e eles não entenderam as coisas que foram faladas.
35 Ălwăqq wa d-hin-ohăẓăn taɣrəmt ta n-Žărriko, əkkăn-dd edes i-emədderɣəl ăqqiimăn dăɣ-asălim n-zăbo, itattăr takute dăɣ-ăddinăt.
35 E aconteceu que, chegando ele perto de Jericó, estava um certo homem cego assentado junto do caminho, mendigando.
36 Islă i-tăkat ta ja tamətte ɣas, issəstăn d-a-wa ijăn.
36 E, ouvindo passar a multidão, ele perguntou o que isto significava.
37 Ǝnnăn-as ăddinăt: «Ɣisa wa n-Năṣirăt a okayăn.»
37 E disseram-lhe que Jesus de Nazaré estava passando.
38 Ăsɣărăt, innă: «Ya Ɣisa wa n-Ăgg-Dawəd, aḍən-ahi tăhanint!»
38 E ele gritou, dizendo: Jesus, Filho de Davi, tem misericórdia de mim.
39 Ăɣtălăn-t ăddinăt-wi ăzzarnen i-tamətte i-ad-hin-isusəm măšan, ăsɣărăt s-afălla: «Ya Ăgg Dawəd, aḍən-ahi tăhanint!»
39 E os que iam à frente repreendiam-no, para que se calasse; mas ele gritava ainda mais: Filho de Davi, tem misericórdia de mim.
40 Ibdăd Ɣisa, omăr s-ad-săr-s dd-ăttălwăy. Osʼ-e-hi-dd emədderɣəl ɣas, issəstăn-t, innʼ-as:
40 E Jesus, parando, ordenou que lho trouxessem. E ele chegando perto, perguntou-lhe,
41 «Ma s-tărhed ad-hak-t-ăjăɣ?» Innʼ-as emədderɣəl: «Ălɣalim, aləsăɣet ahănay.»
41 dizendo: O que queres que eu te faça? E ele disse: Senhor, que eu possa receber a minha visão.
42 Innʼ-as Ɣisa: «Ǝnhəy! Iɣlăs-kăy immun-năk.»
42 E Jesus lhe disse: Recebe a visão, a tua fé te salvou.
43 Inhăy ălwaqq-wen-dăɣ, ilkăm i-Ɣisa, ad-itiiməl Măssinăɣ, tiiməl daɣ tamətte ta tənhăyăt a-wa ijăn Măssinăɣ făl tihusay n-ijităn-net.
43 E ele imediatamente recuperou a sua visão, e o foi seguindo, glorificando a Deus; e todo o povo, vendo isso, dava louvores a Deus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 18, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.