Lucas 17
Ălǝnžil n-Ɣisa Ălmasex: Kitab Ălmuqăddăs (TAQ) vs NVT
1 Innă Ɣisa ḍarăt-a-wen i-inəṭṭulab-net: «Tanməšrayt, ad-tajj ɣas, măšan, iməskay kăl-əssəbab-net.
1 Jesus disse a seus discípulos: “Sempre haverá o que leve as pessoas a cair em pecado, mas que aflição espera quem causa a tentação!
2 Wa has-issəbăbăn, iššăm-as-in, ad-tətwăqqən tăhunt ta s-itəẓẓad ălkăma dăɣ-err-net, itwəjăr-in dăɣ-ejărew wa səmmăn, uhən ad-umas əssəbab n-tanməšrayt i-iyyăn dăɣ-inəṭṭulab-in.
2 Seria melhor ser lançado no mar com uma pedra de moinho amarrada ao pescoço que fazer um destes pequeninos pecar.
3 Ăjăt ənniyăt i-iman-năwăn: afăl kăy-iḍlăm ăŋŋa-k, ăɣtəl-t, kunta ămmujrăẓ, ănšʼ-as.
3 Portanto, tenham cuidado! “Se um irmão pecar, repreenda-o e, se ele se arrepender, perdoe-o.
4 Afăl hak-ija əssa uḍlemăn dăɣ-ašăl, ijʼ-ak-dd əssa uɣlawăn dăɣ-dăɣ-k itattăr tenăšše, ănšʼ-as.»
4 Mesmo que ele peque contra você sete vezes por dia e, a cada vez, se arrependa e peça perdão, perdoe-o”.
5 Ǝnnăn inəmmušal i-Ɣisa: «Ălɣalim, siwəḍ immun-nănăɣ.»
5 Os apóstolos disseram ao Senhor: “Faça nossa fé crescer!”.
6 Innʼ-asăn Ălɣalim Ɣisa: «Afăl lam immun ogdăhăn d-temătăwt ta tojărăt təmmətkit dăɣ-idommăn, ad-tudabem ad-tənnəm i-ahəkš-wa-dăɣ: ‹Ǝlbəy-dd iman-năk, săɣtəd-tăn dăɣ-ejănš›, ad-ăj a-wa has-tənnăm.
6 O Senhor respondeu: “Se tivessem fé, ainda que tão pequena quanto um grão de mostarda, poderiam dizer a esta amoreira: ‘Arranque-se e plante-se no mar’, e ela lhes obedeceria.
7 Ǝndek dăɣ-wăn wa s-afăl t-dd-odwa akli-net wa ăssixdăm dăɣ-ašəkrəš-net, meɣ wa ăsḍăn arəzzej-net, ad-has-ănn: ‹Ǝyyăw mănsăw›,
7 “Quando um servo chega do campo depois de arar ou cuidar das ovelhas, o senhor lhe diz: ‘Venha logo para a mesa comer conosco’?
8 wădden a has-mad-ănn: ‹Săŋŋʼ-ahi-dd a əkšeɣ, təjəd isəlsa-năk wi n-ălxidmăt, təkfəd-ahi amənsi har ăkšăɣ, ăswăɣ təzzar, təkšəd, təswəd kăyy.›
8 Não, ele diz: ‘Prepare minha refeição, apronte-se e sirva-me enquanto como e bebo. Você pode comer depois’.
9 Tordam a-s ăhaləs-en-dăɣ, illʼ-e a mad-umay i-akli-en-dăɣ, ijăn a-wa t-iwarăn?
9 E acaso o senhor agradece ao servo por fazer o que lhe foi ordenado?
10 Kăwăneḍ-dăɣ, e-d jăm a-wa s-hawăn-ătwănnă, ănnăt: ‹Năkkăneḍ, jer-t-nəlla wăla wăr t-nəlla, eklan ɣas a nămoos, wăr nəja ɣas ar a-wa hanăɣ-iwarăn.› »
10 Da mesma forma, quando vocês obedecem, devem dizer: ‘Somos servos inúteis; apenas cumprimos nosso dever’”.
11 Ălwăqq wa d-ikka Ɣisa Yărussălam, ăllil zăbo wa ikkăn jer-teje ta n-Sămari d-ta n-Galila.
11 Dirigindo-se a Jerusalém, Jesus chegou à fronteira entre a Galileia e Samaria.
12 Ijjăš-dd tadăbayt tiyyăt ɣas, əlkăḍăn-as-dd măraw meddən ijraw jəri, əbdădăn-as dihen,
12 Ao entrar num povoado dali, dez leprosos, mantendo certa distância,
13 əḍkălăn imăslan-năsăn, ənnăn-as: «Ălɣalim Ɣisa! Aḍən-anăɣ tăhanint.»
13 clamaram: “Jesus, Mestre, tenha misericórdia de nós!”.
14 Inhăy-tăn, innʼ-asăn: «Ăglăt, săknăt iman-năwăn i-kăl-tikutawen.» Ǝglan hărwa a-s əzzăyăn iket-năsăn, šăddijăn.
14 Ele olhou para eles e disse: “Vão e apresentem-se aos sacerdotes”. E, enquanto eles iam, foram curados da lepra.
15 Inhăy iyyăn dăɣ-săn a-s izzăy ɣas, iqqăl dăɣ-adăriš-net, iḍkăl emăsli-net, ad-itiiməl Măssinăɣ.
15 Um deles, ao ver-se curado, voltou a Jesus, louvando a Deus em alta voz.
16 Osă-dd, irkăɣ dat-Ɣisa, ad-has-itumay, ăhaləs-en, i n-teje ta n-Sămari.
16 Lançou-se a seus pés, agradecendo-lhe pelo que havia feito. Esse homem era samaritano.
17 Innă Ɣisa: «Ajăn wădden măraw meddən a əzzăynen, ma jăn təẓẓa wi iyyăḍnen?
17 Jesus perguntou: “Não curei dez homens? Onde estão os outros nove?
18 Ɣas wăr tăn-dd-izjer făw ere dd-iqqalăn i-ad-aməl Măssinăɣ ar amăjar-wa-dăɣ?»
18 Ninguém voltou para dar glórias a Deus, exceto este estrangeiro?”.
19 Innă Ɣisa i-ăhaləs ḍarăt-a-wen: «Ǝbdəd, əgləw, iɣlăs-kăy immun-năk.»
19 E disse ao homem: “Levante-se e vá. Sua fé o curou”.
20 Ǝssəstănăn kăl-faris Ɣisa, ənnăn-as: «Ǝmme dd-mad-təzzubbət Təmmənəya n-Măssinăɣ?» Innʼ-asăn: «Təmmənəya n-Măssinăɣ, wăr mad-dd-tăj ass ilan mănhoy,
20 Certo dia, os fariseus perguntaram a Jesus: “Quando virá o reino de Deus?”. Jesus respondeu: “O reino de Deus não é detectado por sinais visíveis.
21 wăr mad-itwənn: ‹Ǝnta da›, wăla: ‹Ǝnta den›, făl-a-s ădduuttăt a-s, Təmmənəya n-Măssinăɣ, təllʼ-e jere-wăn.»
21 Não se poderá dizer: ‘Está aqui!’ ou ‘Está ali!’, pois o reino de Deus já está entre vocês”.
22 Innă i-inəṭṭulab-net ḍarăt-a-wen: «Ǝlkamăn išilan dăɣ-mad-səddărhənăm ahănay n-Ăgg-ăgg-adəm kud-dăɣ i-ašăl iyyăn ɣas, măšan, wăr t-mad-tənhəyăm.
22 Então ele disse a seus discípulos: “Aproximam-se os dias em que desejarão ver o tempo do Filho do Homem, mas não o verão.
23 Afăl hawăn-ătwănna: ‹Ǝnta den›, meɣ: ‹Ǝnta da›, wăr təglem, wăr təlkemăm i-a-wen
23 Dirão a vocês: ‘Vejam, lá está!’ ou ‘Aqui está ele!’, mas não os sigam.
24 făl-a-s, Ăgg-ăgg-adəm, ass-net, ad-alăh d-essam-i s-e-d issăm dăɣ-ašrut iyyăn n-išənnawăn, ad-isəmmələwləw ašrut wa iyyăḍăn.
24 Porque, assim como o relâmpago lampeja e ilumina o céu de uma extremidade a outra, assim será no dia em que vier o Filho do Homem.
25 Măšan, wăr mad-ăj a-wen ar s-ad-inhəy tersəmmawen, təkkuddəl-t əzzurəyăt-ta-dăɣ təzzar,
25 Mas primeiro é necessário que ele sofra terrivelmente e seja rejeitado por esta geração.
26 făl-a-s, a-wa ijăn dăɣ-išilan wi n-ănnăbi Nox, a madăn-ăj daɣ dăɣ-išilan-wi dd-mad-iqqəl Ăgg-ăgg-adəm.
26 “Quando o Filho do Homem voltar, será como no tempo de Noé.
27 Ăzzăman wa n-ănnăbi Nox, tayăwanăn ăddinăt, sassăn, tidubunăn, sidubunăn har ašăl wa d-ijjăš Nox turăft n-aman ta măqqărăt s-has-innă Măssinăɣ a tăt-ikən, oḍăn-dd fălla-săn aman wi n-ḍuf, əlhăsăn-tăn iket-dăɣ-năsăn.
27 Naqueles dias, o povo seguia sua rotina de banquetes, festas e casamentos, até o dia em que Noé entrou na arca e veio o dilúvio, que destruiu a todos.
28 Šund a-wen-dăɣ daɣ a ijăn dăɣ-išilan wi n-Lut, tattăn ăddinăt, sassăn, žanšen, satajăn, tidumun, təddayăn ihănan
28 “E o mundo será como no tempo de Ló. O povo se ocupava de seus afazeres diários, comendo e bebendo, comprando e vendendo, cultivando e construindo,
29 har ašăl wa d-izjăr Lut aɣrəm wa n-Sodoma, iffăy-dd fălla-săn Măssinăɣ ajənna n-efew d-əlkăbrit, ilhăs-tăn iket-dăɣ-năsăn.
29 até o dia em que Ló deixou Sodoma. Então fogo e enxofre ardente caíram do céu e destruíram a todos.
30 Šund a-wen-dăɣ a madăn-ăj ašăl wa dd-mad-iqqəl Ăgg-ăgg-adəm.
30 Sim, tudo será como sempre foi até o dia em que o Filho do Homem for revelado.
31 Ašăl-en, wa iwarăn afălla n-ehăn, wăr dd-itəzəbbutet i-ad-iḍkəl ilalăn has-hanen ider n-ehăn; wa ihan ašəkrəš-net daɣ, wăr-ităqqălet ehăn,
31 Nesse dia, quem estiver na parte de cima da casa, não desça para pegar suas coisas. Quem estiver no campo, não volte para casa.
32 wăr hin-təttəwăm a-wa ijrăwăn hănne-s n-Lut.
32 Lembrem-se do que aconteceu à esposa de Ló!
33 Ere wa wărăn idgeẓ ar dăɣ-ajăraw n-iman-net dăɣ-ăddunya-ta-dăɣ, ad-ifut dăɣ-ălžănnăt, măšan, ăwadəm wa irḍăn ăfota dăɣ-iman-net, dăɣ-ăddunya-ta-dăɣ, dăɣ-ăddimmăt-in, ad-iɣləs.
33 Quem se apegar à própria vida a perderá; quem abrir mão de sua vida a salvará.
34 Ăssiilmădăɣ-kăwăn s-ehăḍ-wen-dăɣ, ad-ənsan əssin meddən făll-asəftăɣ iyyăn, ămmăḍkăl iyyăn, itwəyy-dd wa iyyăḍăn,
34 Naquela noite, duas pessoas estarão dormindo na mesma cama; uma será levada, e a outra, deixada.
35 ad-təẓẓadnăt sănatăt tiḍeḍen əttăɣam dăɣ-edăgg iyyăn, tămmăḍkăl tiyyăt, tətwəyy-dd ta iyyăḍăt; [
35 Duas mulheres estarão moendo cereal no moinho; uma será levada, e a outra, deixada.
36 ad-əhan əssin meddən ašəkrəš iyyăn, ămmăḍkăl iyyăn, itwəyy-dd iyyăn.]»
36 Dois homens estarão trabalhando juntos num campo; um será levado, e o outro, deixado”.
37 Ǝssəstănăn inəṭṭulab Ɣisa, ənnăn-as: «Ălɣalim, əndek dihad-e-ăj a-wen?» Innʼ-asăn: «Dihad t-təlla tamăɣsoyt, ad-itajj ellay.»
37 “Senhor, onde isso acontecerá?”, perguntaram os discípulos. Jesus respondeu: “Onde estiver o cadáver, ali se ajuntarão os abutres”.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 17, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.