Lucas 15
Ălǝnžil n-Ɣisa Ălmasex: Kitab Ălmuqăddăs (TAQ) vs NAA
1 Tisən-dd inarmasăn n-tiwse d-erk ăddinăt ăjjootnen Ɣisa i-ad-has-əslən.
1 Aproximavam-se de Jesus todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Ǝnhăyăn kăl-faris d-ălɣulam n-Ăṭṭăwrăt a-wen ɣas, ad-simtəktikăn, jannen: «Ak, təjrahăm-in anɣim d-tihra ta ităjj d-erk ăddinăt?»
2 Os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: — Este recebe pecadores e come com eles.
3 Issăɣlăy-tăn-dd Ɣisa tangalt dăɣ-hasăn-inna:
3 Então Jesus lhes contou esta parábola:
4 «Ǝndek dăɣ-wăn wa s-afăl ila temeḍe n-tehăle har dăɣ-snăt tăssujjăl tiyyăt, wădden ad-ăyy ti n-təẓẓayăt timərwen d-təẓẓayăt əfradnăt, igləw, isəssəjjəl ta dăɣ-s ăba har tăt-dd-ijrəw?
4 — Qual de vocês é o homem que, possuindo cem ovelhas e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove e vai em busca da que se perdeu, até encontrá-la?
5 Afăl tăt-dd-ijrăw, ad-tăt-isəwăr iẓerhan-net ikna tedăwit,
5 E, quando a encontra, põe-na sobre os ombros, cheio de alegria.
6 afăl hin-iwwăḍ ihănan, ad-dd-iɣăr imidiwăn-net d-ănhărajăn-net, ănnʼ-asăn: ‹Ǝyyăwăt, ăhrăt dăr-i tedăwit, tehăle-nin ta tăssujjălăt, əjrăwăɣ-tăt-dd.›
6 E, indo para casa, reúne os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: “Alegrem-se comigo, porque já achei a minha ovelha perdida.”
7 S-əmmək-wen-dăɣ daɣ a făl, ăssiilmădăɣ-kăwăn a-s, ad-tajăr tedăwit ta madăt-tăj dăɣ-išənnawăn dăɣ-təssəba n-iyyăn anăsbăkkaḍ ătubăn, uhən i-təẓẓayăt timərwen n-ăwadəm d-təẓẓa ɣur-ija a-s, wăr-ămɣatărăn s-tătubt.
7 Digo a vocês que, assim, haverá mais alegria no céu por um pecador que se arrepende do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 Wădden daɣ afăl la tamăḍt măraw ărriyalăn n-aẓrəf hundăɣ har dăɣ-săn ăbʼ iyyăn, ad-sărməs tefătelt, ad-tišriwit ăkall n-ehăn, tiskənsəkit-t hundăɣ har dd-təjrəw ărriyal-net wa ăba?
8 — Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma delas, não acende a lamparina, varre a casa e a procura com muito empenho até encontrá-la?
9 Afăl t-dd təjrăw, ad-dd-sədəw timidiwen-net d-tănhărajen-net, tănnʼ-asnăt: ‹Ahărmăt dăr-i tedăwit, ed ărriyal-in wa ăba, əjrăwăɣ-t-dd.›
9 E, quando a encontra, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: “Alegrem-se comigo, porque achei a dracma que eu tinha perdido.”
10 A-wen-dăɣ a făl hawăn-ălleɣeɣ a-s, tămoos tătubt n-anăsbăkkaḍ iyyăn əssəbab n-tedăwit măqqoorăt i-ănjălosăn n-Măssinăɣ.»
10 Eu afirmo a vocês que a mesma alegria existe diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Innʼ-asăn Ɣisa daɣ: «Kăla t-illa ăhaləs ilan əssin aratăn.
11 Jesus continuou:
12 Ašăl iyyăn, osă-dd wa ənḍărrăn ti-s, innʼ-as: ‹Abba, akfʼ-ahi ejădăr-in dăɣ-tăkasit.› Ăẓun ti-săn a-wa ila jere-săn.
12 O mais moço deles disse ao pai: “Pai, quero que o senhor me dê a parte dos bens que me cabe.” E o pai repartiu os bens entre eles.
13 Hărăt n-išilan ḍarăt-a-wen, ăttužžăr-in wa ənḍărrăn ejădăr-net, irmăs aẓrəf-net, ikkʼ ăkall iyyăn ujəjăn, ăllil iẓəjraẓ n-iman-net, ad-ibaxxăs a-wa ila.
13 — Passados não muitos dias, o filho mais moço, ajuntando tudo o que era seu, partiu para uma terra distante e lá desperdiçou todos os seus bens, vivendo de forma desenfreada.
14 Ălwăqq wa d-ikkəykăy a-wa iṭṭăf, oḍă-dd laẓ făll-ăkall wa iha iket-net, toɣăy-as tămăɣatert.
14 — Depois de ter consumido tudo, sobreveio àquele país uma grande fome, e ele começou a passar necessidade.
15 Igla, ixdăm ɣur-iyyăn dăɣ-kăl-ăkall, ăssokʼ-e ăgg-ăkall išəkraš-net i-ad-dăɣ-săn iḍən əlxənžărăn.
15 Então foi pedir trabalho a um dos cidadãos daquela terra, e este o mandou para os seus campos a fim de cuidar dos porcos.
16 Ijʼ-as laẓ asəmmănənnăḍ wa-dăɣ făl dd-iqqăl isadărhan tetăte n-išəkša-wi-dăɣ tattăn əlxənžărăn măšan, wăr t-ikfa măssi-săn turhajăt n-a-wen.
16 Ali, ele desejava alimentar-se das alfarrobas que os porcos comiam, mas ninguém lhe dava nada.
17 Ǝqqălăn-t-dd iman-net ašăl iyyăn, ăznăzjamăt, innă: ‹Năkk-i-dăɣ, ma hi-ijăn dăɣ a-wa? Ajăn wădden a-wa ila abba-nin dăɣ-inaxdimăn ijarrăw a ikša har t-isəssikəy, uhən-dăɣ năkk, năkk-da-dăɣ, isimnənniḍ-ahi laẓ;
17 Então, caindo em si, disse: “Quantos trabalhadores de meu pai têm pão com fartura, e eu aqui estou morrendo de fome!
18 ăddăbara, ad-ənkărăɣ, ăqqəlăɣ abba-nin, ănnăɣ-as: Abba, ănmăšrăyăɣ i-Măssinăɣ, ăbodărăɣ-kăy,
18 Vou me arrumar, voltar para o meu pai e lhe dizer: ‘Pai, pequei contra Deus e diante do senhor;
19 ăbas ăniihăjjăɣ d-ad-itwənn rure-k a ămoosăɣ, ăjʼ-ahi iyyăn dăɣ-inaxdimăn-năk.›
19 já não sou digno de ser chamado de seu filho; trate-me como um dos seus trabalhadores.’”
20 Ibdăd, iqqăl ăkall wa iha ti-s. Ikkă-dd ehăn dăɣ-ijəj a-s t-ojja ti-s, tănɣʼ-e tăhanint-net, ošăl săr-s, orʼ-as ifassăn-net, oḍă dăɣ-săn, ad-t-itisəs dăɣ-ijərjar-net, itiməllut-as.
20 E, arrumando-se, foi para o seu pai.
21 Innă alyaḍ ălwăqq-wen i-ti-s: ‹Abba, ănmăšrăyăɣ i-Măssinăɣ, ăbodărăɣ-kăy, ăbas ăniihăjjăɣ d-ad-itwənn năkk rure-k.›
21 E o filho lhe disse: “Pai, pequei contra Deus e diante do senhor; já não sou digno de ser chamado de seu filho.”
22 Iɣră-dd ti-s inaxdimăn-net, innʼ-asăn: ‹Ašəlăt tărmaḍ, awəyăt-dd anăkăbba wa ufăn, təjəm-as-t, ăjăt taḍhot dăɣ-assəkăḍ-net, təkfəm-t tifădelen ăynaynen,
22 O pai, porém, disse aos servos: “Tragam depressa a melhor roupa e vistam nele. Ponham um anel no dedo dele e sandálias nos pés.
23 ărməsăt-dd ašjăr wa ojărăn tadhont, tăɣrəsăm-as, ăjet amăjaru d-ăzzăho
23 Tragam e matem o bezerro gordo. Vamos comer e festejar,
24 făl-a-s rure-ɣ wa s-kăla ămmut iddăr-dd, kăla ăssujjăl măšan, ittəjrăw-dd.› Ǝssəntăn eqqas d-tiɣləla ălwăqq-wen-dăɣ.
24 porque este meu filho estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado.” E começaram a festejar.
25 A-s ităjj a-wen, rure-s wa n-teɣăfădde ihʼ išəkraš. Ikka-dd dihen a-s isla i-tandiwen d-tihărdănen d-isuhaɣ əkkan išənnawăn,
25 — Ora, o filho mais velho estava no campo. Quando voltava, ao aproximar-se da casa, ouviu a música e as danças.
26 iɣră-dd iyyăn dăɣ-inaxdimăn, issəstăn-t d-a-wa ijăn,
26 Chamou um dos empregados e perguntou o que era aquilo.
27 innʼ-as ănaxdim: ‹Ăŋŋa-k, ad-dd-iqqălăn, inɣʼ-as ti-k ašjăr wa iddăren ed, iqqăl-t-dd rure-s, iddar-iɣlas.›
27 E ele informou: “O seu irmão voltou e, por tê-lo recuperado com saúde, o seu pai mandou matar o bezerro gordo.”
28 Ojăl, unjăy s-ad-dd-ijjəš ehăn. Ikkʼ-e-hi-dd ti-s, ad-t-isalɣad.
28 — O filho mais velho se indignou e não queria entrar. Saindo, porém, o pai, procurava convencê-lo a entrar.
29 Inna i-ti-s: ‹Wădden năkk, a ilan iwətyan əšɣalăɣ-ăk, wăr kăla ănmăšrăyăɣ i-a hi-tənned măšan, wăr kăla hi-təkfed wăla dăɣ-eɣăyd s-əkleɣ năkk d-imidiwăn-in
29 Mas ele respondeu ao seu pai: “Faz tantos anos que sirvo o senhor e nunca transgredi um mandamento seu. Mas o senhor nunca me deu um cabrito sequer para fazer uma festa com os meus amigos.
30 măšan, iqqăl-dd rure-k wa hin-ibxăsăn aẓrəf-năk dăɣ-tălkăxbaten ɣas, tăɣrăsăd-as i-ašjăr-wa iddăren.›
30 Mas, quando veio esse seu filho, que sumiu com os bens do senhor, gastando tudo com prostitutas, o senhor mandou matar o bezerro gordo para ele!”
31 Innʼ-as ti-s: ‹Alyaḍ-in, kăyy, wăr kăla hi-fălăd, a-wa əleɣ iket-net i-năk
31 — Então o pai respondeu: “Meu filho, você está sempre comigo; tudo o que eu tenho é seu.
32 măšan ašăl-i, ăniihăjja s-ad-năj amăjaru d-ăzzăho, făl-a-s ăŋŋa-k wa s-kăla ămmut, iddăr-dd, kăla ăssujjăl măšan, ittəjrăw-dd.› »
32 Mas era preciso festejar e alegrar-se, porque este seu irmão estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado.”
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.