Lucas 15
Ălǝnžil n-Ɣisa Ălmasex: Kitab Ălmuqăddăs (TAQ) vs BKJ
1 Tisən-dd inarmasăn n-tiwse d-erk ăddinăt ăjjootnen Ɣisa i-ad-has-əslən.
1 Então, aproximaram-se dele todos os publicanos e pecadores para ouvi-lo.
2 Ǝnhăyăn kăl-faris d-ălɣulam n-Ăṭṭăwrăt a-wen ɣas, ad-simtəktikăn, jannen: «Ak, təjrahăm-in anɣim d-tihra ta ităjj d-erk ăddinăt?»
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este homem recebe pecadores, e come com eles.
3 Issăɣlăy-tăn-dd Ɣisa tangalt dăɣ-hasăn-inna:
3 E ele lhes falou esta parábola, dizendo:
4 «Ǝndek dăɣ-wăn wa s-afăl ila temeḍe n-tehăle har dăɣ-snăt tăssujjăl tiyyăt, wădden ad-ăyy ti n-təẓẓayăt timərwen d-təẓẓayăt əfradnăt, igləw, isəssəjjəl ta dăɣ-s ăba har tăt-dd-ijrəw?
4 Qual de vós é o homem que, tendo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove, e vai atrás da perdida até encontrá-la?
5 Afăl tăt-dd-ijrăw, ad-tăt-isəwăr iẓerhan-net ikna tedăwit,
5 E, tendo-a encontrado, regozijando-se, a põe sobre seus ombros.
6 afăl hin-iwwăḍ ihănan, ad-dd-iɣăr imidiwăn-net d-ănhărajăn-net, ănnʼ-asăn: ‹Ǝyyăwăt, ăhrăt dăr-i tedăwit, tehăle-nin ta tăssujjălăt, əjrăwăɣ-tăt-dd.›
6 E ele chegando em casa, chama os seus amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque eu encontrei a minha ovelha que estava perdida.
7 S-əmmək-wen-dăɣ daɣ a făl, ăssiilmădăɣ-kăwăn a-s, ad-tajăr tedăwit ta madăt-tăj dăɣ-išənnawăn dăɣ-təssəba n-iyyăn anăsbăkkaḍ ătubăn, uhən i-təẓẓayăt timərwen n-ăwadəm d-təẓẓa ɣur-ija a-s, wăr-ămɣatărăn s-tătubt.
7 Eu vos digo, que assim haverá mais alegria no céu por um pecador que se arrepende, do que por noventa e nove pessoas justas que não necessitam de arrependimento.
8 Wădden daɣ afăl la tamăḍt măraw ărriyalăn n-aẓrəf hundăɣ har dăɣ-săn ăbʼ iyyăn, ad-sărməs tefătelt, ad-tišriwit ăkall n-ehăn, tiskənsəkit-t hundăɣ har dd-təjrəw ărriyal-net wa ăba?
8 Ou qual mulher que, tendo dez peças de prata, e perdendo uma peça, não acende a candeia, e varre a casa, buscando com diligência até encontrá-la?
9 Afăl t-dd təjrăw, ad-dd-sədəw timidiwen-net d-tănhărajen-net, tănnʼ-asnăt: ‹Ahărmăt dăr-i tedăwit, ed ărriyal-in wa ăba, əjrăwăɣ-t-dd.›
9 E, tendo-a encontrado, ela chama as amigas e as vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque encontrei a peça que eu havia perdido.
10 A-wen-dăɣ a făl hawăn-ălleɣeɣ a-s, tămoos tătubt n-anăsbăkkaḍ iyyăn əssəbab n-tedăwit măqqoorăt i-ănjălosăn n-Măssinăɣ.»
10 Assim eu vos digo que há alegria na presença dos anjos de Deus por um só pecador que se arrepende.
11 Innʼ-asăn Ɣisa daɣ: «Kăla t-illa ăhaləs ilan əssin aratăn.
11 E ele disse: Certo homem tinha dois filhos;
12 Ašăl iyyăn, osă-dd wa ənḍărrăn ti-s, innʼ-as: ‹Abba, akfʼ-ahi ejădăr-in dăɣ-tăkasit.› Ăẓun ti-săn a-wa ila jere-săn.
12 e o mais jovem deles disse ao seu pai: Pai, dá-me a parte dos bens a que tenho direito. E ele dividiu-lhes os seus haveres.
13 Hărăt n-išilan ḍarăt-a-wen, ăttužžăr-in wa ənḍărrăn ejădăr-net, irmăs aẓrəf-net, ikkʼ ăkall iyyăn ujəjăn, ăllil iẓəjraẓ n-iman-net, ad-ibaxxăs a-wa ila.
13 E poucos dias depois, o filho mais jovem, ajuntando tudo, partiu para uma terra distante, e ali desperdiçou os seus bens com uma vida desordeira.
14 Ălwăqq wa d-ikkəykăy a-wa iṭṭăf, oḍă-dd laẓ făll-ăkall wa iha iket-net, toɣăy-as tămăɣatert.
14 E, havendo ele gastado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e ele começou a passar necessidade.
15 Igla, ixdăm ɣur-iyyăn dăɣ-kăl-ăkall, ăssokʼ-e ăgg-ăkall išəkraš-net i-ad-dăɣ-săn iḍən əlxənžărăn.
15 E ele foi e juntou-se a um dos cidadãos daquela terra, e ele o enviou aos seus campos para alimentar os porcos.
16 Ijʼ-as laẓ asəmmănənnăḍ wa-dăɣ făl dd-iqqăl isadărhan tetăte n-išəkša-wi-dăɣ tattăn əlxənžărăn măšan, wăr t-ikfa măssi-săn turhajăt n-a-wen.
16 E ele desejava encher o seu estômago com as cascas que os porcos comiam; e nenhum homem lhe dava nada.
17 Ǝqqălăn-t-dd iman-net ašăl iyyăn, ăznăzjamăt, innă: ‹Năkk-i-dăɣ, ma hi-ijăn dăɣ a-wa? Ajăn wădden a-wa ila abba-nin dăɣ-inaxdimăn ijarrăw a ikša har t-isəssikəy, uhən-dăɣ năkk, năkk-da-dăɣ, isimnənniḍ-ahi laẓ;
17 E ele caindo em si, disse: Quantos servidores de meu pai têm pão suficiente e de sobra, e eu aqui pereço de fome!
18 ăddăbara, ad-ənkărăɣ, ăqqəlăɣ abba-nin, ănnăɣ-as: Abba, ănmăšrăyăɣ i-Măssinăɣ, ăbodărăɣ-kăy,
18 Levantar-me-ei, e irei para o meu pai, e lhe direi: Pai, eu pequei contra o céu e perante ti;
19 ăbas ăniihăjjăɣ d-ad-itwənn rure-k a ămoosăɣ, ăjʼ-ahi iyyăn dăɣ-inaxdimăn-năk.›
19 e não sou mais digno de ser chamado teu filho; faze-me como um dos teus servidores.
20 Ibdăd, iqqăl ăkall wa iha ti-s. Ikkă-dd ehăn dăɣ-ijəj a-s t-ojja ti-s, tănɣʼ-e tăhanint-net, ošăl săr-s, orʼ-as ifassăn-net, oḍă dăɣ-săn, ad-t-itisəs dăɣ-ijərjar-net, itiməllut-as.
20 E ele, levantando-se, foi para seu pai. Mas, ele estando ainda longe do caminho, seu pai o viu, e teve compaixão, e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço, e o beijou.
21 Innă alyaḍ ălwăqq-wen i-ti-s: ‹Abba, ănmăšrăyăɣ i-Măssinăɣ, ăbodărăɣ-kăy, ăbas ăniihăjjăɣ d-ad-itwənn năkk rure-k.›
21 E o filho lhe disse: Pai, eu pequei contra o céu e à tua vista, e não sou mais digno de ser chamado teu filho.
22 Iɣră-dd ti-s inaxdimăn-net, innʼ-asăn: ‹Ašəlăt tărmaḍ, awəyăt-dd anăkăbba wa ufăn, təjəm-as-t, ăjăt taḍhot dăɣ-assəkăḍ-net, təkfəm-t tifădelen ăynaynen,
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei a melhor veste, e vesti-o, e ponde-lhe um anel em sua mão, e calçados em seus pés;
23 ărməsăt-dd ašjăr wa ojărăn tadhont, tăɣrəsăm-as, ăjet amăjaru d-ăzzăho
23 e trazei aqui um novilho cevado, e matai-o; e comamos e alegremo-nos;
24 făl-a-s rure-ɣ wa s-kăla ămmut iddăr-dd, kăla ăssujjăl măšan, ittəjrăw-dd.› Ǝssəntăn eqqas d-tiɣləla ălwăqq-wen-dăɣ.
24 porque este meu filho estava morto, e vive novamente; tinha-se perdido, e foi achado. E eles começaram a alegrar-se.
25 A-s ităjj a-wen, rure-s wa n-teɣăfădde ihʼ išəkraš. Ikka-dd dihen a-s isla i-tandiwen d-tihărdănen d-isuhaɣ əkkan išənnawăn,
25 Ora, o seu filho mais velho estava no campo; e vindo, ao aproximar-se da casa, ele ouviu a música e as danças.
26 iɣră-dd iyyăn dăɣ-inaxdimăn, issəstăn-t d-a-wa ijăn,
26 E ele chamou um dos servos, e perguntou o que significavam aquelas coisas.
27 innʼ-as ănaxdim: ‹Ăŋŋa-k, ad-dd-iqqălăn, inɣʼ-as ti-k ašjăr wa iddăren ed, iqqăl-t-dd rure-s, iddar-iɣlas.›
27 E ele lhe disse: O teu irmão chegou; e teu pai matou o novilho cevado, porque ele o recebeu são e salvo.
28 Ojăl, unjăy s-ad-dd-ijjəš ehăn. Ikkʼ-e-hi-dd ti-s, ad-t-isalɣad.
28 E ele se irritou e não queria entrar; portanto, saindo o pai, lhe rogava.
29 Inna i-ti-s: ‹Wădden năkk, a ilan iwətyan əšɣalăɣ-ăk, wăr kăla ănmăšrăyăɣ i-a hi-tənned măšan, wăr kăla hi-təkfed wăla dăɣ-eɣăyd s-əkleɣ năkk d-imidiwăn-in
29 E, ele respondendo, disse ao seu pai: Eis que eu te sirvo há tantos anos, e em nenhum momento eu transgredi um mandamento teu; contudo, tu nunca me deste um cabrito, para que eu pudesse me alegrar com os meus amigos;
30 măšan, iqqăl-dd rure-k wa hin-ibxăsăn aẓrəf-năk dăɣ-tălkăxbaten ɣas, tăɣrăsăd-as i-ašjăr-wa iddăren.›
30 mas, vindo este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as prostitutas, mataste-lhe o novilho cevado.
31 Innʼ-as ti-s: ‹Alyaḍ-in, kăyy, wăr kăla hi-fălăd, a-wa əleɣ iket-net i-năk
31 E, ele lhe disse: Filho, tu sempre estás comigo, e tudo o que eu tenho é teu.
32 măšan ašăl-i, ăniihăjja s-ad-năj amăjaru d-ăzzăho, făl-a-s ăŋŋa-k wa s-kăla ămmut, iddăr-dd, kăla ăssujjăl măšan, ittəjrăw-dd.› »
32 Mas era necessário fazer festa e regozijarmo-nos; porque este teu irmão estava morto, e vive novamente; tinha-se perdido, e foi achado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.