Gálatas 2
Ălǝnžil n-Ɣisa Ălmasex: Kitab Ălmuqăddăs (TAQ) vs NVI
1 Măraw iwətyan d-əkkoẓ ḍarăt-a-wen-dăɣ ad-olăsăɣ ajoẓi s-Yărussălam ăddeewăɣ ăsihe-wa d-Bărnăbbas d-Titus.
1 Catorze anos depois, subi novamente a Jerusalém, dessa vez com Barnabé, levando também Tito comigo.
2 Ajoẓi-nin daɣ s-Yărussălam, Măssinăɣ a hi-t-dd-ăsnăfalălăn, jeɣ-t. Ǝžžəmmăɣăɣ dihen d-inušămăn n-ălkănisăt ta t-təllăt dihen, ăssoɣălăɣ-asăn isălan n-Ălənžil wa xaṭṭăbăɣ i-inəẓẓulam, əffəsărăɣ-asăn s-iyyăn-iyyăn isălan n-a-wa jeɣ d-a-wa hi-išlăn iket-net i-ad-wăr-itumas ălxidmăt wa s-išwăr jeɣ-t, a jeɣ bănnan.
2 Fui para lá por causa de uma revelação e expus diante deles o evangelho que prego entre os gentios, fazendo-o, porém, em particular aos que pareciam mais influentes, para não correr ou ter corrido em vão.
3 Jeɣ-dăr-săn anəfham-wa-dăɣ făl wăr-ăšhăššălăn wăla dăɣ-Titus-i dăr-i ăddewăn asəmmili n-iman-net ed əssanăn a-s ăgg-Ălyunan a ămoos.
3 Mas nem mesmo Tito, que estava comigo, foi obrigado a circuncidar-se, apesar de ser grego.
4 Wăr t-illa făw ere dd-iḍkalăn isălan n-amili wăla iba-net har jere-năɣ dd-ălmamăsăn kăl-Ălyăhud iyyăḍ jannănen s-bahu a-s ălmăssexităn a ămoosăn, ad-tattărăn asəmmili-net măšan, nəlmăd šik a-s a-wa inaramăn hanăɣ-dd-əjjašnen i-ad-zəjjəzzən ajăraw n-iman wa hanăɣ-ikfa ƔisaĂlmasex a-s nomăn săr-s. Nəlmăd a-s wăr təttărăn ɣas ar ad-năj ăššăk dăɣ-əlləllu wa nəjrăw, aləsăn-anăɣ asəkkəlu i-alămăr wa n-ănnăbi Mosa.
4 Essa questão foi levantada porque alguns falsos irmãos infiltraram-se em nosso meio para espionar a liberdade que temos em Cristo Jesus e nos reduzir à escravidão.
5 Ăddinăt-en-dăɣ, wăr hasăn-noyya iman-nănăɣ s-ăkall, nəssəkfăr-asăn iman-nănăɣ, nunjăy s-a-wa săɣren i-ad-tăqqayməm kăwăneḍ təṭṭafăm Ălənžil-i ămoosăn tidət ta s-tărḍăm.
5 Não nos submetemos a eles nem por um instante, para que a verdade do evangelho permanecesse com vocês.
6 Dăɣ-taɣimit-nănăɣ-ten-dăɣ, ad-ənnăn meddən wi n-inušămăn n-imizărăn, kud-dăɣ, s-iman wi-nin, wăr-ăkkulăɣ d-a-wa ămoosăn ed Măssinăɣ, wăr-iḍəkkəl ăddinăt s-əḍḍəkuḍ wa dăɣ-tăn-jăn imidiwăn-năsăn, hakd a-wen-dăɣ, wăr t-illa ăššăk jan dăɣ-a-wa săɣreɣ,
6 Quanto aos que pareciam influentes — o que eram então não faz diferença para mim; Deus não julga pela aparência — tais homens influentes não me acrescentaram nada.
7 ănn-ak, ărḍăn iket-dăɣ-năsăn a-s năkk, ikkəllăf-ahi Măssinăɣ axăṭab n-Ălənžil i-inəẓẓulam-i wăren əja amili hărăt s-əmmək wa s-ikkəllăf Bəṭrus d-a-wen i-kăl-Ălyăhud-i ɣur-ămoos amili hărăt.
7 Pelo contrário, reconheceram que a mim havia sido confiada a pregação do evangelho aos incircuncisos, assim como a Pedro, aos circuncisos.
8 Ǝfhămăn iket-năsăn a-s tărna n-Măssinăɣ ta hi-jăt dăɣ-tənnəmušəla n-Ălənžil i-inəẓẓulam, ənta daɣ a jăt Bəṭrus dăɣ-tənnəmušəla-net i-kăl-Ălyăhud.
8 Pois Deus, que operou por meio de Pedro como apóstolo aos circuncisos, também operou por meu intermédio para com os gentios.
9 Dăɣ-edăwănne-nin d-inušămăn, irḍa Yaqub d-Bəṭrus d-Exya-i ămoosnen imizărăn wi əššămnen n-ălkănisăt a-s năkk-dăɣ, ikfʼ-ahi Măssinăɣ turhajăt n-ad-ăjăɣ isălan n-Ălənžil-net i-inəẓẓulam. Ɣur dihen-dăɣ ad-dăr-năɣ jăn năkk d-Bărnăbbas ifassăn n-ălxer, nănmărḍa dăr-săn i-ad-năkk năkkăneḍ inəẓẓulam, əkkən əntăneḍ kăl-Ălyăhud.
9 Reconhecendo a graça que me fora concedida, Tiago, Pedro e João, tidos como colunas, estenderam a mão direita a mim e a Barnabé em sinal de comunhão. Eles concordaram em que devíamos nos dirigir aos gentios, e eles, aos circuncisos.
10 Hărăt iyyăn a dăr-hanăɣ-ăsmătărăn, ənnăn-anăɣ: «Wăr hin-təttəwăm tilăqqiwen n-ălkănisăt ta hăt Yărussălam». Ămoos a-wen-dăɣ dăɣ-năɣ əttărăn a dăɣ-əkneɣ əjjəluyăt ḍarăt-a-wen.
10 Somente pediram que nos lembrássemos dos pobres, o que me esforcei por fazer.
11 Təglă tanfust hundăɣ har ašăl wa dd-osa Bəṭrus aɣrəm wa n-Intyuš. Indăr-ahi dihen anəfham dăr-s ed iwar-t uḍlem dăɣ-a-wa ija
11 Quando, porém, Pedro veio a Antioquia, enfrentei-o face a face, por sua atitude condenável.
12 făl-a-s iket-di dd-tisən meddən dd-ăšimašăl Yaqub, itihăr imənsiwăn d-ălmăssexităn wi wăren ămoos dăgg-Ălyăhud măšan, osăn-dd inămmašalăn n-Yaqub ɣas, imăl ənta s-edes šund kăla wăr-inhey ălmăssexităn-win-dăɣ, ăbas dăr-săn itihăr wăla imənsiwăn a-wa-dăɣ has-təja tuksəḍa n-a-wa he-ənnən kăl-Ălyăhud wi jănnănen ifraḍ amili făll-ăddinăt iket-năsăn.
12 Pois, antes de chegarem alguns da parte de Tiago, ele comia com os gentios. Quando, porém, eles chegaram, afastou-se e separou-se dos gentios, temendo os que eram da circuncisão.
13 Ǝnhăyăn kăl-Ălyăhud wi iyyăḍnen n-ălmăssexităn a-wa ija Bəṭrus ɣas, əlkămăn-as əntăneḍ-dăɣ har dd-iha ilkam-asăn Bărnăbbas iman-net dăɣ-təlmənufăɣa ta ijjăš Bəṭrus.
13 Os demais judeus também se uniram a ele nessa hipocrisia, de modo que até Barnabé se deixou levar.
14 Ǝnhăyăɣ a-s ifraɣ Bəṭrus i-tidət n-a-wa inna Ălənžil ɣas, ăɣtălăɣ-t dat-ăddinăt iket-năsăn, ənneɣ-as: kunta kăyy-i n-ăgg-Ălyăhud təlkamăd i-agna wa s-əlkamăn inəẓẓulam, əndʼ-e-d-ilʼ əmmək ămăra-dăɣ, ad-təttărăd dăɣ-inəẓẓulam ad-ilalăn agna wa n-kăl-Ălyăhud?
14 Quando vi que não estavam andando de acordo com a verdade do evangelho, declarei a Pedro, diante de todos: "Você é judeu, mas vive como gentio e não como judeu. Portanto, como pode obrigar gentios a viverem como judeus?
15 Tidət, s-alăṣăl-dăɣ, dăgg-Ălyăhud a nămoos, wăr hanăɣ-iha ašni n-tiwsaten ti n-inəẓẓulam wăren əssen s-alămăr n-Măssinăɣ
15 "Nós, judeus de nascimento e não ‘gentios pecadores’,
16 măšan, hakd a-wen-dăɣ, nəssan a-s ăwadəm, immun s-ƔisaĂlmasex ɣas a t-ihakkăn idəm dat-Măssinăɣ wădden amišəl n-a-wa innă alămăr wa n-ănnăbi Mosa kud-irha iṭṭaf-t iket-dăɣ-net. A-wen-dăɣ, a făl năkkăneḍ-dăɣ, nomăn s-Ɣisa Ălmasex i-ad-hanăɣ-ăkf immun-nănăɣ săr-s idəm dat-Măssinăɣ wădden imărkedăn-nănăɣ ed wăr t-illa ăwadəm madăn-ijrəw idəm ɣur-Măssinăɣ făl-a-s innin ămešăl a-wa innă alămăr wa n-ănnăbi Mosa.
16 sabemos que o ninguém é justificado pela prática da lei, mas mediante a fé em Jesus Cristo. Assim, nós também cremos em Cristo Jesus para sermos justificados pela fé em Cristo, e não pela prática da lei, porque pela prática da lei ninguém será justificado.
17 Năkkăneḍ, Ălmasex a-s nətattăr ad-hanăɣ-ijrəw idəm ɣur-Măssinăɣ măšan, kunta hakd a-wen-dăɣ iket-net, ăffukkăr-dd a-s nămoos inăsbăkkaḍăn, ajăn a-wen ălmăɣna-net a-s Ălmasex a hanăɣ-ăssoḍăn dăɣ-ibăkkaḍăn-win-dăɣ? Xăša!
17 "Se, porém, procurando ser justificados em Cristo descobrimos que nós mesmos somos pecadores, será Cristo então ministro do pecado? De modo algum!
18 Ădduuttăt a-s afăl dd-ăqqălăɣ alămăr wa n-ănnăbi Mosa wa ăbboṭălăɣ, ad-janneɣ i-iman-in, ăddoobeɣ amišəl-net, a-di, uḍlem ɣas a sawarăɣ iman-in ed a-wen wăr-ămmukkăn.
18 Se reconstruo o que destruí, provo que sou transgressor.
19 Alămăr, iman-net a hi-madăn-ănɣ i-ad-ăbas əddarăɣ i-alămăr, ănn-ak, Măssinăɣ a-s əddarăɣ.
19 Pois, por meio da lei eu morri para a lei, a fim de viver para Deus.
20 Năkk, ohărăɣ d-Ălmasex atwəṣləb wa ătwăjja făll-tajəttewt, kunta ămăra əddarăɣ, ăbas năkk a iddarăn, Ălmasex a iddarăn dăɣ-taɣəssa-nin. Tămudre-nin dăɣ-ăddunya-ta-dăɣ, jeɣ-tăt dăɣ-təssəba n-immun wa jeɣ s-Rure-s n-Măssinăɣ-i hi-ijăn tărha-ta-dăɣ făl ămmut dăɣ-təssəba-nin i-ad-ăɣləsăɣ.
20 Fui crucificado com Cristo. Assim, já não sou eu quem vive, mas Cristo vive em mim. A vida que agora vivo no corpo, vivo-a pela fé no filho de Deus, que me amou e se entregou por mim.
21 A-wen-dăɣ a făl wăr-ărḍeɣ sibəṭṭulăɣ ănnuɣmăt wa hi-ikfa Măssinăɣ ed ădduuttăt a-s ənnăr ihakk amišəl n-alămăr wa n-Mosa idəm ɣur-Măssinăɣ, adiš Ălmasex-i-dăɣ, ămmut bănnan.
21 Não anulo a graça de Deus; pois, se a justiça vem pela lei, Cristo morreu inutilmente! "
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gálatas 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.