Apocalipse 6
Ălǝnžil n-Ɣisa Ălmasex: Kitab Ălmuqăddăs (TAQ) vs NTLH
1 Olăsăɣ, əkyădăɣ; ənhăyăɣ Ašăɣol a-s irẓa aẓăẓlo wa ăzzarăn dăɣ-wi n-əssa hărnen əlkəttab. Ǝsleɣ i-iyyăn dăɣ-hărătăn wi n-əkkoẓ əddărnen a-s iḍkăl emăsli-net šund ejjaj, innă: «Ǝyyăw!»
1 Então vi o Cordeiro quebrar o primeiro dos sete selos e ouvi um dos quatro seres vivos dizer com voz forte como o barulho de um trovão: — Venha!
2 Innă a-wen ɣas, əkyădăɣ: ənhăyăɣ ebăje măllăn inay ăwadəm iṭṭafăn ăssăm, tătwăkfʼ-e korona, a-wen, takənbut n-təmmənukəla. Ăwadəm-en, emărn, iglă daɣ i-ad-ărn.
2 Olhei e vi um cavalo branco. O seu cavaleiro tinha um arco, e lhe deram uma coroa de rei. E ele saiu vencendo e conquistando.
3 Irẓa Ašăɣol aẓăẓlo wa s-əssin ihărăn əlkəttab ɣas, əsleɣ i-wa s-əssin dăɣ-hărătăn wi n-əkkoẓ əddărnen a-s innă: «Ǝyyăw!»
3 Depois o Cordeiro quebrou o segundo selo. E ouvi o segundo ser vivo dizer: — Venha!
4 Ǝnhăyăɣ ămăra ebăje šăggăɣăn dd-imalăn, ijrăw ăhaləs wa t-inăyăn tădabit n-ad-ikkəs ălɣafyăt făll-ărori n-ăkall i-ad-ənməlhəsăn ăddinăt jer-iman-năsăn; ənta-i-hi, ijrăw tăkoba šəjreet.
4 Aí saiu outro cavalo, que era vermelho. O seu cavaleiro recebeu o poder de trazer a guerra ao mundo a fim de que as pessoas matassem umas às outras. E ele recebeu uma grande espada.
5 Irẓă Ašăɣol aẓăẓlo wa n-kăraḍ ɣas, əsleɣ i-wa s-kăraḍ dăɣ-hărătăn wi n-əkkoẓ əddărnen a-s innă: «Ǝyyăw!» Ǝkyădăɣ, ənhăyăɣ ebăje kăwălăn inay ăwadəm iṭṭafăn ălmizan dăɣ-ăfuss-net.
5 Então o Cordeiro quebrou o terceiro selo. E ouvi o terceiro ser vivo dizer: — Venha! Olhei e vi um cavalo preto. O seu cavaleiro tinha uma balança na mão.
6 Ǝsleɣ i-emăsli dd-ifalăn jer-hărătăn wi n-əkkoẓ har innă: «Kelu n-ălkăma-i, ălqim-net ašăl n-ălxidmăt n-ăwadəm meɣ kăraḍ kelutăn n-tărruza măšan, wăr təfneẓăd hărăt dăɣ-əzzăyt wăla dăɣ-asməd wa n-lăɣnăb.»
6 Ouvi o que parecia ser uma voz, que vinha do meio dos quatro seres vivos e dizia: — Meio quilo de trigo custa o que vocês ganham num dia inteiro de trabalho; e um quilo e meio de
7 Irẓă Ašăɣol aẓăẓlo wa n-əkkoẓ iɣfălăn əlkəttab ɣas, əsleɣ i-hărăt wa s-əkkoẓ iddărăn a-s innă: «Ǝyyăw!»
7 Depois o Cordeiro quebrou o quarto selo. E ouvi o quarto ser vivo dizer: — Venha!
8 Ǝkyădăɣ, ənhăyăɣ ebăje dalen inay ere iwar isəm: «Tamăttant», ăsilăl ălaxărăt d-a-wa t-ihăn dăɣ-ăddinăt iket-net. Ǝjrăwăn tărna făll-tăẓune n-ăkall ta n-əkkoẓăt i-ad-ănɣən imuzăɣăn-net s-tăkoba d-laẓ d-turhənnawen ti lăbasnen tamălsanen d-tiwăɣsen.
8 Olhei e vi um cavalo amarelo. O seu cavaleiro se chamava Morte, e o mundo dos mortos o seguia. Estes receberam poder sobre a quarta parte da terra, para matar por meio de guerras, fome, doenças e animais selvagens.
9 Irẓă Ašăɣol aẓăẓlo wa n-səmmos ɣas, ənhăyăɣ dăɣ-išənnawăn, daw-tasəskărt ta făll-ɣarrăsnăt taɣsiwen ti n-tikutawen dăɣ-ehăn n-ămudd wa măqqărăn, iman n-ăddinăt wi ăba dăɣ-təssəba n-măjrăd n-Măssinăɣ d-ajəyh dăɣ-s i-ăddinăt.
9 Então o Cordeiro quebrou o quinto selo. E vi debaixo do altar as almas dos que tinham sido mortos porque haviam anunciado a mensagem de Deus e tinham sido fiéis no seu testemunho.
10 Ǝḍkălăn iman-en-hi imăslan-năsăn s-afălla, ənnăn: «Emăli-nănăɣ wa šăddijăn, ăddutten, ma s-tăqqalăd, tarəd ăššăreɣa wa n-jere-năɣ d-imuzăɣăn n-ăkall? Ma s-tăqqalăd təšəjəd dăɣ-săn eɣa n-asănɣal wa jăn i-ašni-nănăɣ?»
10 Eles gritavam com voz bem forte: — Ó Todo-Poderoso, santo e verdadeiro! Quando julgarás e condenarás os que na terra nos mataram?
11 Ijrăw hak iyyăn dăɣ-săn emăls măllăn, ătwănnʼ-asăn ad-sunfən ăzzăman ənḍărrăn əṣbărăn har dd-əmdəwăn ayətma-săn d-imidiwăn-năsăn wi dăr-oharăn ălxidmăt lănen s-ad-dăr-săn alăhăn əssəbab n-tamăttant.
11 Cada um deles recebeu uma roupa branca. E foi dito a eles que descansassem um pouco mais, até que se completasse o número dos seus companheiros no trabalho de Cristo, que eram seus irmãos e que iam ser mortos como eles tinham sido.
12 Ǝnhăyăɣ ḍarăt-a-wen Ašăɣol a-s irẓă aẓăẓlo wa n-săḍis iɣfălăn əlkəttab ɣas, ijă-dd ăkall ăškăḍkăḍ-i-dăɣ ăssuksăḍăn, kăwal tăfukt šund alăššo, šăggaɣ ewăr iket-net šund ašni,
12 Em seguida vi o Cordeiro quebrar o sexto selo. Houve um violento terremoto, o sol se tornou negro como uma roupa de luto, e a lua ficou toda vermelha como sangue.
13 jăn-dd etran făll-ăkall aftəktək wa dd-tăjjăn aratăn n-ašar dihad tăn-iwwəšwăš aḍu ăṣṣoohen.
13 As estrelas caíram do céu sobre a terra, como os figos verdes caem da figueira sacudida por um vento forte.
14 Olămăn-in išənnawăn šund əlkəttab itiḍh ăwadəm, ăhonăn iḍaɣăn d-iwtəlăn.
14 O céu desapareceu como um rolo de papel que se enrola de novo, e todos os montes e ilhas foram tirados dos seus lugares.
15 Ǝnkărăn imuzăɣăn n-ăkall iket-năsăn, jer-wi n-imănokalăn, hakd wi n-kăl-eket d-wi n-imănokalăn n-əlɣəskăr d-wi n-imărrəzăɣăn d-kăl-ăṣṣahăt, wăr-əẓleyăn wi n-eklan d-wi n-ilăllan, əffărăn iket-dăɣ-năsăn dăɣ-iɣăyan d-ităqqăn n-iḍaɣăn.
15 Então os reis do mundo inteiro, os governadores e os chefes militares, os ricos e os poderosos e todas as outras pessoas, escravas ou livres, se esconderam nas cavernas e debaixo das rochas das montanhas.
16 Saɣăren, jannen i-iḍaɣăn d-isəwlan: «Aḍəwăt-dd fălla-năɣ i-ad-wăr hanăɣ-ihənnəy ămănokal wa ăqqimăn făll-tasăqqaymut ta n-təmmənukəla, ənjărăt-anăɣ iket-di d-fălla-năɣ isiḍəw aḍkăr n-Ašăɣol
16 E gritavam para os montes e para as rochas: — Caiam sobre nós e nos escondam dos olhos daquele que está sentado no trono e nos protejam da
17 ed ašăl wa măqqărăn d-itakkăs ălxăr, osă-dd. Mi dăɣ-s-e-iɣləsăn?»
17 Pois já chegou o grande dia da ira deles, e quem poderá aguentá-la?
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Apocalipse 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.