2 Coríntios 7
Ălǝnžil n-Ɣisa Ălmasex: Kitab Ălmuqăddăs (TAQ) vs NVT
1 Ǝnhəywăt ɣas ayətma-ɣ wi əkneɣ tărha, šămad năkkăneḍ a-s ija Măssinăɣ ărkăwălăn-win-dăɣ, adiš, nəbḍəwet d-asəmmăḍəs n-tiɣəswen-nănăɣ d-ənniyătăn-nănăɣ, nišdajet, tănnăhăḍet dăɣ-năɣ tuksəḍa n-Măssinăɣ.
1 Amados, visto que temos essas promessas, purifiquemo-nos de tudo que contamina o corpo ou o espírito, tornando-nos cada vez mais santos porque tememos a Deus.
2 Ayətma, arăt-anăɣ ulhawăn-năwăn, ăjăt-anăɣ edăgg. Wăr t-illa ere năddiɣwăt, wălʼ ere năssokʼ ăkall, wălʼ ere năkkirrăs i-ad-năkš ehăre-net.
2 Peço-lhes que abram o coração para nós. Não prejudicamos ninguém, nem desencaminhamos ninguém, nem nos aproveitamos de ninguém.
3 A-wa hawăn-janneɣ, wăr teɣalăt janneɣ-awăn-t i-ad-kăwăn-səḍləmăɣ, ham ulhawăn-nănăɣ, nəjʼ-awăn tărha-ta-dăɣ s-wăr hanăɣ-e-ibḍəw a săl tamăttant.
3 Não digo isso para condená-los. Já lhes disse que vocês estão em nosso coração. Estamos juntos, seja para morrer, seja para viver.
4 Ǝjrawăɣ s-măjrăd dăɣ-isălan-năwăn, ămoos-ahi daɣ abăraj ad-fălla-wăn ăbbărăjăɣ, əssənsăn isălan wi fălla-wăn əsleɣ ənniyăt-in har jeɣ tedăwit-ta-dăɣ hin-tăstăwăt wăla dăɣ-tersəmmawen ti nənhăy.
4 Tenho muita confiança em vocês, e de vocês tenho muito orgulho. Vocês têm me encorajado grandemente e me proporcionado alegria, apesar de todas as nossas aflições.
5 A hin-năwwăḍ teje ta n-Masidunya-dăɣ har ašăl-i-dăɣ, wăr kăla nəja hărăt n-ăssaɣăt n-tăsonfat. Iwwăɣwăɣ-anăɣ ălɣizabăt siha d-siha, əknăsăn-anăɣ ăddinăt, nărmăɣ făll-iman-nănăɣ hakd-dăɣ făll-tiɣəswen-nănăɣ,
5 Quando chegamos à Macedônia, não tivemos nenhum descanso. Enfrentamos conflitos de todos os lados, com batalhas externas e temores internos.
6 măšan issəsmăḍ Măssinăɣ-i n-enəssesmăḍ n-talɣiwen ulhawăn-nănăɣ, ed nəha a-wen-dăɣ, a-s hanăɣ-dd-osa Titus.
6 Mas Deus, que conforta os desanimados, nos encorajou com a chegada de Tito.
7 Ăsdăwăt-anăɣ ass-net, ăsdăwen-anăɣ daɣ isălan-năwăn wi dăɣ-năɣ ija. Illăɣăt əmmək wa s-t-tăsbălălăm, ija dăɣ-năɣ isălan n-awnaf wa hanăɣ-jăm, illăɣăt-anăɣ daɣ tisnant ta jăm dăɣ isălan n-a-wa ijăn; iglă har hanăɣ-innă a-s ašrut wa-nin a tărmăsăm dăɣ-isălan-win-dăɣ har ămăra, năkk a făll-təknasăm d-išənja-nin. Ǝsleɣ i-isălan-en-dăɣ ɣas, ăssakăyăɣ dăɣ-tedăwit.
7 Sua presença foi uma alegria, como também o foi a notícia que ele nos trouxe do encorajamento que recebeu de vocês. Quando ele nos contou quanto desejam me ver, quanto lamentam o que aconteceu e quão dedicados são a mim, fiquei muito feliz!
8 Ǝssanăɣ a-s ikmʼ-iwăn a-wa s-kăla hawăn-t-in-əktăbăɣ măšan, wăr t-ămmujrăẓăɣ, kud-dăɣ ămmujrăẓăɣ-t, hannăyăɣ a-s wăr tăhoja tisnant-năwăn.
8 Não me arrependo de ter enviado aquela carta severa, embora a princípio tenha lamentado a dor que ela lhes causou, ainda que por algum tempo.
9 Ămăra, ăddiweɣ dăɣ-isălan-năwăn măšan, wădden tisnant ta kăwăn-tărmasăt a hi-tăsidăwet, ănn-ak, tătubt ta jăm s-Măssinăɣ săr-wăn-dd-orăw măjrăd wa hawăn-in-jeɣ a hi-ăsidăwen.
9 Agora, porém, alegro-me por tê-la enviado, não pela tristeza que causou, mas porque a dor os levou ao arrependimento. Foi o tipo de tristeza que Deus espera de seu povo, portanto não lhes causamos mal algum.
10 Tisnant ta s-Măssinăɣ a tăt-dd-orăwăn săr-năɣ, wăr la imujraẓ ed tiirəw-dd săr-năɣ tăbəḍḍawt d-a-wa lăbasăn nətamašal, năɣləs, a-s ija a-wen, tisnant ta s-ăddunya a săr-năɣ-tăt-dd-orăwăn, ten, ušreyăn-net, əlhəllak ɣas.
10 Porque a tristeza que é da vontade de Deus conduz ao arrependimento e resulta em salvação. Não é uma tristeza que causa remorso. Mas a tristeza do mundo resulta em morte.
11 Tidət, ikmʼ-iwăn a-wa hawăn-ənneɣ măšan, ămoos a-wa săr-wăn dd-orăw a ihan erhet n-Măssinăɣ. Ǝnhəywăt kăwăneḍ iman-năwăn ălxal wa ăhusken tărmăsăm ămăra, təššăkăm iman-năwăn, tăkrakăḍăm, tărmăɣăm, tăsdărhănăm ad-hi-taləsăm ahănay, tărḍăm iket-năwăn dăɣ-armuḍ a-s ăwadəm wa ămešălăn təluše-ten-dăɣ jere-wăn, inmənhəyet d-imojjan-net; ənta-den-dăɣ a-wa issətbătăn a-s ənta a iwar uḍlem, wădden kăwăneḍ.
11 Vejam o que a tristeza que vem de Deus produziu em vocês! Trouxe dedicação, defesa de suas ações, indignação, temor, desejo de me ver, zelo e prontidão em punir a injustiça. Vocês mostraram que fizeram todo o necessário para corrigir a situação.
12 Ărheeɣ ad-təssanăm a-s tăkarḍe ta iyyăḍăt hawăn-in-əktăbăɣ, wăr tăt-in-əktebăɣ dăɣ-təssəba n-ăwadəm wa ănmăšrăyăn wăla wa ittəḍlămăn, ănn-ak, əktăbăɣ-awăn-tăt-in dăɣ-təssəba n-əddəguẓăt wa jăm fălla-năɣ s-Măssinăɣ a-s əssəbab-net.
12 Portanto, não lhes escrevi para falar de quem havia errado e de quem havia sido prejudicado, mas para que, diante de Deus, pudessem ver por si mesmos como são dedicados a nós.
13 Ămăra-dăɣ, issəsmăḍ a-wa jăm ulhawăn-nănăɣ, tăssewăḍ daɣ tedăwit ta ija Titus făll-ta-nănăɣ, ikkăs-anăɣ dăɣ-tăqqăn n-eɣăf dăɣ-isălan-năwăn,
13 Fomos grandemente encorajados por isso. Além de nos sentirmos encorajados, ficamos particularmente contentes de ver Tito alegre porque todos vocês o receberam bem e o tranquilizaram.
14 əbbărăjăɣ data-s dăɣ-isălan-năwăn, ənhăyăɣ a-s a-wa ăhusken has-ənneɣ fălla-wăn, wăr t-ămmujrăẓăɣ ed wăr-ăbbuggăt. Tidət d-tărha ɣas a kăwăn-nəssəkna, nosa daɣ a-s a-wa nənna i-Titus dăɣ-isălan-năwăn, tidət.
14 Eu tinha dito a ele quanto me orgulhava de vocês, e vocês não me decepcionaram. Sempre lhes disse a verdade, e ficou provado que eu tinha razão ao elogiá-los!
15 Ašăl-i, e-d dd-iktă asəbbələl wa t-jăm a-s kăwăn-in-osa d-əjjəluyăt d-semɣar wa jăm dăɣ-amišəl n-a-wa hawăn-nəjanna, ad-kăwăn-itiməl s-tărha.
15 Ele os estima ainda mais quando se lembra de como todos vocês lhe obedeceram e o receberam bem, com temor e profundo respeito.
16 Tedăwit-ten-dăɣ ija, a jeɣ năkk-dăɣ, ed əssanăɣ a-s ăddoobeɣ ad-fălla-wăn səffəllăɣ, əfləsăɣ-kăwăn dăɣ-hărăt iket-net.
16 Fico muito feliz por poder ter plena confiança em vocês.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.