2 Coríntios 7
Ălǝnžil n-Ɣisa Ălmasex: Kitab Ălmuqăddăs (TAQ) vs BKJ
1 Ǝnhəywăt ɣas ayətma-ɣ wi əkneɣ tărha, šămad năkkăneḍ a-s ija Măssinăɣ ărkăwălăn-win-dăɣ, adiš, nəbḍəwet d-asəmmăḍəs n-tiɣəswen-nănăɣ d-ənniyătăn-nănăɣ, nišdajet, tănnăhăḍet dăɣ-năɣ tuksəḍa n-Măssinăɣ.
1 Tendo, portanto, amados, essas promessas, purifiquemo-nos de toda a imundícia da carne e do espírito, aperfeiçoando a santidade no temor de Deus.
2 Ayətma, arăt-anăɣ ulhawăn-năwăn, ăjăt-anăɣ edăgg. Wăr t-illa ere năddiɣwăt, wălʼ ere năssokʼ ăkall, wălʼ ere năkkirrăs i-ad-năkš ehăre-net.
2 Recebei-nos; a nenhum homem injustiçamos, a nenhum homem corrompemos, a nenhum homem defraudamos.
3 A-wa hawăn-janneɣ, wăr teɣalăt janneɣ-awăn-t i-ad-kăwăn-səḍləmăɣ, ham ulhawăn-nănăɣ, nəjʼ-awăn tărha-ta-dăɣ s-wăr hanăɣ-e-ibḍəw a săl tamăttant.
3 Eu não falo isto para vossa condenação; porque eu havia dito antes que estais em nossos corações para morrer e viver convosco.
4 Ǝjrawăɣ s-măjrăd dăɣ-isălan-năwăn, ămoos-ahi daɣ abăraj ad-fălla-wăn ăbbărăjăɣ, əssənsăn isălan wi fălla-wăn əsleɣ ənniyăt-in har jeɣ tedăwit-ta-dăɣ hin-tăstăwăt wăla dăɣ-tersəmmawen ti nənhăy.
4 Grande é a minha ousadia no falar convosco; grande é a minha alegria em vós; estou cheio de conforto; transbordo de alegria em todas as nossas tribulações.
5 A hin-năwwăḍ teje ta n-Masidunya-dăɣ har ašăl-i-dăɣ, wăr kăla nəja hărăt n-ăssaɣăt n-tăsonfat. Iwwăɣwăɣ-anăɣ ălɣizabăt siha d-siha, əknăsăn-anăɣ ăddinăt, nărmăɣ făll-iman-nănăɣ hakd-dăɣ făll-tiɣəswen-nănăɣ,
5 Porque, quando chegamos à Macedônia, a nossa carne não teve descanso; mas fomos atribulados por todo lado: por fora lutas, por dentro temores.
6 măšan issəsmăḍ Măssinăɣ-i n-enəssesmăḍ n-talɣiwen ulhawăn-nănăɣ, ed nəha a-wen-dăɣ, a-s hanăɣ-dd-osa Titus.
6 Mas Deus, que consola aqueles que estão abatidos, nos confortou com a vinda de Tito;
7 Ăsdăwăt-anăɣ ass-net, ăsdăwen-anăɣ daɣ isălan-năwăn wi dăɣ-năɣ ija. Illăɣăt əmmək wa s-t-tăsbălălăm, ija dăɣ-năɣ isălan n-awnaf wa hanăɣ-jăm, illăɣăt-anăɣ daɣ tisnant ta jăm dăɣ isălan n-a-wa ijăn; iglă har hanăɣ-innă a-s ašrut wa-nin a tărmăsăm dăɣ-isălan-win-dăɣ har ămăra, năkk a făll-təknasăm d-išənja-nin. Ǝsleɣ i-isălan-en-dăɣ ɣas, ăssakăyăɣ dăɣ-tedăwit.
7 e não somente por sua vinda, mas também pela consolação com que foi confortado por vós, contando-nos os vossos desejos sinceros, o vosso pranto, a vossa mente fervorosa por mim, de maneira que me regozijei muito.
8 Ǝssanăɣ a-s ikmʼ-iwăn a-wa s-kăla hawăn-t-in-əktăbăɣ măšan, wăr t-ămmujrăẓăɣ, kud-dăɣ ămmujrăẓăɣ-t, hannăyăɣ a-s wăr tăhoja tisnant-năwăn.
8 Porque embora vos tenha entristecido com a minha carta, eu não me arrependo, mesmo se me arrependesse, por perceber que a mesma carta vos entristeceu, ainda que por pouco tempo.
9 Ămăra, ăddiweɣ dăɣ-isălan-năwăn măšan, wădden tisnant ta kăwăn-tărmasăt a hi-tăsidăwet, ănn-ak, tătubt ta jăm s-Măssinăɣ săr-wăn-dd-orăw măjrăd wa hawăn-in-jeɣ a hi-ăsidăwen.
9 Agora me regozijo, não de que fostes entristecidos, mas de que fostes entristecidos para o arrependimento; porque fostes entristecidos segundo a maneira de Deus; para que em nada recebêsseis dano por causa de nós.
10 Tisnant ta s-Măssinăɣ a tăt-dd-orăwăn săr-năɣ, wăr la imujraẓ ed tiirəw-dd săr-năɣ tăbəḍḍawt d-a-wa lăbasăn nətamašal, năɣləs, a-s ija a-wen, tisnant ta s-ăddunya a săr-năɣ-tăt-dd-orăwăn, ten, ušreyăn-net, əlhəllak ɣas.
10 Porque a tristeza segundo Deus opera arrependimento para a salvação, da qual ninguém se arrepende; mas a tristeza do mundo opera a morte.
11 Tidət, ikmʼ-iwăn a-wa hawăn-ənneɣ măšan, ămoos a-wa săr-wăn dd-orăw a ihan erhet n-Măssinăɣ. Ǝnhəywăt kăwăneḍ iman-năwăn ălxal wa ăhusken tărmăsăm ămăra, təššăkăm iman-năwăn, tăkrakăḍăm, tărmăɣăm, tăsdărhănăm ad-hi-taləsăm ahănay, tărḍăm iket-năwăn dăɣ-armuḍ a-s ăwadəm wa ămešălăn təluše-ten-dăɣ jere-wăn, inmənhəyet d-imojjan-net; ənta-den-dăɣ a-wa issətbătăn a-s ənta a iwar uḍlem, wădden kăwăneḍ.
11 Porque isto mesmo que, segundo Deus, vos entristeceu, quanto cuidado vos produziu; sim, que apologia, sim, que indignação, sim, que temor, sim, que desejo veemente, sim, que zelo, sim, que vingança! Em todas as coisas provastes ser inocentes nesta questão.
12 Ărheeɣ ad-təssanăm a-s tăkarḍe ta iyyăḍăt hawăn-in-əktăbăɣ, wăr tăt-in-əktebăɣ dăɣ-təssəba n-ăwadəm wa ănmăšrăyăn wăla wa ittəḍlămăn, ănn-ak, əktăbăɣ-awăn-tăt-in dăɣ-təssəba n-əddəguẓăt wa jăm fălla-năɣ s-Măssinăɣ a-s əssəbab-net.
12 Portanto, embora eu tenha escrito a vós, o fiz não por causa do que errou, nem por causa do que foi tratado injustamente, mas para que o nosso cuidado por vós pudesse ser manifesto diante de Deus.
13 Ămăra-dăɣ, issəsmăḍ a-wa jăm ulhawăn-nănăɣ, tăssewăḍ daɣ tedăwit ta ija Titus făll-ta-nănăɣ, ikkăs-anăɣ dăɣ-tăqqăn n-eɣăf dăɣ-isălan-năwăn,
13 Portanto, fomos confortados pelo vosso conforto. Sim, e muito mais nos alegramos pela alegria de Tito, porque o seu espírito foi renovado por vós todos.
14 əbbărăjăɣ data-s dăɣ-isălan-năwăn, ənhăyăɣ a-s a-wa ăhusken has-ənneɣ fălla-wăn, wăr t-ămmujrăẓăɣ ed wăr-ăbbuggăt. Tidət d-tărha ɣas a kăwăn-nəssəkna, nosa daɣ a-s a-wa nənna i-Titus dăɣ-isălan-năwăn, tidət.
14 Porque, se nalguma coisa me gloriei de vós para com ele, não me envergonho; mas, como todas as coisas que eu falei de vós foram verdadeiras, assim também se confirmou como verdadeiro aquilo de que nos gloriamos de vós diante de Tito.
15 Ašăl-i, e-d dd-iktă asəbbələl wa t-jăm a-s kăwăn-in-osa d-əjjəluyăt d-semɣar wa jăm dăɣ-amišəl n-a-wa hawăn-nəjanna, ad-kăwăn-itiməl s-tărha.
15 E o seu íntimo afeto é mais abundante para convosco, ao lembrar-se da obediência de todos vós, e de como o recebestes com temor e tremor.
16 Tedăwit-ten-dăɣ ija, a jeɣ năkk-dăɣ, ed əssanăɣ a-s ăddoobeɣ ad-fălla-wăn səffəllăɣ, əfləsăɣ-kăwăn dăɣ-hărăt iket-net.
16 Regozijo-me, portanto, de ter confiança em vós em todas as coisas.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.