2 Coríntios 7
Ălǝnžil n-Ɣisa Ălmasex: Kitab Ălmuqăddăs (TAQ) vs ARC
1 Ǝnhəywăt ɣas ayətma-ɣ wi əkneɣ tărha, šămad năkkăneḍ a-s ija Măssinăɣ ărkăwălăn-win-dăɣ, adiš, nəbḍəwet d-asəmmăḍəs n-tiɣəswen-nănăɣ d-ənniyătăn-nănăɣ, nišdajet, tănnăhăḍet dăɣ-năɣ tuksəḍa n-Măssinăɣ.
1 Ora, amados, pois que temos tais promessas, purifiquemo-nos de toda imundícia da carne e do espírito, aperfeiçoando a santificação no temor de Deus.
2 Ayətma, arăt-anăɣ ulhawăn-năwăn, ăjăt-anăɣ edăgg. Wăr t-illa ere năddiɣwăt, wălʼ ere năssokʼ ăkall, wălʼ ere năkkirrăs i-ad-năkš ehăre-net.
2 Recebei-nos em vossos corações; a ninguém agravamos, a ninguém corrompemos, de ninguém buscamos o nosso proveito.
3 A-wa hawăn-janneɣ, wăr teɣalăt janneɣ-awăn-t i-ad-kăwăn-səḍləmăɣ, ham ulhawăn-nănăɣ, nəjʼ-awăn tărha-ta-dăɣ s-wăr hanăɣ-e-ibḍəw a săl tamăttant.
3 Não digo isso para vossa condenação; pois já, antes, tinha dito que estais em nossos corações para juntamente morrer e viver.
4 Ǝjrawăɣ s-măjrăd dăɣ-isălan-năwăn, ămoos-ahi daɣ abăraj ad-fălla-wăn ăbbărăjăɣ, əssənsăn isălan wi fălla-wăn əsleɣ ənniyăt-in har jeɣ tedăwit-ta-dăɣ hin-tăstăwăt wăla dăɣ-tersəmmawen ti nənhăy.
4 Grande é a ousadia da minha fala para convosco, e grande a minha jactância a respeito de vós; estou cheio de consolação e transbordante de gozo em todas as nossas tribulações.
5 A hin-năwwăḍ teje ta n-Masidunya-dăɣ har ašăl-i-dăɣ, wăr kăla nəja hărăt n-ăssaɣăt n-tăsonfat. Iwwăɣwăɣ-anăɣ ălɣizabăt siha d-siha, əknăsăn-anăɣ ăddinăt, nărmăɣ făll-iman-nănăɣ hakd-dăɣ făll-tiɣəswen-nănăɣ,
5 Porque, mesmo quando chegamos à Macedônia, a nossa carne não teve repouso algum; antes, em tudo fomos atribulados: por fora combates, temores por dentro.
6 măšan issəsmăḍ Măssinăɣ-i n-enəssesmăḍ n-talɣiwen ulhawăn-nănăɣ, ed nəha a-wen-dăɣ, a-s hanăɣ-dd-osa Titus.
6 Mas Deus, que consola os abatidos, nos consolou com a vinda de Tito;
7 Ăsdăwăt-anăɣ ass-net, ăsdăwen-anăɣ daɣ isălan-năwăn wi dăɣ-năɣ ija. Illăɣăt əmmək wa s-t-tăsbălălăm, ija dăɣ-năɣ isălan n-awnaf wa hanăɣ-jăm, illăɣăt-anăɣ daɣ tisnant ta jăm dăɣ isălan n-a-wa ijăn; iglă har hanăɣ-innă a-s ašrut wa-nin a tărmăsăm dăɣ-isălan-win-dăɣ har ămăra, năkk a făll-təknasăm d-išənja-nin. Ǝsleɣ i-isălan-en-dăɣ ɣas, ăssakăyăɣ dăɣ-tedăwit.
7 e não somente com a sua vinda, mas também pela consolação com que foi consolado de vós, contando-nos as vossas saudades, o vosso choro, o vosso zelo por mim, de maneira que muito me regozijei.
8 Ǝssanăɣ a-s ikmʼ-iwăn a-wa s-kăla hawăn-t-in-əktăbăɣ măšan, wăr t-ămmujrăẓăɣ, kud-dăɣ ămmujrăẓăɣ-t, hannăyăɣ a-s wăr tăhoja tisnant-năwăn.
8 Porquanto, ainda que vos tenha contristado com a minha carta, não me arrependo, embora já me tivesse arrependido por ver que aquela carta vos contristou, ainda que por pouco tempo;
9 Ămăra, ăddiweɣ dăɣ-isălan-năwăn măšan, wădden tisnant ta kăwăn-tărmasăt a hi-tăsidăwet, ănn-ak, tătubt ta jăm s-Măssinăɣ săr-wăn-dd-orăw măjrăd wa hawăn-in-jeɣ a hi-ăsidăwen.
9 agora, folgo, não porque fostes contristados, mas porque fostes contristados para o arrependimento; pois fostes contristados segundo Deus; de maneira que por nós não padecestes dano em coisa alguma.
10 Tisnant ta s-Măssinăɣ a tăt-dd-orăwăn săr-năɣ, wăr la imujraẓ ed tiirəw-dd săr-năɣ tăbəḍḍawt d-a-wa lăbasăn nətamašal, năɣləs, a-s ija a-wen, tisnant ta s-ăddunya a săr-năɣ-tăt-dd-orăwăn, ten, ušreyăn-net, əlhəllak ɣas.
10 Porque a tristeza segundo Deus opera arrependimento para a salvação, da qual ninguém se arrepende; mas a tristeza do mundo opera a morte.
11 Tidət, ikmʼ-iwăn a-wa hawăn-ənneɣ măšan, ămoos a-wa săr-wăn dd-orăw a ihan erhet n-Măssinăɣ. Ǝnhəywăt kăwăneḍ iman-năwăn ălxal wa ăhusken tărmăsăm ămăra, təššăkăm iman-năwăn, tăkrakăḍăm, tărmăɣăm, tăsdărhănăm ad-hi-taləsăm ahănay, tărḍăm iket-năwăn dăɣ-armuḍ a-s ăwadəm wa ămešălăn təluše-ten-dăɣ jere-wăn, inmənhəyet d-imojjan-net; ənta-den-dăɣ a-wa issətbătăn a-s ənta a iwar uḍlem, wădden kăwăneḍ.
11 Porque quanto cuidado não produziu isso mesmo em vós que, segundo Deus, fostes contristados! Que apologia, que indignação, que temor, que saudades, que zelo, que vingança! Em tudo mostrastes estar puros neste negócio.
12 Ărheeɣ ad-təssanăm a-s tăkarḍe ta iyyăḍăt hawăn-in-əktăbăɣ, wăr tăt-in-əktebăɣ dăɣ-təssəba n-ăwadəm wa ănmăšrăyăn wăla wa ittəḍlămăn, ănn-ak, əktăbăɣ-awăn-tăt-in dăɣ-təssəba n-əddəguẓăt wa jăm fălla-năɣ s-Măssinăɣ a-s əssəbab-net.
12 Portanto, ainda que vos tenha escrito, não foi por causa do que fez o agravo, nem por causa do que sofreu o agravo, mas para que o vosso grande cuidado por nós fosse manifesto diante de Deus.
13 Ămăra-dăɣ, issəsmăḍ a-wa jăm ulhawăn-nănăɣ, tăssewăḍ daɣ tedăwit ta ija Titus făll-ta-nănăɣ, ikkăs-anăɣ dăɣ-tăqqăn n-eɣăf dăɣ-isălan-năwăn,
13 Por isso, fomos consolados pela vossa consolação e muito mais nos alegramos pela alegria de Tito, porque o seu espírito foi recreado por vós todos.
14 əbbărăjăɣ data-s dăɣ-isălan-năwăn, ənhăyăɣ a-s a-wa ăhusken has-ənneɣ fălla-wăn, wăr t-ămmujrăẓăɣ ed wăr-ăbbuggăt. Tidət d-tărha ɣas a kăwăn-nəssəkna, nosa daɣ a-s a-wa nənna i-Titus dăɣ-isălan-năwăn, tidət.
14 Porque, se nalguma coisa me gloriei de vós para com ele, não fiquei envergonhado; mas, como vos dissemos tudo com verdade, também a nossa glória para com Tito se achou verdadeira.
15 Ašăl-i, e-d dd-iktă asəbbələl wa t-jăm a-s kăwăn-in-osa d-əjjəluyăt d-semɣar wa jăm dăɣ-amišəl n-a-wa hawăn-nəjanna, ad-kăwăn-itiməl s-tărha.
15 E o seu entranhável afeto para convosco é mais abundante, lembrando-se da obediência de vós todos e de como o recebestes com temor e tremor.
16 Tedăwit-ten-dăɣ ija, a jeɣ năkk-dăɣ, ed əssanăɣ a-s ăddoobeɣ ad-fălla-wăn səffəllăɣ, əfləsăɣ-kăwăn dăɣ-hărăt iket-net.
16 Regozijo-me de em tudo poder confiar em vós.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.