2 Coríntios 7
Ălǝnžil n-Ɣisa Ălmasex: Kitab Ălmuqăddăs (TAQ) vs ARA
1 Ǝnhəywăt ɣas ayətma-ɣ wi əkneɣ tărha, šămad năkkăneḍ a-s ija Măssinăɣ ărkăwălăn-win-dăɣ, adiš, nəbḍəwet d-asəmmăḍəs n-tiɣəswen-nănăɣ d-ənniyătăn-nănăɣ, nišdajet, tănnăhăḍet dăɣ-năɣ tuksəḍa n-Măssinăɣ.
1 Tendo, pois, ó amados, tais promessas, purifiquemo-nos de toda impureza, tanto da carne como do espírito, aperfeiçoando a nossa santidade no temor de Deus.
2 Ayətma, arăt-anăɣ ulhawăn-năwăn, ăjăt-anăɣ edăgg. Wăr t-illa ere năddiɣwăt, wălʼ ere năssokʼ ăkall, wălʼ ere năkkirrăs i-ad-năkš ehăre-net.
2 Acolhei-nos em vosso coração; a ninguém tratamos com injustiça, a ninguém corrompemos, a ninguém exploramos.
3 A-wa hawăn-janneɣ, wăr teɣalăt janneɣ-awăn-t i-ad-kăwăn-səḍləmăɣ, ham ulhawăn-nănăɣ, nəjʼ-awăn tărha-ta-dăɣ s-wăr hanăɣ-e-ibḍəw a săl tamăttant.
3 Não falo para vos condenar; porque já vos tenho dito que estais em nosso coração para, juntos, morrermos e vivermos.
4 Ǝjrawăɣ s-măjrăd dăɣ-isălan-năwăn, ămoos-ahi daɣ abăraj ad-fălla-wăn ăbbărăjăɣ, əssənsăn isălan wi fălla-wăn əsleɣ ənniyăt-in har jeɣ tedăwit-ta-dăɣ hin-tăstăwăt wăla dăɣ-tersəmmawen ti nənhăy.
4 Mui grande é a minha franqueza para convosco, e muito me glorio por vossa causa; sinto-me grandemente confortado e transbordante de júbilo em toda a nossa tribulação.
5 A hin-năwwăḍ teje ta n-Masidunya-dăɣ har ašăl-i-dăɣ, wăr kăla nəja hărăt n-ăssaɣăt n-tăsonfat. Iwwăɣwăɣ-anăɣ ălɣizabăt siha d-siha, əknăsăn-anăɣ ăddinăt, nărmăɣ făll-iman-nănăɣ hakd-dăɣ făll-tiɣəswen-nănăɣ,
5 Porque, chegando nós à Macedônia, nenhum alívio tivemos; pelo contrário, em tudo fomos atribulados: lutas por fora, temores por dentro.
6 măšan issəsmăḍ Măssinăɣ-i n-enəssesmăḍ n-talɣiwen ulhawăn-nănăɣ, ed nəha a-wen-dăɣ, a-s hanăɣ-dd-osa Titus.
6 Porém Deus, que conforta os abatidos, nos consolou com a chegada de Tito;
7 Ăsdăwăt-anăɣ ass-net, ăsdăwen-anăɣ daɣ isălan-năwăn wi dăɣ-năɣ ija. Illăɣăt əmmək wa s-t-tăsbălălăm, ija dăɣ-năɣ isălan n-awnaf wa hanăɣ-jăm, illăɣăt-anăɣ daɣ tisnant ta jăm dăɣ isălan n-a-wa ijăn; iglă har hanăɣ-innă a-s ašrut wa-nin a tărmăsăm dăɣ-isălan-win-dăɣ har ămăra, năkk a făll-təknasăm d-išənja-nin. Ǝsleɣ i-isălan-en-dăɣ ɣas, ăssakăyăɣ dăɣ-tedăwit.
7 e não somente com a sua chegada, mas também pelo conforto que recebeu de vós, referindo-nos a vossa saudade, o vosso pranto, o vosso zelo por mim, aumentando, assim, meu regozijo.
8 Ǝssanăɣ a-s ikmʼ-iwăn a-wa s-kăla hawăn-t-in-əktăbăɣ măšan, wăr t-ămmujrăẓăɣ, kud-dăɣ ămmujrăẓăɣ-t, hannăyăɣ a-s wăr tăhoja tisnant-năwăn.
8 Porquanto, ainda que vos tenha contristado com a carta, não me arrependo; embora já me tenha arrependido (vejo que aquela carta vos contristou por breve tempo),
9 Ămăra, ăddiweɣ dăɣ-isălan-năwăn măšan, wădden tisnant ta kăwăn-tărmasăt a hi-tăsidăwet, ănn-ak, tătubt ta jăm s-Măssinăɣ săr-wăn-dd-orăw măjrăd wa hawăn-in-jeɣ a hi-ăsidăwen.
9 agora, me alegro não porque fostes contristados, mas porque fostes contristados para arrependimento; pois fostes contristados segundo Deus, para que, de nossa parte, nenhum dano sofrêsseis.
10 Tisnant ta s-Măssinăɣ a tăt-dd-orăwăn săr-năɣ, wăr la imujraẓ ed tiirəw-dd săr-năɣ tăbəḍḍawt d-a-wa lăbasăn nətamašal, năɣləs, a-s ija a-wen, tisnant ta s-ăddunya a săr-năɣ-tăt-dd-orăwăn, ten, ušreyăn-net, əlhəllak ɣas.
10 Porque a tristeza segundo Deus produz arrependimento para a salvação, que a ninguém traz pesar; mas a tristeza do mundo produz morte.
11 Tidət, ikmʼ-iwăn a-wa hawăn-ənneɣ măšan, ămoos a-wa săr-wăn dd-orăw a ihan erhet n-Măssinăɣ. Ǝnhəywăt kăwăneḍ iman-năwăn ălxal wa ăhusken tărmăsăm ămăra, təššăkăm iman-năwăn, tăkrakăḍăm, tărmăɣăm, tăsdărhănăm ad-hi-taləsăm ahănay, tărḍăm iket-năwăn dăɣ-armuḍ a-s ăwadəm wa ămešălăn təluše-ten-dăɣ jere-wăn, inmənhəyet d-imojjan-net; ənta-den-dăɣ a-wa issətbătăn a-s ənta a iwar uḍlem, wădden kăwăneḍ.
11 Porque quanto cuidado não produziu isto mesmo em vós que, segundo Deus, fostes contristados! Que defesa, que indignação, que temor, que saudades, que zelo, que vindita! Em tudo destes prova de estardes inocentes neste assunto.
12 Ărheeɣ ad-təssanăm a-s tăkarḍe ta iyyăḍăt hawăn-in-əktăbăɣ, wăr tăt-in-əktebăɣ dăɣ-təssəba n-ăwadəm wa ănmăšrăyăn wăla wa ittəḍlămăn, ănn-ak, əktăbăɣ-awăn-tăt-in dăɣ-təssəba n-əddəguẓăt wa jăm fălla-năɣ s-Măssinăɣ a-s əssəbab-net.
12 Portanto, embora vos tenha escrito, não foi por causa do que fez o mal, nem por causa do que sofreu o agravo, mas para que a vossa solicitude a nosso favor fosse manifesta entre vós, diante de Deus.
13 Ămăra-dăɣ, issəsmăḍ a-wa jăm ulhawăn-nănăɣ, tăssewăḍ daɣ tedăwit ta ija Titus făll-ta-nănăɣ, ikkăs-anăɣ dăɣ-tăqqăn n-eɣăf dăɣ-isălan-năwăn,
13 Foi por isso que nos sentimos confortados. E, acima desta nossa consolação, muito mais nos alegramos pelo contentamento de Tito, cujo espírito foi recreado por todos vós.
14 əbbărăjăɣ data-s dăɣ-isălan-năwăn, ənhăyăɣ a-s a-wa ăhusken has-ənneɣ fălla-wăn, wăr t-ămmujrăẓăɣ ed wăr-ăbbuggăt. Tidət d-tărha ɣas a kăwăn-nəssəkna, nosa daɣ a-s a-wa nənna i-Titus dăɣ-isălan-năwăn, tidət.
14 Porque, se nalguma coisa me gloriei de vós para com ele, não fiquei envergonhado; pelo contrário, como, em tudo, vos falamos com verdade, também a nossa exaltação na presença de Tito se verificou ser verdadeira.
15 Ašăl-i, e-d dd-iktă asəbbələl wa t-jăm a-s kăwăn-in-osa d-əjjəluyăt d-semɣar wa jăm dăɣ-amišəl n-a-wa hawăn-nəjanna, ad-kăwăn-itiməl s-tărha.
15 E o seu entranhável afeto cresce mais e mais para convosco, lembrando-se da obediência de todos vós, de como o recebestes com temor e tremor.
16 Tedăwit-ten-dăɣ ija, a jeɣ năkk-dăɣ, ed əssanăɣ a-s ăddoobeɣ ad-fălla-wăn səffəllăɣ, əfləsăɣ-kăwăn dăɣ-hărăt iket-net.
16 Alegro-me porque, em tudo, posso confiar em vós.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.