2 Coríntios 2
Ălǝnžil n-Ɣisa Ălmasex: Kitab Ălmuqăddăs (TAQ) vs ARA
1 Ărheɣ dăɣ-iman-in, ad-wăr kăwăn-in-tiləsăɣ uɣəl i-ad-ăɣšədăɣ iman-năwăn
1 Isto deliberei por mim mesmo: não voltar a encontrar-me convosco em tristeza.
2 ed kunta năkk-i-dăɣ a dd-iqqălăn ɣaššădăɣ-awăn iman, mi hi-e-isəddəwen? Kunta kăwăneḍ-i n-əssəbab n-tedăwit-in, ăɣšădăɣ iman-năwăn, əndek əmmək wa s-hi-e-səddəwem?
2 Porque, se eu vos entristeço, quem me alegrará, senão aquele que está entristecido por mim mesmo?
3 A-wen-dăɣ făw a dd-orăwăn a-s ăssofăɣ ad-hawăn-in-əktəbăɣ, uhən ad-kăwăn-in-ăkkăɣ năkk iman-in, ed əssanăɣ a-s afăl kăwăn-in-əkkeɣ s-əmmək-wa-dăɣ, ad-ăɣšədăn iman-in fălla-wăn ed əkkasăɣ ăššăk a-s tedăwit-in, a-s tedăwit-năwăn.
3 E isto escrevi para que, quando for, não tenha tristeza da parte daqueles que deveriam alegrar-me, confiando em todos vós de que a minha alegria é também a vossa.
4 Tăkarḍe-ta-dăɣ, kattăbăɣ-awăn-tăt-in măšan, ărmăsnăt-ahi tirəmmaɣ, osas ulh-in, jeɣ tisnant ta n-imeṭṭawăn dăɣ-təssəba-năwăn măšan hakd a-wen-dăɣ, akătab wa hawăn-jeɣ, wădden i n-ad-ăɣšədăɣ iman-năwăn, ănn-ak, i-ad-təlmədăm făll-tărha-i-dăɣ măqqărăt hawăn-jeɣ.
4 Porque, no meio de muitos sofrimentos e angústias de coração, vos escrevi, com muitas lágrimas, não para que ficásseis entristecidos, mas para que conhecêsseis o amor que vos consagro em grande medida.
5 Ămăra, ăwadəm wa săr-wăn dd-ăwwăyăn uɣšad n-iman-wen-dăɣ, wădden năkk ɣas a-s iɣšăd hărăt, iɣšăd-awăn-t daɣ kăwăneḍ, ănn-ak, ănnăɣet: iɣšăd iman n-təššəm-năwăn, măšan, wăr-ărheɣ ad-šəššəjreɣ măjrăd dăɣ-isălan n-a-wa iɣšăd.
5 Ora, se alguém causou tristeza, não o fez apenas a mim, mas, para que eu não seja demasiadamente áspero, digo que em parte a todos vós;
6 Ăwadəm-en-hi, igdăh-as ămăra uḍlem-wen-dăɣ t-tăswăr təššəm-năwăn, ed tăsmăqqăm fălla-s.
6 basta-lhe a punição pela maioria.
7 Ămăra d-ămmujrăẓ a-wa ija, ătub, adiš, ăjăt-t-dd s-iman-năwăn, tənšəm-as, səsməḍăm ulh-net i-ad-wăr t-năqq tămujriẓt tojărăt ta t-tărmăsăt s-tizarăt.
7 De modo que deveis, pelo contrário, perdoar-lhe e confortá-lo, para que não seja o mesmo consumido por excessiva tristeza.
8 Ǝttarăɣ dăɣ-wăn, ad-t-səknəm tărha t-tăssiilmădăt a-s tăkkulăm dăɣ-s.
8 Pelo que vos rogo que confirmeis para com ele o vosso amor.
9 Tăkarḍe ta hawăn-in-əktăbăɣ, ti s-kăwăn-tirəmăɣ i-ad-əlmədăɣ ak făw tamašalăm a-wa hawăn-janneɣ meɣ.
9 E foi por isso também que vos escrevi, para ter prova de que, em tudo, sois obedientes.
10 Ǝlmədăt a-s ere s-tənšăm-dăɣ, ənšeɣ-as. Ere daɣ wa s-ənšeeɣ, kunta illʼ-e ere hi-iɣšadăn hărăt, ămiiɣatărăn s-ad-has-ănšăɣ, ilmədet a-s ənšeɣ-as-in dăɣ-təssəba-năwăn, ənšeɣ-as daɣ dăɣ-təssəba n-Ălmasex.
10 A quem perdoais alguma coisa, também eu perdoo; porque, de fato, o que tenho perdoado (se alguma coisa tenho perdoado), por causa de vós o fiz na presença de Cristo;
11 Afăl nətajj a-wen, wăr săr-năɣ dd-mad-ijrəw Iblis tašləlt s-hanăɣ-ikkărrăs ed tiddas-net, wăr hanăɣ-ədrejnăt.
11 para que Satanás não alcance vantagem sobre nós, pois não lhe ignoramos os desígnios.
12 Ăzzăman wa d-əjjăšăɣ aɣrəm wa n-Tărwas i-ad-dăɣ-s ăxṭəbăɣ Ălənžil n-Ălmasex, oră-hi dăɣ-s Emăli emm hərəwăn, issărɣăs-ahi iji n-isălan dăɣ-idăggan ăjjootnen
12 Ora, quando cheguei a Trôade para pregar o evangelho de Cristo, e uma porta se me abriu no Senhor,
13 măšan, hakd a-wen-dăɣ, wăr-insa ənniyăt-in, făl-a-s wăr dăɣ-s in-ogeẓăɣ Titus-i n-ăŋŋa-năɣ dăɣ-ăddin, a-wen-dăɣ a făl fălăɣ ayətma dăɣ-ăddin wi t-əllănen dihen, okăyăɣ s-teje ta n-Masidunya.
13 não tive, contudo, tranquilidade no meu espírito, porque não encontrei o meu irmão Tito; por isso, despedindo-me deles, parti para a Macedônia.
14 Təmmal i-Măssinăɣ-i ihakkăn ašăl făll-Iblis, dăɣ-ăddimmăt n-Ălmasex-i dăr-nosaɣ, ənta daɣ a hanăɣ-ikfăn turhajăt n-ad-nətajj isălan n-Ălənžil i-ăddinăt dăɣ-edăgg iket-net, isălan a-wen s-ašăl-i-dăɣ, jăn abɣănɣəl wa tăjjăn aḍutăn ăẓednen.
14 Graças, porém, a Deus, que, em Cristo, sempre nos conduz em triunfo e, por meio de nós, manifesta em todo lugar a fragrância do seu conhecimento.
15 A-wen-dăɣ a făl năkkăneḍ-i ila Ălmasex, nămoos i-Măssinăɣ šund aḍutăn-win-dăɣ ăẓednen ikna tărha, a-wen-dăɣ daɣ a nămoos i-ăddinăt wi hănen tabarăt ta n-əlɣəllas hakd wi hănen tabarăt ta n-əlhəllak
15 Porque nós somos para com Deus o bom perfume de Cristo, tanto nos que são salvos como nos que se perdem.
16 măšan ăddinăt wi hănen tabarăt ta n-əlhəllak, aḍu wa hasăn-nămoos, erk aḍu dd-itiirəwăn săr-săn tamăttant, a-s ija a-wen, ăddinăt wi iyyăḍnen, nămoos-asăn, aḍu ăẓedăn dd-itiirəwăn săr-săn tămudre tăɣlalăt.
16 Para com estes, cheiro de morte para morte; para com aqueles, aroma de vida para vida. Quem, porém, é suficiente para estas coisas?
17 Năkkăneḍ, wăr noleh d-ăddinăt wi iyyăḍnen jănen măjrăd n-Măssinăɣ mamăla s-əbbăɣărăn; Măssinăɣ a hanăɣ-ijăn dăɣ-a-wa hanăɣ-išlăn iket-net, a-wa hanăɣ-issăɣlăf daɣ, nətajjʼ-e s-ənniyăt šăddiijăn dat-Măssinăɣ dăɣ-təssəba n-tassaɣt ta nəja d-Ălmasex.
17 Porque nós não estamos, como tantos outros, mercadejando a palavra de Deus; antes, em Cristo é que falamos na presença de Deus, com sinceridade e da parte do próprio Deus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.