2 Coríntios 1
Ălǝnžil n-Ɣisa Ălmasex: Kitab Ălmuqăddăs (TAQ) vs NTLH
1 A-wa năkk, Buləs, wa ija ƔisaĂlmasex ănămmašul dăɣ-erhet n-Măssinăɣ hin-iktabăn năkk d-Timoti wa n-ăŋŋa-năɣ dăɣ-ăddin i-ălkănisăt n-Măssinăɣ ta hăt aɣrəm wa n-Kurənta.
1 Eu, Paulo, apóstolo de Cristo Jesus pela vontade de Deus, escrevo junto com o nosso irmão Timóteo esta carta à igreja de Deus que está na cidade de Corinto e também a todo o povo de Deus espalhado por toda a província da Acaia.
2 ikfʼ-iwăn Măssinăɣ-i n-Abba-nănăɣ d-Emăli Ɣisa Ălmasex ănnuɣmăt d-ălxer.
2 Que a graça e a paz de Deus, o nosso Pai, e do Senhor Jesus Cristo estejam com vocês!
3 Năkfet Măssinăɣ-i n-Abba n-Emăli-nănăɣ ƔisaĂlmasex semɣar, naməlet-t ənta-i n-măssi-s n-tăhanint, isasmaḍăn ulhawăn-nănăɣ dăɣ-tersəmmawen ti hanăɣ-rammăsnen,
3 Louvado seja o Deus e Pai do nosso Senhor Jesus Cristo, o Pai bondoso, o Deus de quem todos recebem ajuda!
4 i-ad-nudabăt năkkăneḍ-dăɣ, asəsmaḍ n-ulhawăn n-ăddinăt wi tărmas tisnant, arəw-dd săr-săn a-wen-dăɣ, tălawit n-ulh tolăhăt d-ta hanăɣ-ikfa Măssinăɣ.
4 Ele nos auxilia em todas as nossas aflições para podermos ajudar os que têm as mesmas aflições que nós temos. E nós damos aos outros a mesma ajuda que recebemos de Deus.
5 Ǝmmək-wa-dăɣ s-a ăjjeen dăɣ-a-wa hanăɣ-irammăsăn, irammăs-anăɣ dăɣ-təssəba n-a-wa s-hanăɣ-ila Ălmasex, əmmək-wen-dăɣ daɣ a-s ikann Măssinăɣ asəsmaḍ n-ulhawăn-nănăɣ dăɣ-təssəba n-tassaɣt ta nəja d-Ălmasex.
5 Porque, assim como tomamos parte nos muitos sofrimentos de Cristo, assim também, por meio dele, participamos da sua grande ajuda.
6 A-wen-dăɣ a făl a-wa hanăɣ-irammăsăn năkkăneḍ dăɣ-tisnant, wăr-ămoos ɣas ar a săr-wăn dd-oraw Măssinăɣ i-ad-ismaḍăn ulhawăn-năwăn, tăɣləsăm. Ăṣṣahăt daɣ wa hanăɣ-ihakk Măssinăɣ, i n-ad-kăwăn-nədhəl kăwăneḍ-dăɣ i-ad-tudabem ăṣṣăbarăt dăɣ-a-wa hanăɣ-irmăsăn s-ašăl-i-dăɣ, irmas-kăwăn kăwăneḍ-dăɣ.
6 Se sofremos, é para que vocês recebam ajuda e salvação. Se somos ajudados, então vocês também são e recebem forças para suportar com paciência os mesmos sofrimentos que nós suportamos.
7 Nəkkas ăššăk dăɣ-isălan-năwăn ed, nəflas a-s a-wa hanăɣ-irmăsăn dăɣ-tisnant šund ɣas kăwăneḍ a irmăs, a-wa nəjrăw daɣ năkkăneḍ dăɣ-tălawit, nohar-t dăr-wăn.
7 Desse modo a esperança que temos em vocês está firme. Pois sabemos que, assim como vocês tomam parte nos nossos sofrimentos, assim também recebem a ajuda que Deus dá.
8 Ayətma! Ǝlmədăt a-s ăkall wa n-Azya, nənhay dăɣ-s ălɣizabăt ăssuksăḍăn, iẓbăb-anăɣ dăɣ-s a hanăɣ-irnan hăr năɣel făw a-s sămdo-nănăɣ, osă-dd.
8 Irmãos, queremos que saibam das aflições pelas quais passamos na província da Ásia. Os sofrimentos que suportamos foram tão grandes e tão duros, que já não tínhamos mais esperança de escapar de lá com vida.
9 Nəkkăs ăṭṭăma dăɣ-iman-nănăɣ šund ɣas a-s tamăttant a hanăɣ-tătiwăɣtăsăt măšan, a-wen, otăs-t Măssinăɣ i-ad-umas a-s fella-nănăɣ ənta, wădden iman-nănăɣ, ed Măssinăɣ, ila tărna n-ad-dd-isənkăr inəmmuttan;
9 Nós nos sentíamos como condenados à morte. Mas isso aconteceu para que aprendêssemos a confiar não em nós mesmos e sim em Deus, que ressuscita os mortos.
10 ənta a hanăɣ-dd-intăšăn dăɣ-tamăttant-ten-dăɣ tăssuksăḍăt, ənnăr wădden a-wen, ăru d-nəssəmda. Nəflas daɣ a-s ənta ɣas a hanăɣ-e-agəẓăn dăɣ-e d t-illăm ăššar.
10 Ele nos salvou e continuará a nos salvar desses terríveis perigos de morte. Sim, nós temos posto nele a nossa esperança, na certeza de que ele continuará a nos salvar,
11 Nəssan a-s tədhalăm-anăɣ s-tittar-năwăn, ədhalăn-anăɣ daɣ ăddinăt ăjjootnen hanăɣ-təddalnen Măssinăɣ, tittar-năwăn iket-dăɣ-năwăn, a săr-năɣ-dd-orăwnen ănnuɣmăt n-Măssinăɣ, ămoos a-wen-dăɣ əssəbab wa făl tiimələn ăddinăt ăjjootnen tihusay n-Măssinăɣ, dăɣ-təssəba n-a-wa hanăɣ-ija.
11 enquanto vocês nos ajudam, orando por nós. Assim Deus responderá às muitas orações feitas em nosso favor e nos abençoará; e muitos lhe agradecerão as bênçãos que ele nos dará.
12 Kunta illʼ-e a-s năddoobăt ad-săr-s năbbărăj, wăr t-illa a ămoos kunta wădden a-s wăr t-illa a dăɣ-nəššak iman-nănăɣ, tajuhe-ten-dăɣ a hanăɣ-salmadăt a-s a-wa nəjă dăɣ-ăddunya hakd a-wa nəjă jere-wăn iket-net, oɣad. A-wen wădden a dd-ifalăn sărho-nănăɣ, Măssinăɣ a t-ijăn dăɣ-ănnuɣmăt-net, ənta-i hanăɣ-ikfăn turhajăt n-iji n-a-wen s-ălxal răqqiisăn dăɣ-iman šăddijnen d-tidət.
12 É disto que temos orgulho: a nossa consciência nos afirma que a nossa maneira de viver no mundo, e especialmente em relação a vocês, tem sido dirigida pela franqueza e sinceridade que Deus nos dá e também pelo poder da sua graça e não pela sabedoria humana. Pois escrevemos a vocês somente o que vocês podem ler e entender. Agora vocês nos entendem só em parte, mas espero que cheguem a nos compreender completamente, para que, no Dia do nosso Senhor Jesus , vocês tenham orgulho de nós, como nós temos de vocês.
13 Nărha ad-təssanăm a-s dăɣ-tikarḍiwen-nănăɣ, a-wa ilăn ujreh s-ənta a ɣarrăm ɣas a dăɣ-hawăn-năssewăl, wăr hawăn-năssewăl dăɣ-a săl a-wen-dăɣ, əflasăɣ daɣ a-s, ad-iwwaḍ hărăt făll-ujreh-năwăn dăɣ-isălan-win-dăɣ.
13 — ausente —
14 Ămăra, wădden hărăt iket-net a săr-wăn ilan ujreh; a-wen-dăɣ a făl ašăl-i-dăɣ, nămoos abăraj-năwăn, mašăn afăl dd-osa ašăl wa issəbdăd Emăli-nănăɣ Ɣisa, ašăl-wen, kăwăneḍ a he-umasnen abăraj-nănăɣ.
14 — ausente —
15 Təssəba n-tafləst-ten-dăɣ hawăn-jeɣ a făl hi-dd-ijjăš s-tizarăt derhan n-ad-kăwăn-in ăkkăɣ i-ad-tumas tedăwit-năwăn, tedăwit təmdat,
15 Eu estava tão certo de tudo isso, que no início fiz planos para ir visitar vocês a fim de que vocês pudessem ser abençoados mais uma vez.
16 ed dăɣ-derhan-in, ăɣelăɣ ad-kăwăn-in-əmmărăɣ təzzar, akəyăɣ s-teje ta n-Masidunya, aləsăɣ-kăwăn-dd daɣ umăr afăl tăt-dd-fălăɣ i-ad-hi-tarəjăm dăɣ-asikəl-in s-teje ta n-Ălyăhudəyăt.
16 De fato, eu estava pensando em visitá-los na minha ida para a província da Macedônia e também na volta, a fim de conseguir ajuda para a minha viagem à Judeia.
17 Kunta a-wa ăsdărhănăɣ, wăr-ija, ajăn, ija ɣur-wăn a-s, wăr-əjleyăɣ dăɣ-a-wa hawăn-ənneɣ? Meɣ ajăn tordam a-s derhan-in, a dd-əkkasăɣ ɣas dăɣ-eɣăf-in šund a-wa tăjjăn dăgg-adəm s-ad-hak-ănn iyyăn: Ǝyya, igləw, iqqəl-kăy-dd a ənḍărrăn ḍarăt-a-wen, ănn-ak: Ăbo?
17 Será que fui irresponsável quando resolvi fazer isso? Será que, ao fazer os meus planos, penso somente nos meus próprios interesses e por isso digo “sim, sim” e “não, não” ao mesmo tempo?
18 Măssinăɣ a hi-ăjjəyhăn dăɣ-a-wa hawăn-nəjanna, wăr kăla hawăn-nəssărtăy tidət d-bahu.
18 Em nome de Deus, que é verdadeiro, o que prometi a vocês não foi um “sim” e um “não” ao mesmo tempo.
19 A-wen, janneɣ-awăn-t făl-a-s ƔisaĂlmasex-i n-Rure-s n-Măssinăɣ-i s-hawăn-nətajj isălan-net năkk d-Sillas d-Timoti, wăr ămtălla əyya-net d-ăbo-net, tidət ɣas a ijanna.
19 Pois Jesus Cristo, o Filho de Deus, que foi anunciado entre vocês por Silas, por Timóteo e por mim mesmo, não é “sim” e “não” ao mesmo tempo. Pelo contrário, ele é o “sim” de Deus
20 Ǝnta-en-dăɣ, a dăɣ-ăsdăttăt Măssinăɣ a-wa s-ija ărkăwăl-net, a-wen-dăɣ a făl, a nəttăr dăɣ-Măssinăɣ-dăɣ, isəm-net a dăɣ-nəjanna: «A|scMIN|d», i-ad-itwəsəmɣăr Măssinăɣ dăɣ-təssəba-net.
20 porque é o “sim” de todas as promessas de Deus. Por isso dizemos “ amém ”, por meio de Jesus Cristo, para a glória de Deus.
21 Măssinăɣ iman-net a hanăɣ-osăɣăn s-ăṣṣahăt dăr-wăn d-Ălmasex-i hanăɣ-ijăn inəmmušal-net ašăl wa d-hanăɣ-ăsnăfrăn.
21 Pois é o próprio Deus que nos dá, a nós e a vocês, a certeza de que estamos unidos com Cristo. E foi Deus quem nos separou para si mesmo.
22 Ǝnta daɣ a hanăɣ-iššəšwălăn s-ešwăl šund wa ităjj ăwadəm i-təla-net, ija daɣ Unfas-net dăɣ-ulhawăn-nănăɣ i-ad-itbat a-s ənta a hanăɣ-ilăn, nəkkəs ăššăk dăɣ-marušăt wa hanăɣ-itwăr s-ilkam ad-hanăɣ-t-ăkf.
22 Como dono ele pôs a sua marca em nós e colocou no nosso coração o Espírito Santo, que é a garantia das coisas que ele guarda para nós.
23 Măssinăɣ a hi-ăjjəyhăn wădden ăgg-adəm, inɣʼ-ahi daɣ kunta bahu a hawăn-janneɣ, wăr t-illa a hi-ikkasăn ad-kăwăn-in-ăkkăɣ dăɣ-Kurənta ar iba n-tărha n-ad-ănxəsăɣ iman-năwăn,
23 Eu chamo Deus como minha testemunha; ele conhece o meu coração. A fim de evitar aborrecimentos para vocês, resolvi não ir até Corinto.
24 făl-a-s, dăɣ-isălan wi n-immun, wăr-iha ənniyăt-nănăɣ ad-fălla-wăn nəfrăḍ a-wa wăla a-wa, ed nəkkas ăššăk a-s immun-năwăn, itbat, ănn-ak, a-wa hanăɣ-išlăn, išlʼ-anăɣ făl-a-s innin, nărhʼ-awăn ălxer.
24 Não estamos querendo mandar na sua fé, pois vocês estão firmes na fé. Pelo contrário, queremos trabalhar com vocês para que vocês sejam mais felizes ainda.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.