Romanos 4
Mbia Cheẽ (SRQNT) vs NTLH
1 Nandendua mbɨrɨ̃ na Abraham ndese. Nandei ñiinda tuchɨ quia Abraham nde.
1 Então o que é que podemos dizer de Abraão, o antepassado de nossa raça? O que foi que ele conseguiu?
2 Cose que Dios Abraham isi turã nda. Abraham mbae turã naa naa eã mose que Dios eisi turã nda. Dios ɨcua mose quiatu que Dios eisi turã nda. Nyebe Abraham uturã naa naa aroneãte nguiã.
2 Se foi por causa das coisas que ele fez que Deus o aceitou, então ele teria motivo para se orgulhar, mas não para se orgulhar diante de Deus.
3 Ɨ ñɨ embesa ji re:
3 Pois o que é que as Escrituras Sagradas dizem? Elas dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
4 Sã emo ndiqui quiei quiei emo je no. Mbae mo ndɨbɨshorõ. Ae echa mondo quia ee, mondochõ eã ño nguiã ee. Embae raã naa ndɨbɨshoronda chõ ũquɨ̃ nde. Eɨ̃ eã ño Dios re.
4 O salário que o trabalhador recebe não é um presente, mas é o pagamento a que ele tem direito por causa do trabalho que fez.
5 Dios chõ mbia ɨcuã isi turã nguiã. Emo Jesús ɨcua mose, ũquɨ̃ nda Dios isi turã. Emo mbae turã naa naa eã ndaque. Jesús ɨcua mose, aque mose chõ Dios “ndeturãte seje,” ɨ ee. Mbae turã naa naa eã ndaque.
5 Porém a pessoa que não põe a sua esperança nas coisas que faz, mas simplesmente crê em Deus, é a fé dessa pessoa que faz com que ela seja aceita por Deus, o Deus que trata o culpado como se ele fosse inocente.
6 David abe que ñee nda: “Ae je Dios ñee, ‘ndeturãte seje,’ ɨ mose ee, aque ia tuchɨ chõ ñene. Mbae turã naa eã ndaque. Dios ɨcuate quia ñene,” ɨ que David ñee nda.
6 E isso foi o que Davi queria dizer quando falou da felicidade daqueles que Deus aceita, sem levar em conta o que eles fazem.
7 Co rei David chɨmbesa co:
7 Davi disse: “Feliz aquele cujas maldades Deus perdoa e cujos pecados ele apaga!
8 Ae ɨcuã ndese Dios riqui mae ãte nae, eɨcuãte raque, Dios ra eisi turã.
8 Feliz aquele que o Senhor não acusa de cometer pecado!”
9 ¿Aba ɨcuã ño nda Dios mbutiã ña? Embia sacuã ña. ¿Judíos ɨcuã achõ nda embutiã nde? ¿Ae circuncisión saã nae, ũquɨ̃ achõ ɨcuã nda embutiã nde? Tei. Ũquɨ̃ achõ eã ñene. Abraham Dios ɨcua mose, aque mose tuchɨ chõ Dios eɨcuã mbutiã nguiã esɨ.
9 Será que essa felicidade de que Davi falou existe somente para os que são circuncidados ? É claro que não! Ela existe também para os que não são circuncidados. Pois já citamos as Escrituras Sagradas, que dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
10 Abraham circuncisión naa eã mose chõ Dios eɨcuã mbutiã nguiã. Circuncisión naa nonde.
10 Quando foi que isso aconteceu? Foi antes ou depois de Abraão ser circuncidado? Foi antes e não depois.
11 Abraham Dios ɨcua mose chõ ngue Dios eɨcuã mbutiã nguiã. Aquere quiatu ngue Abraham circuncisión naa nguiã cote. Circuncisión ndei marca Dios mbae. Dios Abraham isire chõ circuncisión naa nguiã Abraham je. —Abraham ngue aisi turã nda, ɨ ñe Dios re. Ae circuncisión saã eã nae, ũquɨ̃ abe chõ “seru” ɨ nguiã Abraham je, Jesús ɨcua mose.
11 Ele foi circuncidado mais tarde. E a sua circuncisão foi um sinal para provar que Deus aceitou Abraão porque ele tinha fé; e isso aconteceu quando ele ainda não havia sido circuncidado. Assim Abraão é o pai espiritual de todos os que creem em Deus e são aceitos por ele, mesmo que não sejam circuncidados.
12 Ae circuncisión saã nae, ũquɨ̃ abe chõ “seru” ɨ nguiã Abraham je, Jesús ɨcua mose. Ũquɨ̃ nyɨɨcua chõ Dios re. Sã Abraham nyɨɨcua Dios no. Circuncisión naa eã mose no.
12 Ele é também o pai dos que são circuncidados. Não apenas porque são circuncidados, mas porque vivem a mesma vida de fé que Abraão, o nosso pai, viveu antes de ter sido circuncidado.
13 Dios que ñee Abraham je cose ra. —Ibi tamondo ja ndeje nembaerã. Nderiirĩ mbaerã abe no, ɨ que ee ra. Secheẽ mumbasa reã je chõ ibi tamondo, ɨã ño Dios re. —Ae seɨcua quia, aque je chõ tamondo, ɨ que Dios Abraham nɨɨ nda.
13 Deus prometeu a Abraão e aos seus descendentes que o mundo ia pertencer a eles. Essa promessa foi feita não porque Abraão tinha obedecido à lei , mas porque ele havia crido em Deus e havia sido aceito por ele.
14 —Nandeɨco beɨ mose Moisés chɨmbesa ruɨ, aque mose ra Dios nandemingo beɨ, ɨ chõchɨ̃ judíos mo. Ũquɨ̃ mose quiatu ra nandeɨco rei Jesús ɨcua chooño. Ũquɨ̃ mose quiatu ra Dios cheẽ ɨque ãte rei nande je.
14 Pois, se aqueles que obedecem à lei vão receber o que Deus prometeu, então a fé é inútil, e a promessa de Deus não tem valor.
15 —Ã jẽsaã saã, ɨ mose Dios, emo echeẽ mumba mose, ũquɨ̃ nda embasi. —Ã jẽsaã saã, ɨã mose, emo nda embasiã cote.
15 Pois a lei traz o castigo de Deus. Mas, onde não existe lei, também não existe desobediência à lei.
16 Dios turãte quia ñene. Nyebe eriqui nguiã mbae mondo chooño nande je eɨcua mose. Judíos achõ je eã ño eriqui nguiã mbae mondo mondo. Judíos eã je abe chõ eriqui nguiã mbae mondo mondo, Dios ɨcua mose. Sã Abraham Dios ɨcua no. Sã Dios mbae mondo mondo ee no. Nyebe nandeɨco nguiã “nanderu” ɨ Abraham je co. Ae rane nguiatu ngue Dios ɨcua nguiã.
16 Portanto, a promessa de Deus depende da fé, a fim de que a promessa seja garantida como presente de Deus a todos os descendentes de Abraão. Ela não é somente para os que obedecem à lei, mas também para os que creem em Deus como Abraão creu, pois ele é o pai espiritual de todos nós.
17 Nyebe embesa ji riqui nguiã ɨ:
17 Como dizem as Escrituras Sagradas : “Eu fiz de você o pai de muitas nações.” Assim a promessa depende de Deus, em quem Abraão creu, o Deus que ressuscita os mortos e faz com que exista o que não existia.
18 —Nderiirina tamee ndeje. Eretiirĩ nda cote. Mbia ja i ra nde cote, ɨ que Dios Abraham je ra. Abraham ngue “nyia, eno”, ɨ Dios cheẽ mose ra. Ameɨ tuchɨ raque. Tiirĩ aroneãte raque aba je.
18 Abraão teve fé e esperança, mesmo quando não havia motivo para ter esperança, e por isso ele se tornou “o pai de muitas nações”. Como dizem as Escrituras: “Os seus descendentes serão muitos.”
19 Ameɨ tuchɨte raque. Cien añote raque. Eninisi abe arite raque. Eninisi rie chuumate raque. —Dios ra seriirina mee seje ucheẽ nguire, ɨ que Abraham nda. —Ureɨmate nyeresẽ. ¿Mañɨ nda Dios ureriirĩ mee ure je re? ɨ ãte que Abraham nda.
19 Abraão tinha quase cem anos. Mas, mesmo quando ele pensou a respeito do seu corpo, que já estava como morto, ou quando lembrou que Sara não podia ter filhos, a sua fé não enfraqueceu.
20 Abraham ngue “nducuã” ɨã mbeɨte quia Dios cheẽ mose ra. “Nyia, eno”, ɨ beɨte que equia Dios cheẽ mose ra. Ñee turã mbeɨ que equia Dios rɨɨ̃ nda.
20 Abraão não perdeu a fé, nem duvidou da promessa de Deus. A sua fé o encheu de poder, e ele louvou a Deus
21 —Dios quirãcuã tuchɨ quia ñene. Ae ra ucheẽ nyabiã mbeɨ ñeende seje, ɨ que Abraham nda.
21 porque tinha toda a certeza de que Deus podia fazer o que havia prometido.
22 Nyebe Dios Abraham isi turã nguiã. —Abraham ndiqui seɨcua tuchɨte co, ɨ que Dios ra.
22 Por isso Abraão, por meio da fé, “foi aceito por Deus.”
23 — ausente —
23 As palavras “foi aceito” não falam somente dele.
24 — ausente —
24 Falam também de nós, que seremos aceitos, nós os que cremos em Deus, o qual ressuscitou Jesus, o nosso Senhor.
25 Dios que Jesús mbu íbii nande je ra. Mano ngue nandeɨcuã ndiquicharõ nda. Aquere que Dios embuquera sɨ cote ra. Nandembitirõ sacuã ngue Dios embuquera ra.
25 Jesus foi entregue para morrer por causa dos nossos pecados e foi ressuscitado a fim de que nós fôssemos aceitos por Deus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.