Atos 27

Yaa Kanya Ninii Fɔle Sɛlɛɛ (SNW) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Di obe wɔ baabuɛ alɛ butɔɔkyɛ ni Roma di Italia, baayɔ Paulo ku leyo batentɛ bawo baakpee di bakpɛtɛ ɔnɔɔfo wɔ baatɔɔlɛɛ ni Yulio nnɛɛ kamɛ. Nnwɔɔ ninnyu batii ba ninyila mannyu ni Roma bakpɛtɛ dikudi le bɔɔlɛɛ ni Ɔka Kplɛ Dikudi nɛ.
1 Ficou resolvido que devíamos embarcar para a Itália. Então entregaram Paulo e os outros presos a Júlio, um oficial romano que era do batalhão chamado “Batalhão do Imperador”.
2 Ni buayɔ oklo wɔ niakye ni Adramitio, kuatoofe ni Asia kasɔ. Nioso awo ku Makedonia otii wɔ bɔɔlɛɛ ni Aristarko niekye ni Tesalonika niasiɛ di oklo nwu kamɛ.
2 Nós embarcamos num navio da cidade de Adramítio, que estava pronto para navegar para os portos da província da Ásia. E assim começamos a viagem. Aristarco, um macedônio da cidade de Tessalônica, estava conosco.
3 Kaleesɛ, bualaabuo Sidon lekpo kotoko. Yulio lale Paulo sifutulɛ, aatɔɔ osuku di okpoo nwu kamɛ alɛ, akyɛ aalaanya basiɛwo nɔɔ alɛ baatɔɔ asaa ya niefĩ nwɔ ni abayɔ anklee ni osuku.
3 No dia seguinte chegamos ao porto de Sidom. Júlio tratava Paulo com bondade e lhe deu licença para ir ver os seus amigos e receber deles o que precisava.
4 Buakple buadie ninfa ku oklo, kafɔɔ ta kɔfɛɛfɔ siene lafɛ kuatɔɔkyakako wo ni oso, buafe di Kipro kalɔ nɔɔ lɛkyɛ buatoso kɔfɛɛfɔ nwu.
4 Depois de sairmos de Sidom, navegamos ao norte da ilha de Chipre a fim de evitar os ventos que estavam soprando contra nós.
5 Nioso buafe di Kilikia lekpo osi ku Panfilia lekpo osi buawa Mira lekpo kotoko di Likia kasɔ suoto.
5 Atravessamos o mar em frente ao litoral da região da Cilícia e província da Panfília e chegamos a Mirra, uma cidade da província da Lícia.
6 Nfa di bakpɛtɛ ɔnɔɔfo nwu nikɔkpaa wo ni lanya oklo onwii niakye ni Aleksandria, latoofe Italia kasɔ suoto. Ni aayɔ bamuu loo aakpee di oklo nwu kamɛ nɛ.
6 Ali o oficial romano encontrou um navio da cidade de Alexandria, que ia para a Itália, e nos fez embarcar nele.
7 Di ayi kpinwu kamɛ, osuku nwu ɔkyɛ labawɛ osie fiɛ buafuo Knido okpoo obuo. Kɔfɛɛfɔ siene nwu niatɔɔfɛ ni ninfa oso, batafuo ɔkyɛ tinini. Nioso obe wɔ buabuo ni Salmone, buakɛ buafe di Kreta, nfa kasɔ ntĩi kɔfɛɛfɔ siene kanya.
7 Navegamos bem devagar vários dias e com grande dificuldade chegamos em frente da cidade de Cnido. Como o vento não nos deixava continuar naquela direção, passamos pelo cabo Salmona da ilha de Creta e seguimos pelo lado sul daquela ilha, o qual é protegido dos ventos.
8 Butakyo di lekpo kotoko, sebe fiɛ buabadu lɛba le bɔɔlɛɛ ni oklo kayilakɔ nwaa. Ditakyo di okpoo wɔ bɔɔlɛɛ ni Lesea.
8 Assim fomos navegando bem perto do litoral e, ainda com dificuldade, chegamos a um lugar chamado “Bons Portos”, perto da cidade de Laseia.
9 Buale obe kpinwu di osuku nwu ɔkyɛ kamɛ, kanya onii bee kafɔɔ ntoofe. Osuku ɔkyɛ di ntu osi di obe nwu kamɛ kafɔɔ labawɛ osie nwaa. Nioso Paulo laka ma aatɔkɔ ma alɛ,
9 Ficamos ali muito tempo, e tornou-se perigoso continuar a viagem porque o inverno estava chegando . Então Paulo avisou:
10 “Teete anɛ, ntɔɔnya nlɛ osuku loo wɔ mmle ɔkyɛ diɛyɔ ni di nunua wɔ mmle mawɛ osie nwaa, diekye oklo wɔ mmle kamalalaa, ku asaa kpinwu, batii nkpa kafɔɔ kamawɔɔ.”
10 — Homens, estou vendo que daqui para diante a nossa viagem será perigosa. Haverá grandes prejuízos não somente com o navio e com a sua carga, mas também haverá perda de vidas.
11 Kafɔɔ bakpɛtɛ ɔnɔɔfo wɔ mmle lafũ oklo kanyayilatɛ ku oklo saate kɔka aalenkee nwɔ di Paulo labuɛ nii.
11 Mas o oficial romano tinha mais confiança no capitão e no dono do navio do que em Paulo.
12 Nioso obe wɔ di oklo kayilakɔ nwu diɛlɛ alɛ baasiɛ ni di lɛwɔɔfɔ obe kamɛ oso, osuku bakyɛntɛ nwu mba ninlenke nii baatuna alɛ boosifi, baatoonyu alɛ loo bababuo Foinike. Ni, babafuo osiɛ ninfa di lɛwɔɔfɔ obe. Diekye Foinike nle okpoo di Kreta kasɔ suoto ninkpe ni seklo nnyilakɔ, nintĩi ni kɔfɛɛfɔ kanya di kufĩ katunkɔ.
12 O porto não era bom para passar o inverno. Por isso a maioria achava que devíamos sair dali e tentar chegar a Fênix. Essa cidade é um porto de Creta que tem um lado para o sudoeste e o outro para o noroeste. E eles achavam que poderíamos passar o inverno ali.
13 Di obe nwu kamɛ, kɔfɛɛfɔ kunwii latɔɔfɛ buɛɛ kuokye nkpaalɔ lɛkyɛ kuatɔɔwa, nioso diate oklo bawantɛ nwu fɛ osuku nwu ɔkyɛ malɛ ma. Nioso baafukuti oklo lekpo, ni baatu baafe di kasɔ ka bɔɔlɛɛ ni Kreta lekpo kotoko nɛ.
13 Começou a soprar do sul um vento fraco, e por isso eles pensaram que podiam fazer o que tinham planejado. Levantamos âncora e fomos navegando o mais perto possível do litoral de Creta.
14 Ditaklɛ kɔfɛɛfɔ siene ko manlɛɛ ni, Katoo kufĩ katunkɔ kɔfɛɛfɔ, lakyako ɔfɛ okye Kreta kasɔ suoto.
14 Mas, de repente, um vento muito forte, chamado “Nordeste”, veio da ilha
15 Ni kɔɔfɛɛfɔ nwu labalɛ oklo nwu nɛ. Ditaba wo buamunikĩisa oklo nwu buakyɔɔ kɔfɛɛfɔ nwu anu. Nioso buata kɔfɛɛfɔ nwu osuku kuatuka wo kuatɔɔkyɛnko.
15 e arrastou o navio de tal maneira, que não pudemos fazer com que ele seguisse na direção certa. Por isso desistimos e deixamos que o vento nos levasse.
16 Sɛmaa fiɛ, buawɛ kawofakɔ kawo di kasɔ ka di ntu lɛmana diekyi ni bɔɔlɛɛ ni Kauda, di sɛmaa lɛkyɛ. Diawɛ osie fiɛ buafuo oklo biibii wɔ bukle ni di oklo kplɛ kamɛ onii ɔkaasa di lɛsaa suoto.
16 Para escaparmos do vento, passamos ao sul de uma pequena ilha chamada Cauda. Ali, com muita dificuldade, conseguimos recolher o bote do navio.
17 Di obe wɔ baamufũ nwu nii, baayɔ okũ baanii oklo kplɛ nwu kafɔɔ. Baatɔɔyɛkɛ alɛ kɔfɛɛfɔ mafɛ nwu kunsifiko apatapata lɛba di Libia lekpo kotoko. Nioso baasoosa abula ya ninta oklo nkyɛ nii. Nle mmle oso kɔfɛɛfɔ ko mmle laklee oklo nwu aakyɛ aatookyiko.
17 Os marinheiros levantaram o bote para dentro do navio e amarraram o casco do navio com cordas grossas. Estavam com medo de que o navio fosse arrastado para os bancos de areia que ficam perto do litoral da Líbia. Então desceram as velas e deixaram que o navio fosse levado pelo vento.
18 Kɔfɛɛfɔ siene nwu latɔɔfɛ ɔfɛ, nioso kaleesɛ, baakyako oklo kamɛ asaa ya aatuka ni odiki oyu di lekpo kamɛ.
18 E a terrível tempestade continuou. No dia seguinte começaram a jogar a carga no mar.
19 Dii tiɛfa, baayɔ oklo akpɛmblasaa awo baayu di ntu kamɛ.
19 E, no outro dia, os marinheiros, com as próprias mãos, jogaram no mar uma parte do equipamento do navio.
20 Kɔfɛɛfɔ siene ko mmle lafɛ ayi kpi. Nioso kufĩ ee awɛntrɛbi ɔnya ditawɛ. Butasinwɛ osuku onyu bulɛ bubawɛ nkpa!
20 Durante muitos dias não pudemos ver o sol nem as estrelas, e o vento continuava soprando forte. Finalmente perdemos toda a esperança de nos salvarmos.
21 Obe wɔ baatii ntoosiɛ ayi kpinwu alesaa ɔtanle ni yi, Paulo lataka aayila di anu lɛma, aatɔkɔ ma alɛ, “Babiloo, nse minnu mi ɔlaa, bitantu di Kreta yi, se dibuo le mmle diɛwa wo di suoto, se asaa loo kafɔɔ dieyu.
21 Fazia muito tempo que eles não comiam nada. Então Paulo ficou de pé no meio deles e disse: — Homens, vocês deviam ter dado atenção ao que eu disse e ter ficado em Creta; e assim não teríamos tido toda esta perda e este prejuízo.
22 Kafɔɔ lekoto kotikiti ye, binya otu! Kuonwii loo dilɔbayu nkpa nɔɔ, oklo lete nimalalaa.
22 Mas agora peço que tenham coragem. Ninguém vai morrer; vamos perder somente o navio.
23 Diekye kɔsa ku kakyɛ, Yaa wɔ ole nle nii, nwɔ kosumu ni tɔkyɛntɛ nɔɔ lawa mi ɔkyɛ.
23 Digo isso porque, na noite passada, um anjo do Deus a quem pertenço e sirvo apareceu a mim
24 Ni aatɔkɔ mi alɛ, ‘Paulo, tanyɛkɛ. Dikpe ni fɛɛyɔ ɔlaa lɛfɔ fɛɛtɛ di Kaesare anu. Yaa sifutulɛ se akpe ata fɔ ni oso, atɔɔnya minko batii ba ninkyɛ ni osuku wɔ mmle nyaami. Kuonwii lɛma dilɔba kpi.’
24 e disse: “Paulo, não tenha medo! Você precisa ir até a presença do Imperador. E Deus, na sua bondade, já lhe deu a vida de todos os que estão viajando com você.”
25 Nioso basuɔtɔ, binya otu! Lefũ Yaa lenu nlɛ, dibawa kaanya fɛ mmle aatɔkɔ mi nii.
25 Por isso, homens, tenham coragem! Eu confio em Deus e estou certo de que ele vai fazer o que me disse.
26 Kafɔɔ, kɔfɛɛfɔ makpaa wo kunta munaaka di kasɔ kawo suoto di ntu lɛmana diekyi ni kɔtɛ kamɛ.”
26 Porém vamos ser arrastados para alguma ilha.
27 Kɔfɛɛfɔ siene ko mmle laklee wo kuatɔɔpɛ kuatoofenko katoo ku kala di Adria lekpo suoto lefosi ayi ana. Di lefosi dii naafa nkyɛntɛɛ, oklo loo bakpɛmblatɛ latofo alɛ nfɛ bɔɔtɛɛtɛɛ kasɔ kawo suoto.
27 Duas semanas depois, à noite, continuávamos sendo levados pela tempestade no mar Mediterrâneo. Mais ou menos à meia-noite, os marinheiros começaram a sentir que estávamos chegando perto de terra.
28 Ninfɛ baayɔ ntu lɛkpapoosaa baakpee baanyu ntu nwu lekyofo, ni baanya alɛ ntu nwu lekyofo fɛ nkpaa kɔlafa afosi anyɔ. Obe wɔ baakple baakyɛ ni sitũ kɛɛkɛ, baakple baaklapoosa ntu nwu baanyu, ni baanya alɛ lekyofo nimi nfɛ nte fɛ nkpaa afosi anaasĩ.
28 Então jogaram no mar uma corda com um peso na ponta e viram que a água ali tinha trinta e seis metros de fundura. Mais adiante tornaram a medir, e deu vinte e sete metros.
29 Nioso baayɛkɛ alɛ oklo manaasa di afuɔ kplɛ awo suoto, nkpo oso baasoosa abɔɔsaa ya ninkpe ni onutũ nwaa ana, beekpee ni okũ akle ni di oklo suoto diamufũ oklo nwu anse ni baakpee di ntu kasɔ di oklo sɛmaa, ni baapɛ ɔlaa baata Yaa alɛ, akyakaako kaasɛ ma nɛ.
29 Eles ficaram com muito medo de que o navio fosse bater contra as rochas. Por isso jogaram quatro âncoras da parte de trás do navio e oraram para que amanhecesse logo.
30 Ni di oklo nwu bakpɛmblatɛ lamiɛ alɛ bootoso mandie ni di oklo nwu kamɛ oso, baasoosa oklo biibii nwu baakpee di ntu kamɛ, baabla fɛ omiɛ boomiɛ alɛ balaasoosa abɔɔsaa nutũle awo bakpee di oklo kplɛ sitũ.
30 Aí os marinheiros tentaram escapar do navio. Baixaram o bote no mar, fingindo que iam jogar âncoras da parte da frente do navio.
31 Kafɔɔ, Paulo latɔkɔ bakpɛtɛ ku ɔnɔɔfo lɛma alɛ, “Nse bamuu lee bíekple bisiɛ di oklo wɔ mmle kamɛ, bibakpi.”
31 Então Paulo disse ao oficial romano e aos soldados: — Se os marinheiros não ficarem no navio, vocês não poderão se salvar.
32 Nioso bakpɛtɛ ba mmle, baabudi oklo biibii nwu okũ wɔ ninkle nwu nii, baata nwu kuasifi ntu nwu kamɛ.
32 Aí os soldados cortaram as cordas que prendiam o bote e o largaram no mar.
33 Ni koolesɛtũ, Paulo latikiti bamuu lɛma lekoto alɛ, bale alesaa awo. Ni aakple aabuɛ alɛ, “Lefosi ayi ana buobuo ni di nimiina le mmle kamɛ nɛ. Kuonwii lee diimufũ lelesaa ale.
33 De madrugada Paulo pediu a todos que comessem alguma coisa e disse: — Já faz catorze dias que vocês estão esperando e durante este tempo não comeram nada.
34 Nioso lekoto kotikiti ye, bimufũ alesaa bile mmle biawɛ ni osie minaakpi ni. Diekye kuonwii lee disi nɔɔ onwini bia dilabayu.”
34 Agora comam alguma coisa, por favor. Vocês precisam se alimentar para poder continuar vivendo. Pois ninguém vai perder nem mesmo um fio de cabelo.
35 Di Paulo labuɛ ɔlaa nwu aaloo nii, ninfɛ aayɔ bloblo aapɛ Yaa sɛfa di bamuu lɛma anu, ni aabɛ, aakyako ole nɛ.
35 Em seguida Paulo pegou pão e deu graças a Deus diante de todos. Depois partiu o pão e começou a comer.
36 Nfanwu, bamuu lɛma baakpee situ, ni baakyako alesaa ole nɛ.
36 Então eles ficaram com mais coragem e também comeram.
37 Awo ba niasiɛ ni di oklo nwu kamɛ, buawo fɛ batii alafa anyɔ afosi akuɛnsĩ batii bakuɔ.
37 No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Di obe wɔ batoloo ni alesaa ole, batii ba mmle lakple baadiki alesaa ya di oklo nwu ntuka nii baakpete di ntu kamɛ, mmle di oklo nwu kabla ni fɛnflɛ.
38 Depois que todos comeram, jogaram o trigo no mar para que o navio ficasse mais leve.
39 Di obe wɔ kaale lasɛ ni kɛsɛɛ, oklo bawantɛ ditatofo lekpo nwu kotoko. Kafɔɔ baanya kayilakɔ kanwii di lekpo nwu kotoko ninfa. Ni baanyu alɛ nse dialɛ bataawa oklo nwu anu manakpee ninfa.
39 Quando amanheceu, os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma baía onde havia uma praia. Então resolveram fazer o possível para encalhar o navio lá.
40 Nkpo oso baabudi sikũ se ninkle ni abɔɔsaa nutũle ya ninkle ni oklo nwu, ni baadiki sewoso se man-yɔ mantooyilasa ni oklo sɛɛmaa nse kukyɛ. Ni baatakatɛsa dibula le kɔɔfɛɛfɔ mbuo ninta oklo nkyɛ ni kafɔɔ katoo alɛ kɔfɛɛfɔ katuka ma kuntɔɔkyɛnko nɛ.
40 Eles cortaram as cordas das âncoras, e as largaram no mar, e desamarraram os lemes. Em seguida suspenderam a vela do lado dianteiro, para que pudessem seguir na direção da praia.
41 Obe wɔ baakyɛ ni sitũ kɛɛkɛ, oklo nwu anu lalaasa di kɔtɛ ditufu suoto kuaka kaamɛ, nioso kutasinfuo ɔtɔɔkyɛ. Ni kɔɔfɛɛfɔ siene nwu kafɔɔ latɔɔsa di sɛmaa lɛkyɛ, kuabiɛ kuadie nɛ.
41 Mas o navio bateu num banco de areia e ficou encalhado. A parte da frente ficou presa, e a de trás começou a ser arrebentada pela força das ondas.
42 Nioso bakpɛtɛ nwu lanyu alɛ leyo batentɛ nwu kɔwa ɔbatoso, nse beekpe ntu bɛɛlaadu lekpo kotoko, nkpo oso baamiɛ alɛ boolo ma.
42 Os soldados combinaram matar todos os prisioneiros, para que nenhum pudesse chegar até a praia e fugir.
43 Kafɔɔ ɔnɔɔfo lɛma lamiɛ alɛ oodiki ni Paulo nkpa oso, atatunako ma. Nioso aadiki kanya di suoto lɛma alɛ, mba nikafuo nii, bayefe babuo di ntu kamɛ baafia ntu basifi lekpo kotoko.
43 Mas o oficial romano queria salvar Paulo e não deixou que fizessem isso. Pelo contrário, mandou que todos os que soubessem nadar fossem os primeiros a se jogar na água e a nadar até a praia.
44 Mba kafɔɔ niebu ni matikanko ye, bawo lasaka di oklo aba ya niɛbibiɛ ni ku asaa nintika ni di ntu osi. Nle mmle oso, bamuu loo buadu lekpo kotoko, kuonwii ditakpi.
44 E mandou também que os outros se salvassem, segurando-se em tábuas ou em pedaços do navio. E foi assim que todos nós chegamos a terra sãos e salvos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.