Atos 27

Yaa Kanya Ninii Fɔle Sɛlɛɛ (SNW) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Di obe wɔ baabuɛ alɛ butɔɔkyɛ ni Roma di Italia, baayɔ Paulo ku leyo batentɛ bawo baakpee di bakpɛtɛ ɔnɔɔfo wɔ baatɔɔlɛɛ ni Yulio nnɛɛ kamɛ. Nnwɔɔ ninnyu batii ba ninyila mannyu ni Roma bakpɛtɛ dikudi le bɔɔlɛɛ ni Ɔka Kplɛ Dikudi nɛ.
1 E, como se determinou que navegássemos para a Itália, entregaram Paulo e alguns outros presos a um centurião por nome Júlio, da corte augusta.
2 Ni buayɔ oklo wɔ niakye ni Adramitio, kuatoofe ni Asia kasɔ. Nioso awo ku Makedonia otii wɔ bɔɔlɛɛ ni Aristarko niekye ni Tesalonika niasiɛ di oklo nwu kamɛ.
2 E, embarcando em um navio de Adramítio, que estava prestes a navegar em demanda dos portos pela costa da Ásia, fizemo-nos ao mar, estando conosco Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 Kaleesɛ, bualaabuo Sidon lekpo kotoko. Yulio lale Paulo sifutulɛ, aatɔɔ osuku di okpoo nwu kamɛ alɛ, akyɛ aalaanya basiɛwo nɔɔ alɛ baatɔɔ asaa ya niefĩ nwɔ ni abayɔ anklee ni osuku.
3 No dia seguinte chegamos a Sidom, e Júlio, tratando Paulo com bondade, permitiu-lhe ir ver os amigos e receber deles os cuidados necessários.
4 Buakple buadie ninfa ku oklo, kafɔɔ ta kɔfɛɛfɔ siene lafɛ kuatɔɔkyakako wo ni oso, buafe di Kipro kalɔ nɔɔ lɛkyɛ buatoso kɔfɛɛfɔ nwu.
4 Partindo dali, fomos navegando a sotavento de Chipre, porque os ventos eram contrários.
5 Nioso buafe di Kilikia lekpo osi ku Panfilia lekpo osi buawa Mira lekpo kotoko di Likia kasɔ suoto.
5 Tendo atravessado o mar ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 Nfa di bakpɛtɛ ɔnɔɔfo nwu nikɔkpaa wo ni lanya oklo onwii niakye ni Aleksandria, latoofe Italia kasɔ suoto. Ni aayɔ bamuu loo aakpee di oklo nwu kamɛ nɛ.
6 Ali o centurião achou um navio de Alexandria que navegava para a Itália, e nos fez embarcar nele.
7 Di ayi kpinwu kamɛ, osuku nwu ɔkyɛ labawɛ osie fiɛ buafuo Knido okpoo obuo. Kɔfɛɛfɔ siene nwu niatɔɔfɛ ni ninfa oso, batafuo ɔkyɛ tinini. Nioso obe wɔ buabuo ni Salmone, buakɛ buafe di Kreta, nfa kasɔ ntĩi kɔfɛɛfɔ siene kanya.
7 Navegando vagarosamente por muitos dias, e havendo chegado com dificuldade defronte de Cnido, não nos permitindo o vento ir mais adiante, navegamos a sotavento de Creta, à altura de Salmone;
8 Butakyo di lekpo kotoko, sebe fiɛ buabadu lɛba le bɔɔlɛɛ ni oklo kayilakɔ nwaa. Ditakyo di okpoo wɔ bɔɔlɛɛ ni Lesea.
8 e, costeando-a com dificuldade, chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laséia.
9 Buale obe kpinwu di osuku nwu ɔkyɛ kamɛ, kanya onii bee kafɔɔ ntoofe. Osuku ɔkyɛ di ntu osi di obe nwu kamɛ kafɔɔ labawɛ osie nwaa. Nioso Paulo laka ma aatɔkɔ ma alɛ,
9 Havendo decorrido muito tempo e tendo-se tornado perigosa a navegação, porque já havia passado o jejum, Paulo os advertia,
10 “Teete anɛ, ntɔɔnya nlɛ osuku loo wɔ mmle ɔkyɛ diɛyɔ ni di nunua wɔ mmle mawɛ osie nwaa, diekye oklo wɔ mmle kamalalaa, ku asaa kpinwu, batii nkpa kafɔɔ kamawɔɔ.”
10 dizendo-lhes: Senhores, vejo que a viagem vai ser com avaria e muita perda não só para a carga e o navio, mas também para as nossas vidas.
11 Kafɔɔ bakpɛtɛ ɔnɔɔfo wɔ mmle lafũ oklo kanyayilatɛ ku oklo saate kɔka aalenkee nwɔ di Paulo labuɛ nii.
11 Mas o centurião dava mais crédito ao piloto e ao dono do navio do que às coisas que Paulo dizia.
12 Nioso obe wɔ di oklo kayilakɔ nwu diɛlɛ alɛ baasiɛ ni di lɛwɔɔfɔ obe kamɛ oso, osuku bakyɛntɛ nwu mba ninlenke nii baatuna alɛ boosifi, baatoonyu alɛ loo bababuo Foinike. Ni, babafuo osiɛ ninfa di lɛwɔɔfɔ obe. Diekye Foinike nle okpoo di Kreta kasɔ suoto ninkpe ni seklo nnyilakɔ, nintĩi ni kɔfɛɛfɔ kanya di kufĩ katunkɔ.
12 E não sendo o porto muito próprio para invernar, os mais deles foram de parecer que daí se fizessem ao mar para ver se de algum modo podiam chegar a Fênice, um porto de Creta que olha para o nordeste e para o sueste, para ali invernar.
13 Di obe nwu kamɛ, kɔfɛɛfɔ kunwii latɔɔfɛ buɛɛ kuokye nkpaalɔ lɛkyɛ kuatɔɔwa, nioso diate oklo bawantɛ nwu fɛ osuku nwu ɔkyɛ malɛ ma. Nioso baafukuti oklo lekpo, ni baatu baafe di kasɔ ka bɔɔlɛɛ ni Kreta lekpo kotoko nɛ.
13 Soprando brandamente o vento sul, e supondo eles terem alcançado o que desejavam, levantaram ferro e iam costeando Creta bem de perto.
14 Ditaklɛ kɔfɛɛfɔ siene ko manlɛɛ ni, Katoo kufĩ katunkɔ kɔfɛɛfɔ, lakyako ɔfɛ okye Kreta kasɔ suoto.
14 Mas não muito depois desencadeou-se do lado da ilha um tufão de vento chamado euro-aquilão;
15 Ni kɔɔfɛɛfɔ nwu labalɛ oklo nwu nɛ. Ditaba wo buamunikĩisa oklo nwu buakyɔɔ kɔfɛɛfɔ nwu anu. Nioso buata kɔfɛɛfɔ nwu osuku kuatuka wo kuatɔɔkyɛnko.
15 e, sendo arrebatado o navio e não podendo navegar contra o vento, cedemos à sua força e nos deixávamos levar.
16 Sɛmaa fiɛ, buawɛ kawofakɔ kawo di kasɔ ka di ntu lɛmana diekyi ni bɔɔlɛɛ ni Kauda, di sɛmaa lɛkyɛ. Diawɛ osie fiɛ buafuo oklo biibii wɔ bukle ni di oklo kplɛ kamɛ onii ɔkaasa di lɛsaa suoto.
16 Correndo a sota-vento de uma pequena ilha chamada Clauda, somente a custo pudemos segurar o batel,
17 Di obe wɔ baamufũ nwu nii, baayɔ okũ baanii oklo kplɛ nwu kafɔɔ. Baatɔɔyɛkɛ alɛ kɔfɛɛfɔ mafɛ nwu kunsifiko apatapata lɛba di Libia lekpo kotoko. Nioso baasoosa abula ya ninta oklo nkyɛ nii. Nle mmle oso kɔfɛɛfɔ ko mmle laklee oklo nwu aakyɛ aatookyiko.
17 o qual recolheram, usando então os meios disponíveis para cingir o navio; e, temendo que fossem lançados na Sirte, arriaram os aparelhos e se deixavam levar.
18 Kɔfɛɛfɔ siene nwu latɔɔfɛ ɔfɛ, nioso kaleesɛ, baakyako oklo kamɛ asaa ya aatuka ni odiki oyu di lekpo kamɛ.
18 Como fôssemos violentamente açoitados pela tempestade, no dia seguinte começaram a alijar a carga ao mar.
19 Dii tiɛfa, baayɔ oklo akpɛmblasaa awo baayu di ntu kamɛ.
19 E ao terceiro dia, com as próprias mãos lançaram os aparelhos do navio.
20 Kɔfɛɛfɔ siene ko mmle lafɛ ayi kpi. Nioso kufĩ ee awɛntrɛbi ɔnya ditawɛ. Butasinwɛ osuku onyu bulɛ bubawɛ nkpa!
20 Não aparecendo por muitos dia nem sol nem estrelas, e sendo nós ainda batidos por grande tempestade, fugiu-nos afinal toda a esperança de sermos salvos.
21 Obe wɔ baatii ntoosiɛ ayi kpinwu alesaa ɔtanle ni yi, Paulo lataka aayila di anu lɛma, aatɔkɔ ma alɛ, “Babiloo, nse minnu mi ɔlaa, bitantu di Kreta yi, se dibuo le mmle diɛwa wo di suoto, se asaa loo kafɔɔ dieyu.
21 Havendo eles estado muito tempo sem comer, Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: Senhores, devíeis ter-me ouvido e não ter partido de Creta, para evitar esta avaria e perda.
22 Kafɔɔ lekoto kotikiti ye, binya otu! Kuonwii loo dilɔbayu nkpa nɔɔ, oklo lete nimalalaa.
22 E agora vos exorto a que tenhais bom ânimo, pois não se perderá vida alguma entre vós, mas somente o navio.
23 Diekye kɔsa ku kakyɛ, Yaa wɔ ole nle nii, nwɔ kosumu ni tɔkyɛntɛ nɔɔ lawa mi ɔkyɛ.
23 Porque esta noite me apareceu um anjo do Deus de quem eu sou e a quem sirvo,
24 Ni aatɔkɔ mi alɛ, ‘Paulo, tanyɛkɛ. Dikpe ni fɛɛyɔ ɔlaa lɛfɔ fɛɛtɛ di Kaesare anu. Yaa sifutulɛ se akpe ata fɔ ni oso, atɔɔnya minko batii ba ninkyɛ ni osuku wɔ mmle nyaami. Kuonwii lɛma dilɔba kpi.’
24 dizendo: Não temas, Paulo, importa que compareças perante César, e eis que Deus te deu todos os que navegam contigo.
25 Nioso basuɔtɔ, binya otu! Lefũ Yaa lenu nlɛ, dibawa kaanya fɛ mmle aatɔkɔ mi nii.
25 Portanto, senhores, tende bom ânimo; pois creio em Deus que há de suceder assim como me foi dito.
26 Kafɔɔ, kɔfɛɛfɔ makpaa wo kunta munaaka di kasɔ kawo suoto di ntu lɛmana diekyi ni kɔtɛ kamɛ.”
26 Contudo é necessário irmos dar em alguma ilha.
27 Kɔfɛɛfɔ siene ko mmle laklee wo kuatɔɔpɛ kuatoofenko katoo ku kala di Adria lekpo suoto lefosi ayi ana. Di lefosi dii naafa nkyɛntɛɛ, oklo loo bakpɛmblatɛ latofo alɛ nfɛ bɔɔtɛɛtɛɛ kasɔ kawo suoto.
27 Quando chegou a décima quarta noite, sendo nós ainda impelidos pela tempestade no mar de Ádria, pela meia-noite, suspeitaram os marinheiros a proximidade de terra;
28 Ninfɛ baayɔ ntu lɛkpapoosaa baakpee baanyu ntu nwu lekyofo, ni baanya alɛ ntu nwu lekyofo fɛ nkpaa kɔlafa afosi anyɔ. Obe wɔ baakple baakyɛ ni sitũ kɛɛkɛ, baakple baaklapoosa ntu nwu baanyu, ni baanya alɛ lekyofo nimi nfɛ nte fɛ nkpaa afosi anaasĩ.
28 e lançando a sonda, acharam vinte braças; passando um pouco mais adiante, e tornando a lançar a sonda, acharam quinze braças.
29 Nioso baayɛkɛ alɛ oklo manaasa di afuɔ kplɛ awo suoto, nkpo oso baasoosa abɔɔsaa ya ninkpe ni onutũ nwaa ana, beekpee ni okũ akle ni di oklo suoto diamufũ oklo nwu anse ni baakpee di ntu kasɔ di oklo sɛmaa, ni baapɛ ɔlaa baata Yaa alɛ, akyakaako kaasɛ ma nɛ.
29 Ora, temendo irmos dar em rochedos, lançaram da popa quatro âncoras, e esperaram ansiosos que amanhecesse.
30 Ni di oklo nwu bakpɛmblatɛ lamiɛ alɛ bootoso mandie ni di oklo nwu kamɛ oso, baasoosa oklo biibii nwu baakpee di ntu kamɛ, baabla fɛ omiɛ boomiɛ alɛ balaasoosa abɔɔsaa nutũle awo bakpee di oklo kplɛ sitũ.
30 Procurando, entrementes, os marinheiros fugir do navio, e tendo arriado o batel ao mar sob pretexto de irem lançar âncoras pela proa,
31 Kafɔɔ, Paulo latɔkɔ bakpɛtɛ ku ɔnɔɔfo lɛma alɛ, “Nse bamuu lee bíekple bisiɛ di oklo wɔ mmle kamɛ, bibakpi.”
31 disse Paulo ao centurião e aos soldados: Se estes não ficarem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Nioso bakpɛtɛ ba mmle, baabudi oklo biibii nwu okũ wɔ ninkle nwu nii, baata nwu kuasifi ntu nwu kamɛ.
32 Então os soldados cortaram os cabos do batel e o deixaram cair.
33 Ni koolesɛtũ, Paulo latikiti bamuu lɛma lekoto alɛ, bale alesaa awo. Ni aakple aabuɛ alɛ, “Lefosi ayi ana buobuo ni di nimiina le mmle kamɛ nɛ. Kuonwii lee diimufũ lelesaa ale.
33 Enquanto amanhecia, Paulo rogava a todos que comessem alguma coisa, dizendo: É já hoje o décimo quarto dia que esperais e permaneceis em jejum, não havendo provado coisa alguma.
34 Nioso lekoto kotikiti ye, bimufũ alesaa bile mmle biawɛ ni osie minaakpi ni. Diekye kuonwii lee disi nɔɔ onwini bia dilabayu.”
34 Rogo-vos, portanto, que comais alguma coisa, porque disso depende a vossa segurança; porque nem um cabelo cairá da cabeça de qualquer de vós.
35 Di Paulo labuɛ ɔlaa nwu aaloo nii, ninfɛ aayɔ bloblo aapɛ Yaa sɛfa di bamuu lɛma anu, ni aabɛ, aakyako ole nɛ.
35 E, havendo dito isto, tomou o pão, deu graças a Deus na presença de todos e, partindo-o começou a comer.
36 Nfanwu, bamuu lɛma baakpee situ, ni baakyako alesaa ole nɛ.
36 Então todos cobraram ânimo e se puseram também a comer.
37 Awo ba niasiɛ ni di oklo nwu kamɛ, buawo fɛ batii alafa anyɔ afosi akuɛnsĩ batii bakuɔ.
37 Éramos ao todo no navio duzentas e setenta e seis almas.
38 Di obe wɔ batoloo ni alesaa ole, batii ba mmle lakple baadiki alesaa ya di oklo nwu ntuka nii baakpete di ntu kamɛ, mmle di oklo nwu kabla ni fɛnflɛ.
38 Depois de saciados com a comida, começaram a aliviar o navio, alijando o trigo no mar.
39 Di obe wɔ kaale lasɛ ni kɛsɛɛ, oklo bawantɛ ditatofo lekpo nwu kotoko. Kafɔɔ baanya kayilakɔ kanwii di lekpo nwu kotoko ninfa. Ni baanyu alɛ nse dialɛ bataawa oklo nwu anu manakpee ninfa.
39 Quando amanheceu, não reconheciam a terra; divisavam, porém, uma enseada com uma praia, e consultavam se poderiam nela encalhar o navio.
40 Nkpo oso baabudi sikũ se ninkle ni abɔɔsaa nutũle ya ninkle ni oklo nwu, ni baadiki sewoso se man-yɔ mantooyilasa ni oklo sɛɛmaa nse kukyɛ. Ni baatakatɛsa dibula le kɔɔfɛɛfɔ mbuo ninta oklo nkyɛ ni kafɔɔ katoo alɛ kɔfɛɛfɔ katuka ma kuntɔɔkyɛnko nɛ.
40 Soltando as âncoras, deixaram-nas no mar, largando ao mesmo tempo as amarras do leme; e, içando ao vento a vela da proa, dirigiram-se para a praia.
41 Obe wɔ baakyɛ ni sitũ kɛɛkɛ, oklo nwu anu lalaasa di kɔtɛ ditufu suoto kuaka kaamɛ, nioso kutasinfuo ɔtɔɔkyɛ. Ni kɔɔfɛɛfɔ siene nwu kafɔɔ latɔɔsa di sɛmaa lɛkyɛ, kuabiɛ kuadie nɛ.
41 Dando, porém, num lugar onde duas correntes se encontravam, encalharam o navio; e a proa, encravando-se, ficou imóvel, mas a popa se desfazia com a força das ondas.
42 Nioso bakpɛtɛ nwu lanyu alɛ leyo batentɛ nwu kɔwa ɔbatoso, nse beekpe ntu bɛɛlaadu lekpo kotoko, nkpo oso baamiɛ alɛ boolo ma.
42 Então o parecer dos soldados era que matassem os presos para que nenhum deles fugisse, escapando a nado.
43 Kafɔɔ ɔnɔɔfo lɛma lamiɛ alɛ oodiki ni Paulo nkpa oso, atatunako ma. Nioso aadiki kanya di suoto lɛma alɛ, mba nikafuo nii, bayefe babuo di ntu kamɛ baafia ntu basifi lekpo kotoko.
43 Mas o centurião, querendo salvar a Paulo, estorvou-lhes este intento; e mandou que os que pudessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra;
44 Mba kafɔɔ niebu ni matikanko ye, bawo lasaka di oklo aba ya niɛbibiɛ ni ku asaa nintika ni di ntu osi. Nle mmle oso, bamuu loo buadu lekpo kotoko, kuonwii ditakpi.
44 e que os demais se salvassem, uns em tábuas e outros em quaisquer destroços do navio. Assim chegaram todos à terra salvos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.