Atos 27

Yaa Kanya Ninii Fɔle Sɛlɛɛ (SNW) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Di obe wɔ baabuɛ alɛ butɔɔkyɛ ni Roma di Italia, baayɔ Paulo ku leyo batentɛ bawo baakpee di bakpɛtɛ ɔnɔɔfo wɔ baatɔɔlɛɛ ni Yulio nnɛɛ kamɛ. Nnwɔɔ ninnyu batii ba ninyila mannyu ni Roma bakpɛtɛ dikudi le bɔɔlɛɛ ni Ɔka Kplɛ Dikudi nɛ.
1 Quando foi decidido que devíamos navegar para a Itália, entregaram Paulo e alguns outros presos a um centurião chamado Júlio, do Batalhão Imperial.
2 Ni buayɔ oklo wɔ niakye ni Adramitio, kuatoofe ni Asia kasɔ. Nioso awo ku Makedonia otii wɔ bɔɔlɛɛ ni Aristarko niekye ni Tesalonika niasiɛ di oklo nwu kamɛ.
2 Embarcando num navio de Adramítio, que estava de partida para costear a província da Ásia, fizemo-nos ao mar, indo conosco Aristarco, um macedônio de Tessalônica.
3 Kaleesɛ, bualaabuo Sidon lekpo kotoko. Yulio lale Paulo sifutulɛ, aatɔɔ osuku di okpoo nwu kamɛ alɛ, akyɛ aalaanya basiɛwo nɔɔ alɛ baatɔɔ asaa ya niefĩ nwɔ ni abayɔ anklee ni osuku.
3 No dia seguinte, chegamos a Sidom. Júlio, tratando Paulo com humanidade, permitiu que ele fosse ver os amigos e obter assistência.
4 Buakple buadie ninfa ku oklo, kafɔɔ ta kɔfɛɛfɔ siene lafɛ kuatɔɔkyakako wo ni oso, buafe di Kipro kalɔ nɔɔ lɛkyɛ buatoso kɔfɛɛfɔ nwu.
4 Partindo dali, navegamos ao abrigo da ilha de Chipre, porque os ventos eram contrários.
5 Nioso buafe di Kilikia lekpo osi ku Panfilia lekpo osi buawa Mira lekpo kotoko di Likia kasɔ suoto.
5 E, tendo atravessado o mar ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 Nfa di bakpɛtɛ ɔnɔɔfo nwu nikɔkpaa wo ni lanya oklo onwii niakye ni Aleksandria, latoofe Italia kasɔ suoto. Ni aayɔ bamuu loo aakpee di oklo nwu kamɛ nɛ.
6 Nesse porto, o centurião encontrou um navio de Alexandria, que estava de partida para a Itália, e nos fez embarcar nele.
7 Di ayi kpinwu kamɛ, osuku nwu ɔkyɛ labawɛ osie fiɛ buafuo Knido okpoo obuo. Kɔfɛɛfɔ siene nwu niatɔɔfɛ ni ninfa oso, batafuo ɔkyɛ tinini. Nioso obe wɔ buabuo ni Salmone, buakɛ buafe di Kreta, nfa kasɔ ntĩi kɔfɛɛfɔ siene kanya.
7 Navegando vagarosamente muitos dias, foi com dificuldade que chegamos às imediações de Cnido. Não nos sendo permitido prosseguir, por causa do vento contrário, navegamos ao abrigo de Creta, na altura de Salmona.
8 Butakyo di lekpo kotoko, sebe fiɛ buabadu lɛba le bɔɔlɛɛ ni oklo kayilakɔ nwaa. Ditakyo di okpoo wɔ bɔɔlɛɛ ni Lesea.
8 Costeando a ilha com dificuldade, chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laseia.
9 Buale obe kpinwu di osuku nwu ɔkyɛ kamɛ, kanya onii bee kafɔɔ ntoofe. Osuku ɔkyɛ di ntu osi di obe nwu kamɛ kafɔɔ labawɛ osie nwaa. Nioso Paulo laka ma aatɔkɔ ma alɛ,
9 Depois de muito tempo, tendo-se tornado a navegação perigosa, e já passado o tempo do Dia do Jejum, Paulo os aconselhou,
10 “Teete anɛ, ntɔɔnya nlɛ osuku loo wɔ mmle ɔkyɛ diɛyɔ ni di nunua wɔ mmle mawɛ osie nwaa, diekye oklo wɔ mmle kamalalaa, ku asaa kpinwu, batii nkpa kafɔɔ kamawɔɔ.”
10 dizendo: — Senhores, vejo que a viagem vai ser trabalhosa, com dano e muito prejuízo, não só da carga e do navio, mas também da nossa vida.
11 Kafɔɔ bakpɛtɛ ɔnɔɔfo wɔ mmle lafũ oklo kanyayilatɛ ku oklo saate kɔka aalenkee nwɔ di Paulo labuɛ nii.
11 Porém o centurião dava mais crédito ao piloto e ao mestre do navio do que ao que Paulo dizia.
12 Nioso obe wɔ di oklo kayilakɔ nwu diɛlɛ alɛ baasiɛ ni di lɛwɔɔfɔ obe kamɛ oso, osuku bakyɛntɛ nwu mba ninlenke nii baatuna alɛ boosifi, baatoonyu alɛ loo bababuo Foinike. Ni, babafuo osiɛ ninfa di lɛwɔɔfɔ obe. Diekye Foinike nle okpoo di Kreta kasɔ suoto ninkpe ni seklo nnyilakɔ, nintĩi ni kɔfɛɛfɔ kanya di kufĩ katunkɔ.
12 Não sendo o porto próprio para invernar, a maioria deles era de opinião que deviam partir dali, para ver se podiam chegar a Fenice e aí passar o inverno, visto ser um porto de Creta, que olha para o noroeste e para o sudoeste.
13 Di obe nwu kamɛ, kɔfɛɛfɔ kunwii latɔɔfɛ buɛɛ kuokye nkpaalɔ lɛkyɛ kuatɔɔwa, nioso diate oklo bawantɛ nwu fɛ osuku nwu ɔkyɛ malɛ ma. Nioso baafukuti oklo lekpo, ni baatu baafe di kasɔ ka bɔɔlɛɛ ni Kreta lekpo kotoko nɛ.
13 Soprando brandamente o vento sul, e pensando eles ter alcançado o que desejavam, levantaram âncora e foram costeando mais de perto a ilha de Creta.
14 Ditaklɛ kɔfɛɛfɔ siene ko manlɛɛ ni, Katoo kufĩ katunkɔ kɔfɛɛfɔ, lakyako ɔfɛ okye Kreta kasɔ suoto.
14 Entretanto, não muito depois, desencadeou-se, do lado da ilha, um tufão de vento, chamado Euroaquilão.
15 Ni kɔɔfɛɛfɔ nwu labalɛ oklo nwu nɛ. Ditaba wo buamunikĩisa oklo nwu buakyɔɔ kɔfɛɛfɔ nwu anu. Nioso buata kɔfɛɛfɔ nwu osuku kuatuka wo kuatɔɔkyɛnko.
15 O navio foi arrastado com violência e, sem poder resistir ao vento, cessamos a manobra e nos fomos deixando levar.
16 Sɛmaa fiɛ, buawɛ kawofakɔ kawo di kasɔ ka di ntu lɛmana diekyi ni bɔɔlɛɛ ni Kauda, di sɛmaa lɛkyɛ. Diawɛ osie fiɛ buafuo oklo biibii wɔ bukle ni di oklo kplɛ kamɛ onii ɔkaasa di lɛsaa suoto.
16 Passando ao abrigo de uma ilhota chamada Cauda, com dificuldade conseguimos recolher o bote.
17 Di obe wɔ baamufũ nwu nii, baayɔ okũ baanii oklo kplɛ nwu kafɔɔ. Baatɔɔyɛkɛ alɛ kɔfɛɛfɔ mafɛ nwu kunsifiko apatapata lɛba di Libia lekpo kotoko. Nioso baasoosa abula ya ninta oklo nkyɛ nii. Nle mmle oso kɔfɛɛfɔ ko mmle laklee oklo nwu aakyɛ aatookyiko.
17 Tendo içado o bote, os marinheiros usaram de todos os meios para reforçar o navio com cabos de segurança. E, temendo que fossem encalhar nos bancos de areia de Sirte, desceram as velas e foram à deriva.
18 Kɔfɛɛfɔ siene nwu latɔɔfɛ ɔfɛ, nioso kaleesɛ, baakyako oklo kamɛ asaa ya aatuka ni odiki oyu di lekpo kamɛ.
18 Açoitados severamente pela tormenta, no dia seguinte começaram a jogar a carga no mar.
19 Dii tiɛfa, baayɔ oklo akpɛmblasaa awo baayu di ntu kamɛ.
19 E, no terceiro dia, nós mesmos, com as próprias mãos, lançamos ao mar a armação do navio.
20 Kɔfɛɛfɔ siene ko mmle lafɛ ayi kpi. Nioso kufĩ ee awɛntrɛbi ɔnya ditawɛ. Butasinwɛ osuku onyu bulɛ bubawɛ nkpa!
20 E, não aparecendo, havia já alguns dias, nem sol nem estrelas, caindo sobre nós grande tempestade, dissipou-se, afinal, toda a esperança de salvamento.
21 Obe wɔ baatii ntoosiɛ ayi kpinwu alesaa ɔtanle ni yi, Paulo lataka aayila di anu lɛma, aatɔkɔ ma alɛ, “Babiloo, nse minnu mi ɔlaa, bitantu di Kreta yi, se dibuo le mmle diɛwa wo di suoto, se asaa loo kafɔɔ dieyu.
21 Havendo todos estado muito tempo sem comer, Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: — Senhores, na verdade, era preciso terem-me atendido e não partir de Creta, para evitar este dano e perda.
22 Kafɔɔ lekoto kotikiti ye, binya otu! Kuonwii loo dilɔbayu nkpa nɔɔ, oklo lete nimalalaa.
22 Mas agora aconselho que tenham coragem, porque nenhuma vida se perderá, mas somente o navio.
23 Diekye kɔsa ku kakyɛ, Yaa wɔ ole nle nii, nwɔ kosumu ni tɔkyɛntɛ nɔɔ lawa mi ɔkyɛ.
23 Porque, esta mesma noite, um anjo do Deus a quem pertenço e a quem sirvo, esteve comigo,
24 Ni aatɔkɔ mi alɛ, ‘Paulo, tanyɛkɛ. Dikpe ni fɛɛyɔ ɔlaa lɛfɔ fɛɛtɛ di Kaesare anu. Yaa sifutulɛ se akpe ata fɔ ni oso, atɔɔnya minko batii ba ninkyɛ ni osuku wɔ mmle nyaami. Kuonwii lɛma dilɔba kpi.’
24 dizendo: “Paulo, não tenha medo! É preciso que você compareça diante de César, e eis que Deus, por sua graça, lhe deu todos os que navegam com você.”
25 Nioso basuɔtɔ, binya otu! Lefũ Yaa lenu nlɛ, dibawa kaanya fɛ mmle aatɔkɔ mi nii.
25 Portanto, senhores, tenham coragem! Pois eu confio em Deus que tudo vai acontecer conforme me foi dito.
26 Kafɔɔ, kɔfɛɛfɔ makpaa wo kunta munaaka di kasɔ kawo suoto di ntu lɛmana diekyi ni kɔtɛ kamɛ.”
26 Porém é necessário que sejamos arrastados para alguma ilha.
27 Kɔfɛɛfɔ siene ko mmle laklee wo kuatɔɔpɛ kuatoofenko katoo ku kala di Adria lekpo suoto lefosi ayi ana. Di lefosi dii naafa nkyɛntɛɛ, oklo loo bakpɛmblatɛ latofo alɛ nfɛ bɔɔtɛɛtɛɛ kasɔ kawo suoto.
27 Quando chegou a décima quarta noite, sendo nós batidos de um lado para outro no mar Adriático, por volta da meia-noite os marinheiros pressentiram que se aproximavam de alguma terra.
28 Ninfɛ baayɔ ntu lɛkpapoosaa baakpee baanyu ntu nwu lekyofo, ni baanya alɛ ntu nwu lekyofo fɛ nkpaa kɔlafa afosi anyɔ. Obe wɔ baakple baakyɛ ni sitũ kɛɛkɛ, baakple baaklapoosa ntu nwu baanyu, ni baanya alɛ lekyofo nimi nfɛ nte fɛ nkpaa afosi anaasĩ.
28 E, lançando a sonda, viram que a profundidade era de trinta e seis metros. Passando um pouco mais adiante, tornando a lançar a sonda, viram que a profundidade era de vinte e sete metros.
29 Nioso baayɛkɛ alɛ oklo manaasa di afuɔ kplɛ awo suoto, nkpo oso baasoosa abɔɔsaa ya ninkpe ni onutũ nwaa ana, beekpee ni okũ akle ni di oklo suoto diamufũ oklo nwu anse ni baakpee di ntu kasɔ di oklo sɛmaa, ni baapɛ ɔlaa baata Yaa alɛ, akyakaako kaasɛ ma nɛ.
29 E, receosos de que fôssemos atirados contra lugares rochosos, lançaram da popa quatro âncoras e oravam para que rompesse o dia.
30 Ni di oklo nwu bakpɛmblatɛ lamiɛ alɛ bootoso mandie ni di oklo nwu kamɛ oso, baasoosa oklo biibii nwu baakpee di ntu kamɛ, baabla fɛ omiɛ boomiɛ alɛ balaasoosa abɔɔsaa nutũle awo bakpee di oklo kplɛ sitũ.
30 Nisto os marinheiros tentaram escapar do navio. Arriaram o bote no mar, a pretexto de que iam largar âncoras da proa.
31 Kafɔɔ, Paulo latɔkɔ bakpɛtɛ ku ɔnɔɔfo lɛma alɛ, “Nse bamuu lee bíekple bisiɛ di oklo wɔ mmle kamɛ, bibakpi.”
31 Paulo disse ao centurião e aos soldados: — Se estes não permanecerem a bordo, vocês não poderão se salvar.
32 Nioso bakpɛtɛ ba mmle, baabudi oklo biibii nwu okũ wɔ ninkle nwu nii, baata nwu kuasifi ntu nwu kamɛ.
32 Então os soldados cortaram os cabos do bote e o deixaram afastar-se.
33 Ni koolesɛtũ, Paulo latikiti bamuu lɛma lekoto alɛ, bale alesaa awo. Ni aakple aabuɛ alɛ, “Lefosi ayi ana buobuo ni di nimiina le mmle kamɛ nɛ. Kuonwii lee diimufũ lelesaa ale.
33 Enquanto amanhecia, Paulo rogava a todos que se alimentassem, dizendo: — Hoje é o décimo quarto dia em que, esperando, vocês estão sem comer, não tendo provado nada.
34 Nioso lekoto kotikiti ye, bimufũ alesaa bile mmle biawɛ ni osie minaakpi ni. Diekye kuonwii lee disi nɔɔ onwini bia dilabayu.”
34 Por isso peço que comam alguma coisa, pois disto depende a sobrevivência de vocês. Porque nenhum de vocês perderá nem mesmo um fio de cabelo.
35 Di Paulo labuɛ ɔlaa nwu aaloo nii, ninfɛ aayɔ bloblo aapɛ Yaa sɛfa di bamuu lɛma anu, ni aabɛ, aakyako ole nɛ.
35 Tendo dito isto, pegando um pão, deu graças a Deus na presença de todos e, depois de o partir, começou a comer.
36 Nfanwu, bamuu lɛma baakpee situ, ni baakyako alesaa ole nɛ.
36 Todos ficaram mais animados e se puseram também a comer.
37 Awo ba niasiɛ ni di oklo nwu kamɛ, buawo fɛ batii alafa anyɔ afosi akuɛnsĩ batii bakuɔ.
37 Estávamos no navio duzentas e setenta e seis pessoas ao todo.
38 Di obe wɔ batoloo ni alesaa ole, batii ba mmle lakple baadiki alesaa ya di oklo nwu ntuka nii baakpete di ntu kamɛ, mmle di oklo nwu kabla ni fɛnflɛ.
38 Refeitos com a comida, aliviaram o navio, jogando o trigo no mar.
39 Di obe wɔ kaale lasɛ ni kɛsɛɛ, oklo bawantɛ ditatofo lekpo nwu kotoko. Kafɔɔ baanya kayilakɔ kanwii di lekpo nwu kotoko ninfa. Ni baanyu alɛ nse dialɛ bataawa oklo nwu anu manakpee ninfa.
39 Quando amanheceu, não reconheceram a terra, mas avistaram uma enseada, onde havia uma praia. Então consultaram entre si se não podiam encalhar ali o navio.
40 Nkpo oso baabudi sikũ se ninkle ni abɔɔsaa nutũle ya ninkle ni oklo nwu, ni baadiki sewoso se man-yɔ mantooyilasa ni oklo sɛɛmaa nse kukyɛ. Ni baatakatɛsa dibula le kɔɔfɛɛfɔ mbuo ninta oklo nkyɛ ni kafɔɔ katoo alɛ kɔfɛɛfɔ katuka ma kuntɔɔkyɛnko nɛ.
40 Cortando os cabos das âncoras, deixaram que ficassem no mar. Soltaram também as amarras do leme. E, alçando a vela de proa ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Obe wɔ baakyɛ ni sitũ kɛɛkɛ, oklo nwu anu lalaasa di kɔtɛ ditufu suoto kuaka kaamɛ, nioso kutasinfuo ɔtɔɔkyɛ. Ni kɔɔfɛɛfɔ siene nwu kafɔɔ latɔɔsa di sɛmaa lɛkyɛ, kuabiɛ kuadie nɛ.
41 Dando, porém, num lugar onde duas correntes se encontravam, encalharam ali o navio; a proa encravou-se e ficou imóvel, mas a popa se despedaçava pela violência das ondas.
42 Nioso bakpɛtɛ nwu lanyu alɛ leyo batentɛ nwu kɔwa ɔbatoso, nse beekpe ntu bɛɛlaadu lekpo kotoko, nkpo oso baamiɛ alɛ boolo ma.
42 O parecer dos soldados era que os presos deviam ser mortos, para que nenhum deles fugisse nadando.
43 Kafɔɔ ɔnɔɔfo lɛma lamiɛ alɛ oodiki ni Paulo nkpa oso, atatunako ma. Nioso aadiki kanya di suoto lɛma alɛ, mba nikafuo nii, bayefe babuo di ntu kamɛ baafia ntu basifi lekpo kotoko.
43 Mas o centurião, querendo salvar Paulo, impediu-os de fazer isso. Ordenou que os que soubessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 Mba kafɔɔ niebu ni matikanko ye, bawo lasaka di oklo aba ya niɛbibiɛ ni ku asaa nintika ni di ntu osi. Nle mmle oso, bamuu loo buadu lekpo kotoko, kuonwii ditakpi.
44 Quanto aos demais, que se salvassem, uns, em tábuas, e outros, em destroços do navio. E foi assim que todos se salvaram em terra.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.