Atos 20
Yaa Kanya Ninii Fɔle Sɛlɛɛ (SNW) vs NTLH
1 Di obe wɔ kuudu nwu nkpo ntooloo nii, Paulo lalɛɛ bafũbanutɛ nwu nkpo aasiisa. Aakpee ma osie. Ni aakaalɛ ma osuku, aadie aasifi Makedonia nɛ.
1 Quando acabou a confusão, Paulo mandou chamar os irmãos e falou com eles para animá-los. Então se despediu deles e foi para a província da Macedônia.
2 Di osuku nɔɔ ɔkyɛ kamɛ, Paulo lafe di nntɛɛ nwu sekpoo kamɛ, aakpee batii osie ku Yaa ɔlaa, fiɛ nfɛ aalaabuo Akaia.
2 Atravessou aquelas regiões, animando muito com as suas mensagens os cristãos. Aí chegou à província da Acaia,
3 Aasiɛ ninfa awɛntɛ atiɛ. Di obe wɔ aatoololaa suoto alɛ oosifi ni Siria, ni aatofo alɛ, Yuda batii bawo kɔtɛ nwɔ kalá di osuku alɛ babablo nwɔ. Nioso aabla disibu alɛ, ookple anaafe di Makedonia ansifi.
3 onde ficou três meses. Quando já estava pronto para ir à província da Síria, soube que os judeus estavam fazendo planos contra ele. Então resolveu voltar pela Macedônia.
4 Nioso obe wɔ aatoosifi nii, batii bawo latikanko nwɔ. Batii nwu niale Sopater wɔ niakye ni Beroia ale ni Piro obi ku Aristarko ku Sekundo baakye ni Tesalonika ku Gaio wɔ niakye ni Derbe ku Tihiko ku Trofimo ba niakye ni Asia ntɛɛ nwu ku Timoteo.
4 Foram com ele as seguintes pessoas: Sópatro, filho de Pirro, da cidade de Bereia; Aristarco e Segundo, de Tessalônica; Gaio, de Derbe; Timóteo; e também Tíquico e Trófimo, que eram da província da Ásia.
5 Baale katũ baalaasoko wo di okpoo wɔ bɔɔlɛɛ ni Troa.
5 Eles foram na frente e nos esperaram na cidade de Trôade.
6 Nioso obe wɔ di Yuda batii bloblo wɔ ninantaka ni ayi ole lafe nii, buayɔ oklo di Filipi, ni buasifi bualaakyakako ma di Troa di ayi anɔɔ sɛmaa. Ni buasiɛ ninfa ayi akuɛnsĩ nɛ.
6 Depois da Festa dos Pães sem Fermento , nós partimos da cidade de Filipos. Cinco dias depois nos encontramos com eles em Trôade e ficamos ali uma semana.
7 Dii kasale di nawɔkyi kamɛ, buasi dikudi di Yaa opunu katũ alesaa ole suoto. Diekye Paulo kɔwa ni ɔbasifi kaleesɛ oso, aakakatɛ diaklɛ, dialadu bia nkyɛntɛɛ.
7 No sábado à noite nós nos reunimos com os irmãos para partir o pão . Paulo falou nessa reunião e continuou falando até a meia-noite, pois ia viajar no dia seguinte.
8 Nioso baasɔ bakandiɛ kpinwu baabase di ayo ya beetofo beetika ni baawo nle kamɛ buasiɛ ni di osi.
8 Havia muitas lamparinas acesas na sala onde nós estávamos reunidos, a qual ficava no terceiro andar da casa.
9 Obe wɔ di Paulo latɔɔkakatɛ ditɔɔklɛ nii, sɛkyɔsĩ layɔ okosopo wɔ baatɔɔlɛɛ ni Eutiko di obe wɔ aasiɛ ni di sɛfle kotoko di ayo nwɔ osi. Obe wɔ atɔɔkyɔsĩi eesifi ni kamɛ, ni aakpa aakye ayo nwu letofo sitiɛ osi aabapɛ kaasɔ nɛ. Baakyɛ baalaakɛnkɛ nwɔ nii, aatookpi.
9 Um moço chamado Êutico estava sentado numa janela. E, como Paulo continuasse falando durante muito tempo, o sono do moço foi aumentando. De repente, ele dormiu e caiu da janela. Quando o levantaram, estava morto.
10 Kafɔɔ di Paulo lasoo aakyɛ ni kasɔ, aamufũ osuɔtɔbi nwu aakpee di suoto, aabuɛ alɛ, “Bitampɛ kamuntũ! Akpe nkpa!”
10 Então Paulo desceu, abaixou-se, abraçou o moço e disse: — Não se assustem, pois ele está vivo.
11 Nioso bamuu lɛma baakple baasifi leyo nwu osi. Ni baalaale opunu katũ alesaa nwu nɛ. Paulo lakple aakakatɛ ko ma dialaase di obe wɔ kaale lasɛ ni fiɛ nfɛ aasifi.
11 Em seguida Paulo subiu de novo, partiu o pão e comeu. Falou ainda muito tempo, até de manhã, e depois foi embora.
12 Baakpaa okosopo nwu kafɔɔ baasɛnkɛsa ni baasifiko leyo. Nioso otu late ma.
12 Aí levaram o moço, vivo, para a casa dele, e isso os deixou muito animados.
13 Ninfɛ di Paulo lafe di nkpaa osuku aasifi Aso nɛ. Kafɔɔ awo ba niatoofe ni nfa ku nnwɔɔ, buayɔ oklo buale nwɔ katũ bulɛ bubalaatɔɔkyaka ninfa munkpaa nwɔ fɛ mmle okle aabuɛ nii.
13 Nós fomos na frente e embarcamos no navio que nos levou até o porto de Assôs, onde devíamos esperar Paulo. Ele mandou que fizéssemos isso porque queria ir por terra até lá.
14 Nioso obe wɔ aabakyakako wo ni di Aso, ni di awo ba dudu buayɔ oklo buasifi Mitilene nɛ.
14 Quando ele se encontrou conosco em Assôs, nós o recebemos no navio e seguimos viagem até a cidade de Mitilene.
15 Kaleesɛ, bualaabuo Kio. Dii nyɔɔfa, bualaabuo Samo. Dii tiɛfa kafɔɔ bualaabuo Mileto.
15 Então partimos dali e, no dia seguinte, passamos perto da ilha de Quios. No outro dia já estávamos na ilha de Samos e um dia depois chegamos ao porto de Mileto.
16 Paulo lamiɛ alɛ buɔɔwaalɛ Efeso munfe, diekye atamiɛ alɛ ɔɔlalaasa obe kuonwii di Asia kasɔ ninfa. Diekye aamiɛ alɛ nse diaaba nwɔ, abuo Yerusalem fiɛ di Pentekoste dii nwu diwo.
16 Paulo tinha resolvido não parar na cidade de Éfeso para não ficar muito tempo na província da Ásia. Ele estava com pressa, pois queria chegar a Jerusalém, se possível, antes do dia de Pentecostes .
17 Nioso obe wɔ baalaabuo ni Mileto, Paulo lakpee Efeso bafũbanutɛ banɔɔfotii otii alɛ bawa babakyakako nwɔ.
17 Em Mileto Paulo mandou chamar os presbíteros da igreja de Éfeso para se encontrarem com ele.
18 Obe wɔ baawa nii, aatɔkɔ ma alɛ, “Babiloo, biye mmle okle lasiɛ ye ni di ɔkyɛ obe lele, diayɔ ni di dii kasale, di obe wɔ lababuo ni Asia kasɔ suoto diɛbase ni di nua.
18 Quando eles chegaram, Paulo disse: — Vocês sabem como foi que passei todo o tempo que estivemos juntos, desde o primeiro dia em que cheguei à
19 Bianya mmle okle labla ni Saate ɔkpɛ di suoto kasɔ ɔwakosa kamɛ, nu lafe di dibuo ku kaku owi kamɛ diɛ Yuda batii omiɛ wɔ baamiɛ alɛ booloe ni oso.
19 Fiz o meu trabalho como servo do Senhor, com toda a humildade e com lágrimas. E isso apesar dos tempos difíceis que tive, por causa dos judeus que se juntavam contra mim.
20 Kafɔɔ biye bilɛ ninkookaa ye lɛsaa lee nimakyakaako ye nii, nle n-ye ni di Yaa suoto, di Yaa ɔlaa obuɛ ku otuo kamɛ, lɛɛkpaka ku ayo le kamɛ.
20 Vocês também sabem que fiz tudo para ajudar vocês, anunciando o evangelho e ensinando publicamente e nas casas.
21 Kakɔ lele lakyɛ, laka Yuda batii ku mba ninanle ni Yuda batii osie kanya nlɛ, badiɛ sikpile ɔbla, baakyi basifi Yaa nfũ, baafũ Saate Yesu Kristo kafɔɔ banu.
21 Eu disse com firmeza aos judeus e aos não judeus que eles deviam se arrepender dos seus pecados, voltar para Deus e crer no nosso Senhor Jesus.
22 “Nunua kafɔɔ, Yaa Ninwuna kɔtɔkɔ mi alɛ ntɔɔkyɛ Yerusalem, ninye kafɔɔ lɛsaa le nimanawa mi ni di suoto ninfa.
22 Agora eu vou para Jerusalém, obedecendo ao Espírito Santo, sem saber o que vai me acontecer lá.
23 Kafɔɔ lɛsaa le ko n-ye ninle alɛ, di okpoo lele kamɛ, Yaa Ninwuna ntɛɛ letofo alɛ leyo ote ku dibuo nsokoe ninfa.
23 Sei somente que em todas as cidades o Espírito Santo tem me avisado que prisões e sofrimentos estão me esperando.
24 Nkpa nii diedie lɛsalɛsaa ditɛɛ. Lɛsaa le niefĩ mi ni ninle alɛ kabla lɛsaa le di Saate Yesu lekpee mi alɛ mbla nii. Lɛsaa le di Yesu lekpee mi alɛ mbla ni ninle alɛ, katɔkɔ batii Saate ɔlaa biene nwu fɛ mmle di Yaa lɛnya wo ni nyaami.
24 Mas eu não dou valor à minha própria vida. O importante é que eu complete a minha missão e termine o trabalho que o Senhor Jesus me deu para fazer. E a missão é esta: anunciar a boa notícia da graça de Deus.
25 “Nunua n-ye nlɛ aye ba nianu mi ni asaa otuo di Yaa sɛka kalekɔ nwu suoto, kuonwii lee dilabasinnyɛɛ.
25 — Eu tenho estado entre vocês, anunciando o Reino de Deus , e agora sei que vocês não vão me ver mais.
26 Nioso kɔta ye letofo miɛ wɔ mmle nlɛ, nse onwii lee leyu didiki nɔɔ, blɔbalo mi lɛpɔɔ diidii.
26 Por isso, com toda a certeza eu afirmo hoje que, se algum de vocês se perder, eu não sou o responsável.
27 Diekye ninkookaa ye lɛsalɛsa di Yaa komiɛ alɛ biabla nii.
27 Pois não deixei de lhes anunciar todo o plano de Deus.
28 Ta nle mmle oso, bilolaa suoto binyu. Diekye Yaa Ninwuna niɛbla ye batunletɛ alɛ biaklee babi nɔɔ ba ɛɛyɔ eekpee ye ni di nnɛɛ. Bilolaa ma biklee, diekye Yaa lewii Obi nɔɔ ntɔ kaasɔ diisi lɛma eediki ma.
28 Cuidem de vocês mesmos e de todo o rebanho que o Espírito Santo entregou aos seus cuidados, como pastores da Igreja de Deus, que ele comprou por meio do sangue do seu próprio Filho.
29 N-ye kafɔɔ nlɛ, nse ntoosifi, batii mataka ye di suoto mansamiisa ye, blɔbanya ye nyaami. Fɛ mmle okle di ɔkplɛle ntikanko ni bafoso ansamiisa ma nii.
29 Pois eu sei que, depois que eu for, aparecerão lobos ferozes no meio de vocês e eles não terão pena do rebanho.
30 Bia batii bawo kaamɛ le, mataka manyila di nwaako ɔlaa nwu suoto, mankyɔkyɔ ye mintikanko ma.
30 E chegará o tempo em que alguns de vocês contarão mentiras, procurando levar os irmãos para o seu lado.
31 Bilolaa binyu, bienyuma mmle okle layɔ nnumɛɛ owi kafɔɔ latuo ye ni asaa kakũ ku kakyɛ di alɛɛ atiɛ ya lasiɛ ye ni kaamɛ.
31 Portanto, fiquem vigiando e lembrem que durante três anos, de dia e de noite, eu, chorando, não parei de ensinar cada um de vocês.
32 “Nunua yi, kɔyɔ ye nkpee di Yaa nnɛɛ kamɛ, alɛ aayɔ ɔlaa nɔɔ anle ye sibualɛ. Ɔlaa nɔɔ wɔ ninkpee ni batii nɔɔ osie ku mmle kubata ye minle ni Yaa kafa asaa ku batii ba bamuu eediki eese lete ɛɛta ni suoto.
32 — E agora eu os entrego aos cuidados de Deus e da palavra da sua graça. Pois ele pode ajudá-los a progredir espiritualmente e pode dar-lhes as bênçãos que guarda para todo o seu povo.
33 Ntasɛɛsa anu di otii kuonwii koto ee awu suoto.
33 Não cobicei nem a prata, nem o ouro, nem as roupas de ninguém.
34 Aye bamu biye bilɛ nnɛɛ nii be mmle layɔ labla ɔkpɛ wɔ labla latoole nii, nwu kafɔɔ layɔ latoonyu batii ba niatikankoe buatɔɔbla ni ɔkpɛ nɛ.
34 Pelo contrário, vocês sabem que eu trabalhei com as minhas próprias mãos e consegui tudo o que eu e os meus companheiros de trabalho precisávamos.
35 Labla asaa ya mmle amuu layɔ latuo ye mmle okle buatɔɔkyakaa ko ni bapiitɛ. Binyuma kafɔɔ ɔlaa wɔ di Saate Yesu labuɛ ni, ‘Ɔta nwako dikusɛkusɛ ninlenke ofũ.’ ”
35 Em tudo tenho mostrado a vocês que é trabalhando assim que podemos ajudar os necessitados. Lembrem das palavras do Senhor Jesus: “É mais feliz quem dá do que quem recebe.”
36 Obe wɔ di Paulo laloo ni lɛkakatɛ nɔɔ, ni aapɛ akunkyi kaasɔ, ni manko ma baapɛ ɔlaa baata Yaa nɛ.
36 Quando Paulo acabou de falar, ajoelhou-se com os irmãos e orou.
37 Batii nwu bamuu lakpee nwɔ nnɛɛ siimu baawi, baafifiɔ nwɔ akpoo, ta oosifi andiɛ ma ni oso.
37 Então todos choraram muito e abraçaram e beijaram Paulo.
38 Lɛsaa le kafɔɔ niabla ma ni nyaami ninle alɛ, aabuɛ alɛ, blɔbasinkple banyɔɔ. Ninfɛ baatikanko nwɔ baakpaa nwɔ baalaadunko oklo katũ nɛ.
38 Estavam tristes, especialmente porque ele lhes tinha dito que nunca mais iam vê-lo. Então eles o acompanharam até o navio.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.