Neemias 2

Songhai de Gao (SES) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Kokoyoo Artaserses laamaa jiiri warankantoo (20to), Nisaŋ handoo ra, alaneb hari mooraa goo kokoyoo jinoo ra, ay na alaneb haroo zaa kʼa noo a se. Agay ndumoo mana bay ka huru cere ra a jine ka too hanoo woo.
1 No vigésimo ano do rei Artaxerxes, no mês de Nisã, estando o vinho diante de mim, tomei-o e o ofereci ao rei. Ora, jamais em outra ocasião, eu estivera triste em sua presença.
2 Kokoyoo nee ya ne: «Macin se ni ndumoo si feeri, ka gar nʼsi wirci? Kala binemarayyan no.» Ay hanse ka hunbur,
2 Disse-me o rei: Por que tens a face sombria? Não estás doente! Tens no entanto algum dissabor!
3 ay na kokoyoo zaabi ka nee: «Yala kokoyoo ma duu aloomur! Macin se agay ndumoo si huru cere ra, ka gar koyraa kaŋ ra ay baabey saarawey goo kayri, nuune na ganbey diinandi?»
3 Muito conturbado respondi ao rei: Viva o rei para sempre! Como não haveria eu de estar pesaroso, desde que a cidade onde se encontram os túmulos de meus pais está devastada e suas portas consumidas pelo fogo?
4 Kokoyoo nee ya ne: «Sohõ, macin no nʼga baa?» Ay na beenaa Koyoo ŋaaray.
4 Disse-me o rei: Que tens a me pedir?
5 Woo banda ga, ay na kokoyoo zaabi ka nee: «Nda a tee kokoyoo se, nda agay, ni tamoo duu ni do alhormo, ay sanba ya koy Žuda gandaa ra, koyraa kaŋ ra ay baabey saarawey goo, hala yʼa cin taaga.»
5 Então, fazendo uma prece ao Deus do céu, eu disse ao rei: Se aprouver ao rei, e se o teu servo te é agradável, permite-me ir para a terra de Judá, à cidade onde se encontram os túmulos de meus pais, para reconstruí-la.
6 Kokoyoo kaŋ jeroo ga kokoy woyoo goo ma goro nee ya ne: «Waati marje no nʼgʼa tee ni diraa ra? Waati foo no nʼga willi kate?» A kan kokoyoo se nga mʼay naŋ ya koy, ay ga waatoo har a se kaŋ ay gʼa tee.
6 O rei, junto de quem estava sentada a rainha, perguntou-me: Quanto tempo durará tua viagem? Quando voltarás? Ele consentiu que eu partisse, logo que lhe fixei certo prazo.
7 Woo banda ga, ay nee kokoyoo se: «Nda a tee kokoyoo se, ay ma duu batagayaŋ Efrat isaa waynakaŋay here kaboo gofornerey se hala i mʼay naŋ ya bisa ka koy Žuda.
7 Prossegui: Se o rei achar bom, que me dêem missivas para os governadores de além do rio, a fim de que me deixem passar para Judá;
8 Ya duu bataga kokoyoo hawsaa lakkalkaa kaŋ ti Asaf se hala a mʼay noo bundu wongu hugoo ganbey se, hugoo jeroo ga, nda koyraa cetaa se, nda hugoo kaŋ ra ay ga koy.» Kokoyoo nʼa tee ya ne, zama ay Koyoo albarkaa goo ay ga.
8 e uma outra carta para Asaf, o intendente da floresta real, para que ele me forneça a madeira para a viga das portas da fortaleza vizinha ao templo, para as muralhas da cidade e para a casa em que eu habitar. O rei concordou com o meu pedido, porque a mão favorável de meu Deus estava comigo.
9 Ay koy Efrat isaa waynakaŋay here kaboo gofornerey do, ay nʼi noo kokoyoo batagawey. Woo gar, kokoyoo nka wongu-ize jineboroyaŋ nda bari kaarukawyaŋ daŋ ay bande.
9 Fui ter com os governadores de além do rio e entreguei-lhes as cartas do rei; ora, o rei fizera-me escoltar por alguns chefes militares e cavaleiros.
10 Waatoo kaŋ Horoŋ boraa Sanbalat, nda Amoŋ borey goykaa Tobiya maa šennoo, i hanse ka dor kaŋ boro ma kaa Izirayel borey gomnoo se.
10 Mas, quando Sanabalat, o horonita, e Tobias, o servo amonita, foram informados disso, ficaram grandemente despeitados por ter chegado um homem que procurava o bem dos filhos de Israel.
11 Ay too Žerizalem, ay na jirbi hinza tee no din.
11 Cheguei a Jerusalém e, depois de ter passado ali três dias,
12 Woo banda ga, ay tun cijinoo ra, agay nda aruyaŋ bila nda ay ma haya kul har borey se hayaa ra kaŋ ay Koyoo nʼa daŋ ay binoo ra yʼa tee Žerizalem se. Adabba tana sii ay bande nda manʼti woo kaŋ ga ay ga kaaru.
12 levantei-me durante a noite acompanhado de um pequeno grupo de homens, sem dizer a ninguém o que o meu Deus me inspirara fazer por Jerusalém. Não tinha comigo outro animal, senão aquele em que montava.
13 Cijinoo ra, ay fatta nda koyraa miɲoo kaŋ se i ga nee Gooroo miɲoo, ka koy Dragoŋoo haroo tenje, ka koy koyraa miɲoo kaŋ se i ga nee Birjoo miɲoo here ka Žerizalem cetewey lawre kaŋ ra kayriyaŋ goo nda nga ganbey kaŋ nuune nʼi diinandi.
13 Saí à noite pela porta do Vale, e dirigi-me à fonte do Dragão e à porta da Esterqueira; verifiquei que as muralhas de Jerusalém estavam arruinadas e que as portas estavam consumidas pelo fogo.
14 Ay bisa nda koyraa miɲoo kaŋ se i ga nee Harey miɲoo here nda kokoyoo bangoo here, amma kaarumaa kaŋ boŋ ay goo mana duu bisadoo.
14 Prossegui rumo à porta da Fonte e à piscina do Rei; mas não havia ali lugar para passagem com a minha montaria.
15 Cijin here ay žigi ka koy gooroo here ka cetaa lawre. Woo banda ga, ay ga huru nda koyraa miɲoo kaŋ se i ga nee Gooroo miɲoo jina, ay yee ka willi.
15 Subi então à noite ao barranco, examinei a muralha, retomei em seguida o mesmo caminho e reentrei pela porta do Vale.
16 Alkaaley si bay nongu kaŋ ra ay koy, i si bay haya kaŋ no ay goo mʼa tee. Hala sohõ ya na haya kul har Alyahuudey se, ya na haya har sargari juwalkey se, ya nʼa har borciney se, ya nʼa har alkaaley se, ya nʼa har borey cindey se kaŋ ga kaa ka huga nda goyey.
16 Os magistrados ignoravam onde eu tinha ido e o que queria fazer. Até aquele momento, eu nada havia deixado transparecer, nem aos Judeus, nem aos sacerdotes, nem aos homens importantes, nem aos magistrados, nem às demais pessoas do povo que se ocupavam dos trabalhos.
17 Ay nee i se: «War ga dii bonaa kaŋ ra ir goo. Žerizalem tee gaa žeena, nuune na ganbey diinandi. Wa kaa, ir ma Žerizalem cetaa cin koyne, nga ra haawi ga hun ir ga.»
17 Disse-lhes então: Vede a miséria em que estamos; Jerusalém devastada, suas portas consumidas pelo fogo! Vinde; reconstruamos as muralhas da cidade e ponhamos termo a esta humilhante situação.
18 Ay na takaa har i se kaŋ nda ay Koyoo albarkaa goo ay bande, nda šenney kaŋ kokoyoo nʼi har ya ne. I nee: «Ir ma tun ka cina!» I na bine tee ka goy hennaa woo tee.
18 Contei-lhes em seguida como a mão de meu Deus me favorecera e narrei-lhes tudo o que dissera o rei. Gritaram todos: Vamos! Reconstruamos! E com coragem puseram-se a trabalhar nessa boa obra.
19 Waatoo kaŋ Horoŋ boraa Sanbalat, nda Amoŋ boraa Tobiya kaŋ ti goykaw, nda Laaraboo Gešem maa šennoo, i nʼir fude, i nʼir dondaceray. I nee: «Macin no war ga tee ne ra? Kokoyoo ga war ga ture wala?»
19 Quando Sanabalat, o horonita, Tobias, o servo amonita, e Gossem, o árabe, souberam disso, zombaram de nós e diziam num tom de desprezo: Que estais fazendo? Quereis revoltar-vos contra o rei?
20 Ay nʼi zaabi ka nee: «Beenaa Koyoo hunday no mʼir goyoo boryandi. Ir, nga tamey, ir ma tun ka cina, amma war, war sii nda baa Žerizalem, war sii nda hini Žerizalem, war maaɲey si ciyandi Žerizalem.»
20 Respondi-lhes: O próprio Deus do céu é quem nos fará triunfar. Nós somos seus servos, e vamos reconstruir. Quanto a vós, não tendes parte, nem direito, nem lembrança em Jerusalém.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Neemias 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.