Jonas 1
Ndagaanu Gihyaka (RUB) vs ARC
1 Kiro ki̱mwei̱, Mukama yaaweereeri̱ Yona mu̱tabani̱ wʼAmitaayi
1 E veio a palavra do Senhor a Jonas, filho de Amitai, dizendo:
2 yati, “Byokya ogyende mu lu̱lwo rub̯uga lukooto lwetwa Ni̱neeva, orangire bantu baamwona nti, ‘Ncwi̱ri̱mwo ku̱bahwerekereerya, kubba nyeetegeri̱i̱ze nka kubali na bibiibi binene.’ ”
2 Levanta-te, vai à grande cidade de Nínive e clama contra ela, porque a sua malícia subiu até mim.
3 Bei̱tu̱ yo Yona, yaabyokeerye yaakwata muhanda gundi gwa kwi̱ru̱ki̱ra Tarasi̱i̱si̱, aleke aruge hali Mukama; yaasi̱ri̱mu̱ka Yopa, hayaagi̱i̱rye b̯wati̱ b̯ukooto bukugyenda Tarasi̱i̱si̱. Yaasasula sente zaa b̯wati̱ kumutwala, yaabutemba, agyende Tarasi̱i̱si̱ na banyakubbamwona, aruge hali Mukama.
3 E Jonas se levantou para fugir de diante da face do Senhor para Társis; e, descendo a Jope, achou um navio que ia para Társis; pagou, pois, a sua passagem e desceu para dentro dele, para ir com eles para Társis, de diante da face do Senhor .
4 Bei̱tu̱ b̯ubaali nibakugyenda, Mukama yaaleeti̱ri̱ bbuukuulu munene hoi̱ mwitaka; haabbamu bijanga byakalasanu̱ b̯ukooto, binyakubba nibili heehi̱ kwata b̯wati̱.
4 Mas o Senhor mandou ao mar um grande vento, e fez-se no mar uma grande tempestade, e o navio estava para quebrar-se.
5 Ki̱kyo, kyati̱ni̱si̱i̱rye hoi̱ bakori̱ ba mu b̯wati̱. B̯uli omwei̱ yaatandika kwesengereerya kihala kya kwamwabu kibajune kizubu kibaalingimu; baaguma migugu minyakubba mu b̯wati̱, mwitaka, aleke b̯wati̱ buhuhe. Bei̱tu̱ Yona yo, yaali amaari̱ ku̱si̱ri̱mu̱ka kwansi mu b̯wati̱, aleeri̱ kandi yeebbaki̱i̱ri̱ ki̱mwei̱.
5 Então, temeram os marinheiros, e clamava cada um ao seu deus, e lançavam no mar as fazendas que estavam no navio, para o aliviarem do seu peso; Jonas, porém, desceu aos lugares do porão, e se deitou, e dormia um profundo sono.
6 Mwomwo mu̱handu̱ wa b̯wati̱ yaamugyendera yaamu̱bu̱u̱lya, “We, osobora teetei̱ kwebbaka? Byoka olaame hali kihala kya kwamwenyu̱, kisobora ku̱twetegeerya, aleke tutahwerekeera.”
6 E o mestre do navio chegou-se a ele e disse-lhe: Que tens, dormente? Levanta-te, invoca o teu Deus; talvez assim Deus se lembre de nós para que não pereçamos.
7 Kasi bakori̱ baaweerangana, “Tu̱cu̱u̱hye, aleke twege mu twe muntu atu̱gu̱mi̱ri̱ mu kizubu kiki.” Baacu̱u̱hya, baagya nali Yona.
7 E dizia cada um ao seu companheiro: Vinde, e lancemos sortes, para que saibamos por que causa nos sobreveio este mal. E lançaram sortes, e a sorte caiu sobre Jonas.
8 Mwomwo baamu̱b̯u̱u̱lya, “Tu̱weere, naani aleteereerye kiki kizubu? Okora mulimo ki? Oruga hai? Oruga mwihanga ki? Oli muki?”
8 Então, lhe disseram: Declara-nos tu, agora, por que razão nos sobreveio este mal. Que ocupação é a tua? E donde vens? Qual é a tua terra? E de que povo és tu?
9 Yona yaabei̱ramu yati, “Ndi Mu̱hebbu̱rana, ndamya Mukama, Ruhanga wa mwiguru, munyakuhanga nsi neitaka.”
9 E ele lhes disse: Eu sou hebreu e temo ao Senhor , o Deus do céu, que fez o mar e a terra seca.
10 Yona yeeyongera kubaweera, “Nkwi̱ru̱ka kuruga hali Mukama.” Habwaki̱kyo, badulu baati̱i̱ni̱ri̱ hoi̱ hoi̱, kandi baamu̱b̯u̱u̱lya, “Kiki kyani kyokoori̱?”
10 Então, os homens se encheram de grande temor e lhe disseram: Por que fizeste tu isso? Pois sabiam os homens que fugia de diante do Senhor , porque ele lho tinha declarado.
11 B̯u̱b̯wonu, bbuukuulu na bijanga, byeyongerengi̱-bweyongeri̱. Habwaki̱kyo, bakori̱ baabu̱u̱lya Yona, “Kyani twe, kitwakukola, kyaleetera i̱taka kwema?”
11 E disseram-lhe: Que te faremos nós, para que o mar se acalme? Por que o mar se elevava e engrossava cada vez mais.
12 Yona yaabei̱ramu yati, “Mu̱nsenge mungume mwitaka; li̱kwi̱za kwema. Kubba nyeegi̱ri̱ yogo bbuukuulu hamwenya na bijanga, bi̱i̱zi̱ri̱ hab̯wa nsobi̱ gyange.”
12 E ele lhes disse: Levantai-me e lançai-me ao mar, e o mar se aquietará; porque eu sei que, por minha causa, vos sobreveio esta grande tempestade.
13 Bei̱tu̱ bo, baalwani̱si̱i̱rye kugoza magyenda ku mutanda. Kyonkei, batakasobore hab̯wakubba bbuukuulu na bijanga byeyongerengi̱-bweyongeri̱ kwakalasani̱a.
13 Entretanto, os homens remavam, esforçando-se por alcançar a terra, mas não podiam, porquanto o mar se ia embravecendo cada vez mais contra eles.
14 Habwaki̱kyo, bakori̱ beesengereerye Mukama nibakoba yati, “Beiraba Mukama, otatwi̱ta hab̯wa yogo mudulu; kandi otatujunaana hab̯wa ku̱mwi̱ti̱ra b̯usa, hab̯wakubba we Mukama weewe oki̱koori̱ nka ku̱wendeerye.”
14 Então, clamaram ao Senhor e disseram: Ah! Senhor ! Nós te rogamos! Não pereçamos por causa da vida deste homem, e não ponhas sobre nós o sangue inocente; porque tu, Senhor , fizeste como te aprouve.
15 Mwomwo baasenga Yona, baamuguma mwitaka; lyema.
15 E levantaram Jonas e o lançaram ao mar; e cessou o mar da sua fúria.
16 Kiki kyabaleeteeri̱ ku̱ti̱i̱na hoi̱ Mukama, na kumusaara kyonzira, kandi, beeragani̱sya kumukooranga.
16 Temeram, pois, estes homens ao Senhor com grande temor; e ofereceram sacrifícios ao Senhor e fizeram votos.
17 Bu̱baagu̱mi̱ri̱ Yona mwitaka, Mukama yaasi̱ndi̱ki̱ri̱ nsu̱ gikooto gyamumera. Yona yaamaari̱ mu nda gya nsu̱, minsi misatu na majolo gasatu.
17 Deparou, pois, o Senhor um grande peixe, para que tragasse a Jonas; e esteve Jonas três dias e três noites nas entranhas do peixe.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Jonas 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.